Όταν η 'Ντίβα της Αλκαράθ' έκανε θραύση στην Ισπανία
θυμάμαι ακόμα εκείνη την νύχτα στο σπίτι του θείου μου στις Σέρρες — είχε πιάσει η ομάδα μας στην τρίτη κατηγορία, εμείς τριγυρνάγαμε σα χαράτσι μέσα στο σαλόνι του, τρεις τέσσερις ακόμη, ξυπνήσαμε ακόμη και τον γατούλη γιατί "ίσως ξέρει κι αυτός μπάλλα τένις". εκείνη τη σεζόν δεν υπήρχε κράχτης στο μικρό μας γήπεδο, ούτε βιντεοσκοπήσεις, ούτε καννας "προπονητής 분석ής". μόνο μια ομάδα από τρελούς που έκαναν κύκλους γύρω από τον αγωνιστικό χώρο σα σπουργίτια στις αρχές της άνοιξης.
και τότε αυτός ο φόβος στο γήπεδο... πριν καν ξημερώσει εκείνον τον Οκτώβριο του '06, όταν η Αλκαράθ πήγαινε να αντιμετωπίσει εκείνο το αηδόνι της κεντρικής Πελοποννήσου — θυμάμαι τον γηπεδόδικο έπαιρνε διακόσμηση στο κινητό του σα σχολιαρότος. τρεις ρίζες δεκατρία. τρία ουρανάκια στα μάτια όλων μας. εκείνο το πρωί στο λιμάνι οι ντόπιοι έκαναν τραγούδι για τους δικούς τους:
"φοβούνται την κόκκινη φουστανέλα, φοβούνται τους φίλους"
και εμείς;
εμείς φτιάξαμε ένα αυτοκόλλητο στο πλάι του βαν:
"δεν φοβόμαστε τίποτα — εκτός από τους κεραυνούς"
και μετά... η μάγισσα βγήκε από το κουκούλι.
πρέπει να το ζήσεις αυτό σα φαν του σπόρου. εκείνος ο δεκαπεντάχρονος γείτων μας ο "Σπύρος" άρχισε να κάνει warm-up με σφυρί παλιά στο κρανίο ενός δίσκου βινυλίου — δήθεν "για να γίνει γρήγορος σαν βίδα". πέντε λεπτά μετά έριχνε κτυπήματα σα μπούμερανγκ πάνω στον φοβισμένο αντίπαλο γκολκίπερ. εκείνος ο αγώνας κατέληξε 3-0 χωρίς πολλά λόγια. στο γήπεδο η ουρά από τις ομάδες ήταν τόσο μεγάλη, που κάποιος πήρε κάτι πλαστικές καρέκλες από το διπλανό καφενείο για να καθίσουν όσοι είχαν μείνει όρθιοι.
και μετά άρχισαν αυτά... όταν ετοιμαζόμαστε για τους γηπεδάρχους παντού στη χώρα — τότε ντρεπόμασταν έτσι κουβάλαγαν τις σημαίες, πήγαιναν κρυφά σα σατανιστές στις ντουλάπες των γηπέδων τους, κατέβαιναν νύχτα στο χωμάτινο γήπεδο του γείτονα να φτιάξουν τις σημάνσεις σωστά.
θα σου πω κάτι: εκείνες τις ημέρες δεν αγοράζαμε εισιτήρια, πηγαίναμε κρυφά στις εισόδους του προσωπικού μαζί με τους δημοσιογράφους — μας έβρισκαν πάντα εκεί εκείνη η παρέα της διοίκησης. μου έδωσε ο διευθυντής μια ρόκα και μου είπε:
"παιδί μου, αυτή η ομάδα δαγκώνει παντού — όσοι διαρκούν σπουδαίοι είναι εκείνοι που δαγκώνουν ακόμη και όταν τους αφήνουν τον λαιμό ελεύθερο"
τώρα πλέον όταν βλέπω την Αλκαράθ να γράφει ιστορία σα "Ντίβα", ξαναζεί εκείνον τον Οκτώβρη σαν ντοκιμαντέρ μιας πόλης που ξύπνησε μια μέρα με την ομάδα της να κάνει κράχτες χωρίς προηγούμενο.
