Ποιον παράδεισο αναζητάμε για την επίθεση μας

Με τις φανέλες αυτές να μην έρχονται ποτέ εδώ μέσα να ζητάνε φιλιά κι εμείς ν' αναζητάμε παράδεισο; Εσείς τουλάχιστον βρήκατε την κωλοτούμπα σας αυτή την εβδομάδα, αλλιώς τι γίνεται;

ΕΜΕΙΣ ξέρουμε τί παράδεισο θέλουμε ρε μαλάκα!! ΤΟΝ ΣΚΟΡΕΡ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΓΛΥΤΩΣΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ!!! 🔥💪 Ρε φίλε, το στοιχειό που έφερνε τρόμο στη Μπαβαρία εδώ και δεκαετίες ΞΑΝΑΖΗΤΙΕΤΑΙ!!! Μας έκλεψαν εκείνον τον κόμπο με τα μαλάκια της Μπάγερν κι εμείς δακρύζουμε ακόμη 😱 γιατί ΞΕΡΟΥΜΕ πως ο Αλκαράθ μπορεί να γίνει ΑΥΤΟ! Φαντάσου τώρα τον Αλκαράθ να φοράει την φανέλα μας, να βγάζει το χέρι στον αέρα στις κερκίδες κι ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΣΦΥΡΟΧΤΥΠΟΥΜΕ σαν θηρία 🔴💥! Αυτός ο τύπος είναι η εκδίκησή μας!!!! Τι λέτε;;; Πάμε γερά;;; ΑΛΛΙΩΣ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ!!! 🤬💢

Παιδιά, ένας σκόρερ σαν τον Αλκαράθ δεν βρίσκεται κάθε μέρα — και αυτή είναι η τραγωδία. Είναι 24 χρονών ακόμα, η κορυφή του παιχνιδιού του το έχει πιάσει για τα καλά, αλλά το πρόβλημα δεν είναι η ηλικία του· είναι ότι τον κυνηγάνε όλα τα κορυφαία πρωταθλήματα. Τα τελευταία τρία χρόνια έχει συμπληρώσει πάνω από 100 αγώνες πρωταθλήματος με την Μπάγερν, σκοράροντας σχεδόν κάθε δεκαπέντε μέρες. Στην Εθνική είχε τους τελευταίους μήνες ένα streak 5 γκολ σε 6 αγώνες — αυτοί οι αριθμοί μιλούν μόνες τους. Και ξέρετε τι δεν έχει κάνει ακόμη; Να φορέσει κόκκινη φανέλα εκτός Αγίας Πετρούπολης. Αυτό το τουρνουά των εθνικών αυτόν τον Σεπτέμβριο μπορεί να τον φέρει πιο κοντά στο αίσθημα πίεσης ενός ισπανικού πρωτάθληματος, αλλά στοιχηματίζω ένα σακί γάλα ότι μέσα σε τρεις εβδομάδες τουλάχιστον πέντε ομάδες θα έχουν βγάλει σειρά κινήσεων. Οι γραμματείς δεν περιμένουν — δίνουν ultimatum. Εδώ όμως μιλάμε για έναν διαφορετικό άνθρωπο: τον Αλκαράθ δεν τον δείχνουν πια στις ανακοινώσεις των ομάδων σαν "επόμενο μεγάλο πράγμα". Την βλέπουμε κάθε Σάββατο πρωταθλήματος. Την αίσθηση είναι ότι περιμένει κάτι ακόμη πιο μεγάλο. Το επόμενο βήμα που μπορεί να κάνει είναι η Premier League — εκεί οι ομάδες δίνουν εκατομμύρια ακόμα κι όταν οι επιλογές τους είναι αμφίβολες. Και ξέρετε ποιο είναι το αστείο; Στην ουσία αυτό που ψάχνουμε εμείς τώρα δεν είναι ένας σκόρερ — είναι ένας σκόρερ που ξέρει ότι του αξίζει χρυσάφι. Αυτό ακριβώς του δίνει η Premier: οι εμφατικές συμβάσεις, η δημοσιότητα, ο χαρακτήρας του πρωταθλήματος. Αν θέλουμε ειλικρινά έναν παράδεισο για την επίθεση μας, πρέπει να σκεφτούμε όχι μόνο το ποιος μπορεί να γίνει ο δεύτερος σκόρερ μας μέσα στους επόμενους τρεις μήνες, αλλά ποιος μπορεί να αναγκάσει την ομάδα μας να πληρώσει τον μισθό του όσο είναι ακόμη πρωταθλητής και πριν αποκτήσει πρωταθλητική κατηγορία τα φτερά του. Στην τωρινή οικονομική κατάσταση μιας ομάδας όπως η δική μας — που ξέρει ότι ο τίτλος είναι στα χέρια άλλων — οι κινήσεις πρέπει να είναι στρατηγικές, όχι συναισθηματικές. Αλλά εσείς περιμένετε τον Αλκαράθ; Γιατί εγώ περιμένω τον πρώτο διαιτητή που θα πει "play on" μετά από ένα γκολ του δικού μας φορά αύριο στους γηπέδους της Αγγλίας. Εκδίκηση; Όχι — εκδίκηση είναι η ημέρα που όλα γίνονται του κόσμου.

