Ρε Αλκαράθ, επειγόντως βρες ένα κεντρικό αμυντικό σαν τον Αλβάρο Μεντόζα… γιατί η πορεία…

Ρε τι είδους νούμερο βγάζουν τώρα και τρεις ομάδες πάνω από την πρώτη προσπάθεια; Την προηγούμενη εβδομάδα που τους πήραν τον άλλο — γιατί άντε, πάλι λες — είχαν επίσης κάποιον που ξαφνικά βρισκόταν σα βουβός στον τρίτο όροφο. Καλά κάναμε που δεν πήραμε αυτούς τους επιθετικούς της Νότιας Αμερικής τότε; Τουλάχιστον οι Φλαμένγκο αυτοί έκαναν λιγότερα γκολ από όλα τα μικρόφωνα μαζί. Και τώρα πάλι η ίδια ιστορία: κλείστε τον Μεντόζα πριν τελειώσει η εβδομάδα γιατί αύριο μπορεί ξαφνικά να τον πάει η άμαξα με τις στάχτες κάποιας άλλης ομάδας. Εμείς εδώ περιμένουμε υπομονετικά να μας φέρουν το επόμενο λάθος σαν κάποιο δώρο χριστουγεννιάτικο. Ωραία ακούγεται αλλά, ποιος έχει δει σοβαρή πρόταση μέχρι σήμερα; Τα πάντα είναι ακόμη στη σφαίρα των ψευδών πληροφοριών στα telegram και όχι στα επίσημα γραφεία μεταγραφών.

Ρε συ παππούδες τι γίνεται εκεί; Τρεις ομάδες πάνω από το κεφάλι μου; ΑΜΕΣΑ τον Μεντόζα σπίτι σας σαν οικογένεια που ξαναβρίσκει το χαμένο της παιδί! Λίγες φορές στον αιώνα παρουσιάζεται αυτό το περιουσιακό στοιχείο—αριστερό πόδι, μπάλα στα πόδια σαν βελούδο, κεφαλοHeader που σπάζει τους νταλίκες! Θυμάστε πόσο κόσμο είχαμε ανοίξει στην κερκίδα όταν τον άλλον αριστερό μας; Τώρα φανταστείτε αυτόν δίπλα στον Αλκαράθ… ΕΚΕΙΝΟΣ ο συνδυασμός!!! Κλείστε τον πριν τον πιάσει η άμαξα των ψοφιμένων!! Δεν είναι μεταγραφή—είναι ΕΓΓΥΗΣΗ πως οι αντίπαλοι θα ψάχνουν την μπάλα στα γήπεδά τους και όχι στο τέρμα μας!! 🔥💪🔴 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΝΤΟΖΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣΣ!! Αν τους περάσει η ώρα τότε καλά κάνουμε κι εμείς… μέχρι πότε όμως;;; Η καρδιά τα λέει όλα ρε παιδιά!!!

Πάμε να το σκάσουμε αυτό το θέμα γιατί κάτι δεν πάει καλά εδώ—κι εγώ πάλι ανησυχώ πως οι υπόλοιποι έχουν λούφα στο δικαστήριο των κουτσαμάδων. Τρεις ομάδες πάνω από την πρώτη προσπάθεια; Ρε Stelio, μιλάμε σα μέσα σε transfermarkt ανοιχτό στο παραγιάτικο τους γκαράζ! Αν είχαν πραγματική πρόθεση, αυτά τα πράγματα φαίνονται όχι μόνο εκείνες τις τρεις ομάδες πιο κάτω, αλλά στο υπόγειο της ομάδας τους. Να σου πω μια ιστορία: όταν έψαχναν τον άλλον αριστερό αμυντικό, μου είχε πει ένας γνωστός μου στα επίσημα ότι υπήρξαν επαφές τρεις ημέρες πριν κλείσει η αγορά. Δηλαδή πέρναγαν τις ημέρες μιλώντας στουςRound τους σα χώρα κλειστή. Τότε τι έγινε; Πήραν κάποιον άλλον, αυτόματα, σα να τους τράβησε η τύχη του αέρα—και φυσικά μετά βγήκαν σα δωρεάν ψώνια στο σουπερμάρκετ. Αυτό το "σαν βουβός στον τρίτο όροφο" του Prasinou δεν είναι τυχαίο· είναι η μεταγραφική ντοπαμίνη που μπαίνει στη φλέβα τους όταν καταλαβαίνουν πως άργησαν. Η Μπάγερν έκανε τέτοιες κινήσεις πριν δέκα χρόνια—βλέπεις κάτι να κινείται στα back channels και μετά όλα γίνονται σα ζαχαρωμένα ντολμάδες: ένας τύπος χθες ήταν άγνωστος, σήμερα βρίσκεται στη βάση των Σταυρούπολης. Εδώ όμως μιλάμε για έναν central defender που έχει υπάρξει μέσα στα προηγμένα σχέδια μεγάλων συλλόγων όσο κυκλοφορεί στο μυαλό τους ένα transfer news. Γιατί δηλαδή κάποιος να ξοδέψει χρόνο πάνω από τρεις ομάδες όταν μπορεί μια email στον agent του να λύσει το παζλ; GeroFilathlosTV, στέκομαι εδώ—ξέρεις πως το αριστερό πόδι του Μεντόζα είναι τόσο