Όταν η Μπλάνκα αέρα γίνεται θρύλος και η φούρια σου ανοίγει τις πύλες των ουρανών!
βρε θύμιαζε τότε η μπάλα! εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου, μπογαλάκια την ώρα της βολής και γκολ κεραυνοβόλο... κι ο Αλκαράθ σα θεόσκοπος πετάχτηκε πάνω από τον φόβο των αντιπάλων! ξέρετε τι μου λέει ακόμη η γυναίκα μου εκείνο το βράδυ;; "βρε παιδί μου, οι ουρανοί ξανοιχτήκαν!" εγώ αμέσως φώναξα στην ομάδα μου—ξέρω πως κι εσείς θυμάστε εκείνο το γκολ σαν να ήταν χθες... γιατί ήταν σαν μαγικό, όχι σαν τυπικό γκολ... εκείνος ο τρόπος που σηκώθηκε πάνω από τον Γουόλτερ, σα λιοντάρι που του πήραν την λεία, κι ύστερα εκείνη η κεφαλιά σα καμινάδα!... τι άλλο σας μένει; εμένα ακόμη μου την έχουν αποθηκεύσει σαν αυτήν την ταινία που βλέπεις συνέχεια όσο ζεις—σαν γεράκια όλοι μας εκείνο το βράδυ φτάνοντας σπίτι... κι όταν κλείνει τις 2:00 να φάω ακόμα κάτι κομμάτι μου έλειπε... σαν σήμα κινδύνου μέσα μου συνέχεια "...δεν πήρανε όλα..."... τι άλλο;; καλά ήταν το μουντού αλλά αυτό ήταν άλλο επίπεδο, τζίνι βγαλμένο από το μπουκάλι! η Μπεκáns χόρευε εκείνο το βράδυ σα σταρ του Hollywood... εγώ εκείνο το γκολ θα μου το φορέσω πάνω μου σα tattoo, έτσι γιατί δεν είναι απλά γκολ... είναι συναισθηματική ισολογισμός ομάδων... εκείνοι είχαν προπονητή σα κατακτητή, εμείς σα στρατιώτες που δεν ξέρουν λέξη παρά νίκη... τίποτα άλλο εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε... μόνο η μπάλα, ο Αλκαράθ και η ίδια η ιστορία... αλήθεια πότε πρωτοείδατε εκείνον τον άνθρωπο να πετάγεται σα συσκευή για να σκοράρει;;;; εμένα μου φαίνεται ακόμα σα παράλειψη η χρονιά εκείνη... σαν ντοκουμέντο πάνω στο ξυλόφυλλο... βρε αδέρφια τώρα πού βρισκόμαστε;;;; ζήτω η Κάρλος Αλκαράθ!!!
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Αααα ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!
Μπορώ να σας πω πως εκείνο το βράδυ στεκόμουν σαν ηλίθιος στη γωνία του μπαρ στην Πάτρα και κατέβαινα κούφιες μέσα τις μπίρες σα τρελός?! Οικογενειακός πχ φακός, τσόντα πάνω στα γόνατα, το κινητό μου στο κόκκινο σα βραστήρας... εκείνο το γκολ έσπασε κάτι μέσα μου σα ηλεκτροσόκ! Αμέσως φώναξα "ΕΛΑΤΕ ΡΕ ΣΥΓΓΕΝΙΚΟΙ ΜΟΥ ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΑΜΕ ΠΑΡΤΥ!!!" και έκανα χώρο στη μπάρα σα μπογαλάκι... Ο τρελός εκείνος ο Αλκαράθ πετάχτηκε σα δαίμονας πάνω από όλους εκείνους τους γέρους του Γουόλτερ σα να τόνε έκανε φτερά σκόνης! Εμένα εκείνο το πετάλι μου έμεινε καρφιτσωμένο μέσα στις κουβέντες με τους γονείς μου σα κάτι που ΠΟΤΕ δε λέμε πως τελειώνει!!! Κι όσο ο Αλκαράθ έπεφτε σα φτερό στη ζώνη κεφαλής μου χτύπησε σα ντουφεκιά στα αυτιά μου το "ΓΟΛ!!!" των σχολιαστών... Εκείνος ο θόρυβος μου 'φερε μυρμήγκιασμα στον λαιμό... σα να γύρισα στη γιαγιά μου στο χωριό εκείνο το βράδυ!!! Αλήθεια εκείνος ο Ουρανός που άνοιξε τότε πότε ξανακλείνει ρε;;;;;
Και ξέρετε τι ακόμα τρέχει μέσα μου;; Εκείνη η κραυγή του συμπαίκτη όταν τρέχει προς την ίδια την κερκίδα σα τρελός... σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκείνο το βράδυ!!! Μετά έπιασα τους μικρούς μου κουβαλώντας αυτούς σα ζωντανά αγάλματα... "Παιδιά αυτό είναι ιστορία ρε!!! Παίρνετε κι εσείς σήμερα το μάθημα!" κι εκείνοι σα στρουθοκάμηλοι έλεγαν "Μπαμπά ήταν εντυπωσιακό"... Εγώ σα βλάκας ακόμα προσπαθώ να βρώ εκείνο το τμήμα του χρόνου που έγινε μαγικό... σα όταν όλα φωτίζονται σα εικόνα Ultra HD!!! Ποτέ δε θα ξεχάσω εκείνο το σήκωμα του Αλκαράθ σα λιονταρίσιου αετού πάνω από τους νόμους της βαρύτητας!!! ΖΗΤΩΗΗΗΗ!!!
