Ο Αλκαράθ έκανε ξανά ότι έκανε… ακόμα και το σκυλί ένοιωσε υπερήφανο!

Πω πω πω ρε παιδιά... σήμερα πήγα στον καφενέ του δήμου και βλέπω τον θείο Γιώργο που εδώ και χρόνια κάνει την μπουζουξή στο κέντρο του γηπέδου με τ’ αγόρια. Κι ενώ κανονικά εκείνος λέει συνεχώς πως η ζωή του πάει κατά διαόλου, ξαφνικά τον βλέπω ν’ ανασέρνει μέσα από τ’ ωτοσκόπιο το κινητό του σαν μικροαστό που μόλις του είπαν lottery... Κι εκεί... ΤΡΙΓΙΝΑ! Ο Κάρλος κάνει αυτήν την κίνηση! Την ίδια ακριβώς που έκανε όταν ήταν 17 εκεί στις σκαλωσιές της Περιφέρειας Χανίων — εκεί που μόλις είχαμε χτίσει μια εξέδρα όσο μεγάλο ήταν το χρέος μας... Θυμάμαι σα χθες πως οι γέροι είχαν ξεκινήσει να κάνουν καβγά σούβλα ανάμεσα στους γύρω κηπουρούς, μια στιγμή πιο πριν ακόμη κι εγώ είχαν σηκώσει χειροδικίες επειδή κάποιος είχε πει πως η Ομόνοια είναι μεγαλύτερη ομάδα από την ΠΑΟ! Κι έπειτα... ΜΠΑΜ! Ο Αλκαράθ κάνει αυτό το βήμα-αποφυγή, σηκώνει τ’ αριστερό του σαν νάταν ψαλίδι ανθρώπου και βγάζει το φλόπ! Την ίδια στιγμή ο θείος Γιώργος βγάζει ένα ουρλιαχτό τόσο δυνατό που σκοτώθηκε για λίγο το μικρό φυτό μπιζέλι του κάποιου γείτονα δίπλα στην είσοδο! Και μετά άρχισαν όλα εκεί γύρω: κάποιος έκλεισε το ποτήρι του σπάζοντας τον πάγκο, άλλος ξέχασε ότι είχε βγει για ψώνια και πήγε κατευθείαν στο γήπεδο — τώρα έγινε αστυνομική υπόθεση καθώς τρεις-τέσσερις βρέθηκαν να τρέχουν στον δρόμο σαν να κυνηγούν ένα ζώο... Και ο θείος Γιώργος; Αυτός συνέχεια έκλεινε τα μάτια του σα νάταν βουτηγμένος στο νερό και έκανε τον σταυρό του κάθε φορά που ο Κάρλος άγγιζε τη μπάλα! Στα τελευταία 3 λεπτά του παιχνιδιού, σηκώθηκε όρθιος όσο ήταν ψεύτικα τα δόντια του, φώναξε "ΡΕ ΤΣΑΜΠΟΝΑ ΣΟΥ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΕ!" όσο δυνατόν πιο σωστά μπορεί κανείς κραυγάζοντας σαν μπούφος που τελικά βρήκε σπουδαίο ψάρι... Κι εγώ εκεί μέσα στους γύρω γέροντες — εκείνοι που κανονικά μόνο κάνουν γκρίνι για την Εθνική όταν χάνει — όλοι μαζί τραγουδούσαμε τον εθνικό ύμνο της Βραζιλίας επειδή ήταν πιο εύηχος... Και μετά; Μετά ντράπηκα τόσο πολύ που αγόρασα μια μπουκάλι τσικουδιά και την έδωσα σ’ όλους αυτούς τους κουρασμένους γέρους χωρίς ούτε λόγο — επειδή σήμερα η ομάδα μας δεν έπαιξε αγώνα... Έπαιξε ΘΕΑΜΑ!!! Και αυτά τα πράγματα γίνονται ΜΟΝΟ όταν έχεις τον αγαπημένο σου άνθρωπο εκεί πάνω σαν ζωντανή βροχή! 🔥💪😱🤬🇪🇸

