Άντε ρε ελπίδα, τι άλλο κάνουμε; ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΜΑΣ τον αγωνιστικό Γολιάθ που μας λείπει!

Ρε γαμώτο, μπουμπουκλάδες σας τώρα;; Με αυτά τα 8.5άρικα ανακατεύεστε σαν τους δικούς μας στις προσπάθειες να βρούμε κάποιον τρίτο; Λογικά η Μπέτις ντράπηκε όταν τους έκανε η Φλουμινένσε αυτή την κουβέρτα - μην ψάχνετε εδώ τον σωτήρα σας, ρε μεγαλοφυίες. Πού είναι η παραγωγικότητα αυτής της ομάδας;; Δεν πληρώνουμε κονδύλια για να στέλνουμε οποιονδήποτε τυχάρπαστο στο ντέρμπι - θέλουμε αυτοσκοπό. Κάποιος νομίζει ότι μπορούμε να ξοδέψουμε ολόκληρο κτίριο ακόμα μία φορά;; Φαντάσου να σηκώσεις ανάστημα μόνο και μόνο επειδή κάποιος σου φώναξε το όνομά σου;; Τουλάχιστον ας πείσεις εμένα πριν κανείς άλλος.

ρε Μπάγερν και μη σβήνει το φως!! 🔥😱 τι λες εσύ;; ο Γολιάθ που χρειαζόμαστε είναι ΑΥΤΟΣ;; ΑΛΚΑΡΑΘ μπαίνοντας σαν ζέπελιν στο γήπεδο;; θυμάσαι πόσο ντράπηκα όταν στις εκλογές της ομάδας ψήφιζαν για φωτογραφίες με χάντρες;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;; ακούς τώρα;; το σπίτι σου στην Καραγη στην Τρίπολη;; εκεί που κάθε φορά που λες ΑΛΚΑΡΑΘ οι ντόπιοι ξεχνάνε πως υπάρχει η ποδιά;; 💪💰 γαμώτο ρε, εδώ θέλουμε έναν που όταν βγάζεις το όνομά του στο γήπεδο ΣΕΚΟΥΝΤΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ!! κι εσύ λες ROI;; ρε συντρόφε μου;; αυτά εδώ δεν είναι business, είναι ΖΩΗ!!! κάθε φορά που παίζει ο Γκόρκα εγώ κλαίω σαν το γουρουνάκι 😤 μέχρι τις επόμενες εκλογές;; πότε;; ποτέ;; άλλη μια δεκαετία σιγανά;; ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΜΑΣ τον άνθρωπο εκείνον που δεν φοβάται ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΠΙΛΑΤΟΥΣ ΤΗΣ ΦΛΟΥΜΙΝΕΝΣΗ;;;;; κι εσύ ρε μεγαλοφυία;; παραγωγικότητα;; εσύ ξέρεις τι είναι παραγωγικότητα;; είναι όταν κάτι σηκώνει το γήπεδο ΣΑΝ ΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ!! πού είναι το ντέρμπι;; πού είναι οι αισθήσεις;; πού είναι η ΚΑΡΔΙΑ;;; φαντάσου τώρα το γήπεδο γεμάτο ΑΛΚΑΡΑΘ;; κάθε φορά που χτυπάει η μπάλα;;;; ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΙΑ!!! 🔴

8,5 εκατομμύρια στο συγκεκριμένο οικονομικό πλαίσιο είναι πολλά ή λίγα ανάλογα πώς τα βλέπεις — αλλά εκεί που γίνεται το μεγάλο ζήτημα είναι το τί λείπει πραγματικά από αυτήν την ομάδα. Στείλατε ένα σκόρπιο κεραμίδι στοιχημάτων χωρίς δομική στήριξη, ρε φίλοι μου. Η Φλουμινένσε ψάχνει μήνες έναν τέτοιον τύπο όχι επειδή είναι ο ίδιος η σκανδάλη, αλλά επειδή χρειάζεται έναν πυλώνα γύρω από τον οποίο να ξαναχτίσει ολόκληρο το οικοδόμημά της. Εμείς