Αυτά είναι τα χρόνια που έκαναν την Κάρλος Αλκαράθ θρύλο!
θυμάμαι όταν πρωτοείδα τον Αλκαράθ σαν δευτεροετή φοιτητή στο Χόκινγτον, εκεί στο Wimbledon, στέκονταν σαν αγόρι ανάμεσα στους βετεράνους και σκόραρε εκείνο το γκολ στον αιφνιδιασμό — αμέσως τον είπαμε πως ήταν ο νέος. τώρα κοιτάζω αυτόν τον μπόγο δίπλα στην Γουόλτερς να σπάει τη Μπάρτσα σαν πιάτο στο δείπνο, κουβαλώντας όλη την ιστορία μας στους ώμους του: τα δύσκολα χρόνια, τα 0-5, τους βασανισμούς στους ομίλους. τρεις μέρες τώρα κοιμάμαι λιγότερο, ξυπνάω με τις φωνές των παιδιών στην κερκίδα σαν αύριο το πρωί έγινε αγώνας: "αλλαδίν! αλλαδίν!" — και αυτά τα μικρά ξέρουν πως είμαστε η γενιά που πέρασε την απόσταση ανάμεσα στο αύριο και το χθες. αυτή η νίκη στο champs ήταν σαν εκείνο το χτύπημα στην πόρτα του σπιτιού μου το 2013 που μου είπε πως αυτό εδώ είναι δικό μας έργο, όχι κάποιου άλλου. τώρα που λέμε πως εκείνος ο γκολ του Άλβαρεθ ήταν μαρτυρία για το πως γράφουμε ιστορία... αλήθεια; δεν γράφαμε ιστορία εμείς όταν βάζαμε τους κινητούς κάτω στους τελευταίους γύρους εκείνου του τουρνουά στο Κάιζερσλαουτερν; εκείνος ο φεγγίτης στους τοίχους του ξενοδοχείου μας στις τρεις το πρωί σαν έπαιζε η ομάδα; αυτά είναι τώρα πια ο θρύλος μας — όχι μόνο οι αγώνες, αλλά οι στιγμές που μας έκαναν να τους αγαπήσουμε. επομένως, μην μου μιλάτε για τυχαία γκολ ή απρόοπτα: όταν ο πάγκος όρθωσε ένα μεροκάματο αγώνα πάνω στα τραύματα όλων αυτών που πλήρωναν το εισιτήριο επί δεκαετίες, εκεί πήραμε το δικαίωμα να λέμε πως αυτή η ομάδα είναι δική μας. 😄 ας τους δούμε του χρόνου λοιπόν πώς να γράφουν συνέχεια τα πράγματα αυτά — γιατί πλέον δεν χρειαζόμαστε ντοκουμέντα για να θυμόμαστε πως αυτοί είναι οι δικοί μας θρίαμβοι.
ΤΟΥΣ ΕΙΧΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΟΥ ΠΑΝΤΑ! όταν πρωτοάκουσα τον Αλκαράθ στους δρόμους των Χανίων λες και η πόλη ξύπνησε σα βρόντο στο κεφάλι μου — εκείνο το πρώτο του ντέρμπι το 2017 σηκώνοντας το χέρι σαν αγοράκι που μόλις έγινε μεγάλος… ρε τι ντροπή να πω πως έκανα στάση στην άκρη του δρόμου σβήνοντας δάκρυα τότε… 😭🔥 τρεις βδομάδες πρίν τους κράτησα όλοι γύρω μου φωνάζοντας "αυτοί είναι οι δικοί μας" σα τρελός — γκρίνιαζαν οι γείτονες στην πόρτα! κι όταν εκείνος ο γκολ του Άλβαρεθ σπάει την Μπάρτσα σα πιάτο στον αέρα… ρΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΑΙΔΙΑ;;; 💢 η γάτα μου ξύπνησε τριών χρονών σήμερα τρίζοντας τα δόντια σα φίδι τώρα πάλι σηκώθηκε και άρχισε ν' αλαλάζει μαζί μου!! αυτοί οι άνδρες όχι μόνο παίζουν μπάλα, φοράνε τη σημαία της ψυχής μας στους ώμους!!! μιά μέρα πριν βγάλω το πορτραίτο του πάνω από το δικό μου κρεβάτι σα χαραμίκι τώρα… ντρέπομαι που στέκομαι ακόμα στον κόσμο αυτό τόσο ζωντανός!!! ας αρχίσουν να βλέπουν εκείνοι τώρα πως όταν η αγάπη γίνεται ιστορία δε γράφεται με σπυριά… γίνεται με αίμα, ιδρώτα, και μια σφαλιάρα από αυτούς που πλήρωναν εισιτήριο στα γηπεδάκια του Κάιζερσλαουτερν!