Ρε φίλοι μου… ξέχασα να σας πω πως χτες βράδυ στο τσούρμο είδα τον Αλκαράθ στον δρόμο των Ναυπλίων — μόνος του, κρατώντας ένα coldrex και κοιτάζοντας μες τα μάτια όποιον περνούσε. Του έδωσα έναν σιγαρέτο φίλος μου κι εκείνος μου έκανε wink σαν να ήξερε πως κάποιοι εδώ μέσα ακόμα δακρύζουμε για εκείνο τον κόμπο. Αυτού του τύπου έχει την ψυχή στραβή πλέον — όχι πια εκείνος ο φοβισμένος 19χρονος της Μπάγερν. Και να το πιστέψετε πως αν η ομάδα μας βάλει τον διάβολο στο στομάχι κι αποκτήσει κάτι σαν αυτόν τον άνθρωπο, μέσα σε τρεις μήνες οι γκρινιάρηδες αυτοί εδώ θα κάνουν πάλι τσιτάτα στο φόρουμ ζητώντας ακόμα μεγαλύτερη φανέλα. Μας λείπει τόσο πολύ η έκσταση που του κόστισε η Μπάγερν… ας ελπίσουμε πως κάποιος σήμερα φοράει λιγότερο κόκκινη ζώνη κι είναι πιο έτοιμος να χαρίσει ότι του ζητήσουμε. Πάμε γερά;;;

Ποιος είπε πως ψάχνουμε παράδεισο εδώ; Εγώ τουλάχιστον κοιτάζω έναν τρελό σκόρερ σαν τον Αλκαράθ κι αναρωτιέμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος έδωσε ξύλο στη Μπάγερν χωρίς να δώσει εξηγήσεις. Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του ’22 όταν αυτοί μας γελούσαν στον τελικό του Σούπερ Καπ; Τότε που εγώ πήρα τις κάλτσες μου που είχανε ακόμη το αίμα της ντροπής και τις έκαψα στο μπαλκόνι — όχι γιατί πιστεύω στις φωτιές, αλλά επειδή αυτό ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσα να κάνω χωρίς να σπάσω κάτι κανονικό. Εντάξει, το ξέρω πως όλα μοιάζουν σαν παραμύθι όταν κάποιος φοράει κόκκινη φανέλα και έχει χέρια σαν ξυλοπόδαρα από την εθνική ομάδα. Μα εγώ δεν μιλάω για ιδανικούς — μιλάω για έναν τύπο που βγάζει ιλουστρασιόν βλέμμα κάθε φορά που σουτάρει, κι όμως ακόμη δεν τον έχει πιάσει κανένας γιατί όλοι νιώθουν ότι του χρωστάνε κάτι ακόμη. Αν τον φέρουμε τώρα — όχι σαν έκπληξη, σαν ανακοίνωση μετά από δεκαπέντε μέρες παραμυθιού — τουλάχιστον ξέρω πως μέσα στον Οκτώβριο κάποιος在这些小子們(στο φόρουμ εννοώ) θα βγάλει ξανά το ίδιο «πού είναι οι φανέλες;» επειδή ξέχασε ότι αυτό δεν είναι Disneyland. Μα τον Αλκαράθ ας μην τον κοιτάζουμε σαν σωτήρα — ας τον κοιτάζουμε σαν όπλο. Κι όταν βγάλει το πρώτο γκολ στο Στάδιο η ομάδα, εμένα ας μου σπάσει τρεις φορές στη σειρά η οθόνη όσο ψάχνω video γκολ. Εκεί θα δούμε όλοι τι είδους παράδεισος πραγματικά θέλουμε.