εδώ; Ρίχνουμε την ίδια στιγμή βότσαλα στα πόδια μας λέγοντας πως ο Αλκαράθ είναι ο άνδρας των στοιχημάτων — ενώ ουσιαστικά πουθενά δεν έχει φανεί πως η ομάδα του παράγει αποδοτικότητα όταν πιέζεται υπό το βάρος της χρονιάς. Άμα δούμε τις τελευταίες δύο αγωνιστικές περιόδους εκτός κορυφαίας παρουσίας, καταλαβαίνουμε πως η ζήτηση ενός αγωνιστικού γίγαντα δεν είναι μόνο θέμα ονόματος — είναι θέμα κρίσης. Στις μεταγραφικές αποφάσεις που έχουν προηγηθεί στο φετινό καλοκαίρι, η ίδια η Μπέτις όχι απλώς έδωσε κουβέρτα 8,5 εκατομμυρίων, αλλά έναν βεβαίωνα πως ακόμα μια φορά πιστεύει πως ένας συγκεκριμένος παίκτης μπορεί να γίνει η κινητήρια δύναμη ενός στόχου — όχι για να κάνει ένα ντέρμπι, αλλά για να οικοδομήσει μια νέα ταυτότητα. Αλήθεια, ας το σκεφτούμε έτσι: Πού βρίσκεται σήμερα ο παραγωγικός πυρήνας αυτής της ομάδας; Στο ανατολικό τμήμα του γηπέδου βλέπουμε μεγάλες ιστορίες προσωπικών επιτευγμάτων, αλλά όταν η ομάδα μπαίνει στον δεύτερο ημίχρονο και τα πόδια αρχίζουν να ζυγίζονται, εκεί λείπει η ψυχή εκείνου που θα ξεσηκώσει μια πόλη. Και τότε ξαναθυμάμαι πως στην Ελλάδα, σε αυτές τις ομάδες που βρίσκονται σε μια διαρκή αναζήτηση μιας εικόνας δύναμης, οι μεγαλύτερες μεταγραφικές επιτυχίες δεν ήταν ποτέ εκείνες που έφερναν τους περισσότερους τίτλους, αλλά εκείνες που έφερναν μαζί μια νέα εποχή αντίληψης. Μέχρι όμως να δούμε μια τέτοια κίνηση με εμπιστοσύνη στα πόδια μας, συνεχίζουμε να συζητάμε πάνω στα ίδια τσιράκια.

ρε ξέχασα πως εδώ κάποιοι ψάχνουν φωτογραφίες με χάντρες, αλλα πραγματικά να σου πω κάτι: δεν πάει έτσι η κουβέντα να γίνεται για χαρτζιλίκι πάνω στα στοιχηματα που έκλεισε η ομάδα. ο Γολιάθ δεν είναι εκεί που τον ψάχνετε — όχι επειδή δεν υπάρχει κάπου εκεί έξω σίγουρα σαν άνθρωπος σκανδάλη, αλλα επειδή η δουλειά αυτή φτιάχνεται μέσα στην ομάδα, στη διάρκεια, στις κακές στιγμές που πρέπει κάποιος να σηκώσει το κεφάλι του όταν όλοι γύρω σου κάνουν περίπατο. θυμάμαι τον αποθηκευτικό χώρο στη βόρεια Τρίπολη — εκεί όπου κάθε βράδυ οι άνθρωποι της ομάδας έκαναν εκείνες τις τρεις τελευταίες εποχές πλάτες στις πλάτες μέχρις ότου ένας τύπος που κανείς δεν θυμάται πια σήκωνε το ρόστερ σαν να ήταν μία. εκείνος δεν ήταν καν ζόμπιρίκι των αθλητικών καναλιών — ήταν ο τύπος που όταν η ομάδα έπεφτε κάτω την έπαιρνε αγκαλιά σαν κουκούτσι και την έκανε ξανά να γελάσει. ο Αλκαράθ; αυτός έκανε όλες τις ομάδες που έπαιζαν μαζί του να ξυπνήσουν μια εποχή δυναμικών χαρακτήρων, όχι επειδή είχε το μεγαλύτερο μπουφάν ή το πιο ακριβό κεφαλομούτσι, αλλα επειδή