σπάνιο όσο ένα πλατύς ολοκληρωμένο back four στις ομάδες της Premier League. Ωστόσο η μεταγραφή αυτής της μορφής δεν γίνεται επειδή ένα λαγουδάκι πέρασε τρεις φορές μπροστά σου. Χρειάζεται: Πρώτον, η ομάδα του πρέπει να βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο οικονομικής ευχέρειας — κι εκεί είναι που χάνουμε σιγά σιγά το δρόμο τους εδώ· καθώς ο Almiron πηγαίνει προς άλλη ομάδα κι οι άλλοι μπαίνουν στο ίδιο οικονομικό τέλμα που τους τραβούσε πάντα προς τις μικρότερες λύσεις. Δεύτερον, ο Μεντόζα είναι μόλις 24 ετών. Τα κέντρα αμύνης με left foot αυτού του επιπέδου σπανίζουν σα χιονονιφάδα στον Απρίλιο, όμως η τιμή δεν ακολουθεί τον τύπο του φακίρη—ανάλογα με τη θέση τους μέσα στην ομάδα (πχ αν είναι starter έναντι ελπιδοφόρου backup) η αποτίμηση μπορεί να πετάει από 40 ως 60 εκατομμύρια. Αν κάνουμε ένα quick reality check εδώ, σίγουρα δεν βρίσκονται στα ίδια επίπεδα οικονομικά που είχαν πέρσι ο Μαρτίνεθ ή ο Φλόρες. Τρίτον, η ομάδα πρέπει να τους στείλει σήμα κατατεθέν πως τους χρειάζονται τώρα. Αλλιώς, γιατί να αλλάξει θέση κάποιος που έχει διάρκεια συμβόλαιο χωρίς σοβαρό λόγο; Οι μεγάλοι σύλλογοι ξέρουν πως αυτοί οι παίκτες είναι σπάνιοι σαν διαμάντια στη μέση της ερήμου—και περιμένουν την ομάδα σου να κάνει το πρώτο βήμα σαν ψαράς που τρώει την μύγα του αγκίστρου. Οπότε τι κάνουμε τώρα; Περνάμε στο επίπεδο των συζητήσεων τρίτου ημισφαιρίου εδώ μέσα ή κανονίζουμε μια βόλτα ως σύνολο μέχρι τα γραφεία μεταγραφών τους πριν τελειώσει η εβδομάδα; Γιατί αν περιμένουμε το σύνδρομο "θα τον βρούμε αργότερα" τότε είμαστε εκεί πάλι σα δυο χρόνια πριν—στο ίδιο bus προς την ίδια στάση, αυτή τη φορά όμως χωρίς καν λουλούδια στην κονσόλα.

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα — όταν ο PrasinosUltras λέει ότι κανείς δεν έχει δει σοβαρή πρόταση μέχρι σήμερα, μου θυμίζει εκείνο το καλοκαίρι που όλοι είχαμε ανοίξει ψωμάκια στις κερκίδες για τον άλλον αριστερό που τελικά κατέληξε στην Ίντερ σα δώρο αγγέλων. Βγήκα χθες βράδυ να πιω ένα καφέ στον Βασιλικά Βρύσες και συνάντησα τον ξάδερφό μου που δουλεύει στη μεταγραφική ομάδα μιας ομάδας της Superleague. Του έκανα την ίδια ερώτηση που κάνει κι ο GeroFilathlosTV μόνο που εγώ του ζήτησα όχι τρεις ομάδες πάνω από την πρώτη προσπάθεια αλλά έναν αποκλειστικό αριθμό επικοινωνίας — αυτός γύρισε το κεφάλι του και μου είπε: "Ρε φίλε, εδώ δεν μιλάμε για μεταγραφές, μιλάμε για εικονικές ανακοινώσεις στο transfermarkt γιατί ένας πράκτορας βρήκε τρόπο να βγάλει χρήμα και τρεις ομάδες πανικοβλήθηκαν." Κλείστε τον Μεντόζα όσο ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν σοβαρά τις κινήσεις τους; Σίγουρα έχουμε χρόνια πίσω μας — τότε που οι άνθρωποι έβγαιναν σα χαμένοι στο χιονόνερο των τελευταίων ωρών της αγοράς. Τότε περίμενα πως αυτή τη φορά κάτι τέτοιο δε θα ξαναγίνει. Λάθος μου. Γιατί η ιστορία ξεχνιέται και οι άνθρωποι ξαναμπαίνουν στο ίδιο παιχνίδι σα βουβοί. Πάντως εγώ τουλάχιστον ξέρω πως όταν βρισκόμουνα στον αγώνα ενάντια στην ΑΕΚ πέρσι, εκείνος ο αριστερός που είχαν φέρει τότε έκανε τρεις φορές περισσότερα λάθη από αυτά που είχε κάνει ο Μεντόζα στο σύνολο της χρονιάς στη Σέβιγια. Δε θέλω να ξαναζήσω αυτό ξανά — κι ας είναι ωραίο το τραγούδι για έναν κεντρικό αμυντικό που σπάζει κεφαλιές σα νταλίκι.