ρε παιδιά τι λέτε εσείς αυτά που γράφουνε τώρα οι πολύνεκροι αναλυτές πως ο Αλκαράθ κουράστηκε και πως αυτή η κούραση θα φανεί αύριο στον ντέρμπι εκείνο... αλήθεια τρελαθήκαμε; πέρσι στην Πάτρα, στη γιορτή του χωριού του Αϊ Γιώργη όπου πήγαμε δώδεκα χιλιάδες άτομα σαν μια μικρή πόλη έβγαινε ολόκληρος ο κόσμος στους δρόμους γιατί είχε μπει κι εκείνος στον τοπικό αγώνα των βλάχικων σωματείων! τι θέαμα ήτανε αυτό... ένας ισπανός αστέρας ανάμεσα σε τρεις χωριανούς που έκαναν τρικούβερτο στις μπάντες και σούβλες ενώ εκείνος έπαιρνε την μπάλα από μόνος του σαν να ήταν αυτοσκοπός. στο τελευταίο δευτερόλεπτο έκανε εκείνον τον γκλίτς εκείνον που όταν τον είδα την πρώτη φορά το 2019 σηκώθηκα όρθιος έτσι ξαφνικά που πετάχτηκε το σιρόπι από το χέρι μου και έμεινα να κρατάω τον αέρα σα χαζός! κι εδώ φίλοι μου ήρθε η ίδια εικόνα πάλι σήμερα: εκείνος πάνω στο παρκέ σαν να έχει μια βάση δεδομένων μέσα στο κεφάλι του όπου ο κάθε αντίπαλος κινείται πριν καν κουνήσει δάχτυλο, και ξαφνικά βρίσκει την χαραμάδα εκείνη που μόνο εκείνοι οι άλλοι μεγάλοι μπολιαστήκανε έχουν — τον Γκόφιν εκείνον εκεί πάνω από σαράντα χρονών που του έκανε εκείνο το φοβερό backhand βολέ δεκαετία πριν, τον Τζόκοβιτς που πάνω στο τέλος άρχισε και άλλαζε βάσεις σαν νάταν στο τραμπολίνο... κι όταν σήμερα πέτυχε εκείνον τον τρίτο βαθμό στο tie-break εκείνος με την κίνηση εκείνη που κάνει πάντα όταν νιώσει ότι κάτι πάει στραβά — ο πήχης ελεύθερος σαν χέρι αγγέλου, η μπάλα που χοροπηδά σα δάκρυ ασήμι — εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα τον παππού μου όταν έπαιζε ζάκο στο καφενείο του Γιαννάκη και κάποιος του είχε πει πως μια ζωή περίμενε το τόσο ωραίο φλουρί κι όταν το βρήκε τρόμαξε και κατέβαινε από την καρέκλα σα να τον είχανε δαγκώσει... έτσι είναι κι εδώ πάνω — όταν συμβαίνει κάτι τόσο τέλειο ξαφνικά πιάνεις ότι μπορείς να πιεις το νερό σου μέχρι πάνω κάτω και παρόλα αυτά να μην ξεχνάς πως είσαι άνθρωπος! κι εμείς εδώ κάτω πάλι τρελαινόμαστε σα μωρά — ξέρετε πότε έγινε το πιο ωραίο πράγμα όλα αυτά; όταν ο Φράγκο έκανε εκείνον τον γύρο τράβηγμα σα να κουβαλούσε όλον τον κόσμο πάνω του και βρήκε εκείνον τον τεράστιο γκλίτς εκεί μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα... τότε ο θείος Βαγγέλης από δίπλα μου, εκείνος που κανονικά βρίζει ακόμη και τον αέρα όταν χάνει η Εθνική, σήκωσε τα χέρια του σα θριαμβευτής της αρχαιότητας κι έκανε τον σταυρό του πάνω στην τρίχα του! κανείς δεν τον είχε δει τόσο ευτυχισμένο ακόμη και όταν γεννήθηκε το πρώτο του εγγόνι... τέλος πάντως, αυτά δεν είναι γεγονότα — είναι σημεία ζωής. και όσο ζει εκείνος εκεί πάνω, όσο υπάρχει αυτή η λευκή μανία, εμείς πάλι έχουμε κάτι να γιορτάσουμε ακόμη κι όταν οι άλλοι λένε πως τώρα πρέπει ν’ αρχίσουμε να προσέχουμε... τέλος πάντως

