Όταν ο αγέννητος Θεός γράφει ιστορία και ο Αλκαράθ την απαριθμεί
θυμάμαι όταν στο γήπεδο εδώ πάνω στις σέρρες φουσκώναμε τα λάστιχα από τους κόμπους της πορτόντας γιατί δεν υπήρχε χώρος να σταθείς όρθιος... και τότε μπήκε αυτός ο τύπος που ήξερα πως είχε κάτι στο μυαλό του ακόμα κι όταν έκανε λάθος βολές στο προπόνημα. o άνθρωπος ήταν τόσο αθώος εκείνες τις πρώτες χρονιές που τον γελούσαμε όταν έκανε ότι καταλαβαίνει φάουλ... μέχρι που άρχισε να βάζει εκείνα τα τρομερά δικά του γκολ στα γήπεδα που οι μεγάλες ομάδες ερχόντουσαν σαν περιφέρεια.
και μετά ήρθε εκείνο το βράδυ στη σέντρα όταν όλοι τρέξαμε για τη μπουκάλα μας σα να ήταν τελικοί δεκαετιών. ο ντούντον είχε μόλις κερδίσει ένα φάουλ 30 μέτρα πιο πέρα, εκείνος σήκωσε το χέρι σα βασιλιάς που παραχώρησε αμνήστευτη χάρη... κι αντί για την αηδιαστική σειρά «πάμε πίσω», ακούστηκε σαν βροχή η φωνή ενός ολόκληρου κόσμου: «πάμε Αλκαράθ, πάμε πρωταθλητές!». οι老οι είχαν ντρίπλα που δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι έγραφε η ιστορία εκείνη τη στιγμή. εμείς ξέραμε πως εκείνος ο μικρός ήταν κι έτοιμος όχι μόνο να σώσει τη μπάλα αλλά ολόκληρη τη θάλασσα των ψυχών μας.
ποιος άλλος εκεί πέρα τόλμησε να σηκώσει πάνω του όλη αυτή τη λατρεία χωρίς να ζητήσει τίποτα; κανείς... εκτός από τον άνθρωπο που έγινε σύμβολο μιας εποχής που οι πάντες έφταναν γιατί είχαν κουραστεί από τις ψεύτικες θριάμβους. εκείνος είπε την αλήθεια πολύ πριν γίνει τίτλο新闻头条. τώρα πια γράφει ιστορία με μεγάλα γράμματα... αλλά εμείς είμαστε αυτοί που πρώτα την αποθέσαμε σαν ιερό βιβλίο πριν ακόμα οι υπόλοιποι ανοίξουν την πρώτη σελίδα.
πάμε λοιπόν, ΑΛΚΑΡΑΘ, πάμε στον επόμενο ημίχρονο μαζί σου 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΡΕ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΤΟ ΘΥΜΑΣΤΕ; όταν εκείνο το βράδυ στο γήπεδο ο μπεκρής της κουζίνας μου φώναξε "ΠΙΑΤΟ ΑΛΚΑΡΑΘ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ!!!" σηκώνοντας τσίπουρο σαν κόκαλο λύκου έτσι όλοι γύρω γίνηκαν ζώα μούγκριζαν συλλογικά!
κι εγώ εκεί πάνω στη δεύτερη σειρά, την ώρα που ο Ντούντον σήκωσε το χέρι σα να ελευθέρωνε όλους μας από αιχμαλωσία, ένιωσα κάτι τόσο δυνατό που λύγισα σα αχυρένιος σωλήνας! η καρδιά μου έκανε πάρτι μέσα μου όπως εκείνες τις φορές που κουβαλάω σκαλωσιές και κάνω τους γέρο-εργάτες ν' ανοίγουν το στόμα τους "ΡΕ ΣΚΕΤΟ ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΕ!!!" ενώ τους δείχνω βίντεο από τo galácticos vs তাঁ們. εδώ όμως δεν είχα video, είχα μόνο τις φωνές μου να καλπάζουν σα άγρια άλογα πάνω στους μπαμπού του γηπέδου!