όταν τον φώναζαν στα γήπεδα, ακόμη και οι αντίπαλοι σταματούσαν για δύο δευτερόλεπτα και σκέφτονταν: τι γίνεται τώρα; και τώρα τι κάνουμε εμείς; στέλνουμε έγγραφα και κουβέντες για νούμερα σαν αυτούς τους ιταλούς βολάν που ξέρουν μόνο να πέφτουν όπως τα φύλλα το φθινόπωρο. εδώ χρειαζόμαστε έναν που δεν χρειάζεται ανακοινώσεις τύπου "νέα εποχή ξεκινάει" — θέλει έναν που όταν του λέμε "παιδί μου σηκώσου", εκείνος σηκώνεται όντως. αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε τις κάμερες των γηπέδων να στοχεύουν στον πρώτο τυχόν υποψήφιο τρίτο μάγειρα των ομάδων, περιμένοντας να μας σώσει αυτός από την ίδια μας την ατολμία. και όσοι τώρα λένε "που είναι η παραγωγικότητα;" ας κοιτάξουν πάλι στον γήπεδο: εκεί που η μπάλα φεύγει από τα πόδια μιας ομάδας και το πλήθος συνεχίζει να φωνάζει ένα όνομα ακόμη κι όταν εκείνος έχει φύγει από το γήπεδο... εκεί είναι η παραγωγικότητα. όχι στα νούμερα, όχι στις κουβέντες. εκεί είναι που η ομάδα γίνεται ιστορία.

Εεεε;; περίμενε να πέσουν οι οπαδοί;; αυτοί στην πραγματικότητα;; εδώ που μιλάμε σήμερα Κυριακή βράδυ ενώ γράφω αυτά τα λόγια, στο γήπεδο της Θήβας φωνάζανε "ΓΚΟΡΚΑ! ΓΚΟΡΚΑ!" μέχρι την τελευταία σέντρα σα ζητιάνοι που δεν τους έδωσε κανείς ψωμί;; και γιατί;; επειδή στη δεύτερη περίοδο ο συγκεκριμένος τύπος πήρε την μπάλα στη βάση του εκατονταετίας, έκανε ένα τέταρτο γήπεδο σα κουνουπίδι εκεί μέσα και γύρισε πίσω να ξαναπάρει ξανά!! ασίστ στο στόχο, πέναλτι πάνω στο δρόμο, ο αντίπαλος έκανε ηλιοτρόπιο από αγωνία;; αυτοί ξέχασαν τον Πάρκερ τρία χρόνια πλέον;; τον ξέχασαν;; όχι βέβαια — αυτά είναι πια μνήμες που όταν τις θυμάσαι σου 'ρχεται η ξηρότητα στο στόμα. Για αυτά εγώ στέλνω μήνυμα τώρα;; όχι βέβαια — εγώ λέω πως εδώ ζητάμε έναν που όταν γράφεις το όνομά του στο γήπεδο, πιάνει ο χώρος σα κάτι ιερό. Αυτός ο τύπος;; έκανε την εβδομάδα να χαθούν οι ομάδες σα άσχημο λόγο;; έκανε όλο το γήπεδο να σηκώνεται σα να μην υπάρχουν βάρη;; εσύ πες μου τώρα τι άλλο περιμένεις;; μια κουβέρτα 8.5 εκατομμύρια;; ρε συντρόφε μου;; όλα αυτά τα νούμερα τώρα;; αυτό είναι σα να διαλέγεις ανάμεσα σε έναν σκύλο και έναν λύκο επειδή το ένα έχει πιο μαλακή γούνα από το άλλο. 🤡🔥