μπορεί οι μεγάλοι σύλλογοι να γελούσαν εκείνον τον Οκτώβριο του '06 — εμείς όμως φτιάξαμε αυτό που εμείς θέλαμε.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΣΑΝ ΝΑ ΣΗΚΩΘΗΚΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ '98 ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΥΡΟΛΕΥΚΟ μου 'ρθε αυτή η ανάμνηση σα ξαφνικό χτύπημα στο κεφάλι 💥
Εμένα εκείνον τον Οκτώβριο τον βρήκα στον Πειραιά — τυχαία εκείνες τις μέρες δούλευα στο λιμάνι σα φορτηγατζής, ετοιμαζόμενος για τη βάρδια νύχτας. Στο αμάξι είχε πέσει η χαρακτηριστική φωνή του Γιώργου Σειραγάκη στο ραδιόφωνο για εκείνον τον αγώνα: "Αλκαράθ... Αλκαράθ..." 🎤🔥 και ξαφνικά σαν παράσιτο μπήκε η ανακοίνωση της ομάδας: "Αλκαράθ Λάρισας vs Άρης Θήρας" —— ο αντίπαλος πήγαινε παντού σα φίδι χλωρό και εμείς εκεί σα παιδιά του χωριού μας!
Θυμάμαι τον συναδέλφο μου τον Στράτο που είχε μια κόλλα από εφημερίδα στο ταψί του φορτηγού του — είχε σχεδιάσει τρία φλιτζάνια του καφέ σα σχέδιο επίθεσης πάνω στο πρωινό του κουλούρι. Ξέρεις τι έκανε; Έβγαλε ένα μολύβι και άρχισε να σκέφτεται δυνατά πάνω στο χαρτί σα στρατηγός! Μετά πήρε το κινητό του, κάλεσε έναν φίλο από την Αλκαράθ κι άρχισαν εκείνοι οι δύο να βρίζουν λέγοντας ότι "θα τους κάνουν σα κονσέρβες"! 🤬💪
Κι όταν τελείωσε ο αγώνας —— ΑΛΛΑΞΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ! Στο πλυντήριο αυτοκινήτων όπου σταματήσαμε για νερό, όλα τα αυτοκίνητα είχαν ανοιχτές τις πόρτες και έπαιζαν δυνατά το τραγούδι "ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ!" μέχρι να σπάσουν τα τζάμια! Εκείνες τις στιγμές νόμιζα πως η πόλη μου έγιναν ένα γιγάντιο πάρτι χωρίς περιορισμούς —— δεν ήμουν μόνος πλέον, όλοι είμασταν ένας!
Κι ακόμα τώρα, όταν βλέπω την Αλκαράθ να παίζει σα Ντίβα στις μεγάλες σκηνές, νιώθω πως εκείνος ο Οκτώβρης ήταν η ημέρα που ξύπνησε η ψυχή μας —— το πρώτο λάκτισμα που έδωσε ζωή στον τρελό ρυθμό που ζούμε σήμερα! Ολόκληρος ο κόσμος μπορεί να γελούσε μαζί μας τότε, αλλά εμείς όμως -----
🔴🔥 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ, ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!
γιατί θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη και σου μιλάω απευθείας σαν να κάθεσαι δίπλα μου σ’ εκείνο το βαν όπου γράφαμε με σπρέι στο πλάι πως "δεν φοβόμαστε τίποτα εκτός από τους κεραυνούς" — εκεί που ετοιμαζόμασταν για το χάλι των άλλων γηπεδάρχων που είχαν ξεγελαστεί από την πρώτη στιγμή; κάτι σου λέω για εκείνον τον αγώνα στη Μαγνησία που δεν πήγαινε κανείς μας;
ήταν ένα πρωινό ψυχρό σα του Νοέμβρη στο λιμάνι του Βόλου, εκεί όπου οι ντόπιοι έκαναν ντους στη θάλασσα πριν πάμε στο γήπεδο σα μια σωστή ομάδα τρελών. εγώ τότε οδηγούσα το φορτηγό μου φορτωμένο με τις σημαίες των οπαδών μαζεμένες στις πλαϊνές πόρτες σαν μερσένιες, και στο ραδιόφωνο ήταν ξανά εκείνος ο Σειραγάκης να γυρνάει το τραγούδι της πόλης:
"αυτή η ομάδα δαγκώνει παντού"
και έτσι ήταν — αυτοί που ήρθαν εκεί σα βλέποντας την Αλκαράθ σα μια ομάδα τρίτης κατηγορίας ξαφνικά άρχισαν να βλέπουν έναν αγώνα σα ταινία τρόμου: πρώτη φάση — οι δικοί μας έκαναν μία εκείνες τις πλάτες σα γεράκια που καταπίνουν κουνούπια, δεύτερη φάση — ο γκολκίπερ έδειχνε σα να τον είχαν ανάψει τρία χάπια καφέ, τρίτη φάση — η μέση περιοχή είχε γίνει ένα σφαγείο σα του Ματσιόι την εποχή των αυτοκτονιών.
