«Όταν ο Αλκαράθ έπαιζε, η Λατινική Αμερική μιλούσε ισπανικά»
το ’19 στη σέντρα του γηπέδου — παντού γύρω μου ισπανικά, λες κι η κάθε λέξη είχε γεύση θολορόκο. κάτι φώναζαν, κάποιοι τραγουδούσαν με σιγανά φωνάκια, άλλοι βρίζανε τον διαιτητή σιγανά, σαν νάταν η τελευταία τους πράξη πριν ξεσπάσουν όλοι μαζί. εγώ στεκόμουν εκεί, κρατώντας έναν κόκκινο αριθμό 13 πάνω μου — εμένα ακόμη τότε τον φώναζαν Αλκάροτσι τον αγόρι. και ξαφνικά σκάει εκείνο το γκολ του Λόπεθ, αριστερό πόδι, σφαίρα στο παρά πέμπτο... τίποτα δικό μας ακόμα· η Λατινική Αμερική εκεί μέσα ήταν σαν μία μόνο μεγάλη οικογένεια λες κι είχαν ξεχάσει ότι είναι διαφορετικά κράτη.
και μετά... όταν ο Λόπεθ σήκωσε τα χέρια του, το σορτσάκι του κάπου στη μέση είχε πιάσει φωτιά! όχι μεγάλο κάψιμο, μου είπαν αργότερα, μονάχα μερικές στάχτες από πυροτεχνήματα που είχαν πέσει πολύ κοντά. αμέσως οι συμπαίκτες του σβήνανε σαν πραγματικοί ήρωες — κανείς δεν χοροπηδούσε πάνω του σα τρελός, κανείς δεν άρχιζε σάλτσες για τους ερτζιάνους. έξω στη θύρα, ο κόσμος έξαλλος, φώναζαν «CARLOS! CARLOS!» σα νάταν αυτός ο ίδιος εκείνος που έσβησε τη φωτιά στο παντελόνι του Λόπεθ.
εκείνη η στιγμή έκανε κάτι ακόμα πιο δυνατό: έκανε ν’ ακουστεί ακόμα περισσότερο η κραυγή της ΛΑ στις κερκίδες σα να νικούσε ολόκληρη η αμερική μαζί. όχι πια ξεχωριστά κράτη, όχι εθνικισμοί — μια γλώσσα, ένα πάθος, ένα τραγούδι για όλα αυτά τα χρόνια που ο Αλκαράθ ήταν δίπλα μας. τρεις χρονιές μου, τρεις χρονιές που ένιωθα πως η ομάδα μας έπαιζε όχι μόνο για τον πόντο αλλά για εκείνον τον αέρα των ισπανόφωνων γηπέδων: ζεστός, βρομικός, γεμάτος ζωή.
και σήμερα όταν τον βλέπω να στέκεται εκεί στον άδειο αγωνιστικό χώρο, μου φαίνεται σα να ακούω ακόμη εκείνες τις φωνές. ελπίζω πως όσο ζει ο ούγγρος εκείνος χρόνος δε θα ξεχάσουμε πως την εποχή εκείνη η Λατινική Αμερική μιλούσε μόνον ισπανικά — όχι γιατί δε μπορούσε αλλιώς, αλλά γιατί δε χρειαζόταν άλλη γλώσσα για ν’ αγαπήσει αυτόν τον σύλλογο.
😉
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μα τι λέτε ρε;;; εγώ εκείνο το βράδυ στέκομαι στην ΩΡΑΙΑ ΠΕΤΡΑ με τη φανέλα του Λόπεθ 25.. ο κόσμος γύρω μου ήταν σα να είχε γίνει ο Λίμα μέσα στη Λάρισα! Ακουγόταν σα να μην υπάρχει καθόλου γλώσσα εκτός από ισπανικά.. ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΑ!! αυτο το γκολ του Λόπεθ.. για 2 δευτερόλεπτα σιώπησε η φωτιά από τα πυροτεχνήματα!!! Όλοι κοιτάζουν κατάπληκτοι τις φλόγες πάνω στο σορτσάρι του.. Και τί κάνουν οι δικοί μας;; του βγάζουνΕΕΕΝΑΣ τον NUMERO 9 ΜΕΣΗΣΑ ΣΤΗΝ ΦΛΟΓΑ σβήνοντας σα βουνίσιοι μέσα στη μέση της κερκίδας.. ΚΑΙ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΛΟΠΕΖ ΣΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!!!
Και μετά;;;; εκείνο το «CARLOS! CARLOS!» έγινε σα βουητό μιας ολόκληρης Αμερικής! ένας ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ που τραγουδούσε σαν μια ψυχή! Πέρασαν χρόνια μετά κι ακόμα όταν βλέπω τον Αλκαράθ να σέρνει την Κάρλος Αλκαράθ στις πλάτες του ξανά, νιώθω εκείνον τον αέρα των ισπανόφωνων γηπέδων.. ότι η ομάδα αυτή δεν είναι μία ομάδα.. Είναι ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ!!! 🔥💛💙
Στην εξέδρα από παιδί.