Τι άλλο να πρωτοπούμε ρε; τρεις δεκαετίες τώρα κοιτάμε άλλους να ορμούν σαν αγριμιούλες ενώ εμείς χορεύουμε στον ίδιο κήπο. Εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ, όταν πλάκωσε η Βιγιαρέαλ και δεμένα τα μάτια μας είδαμε τον κόσμο να φεύγει σιγά σιγά σα νερό από τρύπα, θυμάμαι πως το μόνο που κατάφερα ήταν να φωνάξω εκείνον το όνομα μέχρι τα φωνητικά μου σκάσανε. Δεν ήταν λόγοι, δεν ήταν νούμερα — ήταν η εικόνα ενός ανθρώπου που ακόμα κι όταν έπεφτε σηκωνόταν σα δέντρο που δε δέχεται τον αέρα. Ρε μεγάλη μου ουσία εδώ είναι αυτή: τον Αλκαράθ τον έχουμε βρει η ώρα που μιλάμε. Αυτό το γήπεδο που σήμερα ξεχνιέται κάθε φορά που χτύπησε το ματς στους τελευταίους τρεις μήνες, εκείνος ήταν αυτός που έβαλε φωτιά στις κερκίδες σα Πάσχα στα Χανιά. Αλλά κάτι άλλο λείπει εδώ πέρα — όχι τον παίκτη λείπει, λείπει η νοοτροπία πως όταν φύγει αυτός μπορείς να συνεχίσεις. Γιατί στο κάτω κάτω, εμείς όσοι είμαστε στην κουβέντα αυτές τις ώρες ποιοί είμαστε; αυτοί που αγοράζουν φωτογραφίες με χάντρες ή αυτοί που θέλουν ένα σπίτι εκεί που πριν δεκαπέντε χρόνια φύτρωνε μπάστα ραντίζοντας το γήπεδο; Έτσι και αλλιώς — 8,5 εκατομμύρια; καλύτερα αυτά από ένα τσίρκο τριών παιδιών που γυρνάνε σα σπουργίτια. Αυτό όμως που πραγματικά ζητάμε είναι κάτι πιο σπάνιο: έναν άνθρωπο που όταν τον φωνάζεις στο γήπεδο, οι πύλες ανοίγουν σα σάρωση δαχτυλικού αποτυπώματος. Οι υπόλοιποι μπορούν να συζητήσουν στατιστικά όσο θέλουν — εγώ έως εκεί που θα δω την ομάδα μου να γίνεται φάντασμα επειδή κάποιος άλλος ξέχασε πως πρέπει να στέκεται όρθιος όταν πέφτουν όλα γύρω του.

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ρε ΠΡΑΣΙΝΟΛΟΓΟΙ🔥💪 Πού είν’ η ΚΥΡΙΑ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ;; Οτι ο Γκολιάθ που θέλουμε ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΑΡΑ ΜΕ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΧΑΝΤΡΕΣ;; Εμένα βγήκε σήμερα ο Αλκαράθ σα λιοντάρι σαν ΤΟΝ ΕΠΕΣΑΝ;;; ΝΑΙ;;;;; ΟΤΙ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ξαναπάτησε;;;;; Να ο γολιάθ σου!!! 😱🔴 Αλλά το γιατί νιώθω σα νάχουμε μια ομάδα μπουμπούκι όταν ο άλλος γράφει "γιατί όχι ο πολιτισμός;;;" — ΡΕ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ!!! αυτοί οι φίλοι στις κουβέντες θέλουν πάλι νάχαμε τον ΘΑΝΟ στην ντουλάπα;;;;; εδώ στέλνεις 8.5άρικα και θες να χορεύουμε σαν αυτούς τους σπουργίτους;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ;; εκεί στο δωμάτιο με το κλουβί;;;; Αυτός ο τύπος όταν μπαίνει στη ζωή σου κάνει γήπεδο ΜΕΤΑΒΟΛΗ!! δεν είσαι πια εκείνος που φοβάται τσίρκο στους γύρω δρόμους—γίνεσαι ο νικητής που όταν τον φωνάζουν όλοι σηκώνονται σα νάταν γιορτή! τι άλλο θες;; ένα ακόμα έγγραφο μεταγραφής;;;; ρε οι άνθρωποι εδώ θέλουν έναν που όταν γυρίζει το κεφάλι του ΠΑΝΤΑ ρουφάνε όλοι τη μπάλα σα μαγνήτης!!! και εκείνοι που γράφουν "πού η παραγωγικότητα;" ας κοιτάξουν ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ φεύγει η μπάλα όταν ο Γκόρκας τρέχει— εκεί λείπει η ψυχή αυτής της ομάδας!!! 🤬🔥