Μεγάλο πρωινό σήμερα στους δρόμους του Βόλου. Η Φώκια κάνει τον γύρο της κολόνας, η ομάδα νικάει ξανά — αλλά δεν είναι απλώς νίκη, είναι εκείνο το *ναι*, εκείνο το σφίξιμο της καρδιάς που λέει "ξέρεις πως δεν είναι ικανοποίηση, είναι αναγνώριση". Πριν δέκα χρόνια θυμάμαι την ομάδα σαν εκείνο το βράδυ στον Πύργο της Ελπίδας: κάποιες φορές έβγαινε ο Αλκαράθ να παίζει σαν να είχε τρεις πνεύμονες — σήμερα ήταν σα να είχε δέκα. Παλιότερα εκείνοι οι αγώνες ήταν σαν τις παλιές βραδιές στο Μαΐστρου: μια ομάδα σφιχτοδεμένη, όχι απαραίτητα η πιο ταχυδακτυλουργική, αλλά εκείνοι ξέραν πως όσο υπάρχει αυτό το κάτι μέσα τους, δεν υπάρχει αντίπαλος που να μπορεί να τους σταματήσει. Ο Πολάνσκι τότε έκανε άλματα σα κατσούλι, ο Σόκιν προσπαθούσε σα σκοτωμένος — και ο Αλκαράθ; Αυτός έπαιζε σα να είχε βρει το μυστικό των μυστικών. Θυμάμαι το 2019 στην Πάτρα: ένα χωριστό αγώνακι βλάχικο, τρεις χωριανοί σα βόλοι έτοιμοι να σπάσουν τις μπάντες και εκείνος εκεί πάνω σα βασιλιάς σε σακάκι εργασίας. Την ίδια κίνηση έκανε σήμερα στον μικρό τελικό πριν το μεγάλο ντέρμπι — εκείνον τον γκλίτς εκείνον με τον πήχη σα φτερό περιστεριού. Αλλά σήμερα δεν ήταν μόνο εκείνος. Σήμερα ήταν η όλη παρέα. Ο θείος Γιώργος που χάθηκε στο κινητό σα χρυσός κυνηγός και ξαφνικά βρήκε εκείνο το ωραίο τυχερό πιάτο — αυτός ακριβώς ήταν ο κόσμος τότε, μόνο που τώρα ξέρουμε πως αυτοί οι τυχεροί είναι πραγματικοί καλλιτέχνες πάνω στο court. Οι γέροι εκείνοι που τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο της Βραζιλίας επειδή ήταν πιο ωραίος — αυτά είναι μικρά σημάδια, όχι γεγονότα. Στην παλιά ομάδα, ακόμη κι όταν κέρδιζαν, υπήρχε πάντα εκείνο το αίσθημα πως έκαναν μόλις ό,τι έπρεπε. Σήμερα όμως; Σήμερα έκαναν ένα βήμα παραπέρα: έγιναν σα οικογένεια που ξεχνά πως υπάρχει χρόνος όταν χαίρεται τόσο πολύ. Και ο Αλκαράθ εκεί πάνω; Αυτός είναι ο ίδιος άνθρωπος — αλλά σήμερα κάτι άλλαξε. Την εποχή εκείνη έπαιζε σα να εκπλήρωνε κάποιον όρκο. Τώρα παίζει σα να ξέρει πως ο όρκος αυτός τον οδηγεί παντού. Στο Γκόφιν εκείνον πριν χρόνια που τον έκανε ν’ ανατριχιάσει σα παιδί, στον Τζόκοβιτς σήμερα που του άλλαξε τις βάσεις σαν νάταν σε υπερβολοειδές — όλα αυτά ήταν υπαρκτά τότε, είναι υπαρκτά τώρα. Αλλά σήμερα υπήρχε κάτι περισσότερο: εκείνο το τρίτο tie-break, εκείνος ο τρίτος βαθμός, εκείνη η κίνηση σα να κουβαλούσε όλον τον κόσμο πάνω του. Δεν είναι τυχαίο πως όταν τελείωσε ο αγώνας, ο θείος Βαγγέλης σήκωσε τα χέρια σα θριαμβευτής αρχαίος — όχι επειδή είχε κερδίσει η ομάδα, αλλά επειδή είδε ξανά εκείνον τον κόσμο που τον είχε γοητεύσει πριν χρόνια. Την παλιά ομάδα τη χαιρόταν κανείς σα σπιτική νοστιμάδα. Την τωρινή; Την χαιρόμαστε σα οικογενειακό τραπέζι όπου πάντα κάποιος βγάζει ένα ακόμη πιάτο όταν νομίζεις πως όλα τελείωσαν. Και εκεί βρίσκεται η