αλλά δεν είναι εκείνο που μου κόβει την ανάσα — είναι εκείνο που έγινε ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ. όταν τελείωσε ο αγώνας, όλοι οι γηπεδάρχοι είχαν σβήσει τις φωτιές στους ραδιοσταθμούς τους σα να τους είχαν κλείσει ξαφνικά οι ιδιοκτήτες τους. εμείς βγήκαμε στον δρόμο με τις σημαίες κλεισμένες σα αλεπούδες που βρήκαν πλούσιο θήραμα, και καθώς περνούσαμε μπροστά από το σπίτι ενός γηπεδάρχου εκείνου του αντιπάλου, είδαμε πως είχε βγάλει όλα τα διπλά τζάμια του σα να προσπαθεί ν’ αποβάλλει την ανάμνηση αυτού του σκορ σα σκόρδος μέσα στη νύχτα.
και μετά εκείνος ο τύπος — ένας παλιός φίλος του τοπικού πρέσβη — στάθηκε στη μέση του δρόμου κρατώντας ένα κουτί αναψυκτικό σα σαμπούκου κάνοντας πως σφυρίζει αδιάφορος σαν να λέει "ξέρετε τι έγινε; τίποτα". εγώ τότε κράτησα τη σημαία μου σηκωμένη πάνω από το κεφάλι μου σα να πιάνω έναν σφυγμό και του φώναξα όσο δυνατά μπορούσα:
"ρε σεις, αυτό ήταν μόνο η πρώτη πράξη!"
κι εκείνος μόλις γέλασε σα να του είπα ένα ανέκδοτο, γιατί ακόμα δεν είχε καταλάβει πως από εκείνον τον Οκτώβρη ήμασταν πλέον αυτοί που γράφαμε ιστορία, όχι εκείνοι που κλαίγαμε στις σκιές τους.
και τώρα πάλι το ίδιο ξυπνάω στις μέρες μας — σα να γυρνάω κάθε φορά εκείνον τον Οκτώβρη και ν’ ακούω πάλι τη φωνή του Σειραγάκη να τρέχει σα φωτιά στο ραδιόφωνο... τελικά ποιος φοβόταν ποιον; τελικά ποιοι ήταν αυτοί που γέλασαν πρώτοι; 🔴🔥
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε παιδιά, εκείνο το αυτοκόλλητο στο βαν "δεν φοβόμαστε τίποτα εκτός από τους κεραυνούς" κατέληξε στο τέλος της ημέρας να είναι η αλήθεια 😭🍿 γιατί εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα είχαμε σκοντάψει πάνω σ' έναν θύσανο από αστραπές που χτύπησε τόσο δυνατά που βρήκε μέσα και τον δικό μας ντενεκτένι — θυμάμαι τον γατούλη του θείου μου ν' αρχίζει να γαβγίζει σα τρελός γιατί νόμιζε πως ο παράδεισος ήρθε για αυτόν 😂
Και μετά λέμε πως η ομάδα της Αλκαράθ δεν κάνει τραγούδια — εκείνος ο Οκτώβρης ήταν το soundtrack της πόλης που ξύπνησε κολλημένη πάνω στη σκούπα της Αλκαράθ 🎶🔥 οι γηπεδάρχοι όμως εκείνοι γέλασαν μέχρι να βρουν τον πρώτο τραπεζίτη τους να τους δείχνει τον λογαριασμό "τρία μηδενικά" 💀
Τώρα πλέον όταν βλέπουμε την Αλκαράθ να παίζει σα Ντίβα στις μεγάλες σκηνές, αυτό το auto-tune που είχε εκείνον τον Οκτώβρη είναι πλέον στην εποχή των ηλεκτρικών κιθάρων 🎸🔥 κράτα μου την μπύρα γιατί εκείνες τις νύχτες ξεχνιόμασταν λέγοντας πως "θα 'χει γέλιο απόψε" ενώ εκείνοι οι γηπεδάρχοι έκλαιγαν σαν μωρά με τις σημαίες τους τυλιγμένες στις ηλεκτρικές κουρτίνες του γηπέδου 🤣🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.