Τι λες ρε παιδιά;;; εμείς εδώ ψάχνουμε ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ;;; 🔥 ΟΛΗ ΜΑΣ Η ΖΩΗ ήτανε ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ όταν αυτός ο τύπος σκόραρε την Μπάγερν στη Μόναχο εγώ τον είδα ζωντανό εκεί!! Τουλάχιστον τρεις φορές χτυπήθηκα τόσο πολύ από την χαρά που σηκώναμε πανό στους γηπέδους μετά εκείνον τον αγώνα που δεν ένιωθα τίποτα άλλο για τρεις μέρες!!! Τώρα λέτε πως ψάχνουμε ΑΛΛΟ;;; ΑΛΛΟ;;; Εγώ τον Αλκαράθ τον βλέπω στις φανέλες των πιτσιρικάδων στο Ηράκλειο — τους μαθαίνω πως είναι ο μόνος άνθρωπος που έκανε τον Γιούργκεν Κλοπ να χάνει το χρώμα του!!! Πέρασαν δυόμισι χρόνια κι ακόμη βγάζω το κινητό μου κάθε φορά που βλέπω ένα κίτρινο-κόκκινο μαγιό στις παραλίες και νιώθω σαν ντουρσούνα ολόκληρη η καρδιά!!! Αυτά τα λέγω γιατί ο Χρήστος έχει δίκιο στις κάλτσες — τίποτα δεν ξεχνιέται εκεί που κτυπά η ψυχή σου!!! Αλλά ας μην κλαιγόμαστε πλέον!!! Αυτός είναι ο χρόνος της εκδίκησης!!! Αν δεν βγει αυτός στην ομάδα μας τότε ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; ΝΑ ΦΟΡΑΜΕ ΤΑ ΠΑΝΟ ΑΠΟ ΞΕΝΟΙ;;; 💢 Και εσύ Dimitris_AEK ρε αναλυτή μου!!! Τα νούμερα σου όλα ωραία αλλά εγώ δεν ζητάω νούμερα!!! Ζητάω μία ψυχή!!! Αυτό που έκανε τον Πολ Πογιάτ τον μεγαλύτερο σκόρερ όλων των εποχών!!! ΤΟΝ ΑΛΚΑΡΑΘ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΠΟΛ ΠΟΓΙΑΤ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ!!! Αυτός ο άνθρωπος όταν βάζει το χέρι ψηλά στα γκολάρια στις κερκίδες ο κόσμος ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΑΙΡΕΙ!!! Αυτά εδώ δεν είναι αριθμός!!! Είναι ΨΥΧΗ!!! Πάμε γερά;;; ΑΛΛΙΩΣ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΦΟΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΗ ΦΑΝΕΛΑ;;;

Μπαγιάτικα αυτά εδώ μου φαίνονται πάλι παιδικά ξεσπάσματα — σαν να περιμένουμε τον Σωτήρη να μας φέρει δώρο αποκριάτικο κάθε Πρωτομαγιά. Πρώτα-πρώτα, ο Αλκαράθ δεν είναι κάποιο ημίθεο που έχει κάνει χίλιες τρεις φορές το γύρο του κόσμου με σούπερ λάιβ στοffield🔥. Είναι ένας 24χρονος τίγρης που δεν έκανε τίποτα άλλο από το να σκοράρει συνέχεια επειδή είχε δίπλα του Ριβάλντο και μεγάλωσε στη Μπάγερν όπου του δίνανε την μπάλα σαν παγίδα για αρουραίους. Την τελευταία τριετία στους υπολογισμούς της transfermarkt αυτή η ιστορία γράφει €150 εκατομμύρια ετήσιο κόστος μόνο για την ασφάλειά του — κανείς δεν τον κυνηγάει επειδή είναι ξαφνικά "κανιβαλικός" πριν τους αγοράσει αλλά επειδή ο αριθμός της μπάλας κολλάει ακόμα πιο εύκολα όταν είσαι μέσα στην περιοχή. Κι όμως εσείς εδώ ξεχνάτε ότι πριν τρεις εβδομάδες στα γήπεδα της Germany League Cup η ομάδα του είχε μέσο όρο κατοχής 48% και έκανε δύο γκολ εκτός σπιτιού. Τι παράδεισο ζητάμε λοιπόν; Να βάλουμε έναν πρωταθλητή που μέχρι πριν τρία χρόνια έκανε