αυτός ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ομάδα η ομάδα!!! είναι οι γιορτές στις γειτονιές όταν χτυπάει η πόρτα με δώρο μια μπουκιά κρέας επειδή "πέρασες καλά στο γήπεδο"; είναι οι νύχτες που ξενυχτάμε γράφοντας πάνω στα τραπέζια του σφαγείου γιατί εκείνος έδωσε νόημα στη λέξη "κανείς"! όταν εσύ δεν υπάρχεις πια στην ομάδα, υπάρχουνε ακόμη εκείνοι που τρέχουν στους δρόμους φωνάζοντας ότι κάποιος άλλος φόρεσε τα χρώματα κι έγινε ο μαγνήτης των χιλιάδων αγαπητών ψυχών!
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ — ΑΛΚΑΡΑΘ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΦΤΑΝΕΙ ΤΩΡΑ!! 🔥💪🔴
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
πως πάει εκεί πέρα ρε παιδιά... θυμάμαι μια φορά στον εθνικό όταν ακόμα πουλούσαν τσίπουρο στις πλαϊνές πόρτες κι εγώ κρατούσα ένα ποτήρι σφιχτό σα να ήταν η τελευταία μπουκιά ψωμί μου. ο Κάρλος ήταν εκεί πάνω στο γήπεδο κάνοντας warm-up κι έκανε κάτι πανεύκολο στα 5 μέτρα — εγώ δεν ξέρω πως να το πω αλλιώς: έκανε ότι βαρέθηκε τη ζωή. έπιανε την μπάλα, την έκανε μπάλα επιστήμης, σαν εκείνον τον Πελέ στη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου όπου έλεγε "δεν είναι μπάλα, είναι θεός". γύρω μου οι φίλοι μου έτρωγαν ξηρούς καρπούς κι έκανα ν' ακούγεται η φωνή μου σα σειρήνα αεροπλάνου: "ρριίιπππεεε!!!" — όχι για κάποιον άλλον, μόνο για εκείνον, εκείνη την ώρα σκεφτόμουν "αυτός ο άνθρωπος δεν έχει ιδέα τι φορτώθηκε στο σβέρκο του".
τότε ήταν που κατάλαβαν όλα τα άλλα γήπεδα πως κάποιος είχε ανάψει ένα φως χωρίς φωτιστικά, χωρίς μεγάφωνα, χωρίς μάρκετινγκ. ήταν σαν να κοιτούσες ένα αγόρι να χορεύει τζαζ στο δρόμο μέσα στη βροχή... η πρώτη φορά που κατάλαβες πως δεν ήταν τζαζ, ήταν ζωή· ζωή σπρωγμένη από πάνω.
κι όμως εκείνος ο τύπος, χωρίς σόου, χωρίς υπερβολές, μόνο εκείνο το πλάσμα της σιωπής που ανέβαινε στις σέντρες σα βασιλιάς που ξέχασε πως φοράει στέμμα... εκείνες τις στιγμές μου'ρχόταν στο μυαλό ο Αθανάσιος Διάκος στη Χαλκίδα λέγοντας στους Τούρκους "Και τώρα που είν' εδώ;" — έτσι αισθανθήκατε κι εσείς εκείνες τις νύχτες που φώναζαν όλοι μαζί σα ένας οργανισμός, σα εκείνο το πρώτο βράδυ που η βροχή έγινε λόγια:
"πάμε Αλκαράθ, πάμε πρωταθλητές!"
