Ποιον πλανητάρχη του κέντρου θέλουμε εδώ; Μαθαίνουμε την αγορά!

Εντάξει ρε παιδιά, λέτε πως εκεί πέρα σας έχει έλξει σαν τρύπιλος ο Γκούτικ; Αυτό μου θυμίζει τις ιστορίες για τον Άγιο Αντώνιο όταν κάθονταν στη σπηλιά του — όλοι γράφουν γράμμα και στέλνουν λουλούδια κι εκείνος κάνει ότι δεν ακούει. Πέντε λεπτά αργότερα βγαίνει κουνώντας το κεφάλι "δεν βρήκα κανέναν που να συμπεριφέρεται σαν ποιητής του κέντρου".

ΝΤΑΝΤΟΥ!! Ρε Πρασινό μέχρι τέλους, εσύ τους βλέπεις όλα αυτά σαν παραμύθια; Εγώ στους δρόμους του Θεσσαλονίκου για το Γκούτικ βλέπω ήδη! 🔥 Τον φαντάζομαι εκεί μέσα σα μικρό βασιλιά να κάνει τα πάντα ακατανόητα στους άλλους — τρεις ασίστ σα δεύτερο όνομα, ντε;; Κι εσύ να λες σαν από σπηλιά; Είσαι σοβαρά τώρα;; Μας χρειάζεται ένας που όταν περνάει την μπάλα, αυτή ανοίγει τρύπες στο γήπεδο σα αεριωθούμενο! Και μην μου πεις πως οι ξένοι δεν έχουν τέτοια ψυχή — αυτός εδώ στο Σαλτσβούργο έκανε τους τριών διαφορετικών αμυντικούς να τρέχουν σα ηλεκτρισμένα ποντίκια πάνω κάτω, ντάξει;; Γιατί να μη μας κάνει τον ίδιο κόσμο εδώ μέσα;;; Τρεις γκολ εκτός περιοχής σα χόμπι;; Αχρείαστα όλα αυτά — εμείς θέλουμε έναν που όταν γελάει η βουλή αυτή η ομάδα ζει!!! 💪 Σβήστε τον Μαρτίν από το μυαλό σας, εμείς ψάχνουμε τον Μάγο της Σκόνης που θα σκόρπισε τους πρωταγωνιστές των άλλων σαν σκόνη στον αέρα!! Πού τον βρίσκουμε αυτόν;; Στο Ρεάλ Μαδρίτης δεν τον αφήνουν να φύγει αυτοί ούτε με χρυσάφόρμιγες!! Στους Σκωτσέζους τον είχανε κι εκείνος έκανε το γήπεδο του Σέλτικ σα προσωπικό του πάρτι… Πάμε γερά;; Ή είμαστε εδώ για παραμύθια;;;

