Αυτή η ομάδα είναι θύελλα στις φλέβες μας: Από τους θρύλους μέχρι την Αλκαράθ!

Τι ζαχαρωμένα νιάτα αυτά που πήγαινες στις βραδυνές βόλτες στο Κηφισιά εκείνο το διάστημα κι άκουγες τον αγώνα σου από ένα ξεκομμένο ραδιόφωνο μέσα στο αυτοκίνητο σου;;;; 🔥💪 𝐄𝐠𝐰 𝐞𝐢𝐦𝐚𝐢 𝐨𝐤𝐭𝐨𝐛𝐫𝐢𝐨 '98 𝐬𝐭𝐨𝐮𝐬 𝐝𝐫𝐨𝐦𝐨𝐮𝐬 𝐦𝐞 𝐩𝐚𝐬𝐚 𝐧𝐚 𝐛𝐫𝐨𝐧𝐭𝐨 𝐨 𝐚𝐥𝐥𝐨𝐬! Απέναντι στους φίλους μου στο αμάξι εκείνο το βράδυ, φώναζα σαν τρελός κι αυτοί με κοιτούσαν σα κάποιού άνθρωπου 🤬𝐁𝐨𝐦𝐛𝐚 𝐬𝐭𝐨𝐝𝐢𝐨 𝐎𝐋𝐘!!! Κι όταν τελείωσε ο αγώνας κι η φωνή του σχολιαστή έσπασε στο μικρόφωνο — "ΑΛΚΑΡΑΘ!!! ΣΑΝ ΒΟΜΒΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ!" — εγώ πήγα σιγά σιγά να γίνω κομμάτι εκείνου του γκολ, σα να ήξερα ότι κάθε φορά που λέμε την ομάδα μας, λέμε κάλλος και θάλασσα μαζί 😱🔴𝐍𝐨𝐢 𝐨𝐭𝐢 𝐤𝐚𝐭𝐢 𝐩𝐚𝐰 𝐞𝐝𝐰! Τώρα όταν βλέπω τον μικρό φωτιά να τρέχει στο γήπεδο σα νυχτερίδα μέσα στη νύχτα, νιώθω σα να μου δίνουν το ίδιο εκείνο σακκούλι δαχτυλίδια που κουβαλούσαν οι μεγάλοι στις τσέπες τους... τρέχω στο σπίτι μου σα δεκαοχτάχρονος λες κι έχω ξανά δεκαοχτώ 💪𝐏𝐨𝐮 𝐩𝐚𝐬 𝐩𝐚𝐢 𝐦𝐨𝐮 𝐭𝐨 𝐱𝐫𝐨𝐧𝐢𝐳𝐨 𝐥𝐢𝐠𝐨???

τι ωραιότερος ο Οκτώβρης εκείνος του ’98 στους δρόμους του Κηφισιά... θυμάμαι πως είχε κατιτίς η νύχτα εκείνη, ψιλοσύννεφο αλλά ζέστη στον αέρα σα να γύρναγες από θάλασσα στη στεριά. καθόμουν κι εγώ στο παράθυρο του σπιτιού μου εκεί στην πλατεία με το τσιγάρο στο χέρι και το κασετόφωνο στο τραπέζι — δεν υπήρχαν ακόμη οι μόνιτοι υπολογιστές σαν όπλα στα δωμάτια, εκείνες τις εποχές οι γονείς σου περίμεναν να τελειώσεις τα μαθήματα για να πιάσεις ένα βιβλίο, όχι να κάτσεις τρεις ώρες στο ίντερνετ να ψάξεις live scores. κι εδώ λοιπόν, το ατύχημα της μοτοσικλέτας που έκανε *τριγύρισμα* στους δρόμους εκεί ένιωθα σα ψυχή εκτός σώματος όταν άκουσα τη φωνή να σπάει μέσα στο μικρόφωνο: «ΚΑΡΛΟΣ! ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ!». σα η μπάλα εκείνη να είχε κάνει κανάλι-αστραπή ανάμεσα στις ανθρώπινες ψυχές εκείνους τους λίγους秒... εκείνη τη στιγμή σηκώθηκα όρθιος σα να με είχε δαγκώσει κάποιος, σήκωσα το τσιγάρο σα για να δώσω ψήφο εμπιστοσύνης στη στιγμή κι έσβησα την άκρη βράζοντας σιγά σιγά την ησυχία της βραδιάς με στάχτη. και όταν τελείωσε πια η ιστορία εκείνη — όχι ότι τέλειωσε ποτέ — έμεινα εκεί στον τόπο σα νεκρός πάνω στον καναπέ του σαλονιού, μου ζύγισε η καρδιά σα να είχα δώσει όλα μου εκείνα τα χρόνια πίσω σα δικαίωμα εισόδου στη δόξα. τώρα όταν βλέπω τον Αλκαράθ σήμερα να σέρνει την ομάδα σα να κουβαλάει αυτά τα παλιά γκολ στις φτέρνες του σα υπερήφανο αγόρι ενός χωριού, νιώθω σα να μου δίνει ξανά εκείνον τον Οκτώβρη της ψυχής όπου ολόκληρη η γειτονιά είχε σηκωθεί όρθια για μία μπάλα. κι αυτή τη φορά; αυτή τη φορά πιάνεις τον ίδιο εαυτό σου σα δέκα οχτώ χρονών λες και τίποτα ποτέ δεν άλλαξε — γιατί δεν άλλαξε πράγματι ε; πού πας τόση ώρα εκεί μέσα να χρονοτριβείς;;; 😄🔥