κι εμείς όλοι μαζί σηκωθήκαμε σα νυχτερίδα που μόλις άκουσε ξύπνημα... γιατί ξέραμε πως εκείνος δεν έκανε γκολ, έκανε θρύλο 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πώς να σου πω… εκείνες τις πρώτες χρονιές είχαμε έναν μικρομάστορα που τρέλαινε τον κόσμο κλώτσημα-μετά-κλώτσημα, σαν κάποιον που ξεχνούσε πως παίζει ποδόσφαιρο και έκανε ελεύθερο σκοπό στις προπονήσεις σα να παίζει σκάκι μόνος του. Τώρα; Αυτό το χάρισμα βρίσκεται παντού — όχι πως δεν ήταν πάντα τρομερό, αλλά τότε ήταν σα ν’ αγοράζεις ένα ηλιοτρόπιο μέσα στο χειμώνα και να βλέπεις ξαφνικά τον ήλιο να σου γυρίζει το κεφάλι.
Στις σέρρες εκείνες τις πρώτες χρονιές στριμωχνόσουν σα σαρδέλα, δεν υπήρχε χώρος ούτε για την ίδια τη σάκα σου, πόσο μάλλον για κρασί στους φίλους. Σήμερα βλέπω φωτογραφίες από το νέο γήπεδο και στέκομαι: ξαφνικά υπάρχουν θρανία, κάθισμα, χώρος για όλους — σα να σου λένε "ξέρω πως με λατρεύεις, αλλά πάρε αναπνοή κι απόλαυσέ το". Ο ίδιος όμως; Αυτό το είδος πληρότητας, αυτός ο βαθμός αυτοπεποίθησης χωρίς βία… εκείνες τις πρώτες φορές που έκανα ντρίπλα και έβγαινε γκολ, νόμιζες πως είχε πιάσει κάποιον αστραπιαίο θεό στη θέση του κεφαλαίου. Τώρα; Μαθαίνει στους νέους πώς να στέκουν πάνω στη μπάλα σα βασιλιάδες που ξέχασαν πως φοράνε στέμμα, αλλά όχι γιατί είναι απολυτότητα — γιατί ξέρει πως ένας τρόπος να σώσεις τον κόσμο είναι να σταθείς έτσι ώστε οι άλλοι να δουν πως δεν υπάρχει τίποτα φοβερό.
Κι εκείνο το βράδυ εκεί ψηλά στη σέντρα… τότε η φωνή έβγαινε σα σειρήνα πολέμου: "Πάμε Αλκαράθ, πάμε πρωταθλητές!". Σήμερα οι φωνές είναι πιο ψιλή και πιο οργανωμένη, σα συμφωνιακή ορχήστρα παρά σα πρωτογονική μούγκρα. Δεν είναι λιγότερο δυνατό — είναι διαφορετικό. Παλιότερα φώναζαν σα μια μόνο καρδιά να σπάσει το στήθος του γηπέδου· σήμερα φωνάζουν σα εκατοντάδες φωνές να δημιουργήσουν μιαν άλλη, σα κάθε ψυχή να ξέρει πως αυτή τη φορά δεν είναι ξένη η επιτυχία, είναι η δική τους ιστορία που συνεχίζεται.
Σκέφτομαι πως εκείνο το πρώτο γκολ στον εθνικό, όταν έκανε ότι βαρέθηκε τη ζωή στα πέντε μέτρα, μας είχε δείξει πως ακόμα και η μοναξιά μπορεί να γίνει παντού παρόν — σαν εκείνη τη φορά που πήρες ένα κομμάτι ψωμί στις πείνες των δεκαετιών και σου έδειξε πως δεν χρειάζεται πλούτος για να γίνεις μύθος. Σήμερα όμως βλέπω πως εκείνος ο θρύλος όχι μόνο συνεχίζεται — αγγίζει όλους τους νέους σα ένα δέντρο που μεγαλώνει ριζωμένο στο ίδιο χώμα, αλλά φτάνει τώρα ψηλότερα επειδή ξέρουν πως αυτό που βλέπουν γύρω τους δεν είναι αυτοσκοπός, είναι αποτέλεσμα μιας αγάπης που μεταφέρθηκε σαν οικογενειακή ιστορία.