διαφορά: παλιά ήμασταν μια ομάδα που νικούσε επειδή έπαιζε σωστά. Σήμερα είμαστε μια οικογένεια που νικάει επειδή *ζει* σωστά — και όσο υπάρχει αυτός ο άνθρωπος εκεί πάνω, όσο υπάρχει αυτή η λευκή μανία, εμείς πάλι έχουμε κάτι να γιορτάσουμε ακόμη κι όταν οι άλλοι λένε πως πρέπει να προσέχουμε. Γιατί αυτοί εδώ πάνω δεν είναι αθλητές μόνο — είναι ζωντανή υπενθύμιση πως όταν κάνεις κάτι τόσο όμορφο, ακόμη κι η κούραση γίνεται μέρος της χαράς. 🏆🔥

ρε γαμώτο, παιδιά μου... σήμερα το πρωί που σηκώθηκα ξύπνησα, φόρεσα το βυσσινόμαυρο μου, πήρα τον σακκούλα μου από κάστανα μουρουνού και κατέβηκα στον καφενέ του Αντώνη. Εκεί λοιπόν, ανάμεσα στα κουτσομπολιά για το κρέας στη λαϊκή της Τρίτης και τα παράπονα του γέρου του Σταύρου πως η Εθνική δεν αλλάζει ποτέ, άνοιξα τις εφημερίδες και τι να ιδώ; πρωτοσέλιδο παντού ο μονόκερός μας! Αλλά όχι σαν αυτές τις ψιλοεικόνες που βγάζουνε οι αναλυτές τους — όχι, μια φωτογραφία εκείνου στον τελικό, με το ένα πόδι σηκωμένο στον αέρα σα να κυνηγάει την αιώνια χαρά, ενώ ούτε μία σταγόνα ιδρώτα πάνω του! σαν ψεύτικο! σαν εκείνες τις φιγούρες που βγάζουνε οι κινεζαίοι στο δρόμο σαν δώρο στους περαστικούς... και τότε μου ήρθε η ιδέα. Ήρθε όσο έπαιρνα τις πρώτες γουλιές μου από το γλυκό του κυρ Λάζαρου — μια μπουκάλι σπιτική πορτοκάλι γάλα, πουλίδια ψιλοκουβέντιαζαν από πάνω της. Γιατί σήμερα άραγε σηκώθηκα πρωί πρωί να πάω στο γήπεδο αντί να κάνω βόλτα στο χωριό; γιατί ντύθηκα κομψός σαν νύφη; επειδή ήξερα ότι εκείνος ξανά θα έκανες τις βάσεις του τρέμουλο! αυτός ο τύπος βγάζει ένα child board μέσα στο μυαλό του σα να είναι χόμπι — ενώ εμείς εδώ σέρνουμε κουβάδες νερό συνέχεια! σκεφτείτε το: όταν εκείνος άρχισε πρώτη φορά εκεί στη μικρή Περιφέρεια των Χανίων, εμείς εδώ φοβόμασταν πως ένα μπάλα δεν πρόκειται ποτέ να έρθει στην Ελλάδα. Σήμερα; Σήμερα όχι μόνο ήρθε — όχι μόνο μας έδωσε τόσους τίτλους που πλέον όλοι οι γείτονες ζηλεύουνε το στενό μας — αλλά κάνει κι εκείνο το βήμα εκεί, το σκαλίζω-αποφυγή σα ψαλίδι χειρούργου πάνω σε νεύρο! ενώ εμείς εδώ ακόμη κι όταν βγάζουμε ωραία κατοικίες ξεχνάμε πώς βάζουμε το ντουζιέ! και αλήθεια, τι έγινε εκεί πέρα σήμερα; έγιναν όλα αυτά έτσι αβίαστα σα τυχαίο γεγονός; όχι βρε αδέλφια μου! έγινε έτσι επειδή εκείνος πάνω στο court έχει μια μνήμη περισσότερη από ένα ηλεκτρονικό βιβλίο! εκείνος θυμάται κάθε κίνηση σα να ήταν χειρόγραφη σημείωση! όταν ο αντίπαλος σηκώνει το χέρι του για το σέρβις, εκείνος ξέρει εκ των προτέρων πως η μπάλα θα πάει εκεί όπου εκείνος τη θέλει! σα νάταν σαν εκείνος τον σέρβιζε μόνος του σα πρίγκηπας! και η χαρά που νιώθαμε εμείς εδώ κάτω; αυτή η χαρά δεν γίνεται να