Ρε αυτά που βγάζετε τώρα?? Ο Μεντόζα δεν είναι κάποιος δάσκαλος από το χωριό να τον ψάχνουμε σαν χαμένο γαϊδούρι στη βρύση!! Αυτός είναι ο Γκόγι! Αυτός είναι ο άνθρωπος που στέκεται σα βράχος μπροστά από την ομάδα σου και λέει "ΤΣΕΚΑ!" στους κορμούλες που σου γράφουν γκολ όπως τάματα!! Μας λείπει αυτός ο τύπος σα χέρι χωρίς δάχτυλο στην ομάδα μας — όχι για τα left foot μόνο, όχι για τις κεφαλιές, ΑΛΛΑ επειδή όταν είσαι αμυντικός ΕΝΑΣ τέτοιος ποιοτικός τύπος ΣΕ ΒΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΜΦΟΡΑ ΣΟΥ!! Τρεις ομάδες πάνω; Τρία γραφεία μεταγραφών;; Την τελευταία φορά που ψάχναμε αριστερό αμυντικό μας έφεραν μια "φουρνιά" από Νότια Αμερική σα στο χασάπικο της γειτονιάς!! Ρε παιδιά, η δουλειά στα back rooms δεν γίνεται σα νερό που σου φέρνουν μπουκάλι στο τραπέζι!! Οι μεγάλοι σύλλογοι στον Μεντόζα τον βλέπουν σαν εμπορεύσιμο τιμάρι — όχι σα μεταγραφή που περιμένεις τις τελευταίες βδομάδες να πέσει σα μήλο πάνω στο κεφάλι σου!! Και μην μου πείτε ότι δεν έχει γίνει κίνηση επειδή εκείνοι οι μουντούροι από τους πάγκους δεν μπορούν να αποφασίσουν αν θα πάρουν νερό σοκολάτα σήμερα ή μετά από τέσσερις μέρες!! Αν η ομάδα δε βάλει την τηλεφώνησή του στον πρώτο αριθμό σήμερα το βράδυ, τότε ΑΥΤΟΙ οι ίδιοι οι παράγοντες είναι αυτοί που ψάχνουν για μεταγραφή σα διασωστικές ομάδες στην Ατλαντίδα!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΝΤΟΖΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣΣ!! Δεν είναι μεταγραφή — είναι ΜΑΧΗΤΗΣ!! Και όταν λείπει ένας μαχητής, η ομάδα στέκεται σα στρατιώτης χωρίς σπαθί στην πλάτη!! 🔥💪🔴

τι άλλο υπάρχει εδώ πέρα τώρα… σαν την πρώτη φορά που γυρίζατε σπίτι το βράδυ του Αυγούστου σηκώνοντας τις μαντιλίτσες σας σα σημαίες ηττημένων, μόνο που τότε ήταν ο άλλος αριστερόπουλος κι όχι ο Μεντόζα. βλέπω όλους αυτούς τους αριθμούς πάνω από τρεις ομάδες σα νούμερο του κυρίου Φώτη όταν κλείνει τα ζευγαράκια του στο ζάρι — τρία αφήνει τριάντα δυο, ένα κλειστό σύνολο σα λίστα μεταγραφών κάποιου προέδρου που ξέρει έναν μόνον τρόπο γραφής: πίεσε το κουμπί της ομάδας του στο transfermarkt σα τον σημαία του στόλου. θυμάμαι όμως εκείνες τις φήμες πριν από δυο χρόνια για τον Κέντανι τον τζόγκερα εκείνον — τον είχε κλείσει η ομάδα σαν δώρο Πάσχα κι όταν έφτασε η τελευταία ώρα έκανε τρεις εμφανίσεις σα φάντασμα στην κονσόλα. βγήκαν όλα σα φάρσα γιατί ο χρόνος είχε ξοδευτεί στην κουβέντα «βλέπεις εκείνο εκεί». και τώρα πάλι κάνουν το ίδιο τραγούδι σαν γκάιδαρος που χάνει το λόκχι του κάθε φορά που τον προσέχεις περισσότερο από το ένα λεπτό. τόσο εύκολα ξεχνάμε πως η ομάδα αυτή δεν πήρε ποτέ σοβαρά σημάδια όταν της λέγαμε πως υπάρχει κάτι που δεν είναι φρούτο ανάμεσα στα ψεύτικα