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι λες ρε παιδιά αλήθεια τώρα — αυτές είναι η ώρες που μου φέρνουν στο μυαλό εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2015 όταν ήμουνα 42 χρονών και πήγαμε ως ομάδα από τα Χανιά μέχρι το Ουέμπλεϊ για το prej league qualifier εκείνο με την ελβετική υπεργολάβο. έχω ακόμη κλεισμένη τη μυρωδιά του ψωμιού στο lunch box που μας έφτιαξε η μάνα μου εκείνο το πρωί... εκείνοι οι άνθρωποι με τις φόρμες που μας υποδέχτηκαν ξέρεις τι έκανα; ξάπλωσα στο χορτάρι ανάμεσα στις κερκίδες σα μωρό κι άρχισα να φωνάζω εκείνον τον αέρα προς τους θεούς πως δεν είμαστε σπουδαίοι για κανέναν αμέσως μετά πήρα ένα χτύπημα στην πλάτη από έναν γεροντάκι απο το μπλοκ των οπαδών μας που του είπε κάτι σαν "ήσυχα ρε γέρο — αυτή εδώ η γενιά έχει να μας δώσει ακόμη" κι εγώ βγήκα στη συνέχεια σηκώνοντας την σημαία πάνω από το κεφάλι μου σα φωτιά. εκεί μέσα στο Ουέμπλεϊ εκείνο το γκολ του γέρου στη συνέχεια (ναι εκείνου του μέσου, αυτού του θείου ανθρώπου που τώρα που το σκεφτώ είναι όλος εκείνος Αλκαράθ μέσα) ήταν σα σημάδι στον ουρανό: προετοιμασία για τον βασιλιά.
τώρα κοιτάζω το γκολ εκείνο του Άλβαρεθ στο champs και ξεχνάω τη μοναξιά εκείνης της νύχτας — αυτά τα παιδιά όχι μόνο παίζουν μπάλα, τρώνε τις εμπειρίες όλων εκείνων των ανθρώπων που τρώνε ψωμί σκληρό στις κερκίδες κάθε σαββατοκύριακο. όταν ο Αλκαράθ σήκωσε το χέρι εκεί στο τέλος σα βασιλιάς που βγαίνει από τον πίνακα κι άρχισε να δείχνει τον ουρανό — είδα όλους αυτούς τους ανθρώπους πάνω στις κερκίδες να κάνουν την ίδια κίνηση χωρίς να έχουν μιλήσει μεταξύ τους εκείνο το βράδυ: έφαγαν εκείνο το γκολ ως δικό τους κέρδος. γιατί αυτό είναι τελικά ο θρύλος μας, όχι κάποια νούμερα αλλά εκείνες οι στιγμές όπου όλες οι ιστορίες μας γίνονται ένα και λένε "ίδε, αυτοί είναι οι δικοί μας". ας αρχίσουμε λοιπόν σήμερα όλα αυτά που θα ζήσουν οι επόμενες γενιές σα κάποιον άλλον θρύλο στο χτίσιμο... γιατί πλέον μιλάμε όχι μόνο για ομάδες αλλά για οικογένεια. 😄 τέλος πάντων, μια μέρα ακόμα στη χαρά αυτή και μετά πάλι στις δουλειές — εμείς πάντως ξέρουμε πως αυτοί οι αγώνες γράφτηκαν στα χαρτιά πριν καλά καλά ξημερώσει.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πού πα να βρεις δεύτερη φορά στα χρονικά εσύ παιδιά; Αυτή η ομάδα εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι πίσω από αυτούς τους φαινομενικά αγγλικούς τίτλους τώρα γράφουν ιστορία σα μια σειρά λιθαράκια που τοποθετούνται το ένα δίπλα στο άλλο χωρίς να φαίνονται παρά μόνο όταν ολοκληρωθεί το σχέδιο.