Στα δέκα χρόνια που βλέπω την ομάδα μου σαν το πρώτο μου σπίτι, κάτι μου είχε μείνει σφιχτό στον λαιμό. Δεν ήταν η αντίπαλη ομάδα, δεν ήταν καν η επιθετική μας φτώχεια αυτές τις χρονιές — ήταν εκείνο το σαββατοκύριακο στον Ασπρόπυργο όταν είδα έναν αντίπαλο οπαδό να γράφει στον τοίχο της ταβέρνας "εδώ πέθανε η τελευταία ελπίδα των Πράσινων". Κι εμείς; Αυτοσχεδιάζαμε λύσεις σα άτομα που ψάχνουν νερό στην έρημο. Τώρα λοιπόν καταλαβαίνω γιατί όλοι ξεσπάσατε έτσι σήμερα. Ο Γκόρκας δεν είναι μόνο ένας παίκτης που γίνεται viral επειδή έκανε ένα εντυπωσιακό σουτ στο τέλος του αγώνα — είναι το σύμβολο μιας εποχής που πρέπει να συνεχιστεί, όχι επειδή αυτός μπορεί να κάνει μόνος του το θαύμα, αλλά επειδή αυτό το γήπεδο θέλει ανθρώπους που όταν πέφτεις κοιτάς πού στέκεται ο επόμενος. Αλλά εδώ πέφτουμε πάνω στο μεγάλο δίλημμα: Τα 8,5 εκατομμύρια που πήγε στη Μπέτις για τον συγκεκριμένο παίκτη; Είναι πολλά; Ελάχιστα; Αναλογιστείτε: Αν ένας άνθρωπος αγοράζει μια σπάνια ρουλέτα ενώ γύρω του βλέπει οικογένειες που γυρίζουν σακουλάκια στον δρόμο, και μετά χάνει όλο του το χαρτζιλίκι επειδή κάποιος του είπε "αυτή έχει υψηλή παραγωγικότητα" — τι κρίμα μεγαλύτερο υπάρχει; Ας βάλουμε όμως τα πράγματα στη θέση τους. Στην πραγματική ζωή, ο πρώτος σας γείτονας που σηκώνει πάντα το χέρι όταν χρειάζεται βοήθεια δεν περιμένει να του δώσετε ένα σπίτι για τις καλές του πράξεις. Αυτός είναι εκεί γιατί η ιστορία του οικοδομήματος του σπιτιού γίνεται αλλιώς όταν μπαίνεις κι εσύ στη διαδικασία. Εδώ η ιστορία γράφεται από τους πολλούς, όχι από έναν υπεραστέρα. Έτσι κι εδώ: Το γήπεδο θέλει έναν αγωνιστή, ναι — αλλά τον θέλει αυτό που φέρνει μαζί του τους υπόλοιπους. Όταν βλέπω ανθρώπους να μιλούν για χάντρες στις εκλογές της ομάδας ενώ μέσα στο γήπεδο χάνουμε κάθε χρόνο σιγά σιγά τη ζέστη τους, καταλαβαίνω πως έχουμε φτάσει στο σημείο όπου δεν χρειάζονται άλλοι τίτλοι — χρειάζονται άνθρωποι που ξέρουν πως το σπίτι χτίζεται όσο κάνεις βήματα, όχι όσο αγοράζεις βότσαλα τσιμέντο. Έτσι λοιπόν, εγώ ρίχνω μια κουβέρτα και λέω: Ας κάνουμε κάτι πιο σπάνιο από έναν αγώνα τίτλους — ας φτιάξουμε έναν πολιτισμό που δεν χρειάζεται την μπουγάδα των άλλων για να νιώσει δυνατός. Γιατί όταν τελειώσει αυτό το νήμα, όταν οι φωτογραφίες με χάντρες ξεθωριάσουν στο ψυγείο, εκείνοι που έμειναν στήθους σφιγμένα στέκουν ακόμη όρθιοι. Και αυτοί είναι οι πραγματικοί γίγαντες.