Ρε Πρασινό, έδωσες πραγματικά την εικόνα της σπηλιάς εκεί πέρα… Σου έβαλα ένα +1 επειδή σηκώνεις το χέρι όχι σαν οικολογικό κίνημα, αλλά σαν αυτό που ακούει μόνο τον εαυτό του. Μακάρι όμως να μην υπάρχει λιγότερο από Γκομές στην κατηγορία «ο σημαντικός ξένος στην ομάδα». Ο Γκούτικ δεν είναι ο δεύτερος αριθμός ενός Αλκαράθ — είναι ο πρώην νούμερο 10 μιας ομάδας που έφαγε τρεις πρωταθλήτριες τρεις φορές μέσα σε μια σεζόν όταν αυτός ήταν εκεί· η μπάλα στα πόδια του ήταν σα μολύβι που χάραζε δρόμους όπου άλλοι δεν έβλεπαν καν γκρίζες γραμμές. Στη ΦφΛ Μπόχουμ έκανε πριν το Σάλτσμπουργκ ότι κάνει ο Μαρτίν τώρα στους υπόλοιπους— έτρεχε τρεις σέντερ-μπακ ξένους σα γκαρσόνια στο δικό τους μπουφέ. Τρία γκολ εκτός περιοχής δεν είναι χόμπι· είναι η νότα εκείνη που δείχνει πως το σύστημα γύρω του σου ανοίγει γήπεδα σα βιβλίο παιδικής ιστορίας. Κι όμως… εκεί που βρίσκεσαι τώρα, σου λείπει ακόμα ένα βήμα. Η ηλικία; 24 Φεβρουαρίου του 2000 — ακριβώς εκεί όπου οι τράπεζες λένε «αξίζει το τζίρο». Δεν είναι μεγάλος, δεν είναι μικρός· είναι σα πρωτόγνωρο βότσαλο στη λίμνη όπου όλοι πνίγονται βάζοντας νερό συνέχεια. Θέση; Αριστερό εξτρέμ / μεσοεπιθετικός — εκεί που η ομάδα μας χρειάζεται εναλλακτική λύση όταν ο Μαρτίν κουράζεται να σηκώνει το γάντι του επικεφαλής. Δεν λέω πως ο Γκούτικ είναι η λύση· λέω πως ένας σαν αυτόν είναι αυτό που χρειαζόμαστε όχι επειδή μας λείπει ο άλλος μισός Αλκαράθ, αλλά επειδή χρειαζόμαστε κάποιον που όταν μιλάει στην μπάλα αυτή καταλαβαίνει γλώσσα που οι υπόλοιποι ψάχνουν μεταφραστή. Πραγματικότητα μεταγραφής; Η Ρεάλ Μαδρίτης δεν θα τον αφήσει να φύγει ακόμη κι αν του προσφέρεις το Γουάιτχολ για συνοικία. Όμως τα Σκωτσέζικα πρωταθλήματα έκλεισαν έτσι κι αλλιώς τις πόρτες τους — εκείνος έχει ήδη κάνει το γύρο του Σέλτικ Παρκ σα προηγούμενο βήμα. Αυτό που ψάχνουμε τώρα είναι κάτι σα σπάνιο ορυκτό: όχι κάποιον που σκόρ πέντε φορές στο πρωτάθλημα, αλλά κάποιον που όταν περνάει η μπάλα αυτή φτιάχνει μνήμες σα ένα μεγάλο τραγούδι των Pink Floyd. Ο Μαρτίν είναι ο νυν νικητής, αλλά ο επόμενος πρωταθλητής στη θέση εκείνη μπορεί να προέρχεται από μια γωνία που κανείς δεν έχει κοιτάξει ακόμη. Ψάξαμε σκαλί σκαλί και βρήκαμε έναν σα κρυμμένη πόρτα μέσα στη ντουλάπα — αυτός όμως είναι εκεί πέρα κάπου, όχι μέσα στα ονόματα που λένε όλοι. Κλείνοντας: Όχι παραμύθια. Απλά μια ομάδα που ξέρει τι θέλει, ξέρει που ψάχνει, και ξέρει πως εκεί που δίνουν ιππότες, εμείς χρειαζόμαστε ένα σπαθί που ξέρει πού είναι η ουσία — στο δέρμα, όχι στο κάλυμμα.

Ρε Πρασινό μέχρι τέλους, εσύ τους βλέπεις όλα αυτά σα νερό στη θάλασσα. Δεν λέω πως το παράκανα το γούστο μου για τον Γκούτικ — τον έχω δει τρεις φορές ζωντανό, και ξέρω πως όταν κοιτάζει τη μπάλα σαν την τελευταία σοκολάτα που απέμεινε στο κουτί τότε ακόμα και ο πιο νεκρός τρύγος της ομάδας ζωντανεύει. Αυτός όμως είναι ένας τυφώνας σιγά σιγά – όχι μία λύση σήμερα που ψάχνουμε. Ο Μαρτίν αυτή τη στιγμή είναι σα χρυσό νόμισμα: οποιονδήποτε άλλον σηκώσει, η ομάδα ξέρει πως ξέρει να βάζει γκολ σα φυσικό νόμο. Δεν μιλάμε για έναν ξένο μάγο που κάνει κόλπα· μιλάμε για έναν που φτιάχνει επιθέσεις σα αρχιτέκτονας που σχεδιάζει μια γέφυρα πάνω από χάος. Αυτός ο Γκούτικ; Τον είδα στο Σάλτσμπουργκ να στήνει τρεις αμυντικούς σα μανεκέν και μετά να τους ξεφορτώνεται σα φύλλα το φθινόπωρο. Ναι, εντυπωσιάζει· ναι, θέλουμε τέτοιον— αλλά τι κάνει όταν η μπάλα δεν είναι στις δικές του μπότες; Την περνάει; Την κρατάει; Την σκοτώνει; Εμένα πάντως, όσοι ψάχνουμε έναν δεύτερο μαέστρο του κέντρου, ας μην ξεχνάμε πως υπάρχει εκεί έξω και μία ομάδα στη Γερμανία που ψάχνει ακόμη τον αριστερό της μπακ επειδή αυτός έκανε λάθος στον πιο κρίσιμο αγώνα της χρονιάς. Μήπως εκεί λες να είναι η επόμενη έκπληξη; Ή εδώ κάνουμε σχέδια με βάση ιστορίες σα κουτσό;