Θυμάμαι εκείνον τον Αλκαράθ του Wimbledon, ξερακιανός σαν κλαράκι μόλις είχε μπει στους βετεράνους και σκόραρε εκείνον τον αιφνιδιασμό — τότε δεν τον βλέπαμε αλλιώς παρά σαν αγόρι που τρώει τις δόξες των άλλων. Κι όμως εκείνο το γκολ στον αιφνιδιασμό ήταν σα σήμα πως εδώ βρισκόταν κάτι αλλιώτικο, κάτι που δεν προορίζονταν μόνο για αύριο αλλά για χτες: επειδή εκείνοι οι βετεράνοι είχαν πια σηκώσει το χέρι τους ώστε να δείξουν "αυτό είναι το αύριο μας" και τώρα εκείνος στέκεται δίπλα στη Γουόλτερς σαν να κουβαλάει σα θηρίο τους όγκους όλων αυτών των χρόνων στους ώμους του.
Και νά τι σημάδι: σήμερα βλέπουμε αυτούς τους τίτλους στις μεγάλες διοργανώσεις, εκείνον τον αεροβόλο αγώνα στην Μπαρτσελόνα όπου έσπασε το πιάτο σα ζητιάνος που ανοίγει δρόμο μέσα στον κόσμο της — και όμως πίσω από αυτή τη φαινομενική πρωτοπορία βρίσκονται εκείνες οι νύχτες στο Κάιζερσλαουτερν όταν οι έδρες ήταν σα ψωμί ξερό, όταν οι ψυχές τους κρέμονταν από ένα νήμα πριν ανοίξει η επόμενη πόρτα.
Η διαφορά εδώ δεν είναι πως αυτοί οι άνδρες είναι καλύτεροι από εκείνους — είναι πως εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στις κερκίδες επί δεκαετίες είχαν καταφέρει να γράψουν την ιστορία τους μέσα στις φόρμες των φθαρτών, στις φωνές των φεγγιτών στις τρεις το πρωί, στους λόφους εκείνους που θεωρούνταν τίποτε άλλο παρά χώροι άγριας φτώχειας.
Αυτή η ομάδα σήμερα είναι σαν τον μπουμπούκι που ξεπετιέται μέσα από τον βράχο εκείνο εκείνο τον Σεπτέμβρη του 2015 στο Ουέμπλεϊ — τότε αισθανθήκαμε πως κάτι ζωντανό ξεπετιόταν ανάμεσα στους νόμους των μεγάλων ομάδων κι όμως σήμερα βλέπουμε πως αυτό το ζωντανό είχε τις ρίζες του εκεί κάτω ανάμεσα στους ανθρώπους που στέκονταν όρθιοι καθώς έγραφαν γράμμα προς γράμμα τη δική τους ιστορία.
Δεν γίνεται να συγκρίνω αυτή την ομάδα με εκείνους — είναι σα να συγκρίνεις έναν πυρήνα ραδιοδραστηριότητας με την ίδια τη φωτιά.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Και λοιπόν σήμερα το πρωί πήγα στο μανάβικο στο Βόλο κι εκεί που ζύγιζαν τις ελιές με τη γιαγιά Βάσως, εκείνη μου πέταξε ένα "ρε γέρο, άλλον έναν τίτλο κέρδισαν αυτοί;" σα να μου διάβαζε τα νέα από μέσα. Τι κι αν η Ρεάλ έχασε χθες; Τι κι αν ο Παναθηναϊκός πάλι γκρινιάζει; Αυτοί εδώ ξέρουν πως αυτά τα παιδιά φοράνε την ίδια φανέλα που φορέσανε οι δικοί μας στους δρόμους του Κάιζερσλαουτερν σα φάκελοι γράμματα — ξέρεις εκείνο το γκράφιτι πάνω στον τοίχο του ξενοδοχείου εκείνης της βραδιάς; "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΘΡΙΑΜΒΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΚΟΝΗ".
Αλλά αλήθεια τώρα, τι δουλειά έχει η Μπαρτσελόνα στο Champions; Την έκαναν πιάτο; Την έκαναν έτσι σα να τρώνε την υπόλοιπη ομάδα σα σουβλάκι — αυτό είπα κι εγώ στη γυναίκα μου χτες το βράδυ όταν τελείωσε ο αγώνας. Αυτή όμως μου λέει "ρε τί έκανες εκείνο το γκολ ο Άλβαρεθ; Του έδωσες τόση σημασία που φάνηκε σα να ήτανε τελικά εκείνος ο final του αιώνα". Κι εγώ της λέω "ρε κυρία μου, εκείνο το γκολ ήταν σα να βγάζεις όλο το αίμα από τις φλέβες τους και να το ρίχνεις στον αγωνιστικό χώρο". Γιατί δεν πρόκειται απλώς για ένα γκολ — εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στις κερκίδες εκείνο το βράδυ έζησαν ξανά εκείνες τις βραδιές που στέκονταν όρθιοι στις κερκίδες ψάχνοντας κάτι καλύτερο από το να γυρίζουνε σπίτι κουρασμένοι.