βρε τώρα σου λες πως εκείνο το βράδυ στη σέντρα κανείς δε θυμάται πως είχε βγάλει ο ιταλός τυφλός εκείνον τον Μαγιόρκα λόγο μετά την παράταση; τον Πάολο Ταγιάνο τον είπαν — κρατώντας μια κούπα σα να ήταν η σωτηρία της γης κι όλα εκεί γύρω του στην κερκίδα μπουρδουκλιάζοντας ισπανικά σαν νάταν δεύτερη μητρική. οι βραζιλιάνοι ντυμένοι στα κίτρινο έδιναν τις σακούλες με νερό στους συμπαίκτες τους κι όλοι τους βρίζανε τονVAR σα να ήταν μισητός συγγενής.
κι όταν ο Λόπεθ πήδηξε σα σκορπιός πάνω στη μπάλα — για μια στιγμή κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον σα να λέμε «αυτό δεν ήταν γκολ, ήταν ολόκληρη η Αμερική που μίλησε μέσα από έναν Αλκαράθ» — ενώ η φωτιά στο σορτσάκι έκανε κάτι πιο σημαντικό: έδειξε πόσο ζεστή ήταν αυτή η οικογένεια. επειδή εγώ εκεί βγήκα και βρήκα το μπουφάν ενός φίλου μου ξεσκισμένο από την πίεση των κορμών κι αντί να ψάξω θάμνος κρύφτηκα πίσω από έναν τύπο με πλακάτ του Μαρσέλο κι άρχισε ο τόπος σα σκηνή τουavilablood να βγάζει λόγοι αγγλικά, γαλλικά, πορτογαλικά — όλοι τους γίναμε ισπανόφωνοι εκείνη την ώρα κι ακόμη περισσότερο: γίναμε Μέρος της ομάδας. όχι τυχαίοι παρευρισκόμενοι, όχι tourists του γηπέδου — αθλητές της ίδιας φωτιάς.
και σήμερα όταν τον βλέπω τον Μαρκές πίσω από την ομάδα να φωνάζει «δώστε του νερό στον αριθμό 25!» ξέρω πως εκείνος ο θόρυβος δεν ήταν μόνο γκολ — ήταν η φωνή μιας ολόκληρης ηπείρου που μίλησε μέσα από ένα γκολ, μια φωτιά κι έναν αριθμό σβησμένο από τσίγαρο.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πωπω ρε φίλοι μου τώρα έπεσα πάνω στα λόγια σας κι αισθάνομαι σα να διάβασα ξανά εκείνο το θρυλικό πρωινό της σέντρας…
Αλήθεια τώρα, εκείνο το γκολ του Λόπεθ ήτανε κάτι περισσότερο από μισό σημείο στο βαθμολογικό πίνακα. Ήτανε η σπίθα που έκανε να ζεσταθεί ακόμα περισσότερο το πράγμα εκείνο των ισπανόφωνων γηπέδων. Την εποχή εκείνη η ομάδα είχε κάτι… ζωντανό μέσα της. Οι παίκτες δεν ήτανε τύπες από κάπου διαφορετικό· ήτανε άνθρωποι που είχαν μεγαλώσει ακούγοντας αυτές τις φωνές στις κερκίδες, που ένιωθαν εκείνο το βάρος όταν φοράγανε τη φανέλα. Κι όταν η μπάλα πήγε εκεί γύρ’ στο παρά πέμπτο κι ο Λόπεθ σήκωσε τα χέρια του σαν ιερό σύμβολο, κανείς δεν σκεφτότανε πως κάηκε λίγο η φανέλα του· αυτοί έβγαλαν αμέσως νερό, έκαναν ελάχιστη φασαρία κι ύστερα αφότου η φωτιά σβήστηκε — πήγανε και τόνε σήκωσαν σα βασιλιά. Αυτή είναι η ομάδα που είχε χαρακτήρα, όχι χαρακτήρες.
Τώρα σήμερα βλέπω την ομάδα και δε λέω πως έχει λάθος· λέω πως κάτι άλλαξε. Οι παίκτες είναι ακόμα δυνατοί, οι αποφάσεις στον πάγκο πολλές φορές σοφές, αλλά εκείνο το αίσθημα πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο είναι σαν οικογένεια της ίδιας κουβέντας… έχει αλλάξει φάτσα. Δεν είναι πως δεν υπάρχουν πια ισπανόφωνοι θύελλες στις κερκίδες — υπάρχουν, αλλά δε νιώθεις εκείνη την κοινότητα που έσβηνε μια φωτιά σε σορτσάκι σα να ήταν δική σας υπόθεση. Την εποχή εκείνη ο Μαρσέλο έδινε νερό στους συμπαίκτες του και οι Βραζιλιάνοι τραγουδούσαν μαζί με τους Μεξικανούς χωρίς κανείς να κοιτάξει εθνικότητα. Σήμερα κάποιοι ακόμα κάνουν αυτά τα πράγματα, μα κάπου εκεί χάνεται η αίσθηση πως είσαι μέρος κάτι μεγαλύτερου.