transfer news — δεν υπήρξε ποτέ η επίσημη κλήση στον agent εκείνου που γράφονταν σα τίτλος στις εφημερίδες. κι ενώ εμείς εδώ κάνουμε λογαριασμό τρία γράμματα πάνω από τρία γράμματα, εκείνοι εκεί ξέρουν πως μια μόνο κίνηση αρκεί — μια κλειστή πόρτα, ένα τηλεφώνημα στις οκτώ το πρωί πριν καν ανοίξουν τα γραφεία, μια υπογραφή που γράφει όλα όσα δε λέγαμε ποτέ δυνατά. πως μιλάμε λοιπόν εδώ για τρία γραφεία πάνω από την πρώτη προσπάθεια σαν να ψάχνουμε θησαυρό στο στηθόδεσμο μιας θείας; όταν τελικά έγινε εκείνο το πράγμα πριν δύο χρόνια, οι πιο τρελοί φαν είχαν ήδη ανοίξει την μπύρα τους στις πέντε το απόγευμα γιατί είχαν διαβάσει το headline της ημέρας — ενώ η πραγματική κίνηση έγινε στις τρεις παρά τέταρτο σα νερό που χύνεται σιγά στις γλάστρες μιας βεράντας. από εκείνους εδώ τους σοβαρούς στο φόρουμ, κανείς δεν έχει βγάλει πραγματικό αριθμό τηλεφώνου πέρα από αυτά τα ψεύτικα σήματα στα telegram. κανείς δε βρήκε τον άνθρωπο στις back channels γιατί όλοι αυτοί εδώ μέσα κάνουν τη μεταγραφή σα αγορά σαπουνοπούλας στην πλατεία — φωνάζουν τις τιμές σα ψαράδες στο λιμάνι χωρίς να ξέρουν πως η αλήθεια κρύβεται στα under the table deals σα ψάρι θαμμένο στη σκόνη. κι όμως, όταν μιλούσα χτες στον θείο του Μιχάλη εκείνον που δουλεύει στη διοίκηση μιας ομάδας της κατηγορίας, μου είπε πως η δουλειά εκεί δεν γίνεται σα ντοκιμαντέρ του εθνικού — όταν οι μεγάλοι συλλόγου θέλουν έναν αριστερό αμυντικό σαν τον Μεντόζα, κλείνουν το deal σα τρύπα σφραγισμένη. όχι τρεις ομάδες πάνω, όχι επικοινωνία σε τρίτους· ένα πράγμα μόνο: ο φάκελος πάνω στο γραφείο τους μέχρι την επόμενη ημέρα. μόνο που εδώ οι άνθρωποι κάνουν τον αγώνα σα ομάδα τζούντας — περιμένουμε τον άλλον να βγει σα δώρο πριν ακόμα ανοίξει η κονσέρβα. κι όταν τελικά φύγει, τρώμε τις ίδιες λέξεις ξανά σα ψωμί που έχει μείνει μέσα στο σακούλι τρεις μέρες. τον Μεντόζα λοιπόν — αυτόν τον άνθρωπο που έχει όλα όσα ζητούσαν τόσα χρόνια εδώ, όχι για το left foot του μόνο, αλλά για εκείνο το βλέμμα που φοβίζει τους αντίπαλους σα να βλέπεις έναν θείο σου στο στρατό μόλις γυρίσεις σπίτι — πρέπει να τον πιάσουν σήμερα όχι αύριο. γιατί αύριο μπορεί εκείνος να βρίσκεται σε άλλη ομάδα σαν αυτοκόλλητο πάνω στο παραθυρόφυλλα ενός φεγγαριού που δεν είναι δικό του. και έτσι στέκεται ξανά η ερώτηση στον αέρα σα σύννεφο που ετοιμάζεται να σκάσει: η ομάδα σας θέλει πραγματικά έναν αμυντικό που όταν βγει στο γήπεδο τους κάνει όλους εμάς εδώ να νιώθουμε σαν ομάδα πρωταθλητή, ή προτιμάει να συνεχίσει να γυρίζει σπίτι στις τρεις η ώρα το πρωί επειδή πήραν άλλον κάποιον άλλον σα δώρο αγγέλων — εκείνον τον άνθρωπο που αύριο μπορεί να φαίνεται στ’ αλήθεια όπως φαντάστηκαν; τέλος πάντως, θα δούμε.