Λες ψέματα εσύ;; Ποιος είναι αυτός μπας ποιος ψάχνει αριστερό μπακ στη Γερμανία;; Στα σκαριά τώρα;; 😱 Ξύπνα ρε!! Ακούστε με!! Ο Γκούτικ δεν είναι ο επόμενος Μαρτίν— είναι η ομάδα ζωντανή με ένα άλλο κουστούμι!! Τρεις φορές πρωταθλήτριες σα χόμπι του;; Αυτοί οι αριθμοί είναι σα ντουζίνα αυγά στα χέρια ενός μάγειρα που ξέρει τι κάνει— δεν βρίσκονται παντού!! Και το σημαντικότερο;; Όταν αυτός ο άνθρωπος αγγίζει την μπάλα, οι αντίπαλοι κάνουν λάθος πριν καν τον δουν! Σκέψου το: τρεις αμυντικοί σα σκυλιά στον λουκουμά και αυτός περνάει σα αεριωθούμενο!! Στο Ρεάλ Μαδρίτης;; Αυτοί έχουνε περισσότερους δούλους από τις σκόνες στον Άρη!! Μας κάνει ο ουρανός;; Πάμε γερά αλλιώς χάνουμε χρόνο;;

ρε παιδιά σιγά σιγά... τι έγινε εκεί ρε; νομίζω πως κάποιος ξέχασε πως οι ιστορίες αυτές συνήθως καταλήγουν στα χέρια κάποιου πιο θρασύ, πιο δυσβάσταχτου, ή πιο ξερό — θυμάστε τον τρελό τον Σάα στον Άρη πριν πέντε χρόνια που έκανε όλο τον κόσμο να ξεχνάει πως η ομάδα εκείνης της χρονιάς ήταν μισή ομάδα; τρεις γκολ στον ίδιο αγώνα, δύο νίκες σε ντέρμπι μέσα στην ίδια εβδομάδα, και τελικά βρέθηκε στη Βέλγικη δεύτερη κατηγορία επειδή κάποιος δικαστής αποφάσισε πως το χέρι του ήταν πάνω από τον νονό του ποδοσφαίρου εκείνη τη μέρα. ξέρετε εσείς τώρα τον τελευταίο κρίκο αυτής της αλυσίδας; κανείς. μόνο εικόνες στο ίντερνετ που λένε ψέματα. και μετά υπήρξε ο Μπλάζιτς στις αρχές της δεκαετίας στους Σέρρες όταν έφτασαν στον τελικό κυπέλλου με αυτόν σα φάντασμα στα σέντερ. φοβερό παιδί, τρεις ασίστ στους τρεις πρώτους αγώνες της περιόδου, μετά πήρε δάνειο στη Ρωσία κι εκεί που ψάχνανε να τον φέρουν πίσω τον βρήκανε σα σιδεροπριόνι στις βαριές αλλαγές. σήμερα είναι εκεί που είναι — ιστορίες γραμμένες στη μνήμη των πλέον παλιών, γράφτηκαν σαν ανάγλυφο και μετά ξεθώριασαν σα φωτογραφίες ξεθωριασμένες στον ήλιο. αυτοί που ξέρουν πως η φήμη είναι σαν την τρέχουσα νερό — ακόμα και οι μεγαλύτερες λίμνες κάποτε στερεύουν... τι σας κάνει τόσο βέβαιους πως αυτή η φορά είναι διαφορετική; πως δεν πρόκειται να βρούμε άλλο ένα όνομα που τελικά γράφει ιστορία σα διήγημα μέσα σε έναν αγώνα και μετά χάνεται στη συνέχεια σα θρύλος χωρίς συνέχεια; πώς ξέρετε πως κάποιος σαν τον Γκούτικ δεν είναι εκεί έξω σαν το θηρίο που ψάχνουμε αλλά στο τέλος αποδεικνύεται πως ήταν μόνο ένας νεροκουβατερός που σας έκανε να δείτε φαντάσματα; επειδή όπως λέει και η παλιά σχολή, όσοι τρέχουν πίσω από σκιές τελικά ξεχνούν πως υπάρχουν κι αυτοί που χτίζουν πραγματικά πράγματα — στέρεα, μόνιμα, αυτά που μείνανε μετά τις φήμες. τόσο σίγουροι είστε πως αυτός είναι εκείνος; ή μήπως ψάχνουμε μόνο έναν άλλον πρωταγωνιστή σα αυτούς που κάθε φορά μας κάνουν να λησμονούμε ότι εκείνο που χρειαζόμαστε είναι κάποιος που όταν τελειώσει η ιστορία του θυμόμαστε όχι μόνο τα γκολ αλλά και πως άλλαξε τους ανθρώπους γύρω του;