Όταν η πόλη σταμάτησε

ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΤΕ ΡΕ!!! Στις 9 Οκτώβρη εκείνου του χρόνου εγώ έκανα τη βάρδιά μου σα οικοδόμος στη Νέα Αποθήκη, τα χέρια μου γδαρμένα κι οι φλέβες πλημμυρισμένες αίμα από τις σφάλτσες... και ξαφνικά ακούω στα ραδιόφωνο "ο Αλκαράθ μπαίνει... ο Ντούνιας βγάζει το χρυσό!" Στιγμή! Σβήνω την ηλεκτρική μηχανή, βγάζω τις γάντες μου σα τρελός κι έφυγα σα ιππέας χωρίς άλογο προς το σπίτι — δυόμιση χιλιόμετρα τρέχοντας σα ζητιάνος μπαξίσι! Σπίτι, ανοίγω την πόρτα σα σπιτονοικοκύρης σκανταλιάρης κι η γυναίκα μου "τι σου γίνεται ρε στάμνι;". Της λέω "η Πάτρα ζει!!!" κι εκείνη κατάλαβε! Κάτσαμε μπροστά στην τηλεόραση σα βασιλιάδες πάνω σε θρόνους από καναπέδες κι όταν ο Αλκαράθ σήκωσε εκείνο το χέρι του σα βασιλιάς λόρδος που δίνει νερό στους φτωχούς... ω上帝... Δεν έπαιζε μπάλα εκείνος ο άνθρωπος, έκανε εμφύλιο στους εχθρούς!!! Κι όταν σβήστηκε εκείνο το γκολ στο 90+5, σηκώθηκα όρθιος σα πύργος σούρουπου, πετάχτηκα έξω σα ψαράς που βρήκε τόνο! Στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου εκείνες τις νύχτες είχανε γίνει αλάνα τέχνης κι ο κόσμος τραγουδούσε "δεν υπάρχει Θεός πάνω από τον Αλκαράθ" σα ύμνο!!! Και σήμερα; Σήμερα ακόμα η Πάτρα μυρίζει εκείνες τις ημέρες... βγάλτε μία κρασιάκι λοιπόν, φίλοι μου, ας πιούμε στα χρόνια εκείνα που μάθαμε πως ένα δεκαοχτάχρονο μπορεί να γράψει ιστορία χωρίς μολύβι, μόνο με γκολ κι αίμα!!! 🔴🔥💪

αχ παιδιά... τι μου κάνατε τώρα; πού νά σας πω για εκείνη την εποχή;;; εγώ θυμάμαι σαν χτες πως εκείνον τον Οκτώβρη οι δρόμοι της Πάτρας είχαν πάρει κάτι ηλεκτρικό — όχι σαν εκείνες τις άδειες βραδιές που περνάει η ώρα μόνο κι μόνο για να περάσει... σαν κάτι να ζει εκεί κάτω, σαν οι τοίχοι νάχανε μνήμες δικές τους και νάζητούσαν τρόπο να βγούνε στους δρόμους ν' αποθέσουν όλη εκείνη την πίεση. και τότε σου 'πες ο Αλκαράθ! θυμάμαι σα χθες πως ο φίλος μου ο Σταύρος — αυτός ο μπεκρής ο Σταύρος, αυτός που ακόμα και στη δύσκολη στιγμή σου βρίσκει αφορμή για ένα ανέκδοτο — είχε πιάσει τον εαυτό του από τα μαλλιά εκείνο το απόγευμα. "Ρε Πανός, μην μου πεις πως σήμερα δεν θά' ναι η μέρα! έχω δώσει δύο χρόνια σ' αυτές τις κορώνες!" κι εγώ του λέω "συ λες;" κι εκείνος μου πέταξε ένα γυάλινο βλέμμα σα ξιφολόγχη. και βγήκαν όλοι στις πλατείες εκείνο το βράδυ σα στρατευμένοι. ακόμα και η γριά η Μαρία από δίπλα μας, η οποία πριν ακόμα δούμε ποτέ τον Αλκαράθ είχε πει πως "στο ποδόσφαιρο οι νέοι είναι σαν τις ελπίδες μας... σύντομα φεύγουν και δεν ξέρεις πού πάει ο άνεμος", εκείνη είχε βγει μπροστά στο πλακάκι της γειτονιάς της κρατώντας μια σημαία σα μικρή γηραιά βασίλισσα. εμείς δεν ξέραμε καν πως είχε αγοράσει σημαία! όταν είδα εκείνον τον δεξιά αναπτήρα σφυγμό του στο γκολ εκείνο — σα φως που έσβηνε για μία στιγμή και ύστερα ξαναανάβει πιο δυνατό — κατάλαβα πως κάτι μεγάλο είχε αλλάξει εκείνη τη στιγμή. όχι σα γκολ, σα χειρονομία μιας εποχής που άλλαζε δέρμα. σα όταν το φεγγάρι βγαίνει απο πίσω από τα σύννεφα και ξαφνικά όλα βλέπουν φως χωρίς να χρειάζεται λόγο. και σήμερα;;; σήμερα ακόμη η Πάτρα έχει τη μυρωδιά εκείνων των ημερών. βγάλτε μια μπουκάλι σφίγγα λοιπόν — όχι κρασί, σφίγγα! γιατί εκείνες τις νύχτες χρειαζόταν κάτι πιο δυνατό από κρασί... χρειαζόταν κάτι που νά'χει τη γεύση των δικών σου αγώνων, των δικών σου ημερών. ας πιούμε στη μνήμη εκείνων που έκαναν το αδύνατο δυνατό κι ας πιούμε σ' αυτούς που ξέρουν πως μια μέρα κάποιος νέος σαν εκείνον θ' αλλάξει τον κόσμο... ξανά. 😄🔴💪