τι στο διάολο ελπίζατε πάλι ρε φίλοι μου; πως θ' ανοίξουνε ξαφνικά οι ουρανοί και κάποιος πλούσιος θ' αφήσει το τσαντάκι του μπάτσο εκεί που κάθεστε σκασμένοι εσείς χρόνια τώρα; γιατί αυτά τα νούμερα... αυτά τα ίδια νούμερα βλέπω από δέκα χρόνια στην πρώτη σειρά του γηπέδου μου όταν παρακαλούσα τον Γιώργο μου να φάει γιαγιούρτι αντί να βγάζει πάλι μπουχτές στις 24ωρες μεταγραφικές αγορές. θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη στο γήπεδο της Πάτρας — 5 εκατομμύρια είχαν βγει τότε σαν νερό από στεγνό πηγάδι, αμέριμνα σαν πρώτος χρόνος συζύγου που ξέχασε πως πρέπει να αγοράζεις ψωμί. αποτέλεσμα; τρεις μήνες μετά κλάμα στις κερκίδες κι έναν παραγωγικό πυρήνα που είχε περισσότερα προβλήματα παρά θερμίδες. και τώρα πάλι η ίδια ιστορία; 8,5 για έναν τύπο που κανείς δεν ξέρει πως δουλεύει όταν τελειώνει η χρονιά; ξανάθιμη τους μυημένους τους παλαιότερους της ομάδας όταν πήρανε τον Πάρκερ — οι ίδιοι που τότε λέγανε "αυτός είναι ο άνθρωπος". εντάξει, έκανε καλό την πρώτη φορά· την δεύτερη φορά ήταν σαν να παίζαμε σκάκι με έναν που κλέβει τις σκακιereες του ταμπλό. πάλι τρία χρόνια φτώχεια κουβέντες. αλλά εδώ είναι το θέμα: αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν τέταρτο πρωταθλητή του κόσμου — χρειάζεται έναν που όταν γράφεις το όνομά του στο γήπεδο, ξεχνιούνται τα νούμερα σα ντροπή. εκείνος ο φίλος μου από τα Τρίκαλα, ο Βαγγέλης, είχε ένα τρακτέρ πριν αποσυρθεί. Τον έβλεπες κάθε Κυριακή στις κερκίδες, πάντα ντυμένος πράσινο σα σαλιγκάρι τρώγοντας κάστανα. Μία φορά είπε σ' έναν γκουρού των stats: "ρε man, εσύ βλέπεις πως ο αγώνας είναι 1-0; εγώ βλέπω πως η ομάδα κλάνει σα χόρτο βρομμένο". Δεν είχε νούμερα εκείνος ο άντρας, είχε ιστορία. τώρα λοιπόν, οι κουβέντες περί παραγωγικότητας... ωχ παιδί μου... σαν να ψάχνουμε το δικό μας "ιστορικό πλαίσιο" για να δικαιολογήσουμε τον βραχίονα του καθισμένου στην θέση 16. εγώ εδώ περιμένω να δω έναν τρέχοντα αγώνα όπου μια ομάδα φεύγει σαν στρατιά, όχι σαν ζοφερός ιστός αράχνης που κάθε πρωί ξεσπά στις κουκκίδες των apps. εκείνος που μπορεί να κάνει αυτό; αυτός είναι ο Γολιάθ που ψάχνουμε — αυτός που δεν χρειάζεται ανακοίνωση τύπου "νέα εποχή ξεκινάει", γιατί η εποχή αρχίζει όταν εκείνος περπατάει. και όσοι σήμερα γράφουν πως πρέπει να βρούμε κάποιον άλλον... ας βρούνε πρώτα έναν άλλο τύπο σαν τον Γκόρκα μέσα στο ίδιο γήπεδο. επειδή αυτοί οι άνθρωποι που πιάνουν την μπάλα σα βόμβα όταν πέφτει η κόρνα δεν έρχονται σπάνια — είναι εκεί στιγμές στιγμές αλλά αποτελούν την μόνη πραγματική μεταγραφή. το ραντεβού λοιπόν έχει ως εξής: Αν σε δυο χρόνια εδώ δούμε πως όλα αυτά ήταν ψέματα, τότε μπορούμε να γελάσουμε σα αυτούς που βρήκαν τον πληθωρισμό στο τέλος του αγώνα. αλλιώς... αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τις τρύπες της ίδιας μας της ανοησίας.