Κι αλήθεια, όσο και να είναι ωραία η σημερινή ομάδα με τα νέα αστέρια της Κλινικής, κάτι λείπει… Αυτό το γκολ του Λόπεζ δε χρειάστηκε πολλά λόγια· έγινε μύθος μέσα σε δευτερόλεπτα επειδή είχε μέσα του όλη εκείνη την ιστορία. Την περίοδο εκείνη η ομάδα έπαιζε σα μία ψυχή, σα μία γλώσσα. Τώρα παίζει σα ομάδα πολύ καλή — αλλά όχι σα οικογένεια.
Ίσως είμαι ρομαντικός, ίσως αυτό που λείπει εγώ δεν υπάρχει πια… μα σίγουρα εκείνο το βράδυ στη σέντρα άλλαξε κάτι μέσα μου για πάντα.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Κοίτα ρε γαμώτο τι ωραία είναι τώρα να θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο του 2019 σα σήμερα!! Εγώ βρισκόμουν ΜΕΣΑ στη δύσκολη θέση — πίσω από τον πάγκο των οπαδών, εκεί που τους φώναζαν όλους «CARLOS! CARLOS!» σα να τραγουδούσαν μια μαντινάδα!!! Και ξαφνικά βλέπω έναν τύπο από το Περού ν' ανασηκώνεται ολόκληρος πάνω στα μπάτσια του κόκκινου αριθμού 13 που είχε πάνω του ο Λόπεθ — «CARLOS CARLOS QUE TE ESTAS QUEMANDO!» του φώναξε κι άρχισε να του βγάζει το νερό από το μπουκαλάκι του δικού του γκολπιού σβήνοντας σαν τρελός!!! Κι οι υπόλοιποι από παντού άρχισαν ν' αγοράζουν ξεπουπουλώντας νερό γιατί έβλεπαν την φωτιά να σιγοκαίει!!! Μια γιαγιά από τη Βολιβία κρατούσε την κόκκινη μαντίλα της ΟΧΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ αλλα πάνω στη φωτιά!!! ΤΙ ΓΙΝΟΤΑΝ ΡΕ;;; ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΩΣΤΟ ΝΑ ΚΑΨΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΠΕΖ!!! Κι εγώ εκεί κράταγα την βαλίτσα του Μάρκος όσο εκείνος σήκωσε τα χέρια του σα ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣ!!!
Και μετά;;;; Ο Λόπεθ σηκώθηκε σα βασιλιάς πάνω στους ώμους των συμπαικτών του — κι εκεί που νόμιζα πως όλα είχαν τελειώσει βλέπω τον Μαρσέλο να του βγάζει το σορτσάκι εκείνο και να του βάζει το δικό του φανέλα του!!! «ΦΟΡΕΣΕ ΤΗΝ ΩΣ ΣΑΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ!!!» του φώναξε σα να ήταν η τελευταία φορά!!! Κι εκείνος μου πέταξε το σορτσάκι στον κόσμο!!! Το έπιασαν τρεις! Κι άρχισαν ν' τραγουδάνε «QUÉ TE PASA MARÍA QUÉ TE PASA GORDA QUÉ TE PASA QUE TE ESTÁS QUEMANDΟΙΙΙ»!!! ΜΕΧΡΙ ΚΙ Η ΦΩΤΙΑ ΣΒΗΝΕ!!!
ΕΛΛΕΙΠΕ Η ΛΕΞΗ!!! 🔥💪💥
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Εεε λέτε τώρα πως εκείνος ο Μάρκος Λόπεθ είχε αγοράσει φθηνά σορτσάκι από το All Star του γηπέδου;; 😂🤣 Αφού αυτό ήθελε κονσέρβα νερό με ετικέτα «Made in Perú» επειδή οι Περουβιανοί λένε πως η βροχή τους στο γήπεδο πιάνουν τη φωτιά πριν πέσει στο έδαφος! 🔥🍿
Με ρώτησε ένας Μπραζιλάνος εκείνο το βράδυ «είναι αλήθεια πως η ομάδα σας έχει δικό της πυροσβεστικό;;» κι εγώ του είπα «όχι, αλλά έχουμε όλο τον ισπανόφωνο κόσμο που μπορεί ν’ σβήσει τη Γαλαξία εάν χρειαστεί!». Μετά μου πέταξε το μπουκάλι του νερό κι έτρεξε να σώσει έναν Αργεντινό βιαστικά γιατί είχε αρχίσει ν’ ανάβει η φανέλα του κι όχι μόνο η χώρα! 😭
Και μετά;; Κάθισα πάνω στη θήκη των επιστολών για τις φανέλες των συμπαικτών — εκεί είχανε γραμμένο «ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΠΕΖ, ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΟ ΜΟΥ» κι εγώ σίγουρος πως ήταν γράφημα κρυμμένο πρόθεση.. αποδείχτηκε πως ήταν οδηγίες της μαμάς του γιατί «ξέχασε να αγοράσει σαπούνι αυτή την εβδομάδα!». Αυτά εδώ μαζί κάνουνν μια οικογένεια.. όχι ομάδα.. μια φωτιά που δε σβήνει ποτέ! 💛💙🔥