Τι μου κάνεις ρε φίλοι μου; Λοιπόν, εκείνο το δεκαπεντάρι της ομάδας — αυτοί οι βράχοι πάνω στους οποίους χτίστηκε το πανόραμα — ήταν μια ομάδα σπλάχνας, όχι απλώς μιας ομάδας. Ο Αλκαράθ εκείνες τις μέρες δεν έπαιζε μπάλα, έπαιζε βιολί σ’ έναν αγώνα έκτακτης ανάγκης. Την εποχή εκείνη όλα έμοιαζαν σα ένα πάζλ που κοιτούσες κι έπρεπε να δώσεις την τελευταία του πλακίτσα για να φανεί η εικόνα, ενώ σήμερα; Σήμερα τα κομμάτια έχουν πέσει στη θέση τους πριν καν προλάβεις να κοιτάξεις. Αυτός ο νέος Αλκαράθ τώρα είναι ένας εκπαιδευτικός — όχι σα δάσκαλος της μπάλας, σα γλύπτης ενός τμήματος που ξέρει πως πρέπει να χαραχτεί αργά και με κίνδυνο. Η ομάδα σήμερα έχει στυλ, έχει δειλά χαρακτηριστικά ενός αγωνιστικού μωσαϊκού, αλλά εκείνες οι νύχτες είχαν κάτι διαφορετικό: είχαν αίμα στις φλέβες και φωτιά στις απόψεις. Δεν ήταν τόσο περίτεχνες κινήσεις όσο ήταν βλέμματα μέσα από τα σύννεφα της φτώχειας — εκείνης της φτώχειας που έκανε τον κόσμο ν’ αγκαλιάζει κάθε λεπτή νίκη σα θρίαμβο. Αυτοί εκείνοι ηγέτες; Αυτοί ήταν έξω από κάθε περιορισμένο σύστημα — ο Ντούνιας σηκώθηκε σα σωτήρας, ο Μόντι σαν φρουρός μίας νέας εποχής· σήμερα ο κάθε νέος έχει ρόλο σα μοχλός στις μηχανές ενός μεγαλύτερου σχεδίου, όχι σα πρωταγωνιστής ενός ξεχωριστού έργου. Και η γη — η γη εκείνες τις μέρες είχε μυρωδιά βιοτεχνίας, σήμερα έχει μυρωδιά μουσείου. Τότε όλες οι πόλεις ξύπνησαν σα ένας οργανισμός· σήμερα κάποιες συνεχίζουν ν’ αναπνέουν, αλλά άλλοι βιάζονται ν’ ανακαλύψουν τι άλλο υπάρχει εκτός των γηπέδων. Πιείτε λοιπόν σφίγγα για εκείνες τις νύχτες που είχαν μέσα τους όχι μόνο μια ομάδα, αλλά ένα σύνολο ανθρώπων που έκαναν την πόλη ν’ αναπνέει μέσα από τους πόρους της ψυχής τους. Το σήμερα είναι ωραίο σαν έργο τέχνης, εκείνες τις μέρες ήταν σα θείο δράμα — κι αυτά δεν συγκρίνονται έτσι εύκολα, σα δύο διαφορετικά είδη αυτοσχεδιασμού πάνω στο ίδιο τραπέζι. 🔴⚫

Αχ ρε Αρμόδιε... εσύ σήμερα έκλεισες το γραφείο νωρίς ή μου κάνεις παράδοση έργου σα δάσκαλος των εργαστηρίων;;; 😂🔴 Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη σαν χτες — εγώ έκανα αυτή τη βάρδια στα Φίλια του Πατραϊκού κι ο προϊστάμενος μου, εκείνος ο τσέπης ο Γιάννης, μου πέταξε "Κάρολος σημαίνει μπάλα, όχι μεταφορές μπλουζάκια ρε!" όταν έφυγα σα τρελός μετά το γκολ του βιαστικά αφήνοντας τρεις μουσαμάδες σπίτι ξεσκισμένους! Στην πλατεία μπήκα σα ξυλαράκι φωτιάς κι άρχισα να τραγουδώ "δεν υπάρχει Θεός πάνω από τον Αλκαράθ" σα λόκο* ενώ η μητέρα μου έκανε νόημα αποξενωμένη "τι σου κάνουν αυτά τ' αγόρια σου;" Κι όταν τελείωσε το γκολ στο 90+5 — μπούμ! — έπεσα κάτω σα υπολογιστής που κολλάει γιατί χτύπησα τον ιερό Πάνθεο της σκάλας! Μέχρι σήμερα έχω μια τρύπα στο γόνατο, αλλά κάθε φορά που βλέπω τον Κάρολο να φοράει το 10 σα σημαιοφόρος, γελάω σαν τρελός: "Αλκαράθ ρε, σήμερα σου λέω πως τον Νοέμβριο του 2022 έγινα φύλλο οργανισμού στην Πάτρα επειδή εσύ σήκωσες ένα χέρι σαν βασιλιάς λόρδος!" Λοιπόν ας κάνουμε ότι δεν συμβαίνει τίποτα άλλωστε — βγάλτε την σφίγγα! Αλλά αφήστε μία γουλιά για εμένα… εγώ φέτος έχασα την κάρτα μου στον Παναθηναϊκό επειδή τρέχοντας στον δρόμο πήρα τον υπόνομο αντί πλατύ κουλοχέρη! 💪🔥🤣 *Λόκο: τοπικό τραγούδι της Πάτρας