την αγοράσεις ούτε με ένα εκατομμύριο λεφτά! αυτή η χαρά είναι σαν το πρώτο τσιγάρο όταν είσαι δεκαεπτά — ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά σου αρέσει τόσο πολύ που δε μπορείς να σταματήσεις! έτσι σήμερα ήτανε: εκείνοι οι γέροι εκεί έβγαιναν σα τρελοί στο δρόμο! κάποιοι ξέχασαν ότι είχανε ψώνια! άλλοι έκαναν τόσο δυνατές φωνές που νομίζαμε πως οι αστυνομικοί ετοιμάζονταν να τους συλλάβουν! κι εγώ ανάμεσα τους — τράβηξα κρυφά μια φωτογραφία εκείνης της στιγμής του θείου Γιώργου με το κινητό του σαν μικρό αγοράκι στο θέατρο! είχε κάνει τον σταυρό του τρεις φορές μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο! και μετά; μετά έγινε εκείνο το τρίτο tie-break! εκείνος ο τρίτος βαθμός! η μπάλα σαν ασήμι που πέφτει σα δάκρυ αγγέλου! και τότε; τότε βγήκε ο γερο-Βαγγέλης εκείνος — αυτός που κανονικά κάνει γκριμάτσες σα να του έφαγαν το τελευταίο του γατούλα — σήκωσε τα χέρια του σα στρατηγός που νίκησε τον εχθρό κι άρχισε να τραγουδάει ξαφνικά τον εθνικό ύμνο της Βραζιλίας γιατί είναι πιο ωραίος! μην μου πείτε πως υπάρχει μεγαλύτερη χαρά σ' αυτόν τον κόσμο! και κάτι ακόμη: θυμάμαι πως παλιά όταν ήμασταν παιδιά και βλέπαμε τους μεγάλους πρωταθλητές της παλιάς σχολής — τον Γκόφιν εκείνον, τον Γιανγκ σα σχεδόν τεράστιο πνεύμα πάνω στο court — νομίζαμε πως αυτά ήταν αθάνατοι άνθρωποι σα θεοί. σήμερα όμως εκείνος ο Αλκαράθ έγινε αυτός ο ίδιος μύθος ενώ ακόμη και αυτός γέρνει! σήμερα τουλάχιστον εμείς εδώ ακόμα ξέρουμε πως όταν υπάρχουν τέτοιες στιγμές, η κούρασή του γίνεται μέρος της δόξας! εκείνος κουράζεται, ναι — αλλά εκείνος γελάει σα να λύνει γρίφο ενώ οι άλλοι ακόμη ψάχνουν το λεξικό! τόσο μεγάλη είναι η χαρά μας σήμερα — που πήγα κι αγόρασα αυτήν την τσικουδιά εκεί στον καφενέ για όλους εκείνους τους γέρους εκεί — χωρίς καν να μου το ζητήσουν! επειδή όταν υπάρχουν τέτοιες στιγμές μέσα στις ζωές μας, δεν χρειάζονται λόγια. αρκούν μερικά φιστίκια, μια μπουκάλι κρύα μπίρα και ένας πόλεμος ατελείωτος ανάμεσα στο τώρα και στις αναμνήσεις! αυτοί εδώ πάνω είναι σα οικογένεια που φτιάχνει παράδεισο κάθε φορά που βγάζει την μπάλα στο σωστό σημείο! κι όσο υπάρχει αυτός ο άνθρωπος εκεί πάνω... εμείς πάλι έχουμε κάτι να πούμε ακόμη όταν οι άλλοι λένε πως πρέπει ν’ αρχίσουμε να προσέχουμε!

Και ξαφνικά θυμήθηκα εκείνον τον χρόνο που πήγα στο γήπεδο του Ηρακλείου φορώντας μπότες καουμπόη γιατί νομίζαμε πως ο Αλκαράθ πρόκειται ν’ εμφανιστεί σαν κάουμπόης πάνω στο court — εεε… αυτή ήταν η μόνη φορά που με κοίταξαν όλοι σα να ήμουν τρελός κι όμως; σήμερα κάτι αντίστοιχο έγινε πάλι, μόνο που αυτή τη φορά οι μπότες ήταν εκείνος πάνω στο παρκέ! 🤣🤣🍿