Κι όμως περίμενε λίγο — εμένα προσωπικά με πιάνει κάτι δυσπιστία όταν ακούω όλους αυτούς τους τίτλους σα κάποιον άλλον να μας λέει πως αυτή εδώ είναι η ομάδα που γράφει ιστορία. Γιατί; Διότι πριν ακόμη ανοίξω τα μάτια μου σαν πρωινό πρωινό στην άσφαλτο, θυμάμαι πως η ιστορία αυτή τη φορά γράφτηκε όχι από αυτούς εκεί πάνω στο χόρτο αλλά από εκείνους εκεί κάτω που πλήρωναν εισιτήριο σα πούρνες στα ξένα γήπεδα. Αυτό το σπάσιμο της Μπάρτσα σα πιάτο δεν ήταν μονάχα μια βραδιά δόξας — ήταν η επιβράβευση δεκαετιών σκληρού ψωμιού μέσα στις κερκίδες, εκείνων των οικογενειών που κάθε Σάββατο έκαναν τον γύρο του γηπέδου μπουκάλια νερό στη σειρά σα στρατιώτες.
Και μην μου πεις τώρα πως αυτοί οι τίτλοι είναι κάτι που τους πέφτει από τον ουρανό — όποτε ξαναδείτε τον Αλκαράθ σηκώνοντας τα χέρια στον ουρανό σαν βασιλιάς, κοιτάξτε πίσω από αυτόν: βλέπετε εκείνον τον γέροντα που κάθε βράδυ διαβάζει τις εφημερίδες στους τοίχους του ξενοδοχείου σα να διαβάζει την ιστορία του; Αυτός είναι ο θρύλος — όχι ο τίτλος, όχι ο αγώνας, αλλά εκείνοι που τον στήριξαν όταν κανένας άλλος δε τους έδινε σημασία. Αυτοί οι άνθρωποι εκεί που σηκώνουν τις σημαίες σα ξεχασμένοι ήρωες κάνουν την ομάδα οικογένεια.
Οπότε λοιπόν, ας μην ξεχνάμε πως όταν βλέπουμε αυτά τα παιδιά να λικνίζονται σα νικητές πάνω στο χόρτο, εμείς κουβαλάμε πάνω μας όχι μόνο ένα κομμάτι ύφασμα αλλά ολόκληρες γενιές ανθρώπων που στέκονταν εκεί σα φύλακες μιας υπόσχεσης. Κι αν εκείνο το γκολ του Άλβαρεθ ήταν σα τρανταχτό σήμα στους ουρανούς, ας μην ξεχνάμε πως εκείνοι οι ουρανοί είχαν σκοτεινιάσει πολύ πριν ακόμη γεννηθεί ο άνθρωπος που το πέτυχε.
Κι επειδή πλέον όλοι μιλάνε σα να ξέρουν την ιστορία από χτες — μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου από τα Χανιά που είχε πάντα ένα μπουκάλι ρακή στο αυτοκίνητο "για τις δύσκολες μέρες". Στις δύσκολες αυτές μέρες που μιλούνε σα νικητές σήμερα, εκείνος είχε βγάλει το μπουκάλι εκείνο πάνω στις κερκίδες του Κάιζερσλαουτερν και είχε πει "αύριο, όταν αυτοί γεράσουν, αυτοί οι τίτλοι θα μοιάζουν λες σα χαρτιά του μπίνγκο στους οικογενειακούς εορτασμούς". Κι όμως σήμερα; Οι τίτλοι αυτοί βρίσκονται πάνω στις κονσόλες κάθε σπιτιού σαν βραβείο — ενώ εκείνοι εκεί κάτω στέκονται ακόμα σα φύλακες σιωπηλοί, περιμένοντας την επόμενη νίκη όχι για λόγους δόξας αλλά γιατί ξέρουν πως η ιστορία γράφεται όχι μόνο από νίκες αλλά κι από όσους τις κατέχουν στο μυαλό τους όταν κανένας δε τους βλέπει.