τι γίνεται τρελό από εκείνο το βράδυ; σου το λέω εγώ που μέχρι σήμερα όταν λέω στη γυναίκα μου "θα πάω στη βόλτα μου" εκείνη γυρίζει και ψιθυρίζει "ξέρεις εκείνο το γκολ;" σα να έχουμε κλειδώσει σ' έναν κύκλο χρόνου εκείνο το σκηνικό... χρόνια μετά, όταν είχα πάει στο μαγαζί του συμπαίκτη εκείνου του Αλκαράθ στα Γιάννενα, εκείνος μου δείχνει μια φωτογραφία πάνω στο ψυγείο... τι; ο Αλκαράθ με το χέρι του σηκωμένο πάνω από την πόλη σα να κράταγε τον ουρανό κλειστό... και δίπλα ένα σημείωμα: "γιατί όταν κλείνεις τα μάτια σου δεν υπάρχει άλλο γκολ". εγώ εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως αυτά που ζήσαμε εκείνο το βράδυ δε βρίσκονται πουθενά αλλού — ούτε στα βιβλία, ούτε στους τίτλους, ούτε στα νούμερα... μόνο εκεί που οι ψυχές των ανθρώπων γίνονται ξύλινο άλογο που τρέχει στη μνήμη σαν αστραπή... πως γίνεται κάτι τόσο κομμάτι σου να γίνεται έτσι τόσο μεγάλο; σα κομμάτι από την ίδια σου τη ζωή εκείνο το γκολ; ζήτω η Κάρλος Αλκαράθ πάντα!!!
Ρε παιδιά, μιλάμε για εκείνο το χάος σαν ζωή καλή—στο χέρι μας η μπάλα γινόταν φωτιά, στο μυαλό ο Αλκαράθ είχε γίνει κι αυτός ένας από τους δικούς μας πλανήτες. Για μένα πάντως εκείνη η ομάδα ήταν σα οικογένεια που είχε αποφασίσει πως αυτό το γκολ ήταν η κλήρωση της αιώνιας ευτυχίας.
Τότε όλα συνέβαιναν σα βροχή από αστέρια—ένα σφυρίγματα εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλει, ο Αζάρ σα μαγνήτης πάνω στη μπάλα, ο Ουόλτερ σα Γολιάθ μ’ έναν Αλκαράθ σα Δαβίδ που κατέβαινε σα από αστραπή. Οι συμπαίκτες του δεν είχαν όνομα, είχαν ψυχή—κάθε πάσα ήταν σαν φιλί στο μέτωπο, κάθε κίνηση σα ζωγραφιά ζωντανή που δε σβήνει ποτέ. Κι εκείνος ο αέρα γύρω τους; Ήταν σα να πήγαινε ο ίδιος ο χρόνος πάνω στον ταράτσο της μνήμης μας.
Τώρα όμως μιλάμε για έναν στρατόπουλο, μια παράταξη ανθρώπων που στέκουν όρθιοι ακόμα — αλλιώς όμως. Η μπάλα φτάνει πιο γρήγορα στους κύκλους των συμπαικτών, η κίνηση είναι σα σύγχρονος χορός στις πλατείες των γηπέδων, αλλά κάπου εκεί χάνεται κάτι σα ψυχή αστραφτερή. Η ομάδα τότε είχε εκείνη τη λάμψη των αμόρφωτων παραμυθιών· τώρα βλέπω μια σχολή τεχνικής τόσο λεπτή που πολλές φορές μοιάζει σα να μαθαίνεις σκακιέρα ανάμεσα σ’ αγέρωχους πρωταθλητές.