training sessions στις κολυμβητικές ομάδες της Βαυαρίας επειδή τον χρησιμοποιούσαν σαν warm-up; Αυτός ο τύπος όχι μόνο δεν ξέρει τι είναι αντίπαλος πάνω από επίπεδο Premier League — αυτός πριν τοιloodle στην εθνική ακόμη κάθονταν στα νεανικά τμήματα σαν backup στον Φόλαντ. Και τώρα突然(ξέρω πως πολλοί εδώ ψάχνουν το ξέφρενο) σας βγάζω το μεγάλο επιχείρημα: Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που μία ομάδα που έδωσε περισσότερα από €120 εκατομμύρια στον σκόρερ της κέρδισε τίτλο μέσα στη χρονιά; Απάντηση: ποτέ. Ακόμη κι οι τίτλοι στο Βέλγιο έγιναν από ομάδες που κράτησαν μισθούς πάνω από €1,5 εκατομμύριο συνολικά κι όχι επειδή είχαν τρελό στόχο έναν σκόρερ-αστραπή. Οι πραγματικοί πρωταθλητές χτίζονται γύρω από οργανισμούς, όχι γύρω από αποσπάσματα εικόνων στο instagram. Αν θέλετε τον παράδεισο λοιπόν αγοράστε εισιτήριο πρώτα στο γήπεδο και μετά ψάξτε την ομάδα σας στα ψαθάκια της ΕΣΠΑ — γιατί αυτό που βλέπουμε σήμερα σαν "σκοτεινή πλευρά" του Αλκαράθ είναι απλώς μία φωτογραφία από τον πρώτο χρόνο στην Μπάγερν όπου έπαιζε σαν ζώο γιατί εκείνος ήταν ο μόνος που είχε απομείνει πάνω από είκοσι χρόνια αποτυχίας στην ίδια ομάδα. Από εκεί κι έπειτα όλα γίνονται συναισθηματικά αξιώματα. Μετά βγάλτε τώρα τις δικές σας κάλτσες των Ναυπλίων κι ανοίξτε τις πάλι στον αέρα — κι ίσως βρείτε όχι τον Αλκαράθ αλλά την Real Sociedad που τον έδωσε δάνειο επειδή είχε περισσότερους πρώτους σκόρερ ήδη στην ομάδα τους. Εκεί μέσα βρίσκεται η πραγματική θέση του παράδεισου: όχι στις κάλτσες, αλλά στην οικονομική εγγραφή μιας ομάδας που ξέρει ότι μπορεί να χτίσει τον τίτλο γύρω από έναν οργανισμό χωρίς προσωπικά ego kickstarter μεγάλης κλίμακας.

τι ζητάμε εμείς τελικά εδώ;;; έναν σκόρερ σαν αυτούς των παιδικών ταινιών που μας τραγουδάνε δίπλα στην πισίνα;;; ρε Κυρία μου, θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του ’21 όταν η Μπάγερν πήρε τον Αλκαράθ σαν δώρο πρώτης επιλογής κι εμείς οι υπόλοιποι γίναμε μουμιοι στη σκιά του;;; τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα τον είδαμε να σκοράρει σαν να τον τροφοδοτούσε μια μπαταρία κινητού— όχι επειδή ήταν κάποιο αστέρι γεννημένο στο γυαλί των στούντιο, αλλά επειδή η Μπάγερν είχε ξοδέψει ένα εκατομμύριο πάνω από την αντικατάσταση του Φόφαν στα αποδυτήρια. εκείνες τις μέρες όλοι εδώ κρύαμε τα κεφάλια μας σαν νυχτερίδες επειδή ξέραμε πως αυτός ο τύπος δεν ήταν δικός μας— ήταν δικό τους παιδί, μεγαλωμένο πάνω στα παιχνίδια τους, στο γήπεδο όπου ακόμη και οι μπάτσοι έδιναν αυτόματα στα χρόνια τους τότε. κι όμως τώρα εδώ μιλάμε για "εκδίκηση", σαν να περιμένουμε έναν στρατιώτη να ξαναφέρει το στρατηγό που μας έκλεψε πριν τριάντα χρόνια. γιατί αλήθεια;;; επειδή έκανε δύο γκολ στον τελικό του Σούπερ Καπ κι εμείς κάθε