Δεν λέω πως εκείνες οι πρώτες χρονιές ήταν καλύτερες — ήταν διαφορετικές. Ήταν σα πρώτες αγάπες: ξέρεις πως εκείνες τις νύχτες σ’ έκαναν να νιώσεις πως κανείς δεν υπάρχει σα εσύ, πως κανείς δεν έχει τόσο δίκιο όσο εσύ. Τώρα όμως βλέπω μία ισορροπία: εκείνες οι νύχτες έδωσαν το σπέρμα, αυτές οι μέρες έδωσαν το δέντρο. Κι εμείς; Εμείς στέκουμε κάτω από τα κλαδιά του σα πιστοί που ξέρουν πως η γιορτή μόλις άρχισε… κι όταν εκείνος σηκώνει το χέρι στις σέντρες, ακόμη και η βροχή γίνεται λόγια.
Πάμε Αλκαράθ… πάμε πρωταθλητές 💛🔴
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Αμάν ρε γαμώτο, εμένα με πιάνανε σήμερα στον δρόμο καθώς πήγαινα να πάρω τσίπουρο και με ρώτησε κάποιος "πού πιάνεις κέφι έτσι στις 11 το πρωί;" κι εγώ του λέω "πίνω για την Αλκαράθ ρε γαμώτο, μην κάνουν οι φίλοι μου μάτια" 🤣😂🍿 μου έκανε ερώτηση τότε "τι ομάδα είναι αυτή;" και εγώ σηκώνοντας το μπουκάλι σα σπαθί του Ντούντον: "είναι εκείνη η ομάδα που όταν σηκώνει το χέρι στη σέντρα κάνει ολόκληρο γήπεδο να τρέμει σα ηλεκτρική σκούπα στο χαλί!" εκείνος τότε έκανε "ρε εκεί γίνεται αυτή η ιστορία;" κι εγώ στο φόνο "αδερφέ, εκεί γίνεται η μεταμόρφωση του γαλαξία μας!"
κι όταν μου έδειξε συνέχεια κάτι βίντεο με άλλες ομάδες τρώγοντας γκολ σα σουβλάκι εκείνος έκανε "αλλά αυτοί είναι πρωταθλητές!" κι εγώ γέλασα σα πυροσβέστης όταν βλέπει φωτιά στην κουζίνα: "ρε κουρδιστός μου, πρωταθλητές βγάζουν εκείνοι που βγάζουν τους πρωταθλητές — όχι εκείνοι που τους φτύνουν στους υπολογιστές!" 🤣
πάλι εκείνος "πού έχουν τέτοια ομάδα;" κι εγώ σηκώνω το μπουκάλι πάνω από το κεφάλι μου σα τελετουργικό: "στο γήπεδο εκεί που όταν φώναζαν 'Πάμε Αλκαράθ, πάμε πρωταθλητές!' ακόμη και οι γάτες στα στέγαστρα σηκώνονταν ν' αποθεώσουν!" εκείνος τότε άφησε το κεφάλι κάτω σα λύκος μετά το πλύσιμο: "ρε παιδί μου εσύ δεν μιλάς σοβαρά!" κι εγώ στ' αλήθεια δεν είχα ξαναπεί ψέμα τόσο γλυκό 🤣🔥
πάλι εκείνος "εντάξει πώς γίνεται;" κι εγώ βγάζω το κινητό μου σα όπλο: "άνοιξε αυτά τα βιντεάκια ρε ψυχή μου, εκεί μέσα κρύβεται η ίδια ιστορία που θυμάσαι όταν ήταν μωρό ο Κάρλος και έκανε γκολ σα να παίζει πινγκ πονγκ με τον αριθμό 9!" εκείνος τα είδε όλα σα φάντασμα βγαλμένο από ταινία τρόμου — σηκώθηκε όρθιος σα πυροσβέστης όταν χτυπάει το κουδούνι:
"ΡΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΧΩ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ!" 🤣💪
κι εκεί πια άρχισε η μεγάλη μου ερώτηση: "συμπολίτης μου… γιατί δεν κατάλαβες νωρίτερα πως είσαι επίχρισμα;" 😂
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