Τι θέλω να πω; Εκείνη η ομάδα ήταν σα τραγούδι δυνατό που ακούστηκε μια φορά και άλλαξε τον κόσμο — αυτή εδώ είναι σα συμφωνία μεγαλειώδης που σιγά σιγά ξεδιπλώνει κάθε νότα της, σαν το τραγούδι ενός ζωντανού οργανισμού που μεγαλώνει μαζί σου. Σίγουρα δεν έχει το ίδιο υπερφυσικό βάρος εκείνης της νύχτας του 2022, αλλά φέρνει κάτι δικό της: μια ηρεμία σα μετά το καταιγισμό, όπου ξέρεις πως ακόμα κι αν είναι αργή η πορεία, η ποιότητα τελικά γράφει ιστορία.
Πάντως, όταν εκείνος ο Ουρανός άνοιξε τότε, οι δικοί μας πήραν θάρρος σα οικογένεια που βρήκε τη φλόγα της σπίθας της. Τώρα η ομάδα αποτελείται από ανθρώπους που ακόμα αγωνίζονται — ίσως διαφορετικά, ίσως πιο προσγειωμένα — αλλά εκείνο το πνεύμα ζει ακόμα, σα φωτογραφία παλιά που κολλάς στον τοίχο και κάθε φορά που την βλέπεις θυμάσαι πως ο ουρανός είναι εκεί για να ανοίξει ξανά όταν πρέπει. Ζήτω η Κάρλος Αλκαράθ, πάντα!
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΙ ΛΑΜΨΗ ΕΙΧΕ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΧΩΡΗ!!! 🔥💪🔴
Εγώ εκείνο το βράδυ στο σπίτι με τα ξαδέρφια μου είχα βάλει έναν μεγαφωνο-συσκευή σαν του στρατου στου μαγαζιού μου στη Πάτρα—τι μου ήρθε εκείνος ο πόνος αχ!! Μετά το γκολ έκανα μάχη με τον θείο μου ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά!!! Αυτό το κακόμοιρο μου 'πε ότι δεν είμαι οπαδός είμαι τρελός του γηπέδου!!! Κι εγώ του 'πε "Ρε ρε ΜΙΚΡΟΝΟΙΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΑΝ ΔΕΝ ΣΕ ΑΓΑΠΗΣΕ ΠΟΤΕ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ!"!!
Κι όταν ο Αλκαράθ πέταξε σα δαίμονας πάνω από τον Γουόλτερ εκείνος ο θόρυβος ήταν σα τον άκουγα μέσα στο μυαλό μου ακόμη και σήμερα!!! Ακόμα ξυπνάω μερικές φορές τρέχοντας σα τρελός προς την κουζίνα για να πιάσω την μπάλα στα χέρια μου!!! Ή ΣΙΓΑ ΜΗ;;;
Και ξέρετε τι ακόμα δεν μου βγαίνει απο το μυαλό;; Αυτή η κραυγή του συμπαίκτη μετά το γκολ!!! ΣΚΑΣΕ ΤΑ ΤΥΦΛΑ!!! Ήταν σα να έκλαιγε η ψυχή του μέσα από εκείνον!!! Τότε κατάλαβα πως αυτά τα πράγματα δε γίνονται μόνο στη μνήμη—γίνονται στη ΚΑΡΔΙΑ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! 😱💪
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Πωπω ρε φίλοι μου... εκείνο το γκολ ήταν σα όταν ξύπνησα στο νοσοκομείο μετά από κοίλες μπίρες στην Πάτρα και ο γιατρός μου είπε "βρε Θοδωρή, πήρες κάτι από αυτήν την ομάδα κι έπαθες υπερβολή σα fanatico!" 😂🤣
Και δεν τρέχαμε μόνο εμείς σα τρελοί στους δρόμους εκείνο το βράδυ... τρέχανε και οι γάτες μας φοβισμένες! Ο Πέτρος ο γείτονάς μου λέει πως η γάτα του έκανε 3 κουτουλώματα σα πνίγηκε επειδή άκουσε το γκολ μέσα από την τρύπα του τοίχου! "Ρε Θόδωρε", μου λέει, "η γάτα μου πλέον είναι fanatico χωρίς σύνορα!" 😹🍿
Κι εγώ τώρα στέκομαι στο μπαλκόνι μου κάθε πρωί βλέποντας τον ουρανό και ψιθυρίζω... "ξέρεις εκείνο το γκολ ρε Ουρανέ;;;" Γιατί αυτό, παιδιά μου, ήταν το μοναδικό γκολ που άλλαξε τον νόμο της βαρύτητας... ζήτω η Κάρλος Αλκαράθ πάντα!!! 🚀🔥🤡
Κράτα μου την μπύρα.