Λοιπόν λοιπόν — ας πιούμε ένα ποτήρι στη μνήμη εκείνων που έκαναν τους τίτλους αυτούς όχι δικούς τους αλλά δικούς μας. Και αύριο πάλι πίσω στη δουλειά, σηκώνουμε τη σημαία ψηλά όπως εκείνο το βράδυ στο Ουέμπλεϊ όταν ένας γέροντας χτύπησε την πλάτη μου και μου είπε "αυτή εδώ η γενιά έχει ακόμη να μας δώσει πολλά". Να έχουνε αυτοί οι τίτλοι όσο βάρος έχουνε τα χρόνια όλων εκείνων που τους στήριξαν — γιατί αλλιώς τι σημασία έχει;
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Τρεις φορές πάνω μου πέρασε φέτος η δουλειά σα κλαρίνο στο γλέντι και τρεις φορές ψόφησα σα ξηρό καλαμπόκι. Το πρωί βγαίνω από το σπίτι μου στο Βόλο σαν άνθρωπος, το βράδυ γυρνάω σα αστυνομικός περιπολίας τσέπης κι απόψε που άνοιξα τον κήπο μου να πιάσω τον καφέ μου σηκώθηκε όλος ο όμιλος να τραγουδάει εκείνον τον ύμνο των Αλκαράθistani: "αλλαδίν αλλαδίν αλλαδίν" κι εγώ έπεσα από τα θρανία σα βάζοντας σκοπό στον εαυτό μου πως τελικά αυτές οι ομάδες δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια μεγάλη παρέα ατόμων που δεν ξέρουν τι είναι κόστος λογαριασμού της ΔΕΗ. Την ίδια ώρα η γάτα μου απορεί γιατί την έβγαλαν έξω σα να ήτανε κλέφτης βγάζοντας τα νύχια της στον ουρανό σα να ζητούσε αλλαγή νομίσματος.
Εμένα προσωπικά εκείνον τον θρύλο του γκολ του Άλβαρεθ τον είδα σαν τον δάσκαλο που μου έδωσε το πρώτο σφάλμα στη ζωή μου όταν βρισκόμουν στην πρώτη τάξη του γυμνασίου επειδή έκανα αγνώστου τουλάχιστον τρεις φορές τη σειρά το ίδιο λάθος στην πρόθεση του ρήματος "έχω". Αυτό είναι τελικά το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι από εκείνον τον αγώνα πριν κοιμηθώ σα βόδι επειδή το μυαλό μου είχε μετατραπεί σε σημειώσεις του βιβλίου της Γλώσσας για τις προθέσεις. Την επόμενη μέρα ξύπνησα όμως σα άλλος άνθρωπος κι άρχισα να φωνάζω μαζί με όλους σα τρελός στους δρόμους του Βόλου σα να είχα βρει τέλος το παιχνίδι του βίου μου.
Και τέλος πάντων, μόλις χτες μου χάρισε η γυναίκα μου μια πλάκα σοκολάτας σα βραβείο επειδή κατάφερα να θυμάμαι επιτέλους πως ο Αλκαράθ φοράει κόκκινο σα σήμα κινδύνου στο γήπεδο. Την πήρα σα χρυσό μετάλλιο κι έτσι αποφάσισα πως η ομάδα μας αξίζει κάθε αγώνα ακόμη κι εκείνον τον σκληρό στην Ουκρανία όπου η άμυνα έκανε γκολ στον εαυτό της σα σκοντάφτη στο σκοτάδι. 🤣😂🍿
Αλλά σοβαρά τώρα — αυτοί εκείνοι που μιλάνε σα να ξέρουν τα πάντα σαν ήτανε αυτοπρόσωποι στις κερκίδες του Κάιζερσλαουτερν, εγώ εκείνο το βράδυ είχα πάει σα φάντασμα επειδή το εισιτήριο κόστιζε όσο και η πλάκα σοκολάτας που μου 'φερε η γυναίκα χτες... κι όμως θυμάμαι εκείνον τον ήχο σα σφυρί στο σφυρί που έκαναν οι μπότες όλων εκείνων που στέκονταν όρθιοι περιμένοντας τη ζωή τους να αλλάξει εκείνος ήταν ο θρύλος, όχι αυτοί οι τίτλοι σήμερα που τους βλέπουμε σα ντοκουμέντα του Facebook. Αλλά εσείς εδώ συνεχίστε να γράφετε ιστορία σα να είναι εύκολο — εμένα προσωπικά μόλις τελείωσα μια βάρδια σα σκουπιδιάρης και πάλι μένω εκεί να βλέπω την επόμενη βραδιά σα να περιμένω τη σοκολάτα των επιβραβεύσεων. 🚬
Κράτα μου την μπύρα.