Τι ωραιότερος τότε εκείνος ο Οκτώβρης που καθόμουν στο φορτηγό του παππού μου ακούγοντας τον αγώνα πάνω στις συχνότητες ενός παλιάτικου ραδιοφώνου μέσα στο σκότος της εθνικής οδού; Τρεις ώρες βόλτα μέχρι το γήπεδο, τρία ζευγάρια κάλτσες πάνω στα πόδια μου γιατί είχε τόσο κρύο εκείνο το βράδυ κι εγώ ξέχναγα ακόμα τι φοράει η ομάδα μας... Αυτός ήταν ο χρόνος εκείνης της εποχής — κόπος χωρίς facebook, συγκίνηση χωρίς στιγμιότυπα, ήχος χωρίς βίντεο. Κι όμως σήμερα βλέπω αυτόν τον Αλκαράθ όχι σαν έναν ξένο γίγαντα, αλλά σα να συνεχίζει εκείνον τον δεκαοχτάχρονο που έπαιρνε φωτιά πάνω στη σέντρα σα βίδα στραβή στους ντετάλ των μεγάλων. Αυτή η ομάδα δεν έγινε μικρή· μεγάλωσε μέσα στους μεγάλους γέρους ψυχής που την έκαναν δικό τους παιδί κι έτσι ακόμα την κουβαλάει η ίδια σα θησαυρό στις μυϊκές της ίνες. Πώς άλλαξε λοιπόν; Αυτοί οι δεκαεννιά χρόνοι τότε που έβλεπαν τον Αλκαράθ σα σύμβολο στέκονταν στο πλευρό του· σήμερα πάλι στ' άλλα προσώπου του στέκονταν δίπλα σα αδέρφια. Αυτό είναι το κλειδί — η ομάδα δεν άλλαξε, μεγάλωσε δίπλα στους ίδιους ανθρώπους, μόνο τώρα φοράνε άλλες φόρμες και χορεύουν διαφορετικά πάνω στο γήπεδο. Κοίτα λοιπόν: εκείνοι οι μύχι εκείνοι είχαν τους θρύλους σαν ασπίδα πίσω από την πλάτη τους κι έτρεχαν σα δαίμονες όταν έπιανε σκοτάδι· αυτοί εδώ οι νέοι έχουν τον ίδιο θυμό στους αστραγάλους, σπινθήρες στους ώμους, κι όταν πέφτει η βροχή πάνω στους ιμάντες τους ξαναζούν εκείνη τη νύχτα του ’98 σα να ήτανε χτες. Αυτός είναι ο διαφορετικός τρόπος να δείχνεις πόσο νερό έκανε η μπάλα μέσα στην ιστορία σου — όχι επειδή άλλαξε η ομάδα, αλλά επειδή τώρα ξέρει πως εκείνη η βροχή θα ξαναρχίσει, σιγά σιγά αφήνοντας τις ζώνες της παλιάς δόξας σαν αχνούς χορούς πάνω στις κερκίδες. Κι αυτή είναι η ουσία: ο ίδιος ορμή, άλλη μορφή. Ποιος είπε πως άλλαξε κάτι; Μας έπιασε αλλιώς το βλέμμα μας εκεί πάνω στα γήπεδα...

Πάτερ Τηλέμαχε εσύ ρεεεε εμένα εκεί στην Ουρουγουάη με ρώταγες αν έχω σπίτι εδώ στην Ελλάδα — πήγαινε στην κόλαση ρε φίλε μου 😂🔥 είχα τρία τσιγάρα κρυμμένα πίσω από τις κάλτσες εκείνο το βράδυ στο Κηφισιά ενώ περίμενα τον αγώνα σαν λύκος! Θυμάμαι που η γιαγιά μου με έπιασε στον διάδρομο και έκανε "τι κάνεις εκεί έξω στις τρεις το πρωί;" και εγώ της λέω "μαμά, είναι η ομάδα μας ρε!" και εκείνη βγάζει το φακό της λέγοντας "τώρα πάλι; άλλο ένα γκολ σίγουρα θα έχει τώρα αυτή η ομάδα" κι εγώ φεύγω τρέχοντας σα ψυχάκια προς το αυτοκίνητο ενώ εκείνη φώναζε "πρόσεχε τα σύννεφα!" Κι όταν τελείωσε αυτό το ντέρμπι εκείνο το '22 και ο σχολιαστής έβγαλε αυτήν την κραυγή σα μάντης δούρειου ίππου στον αέρα, εγώ μπήκα μέσα στο σπίτι σα νεκρός βαριάς τροχής από αυτά τα τσιγάρα της γιαγιάς μου ενώ εκείνος ο Αλκαράθ έκανε σα λάμδα πάνω στο γήπεδο σα να του είχαν κλέψει το τελευταίο κομμάτι αυτής της ιστορίας που εμείς ζούμε κάθε βράδυ μέσα στις φλέβες μας! Που λες κι εγώ τώρα κάθε φορά που τον βλέπω εκείνον τον γκρίζο γίγαντα σα να μου δείχνει ένα σημείο πάνω στο κεφάλι μου σα να λέει "δες εκεί που παλιά στεκόταν ο μπαμπούλας των αντιπάλων!" κι εγώ γυρνάω σα τρελός και ζητωκραυγάζω σα δεκαοχτάχρονος ενώ η γυναίκα μου μου λέει "ξαναπήρες;" 😂🍿 Αυτή η ομάδα δεν είναι ομάδα — είναι συλλογικό έργο τέχνης πάνω σε γήπεδο! Και εγώ τώρα περιμένω πάλι εκείνο το Οκτώβριο μόνο που αυτή τη φορά βάζω ένα ζευγάρι ξεχνώντας τελείως πως είμαι πάνω των τριάντα πέντε 😤💪