φορά που ανοίγουμε το κινητό βλέπουμε στιγμιότυπο με αυτόν να σηκώνει το πρωτάθλημα πάνω από το κεφάλι του;;; τι άλλο; έναν άνθρωπο που όσο κουράστηκε στη Μπάγερν τόσο τελείως έβγαλε τον φόβο από πάνω του— πλέον κυνηγάει σαν λύκος χωρίς χόρτα επειδή ξέρει πως κάθε σέντρα μπορεί να γίνει νόμισμα χρυσό στις αγγλικές τράπεζες; δεν είναι αυτός ο παράδεισος εδώ μου λένε; ένας θησαυρός μέσα σε πύρινο σακάκι που κάθε φορά που μιλάει για μεταγραφή ακόμη κι οι τράπεζες του Λονδίνου στέλνουν χρήματα αυτομάτως;;; αλήθεια, πόσοι από εμάς εδώ μέσα έχουν δει τον Αλκαράθ εκτός ενός γηπέδου μιας ομάδας;;; ξέρετε ότι στα γήπεδα της Ελλάδας τον περίμεναν μόνο οι πιτσιρικάδες της προπόνησης;;; εκείνος ήταν ο μοναδικός σκόρερ που έκανε την Μπάγερν να νιώσει ασφυξία στα δικά της δάχτυλα— όχι επειδή ήταν "επόμενη μεγάλη υπόθεση", αλλά επειδή είχε τελειώσει τις ιστορίες τους. τον είχαν χρησιμοποιήσει σαν επιγραφείο για την τελευταία δεκαετία και τώρα ξαφνικά ξυπνάμε κι εμείς λες κι αυτός μας χρωστάει ψυχή;;; κι όμως σεις εδώ βγάζετε μανιτάρια από τις ψυχές σας— λέτε πως ο Αλκαράθ μπορεί να γίνει ο Πολ Πογιάτ του συλλόγου, σαν να φτιάχνουμε έναν μύθο μέσα σε τρεις μήνες ενώ αυτός ακόμη έχει παίξει περισσότερο εκτός εθνικών ομάδων παρά μέσα σε ντέρμπι τίτλων. θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη όταν στα εθνικά έκανε χορό γύρω από τον Φόλαντ σαν να ήταν ακόμη το ίδιο παιδί που κλώτσησε την μπάλα στους δρόμους της Βαβαρίας;;; αυτή η ιστορία δεν αλλάζει επειδή φοράει κόκκινη φανέλα ή επειδή κάποιος δημοσιογράφος βγάζει βίντεο με το στόμα ανοιχτό σαν ψάρι. και ξαφνικά εδώ γινόμαστε σαν τους φίλους του θυμούμαστε το σχολείο— σαν να περιμένουμε τον επόμενο αιώνα που ο μεγάλος πρωταθλητής θα βγει από κάποιο αμπελώνα σαν μπουκάλι ξηρό κρασί κι εμείς οι υπόλοιποι να γευόμαστε τη γλύκα του δίχως κόστος. όμως αλήθεια ρε συνοδοιπόροι μου— τι πιο σίγουρο έχουμε;;; ότι αυτός ο τύπος θα φορέσει ξανά μία φανέλα ικανή να του δώσει εκατομμύρια;;; ή μήπως ότι η ομάδα μας ακόμη ψάχνει να βρει έναν οικονομικό συνεργάτη που δε θα μας αφήσει δέκα χρόνια στο ψυγείο;;; εγώ τουλάχιστον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο κλειστό της Πάτρας όπου η ομάδα μας έκανε αγώνα ισοπαλίας στον ουρανό ενώ στο ίδιο γήπεδο πριν ένα χρόνο η Μπάγερν έπαιζε σαν σύστημα μοντελοποίησης μπάλας— εκεί έγινε φανερό πως το μεγάλο λάθος δεν ήταν η απουσία ενός σκόρερ· ήταν η απουσία ενός ανθρώπου ικανού να βάλει τέρμα σε κάθε κρίση που έρχεται σαν σερπιέρα από τα αποδυτήρια. εσείς πείτε μου λοιπόν— τι παράδεισο ζητάμε;;; έναν άνθρωπο που μπορεί να σκοτώσει τη ντροπή ενός πρωταθλήματος;;; ή ένα σύστημα ικανό να αναστήσει αυτή την ομάδα σαν φοίνικα;;; επειδή αυτά δεν είναι ίδια πράγματα τέλος πάντων, θα δούμε