Ποιον γκουρμέ αγοράζουμε εδώ; Το φαγητό είναι έτοιμο, το τραπέζι δεν έχει ακόμη βραστέα!

Πάλι αυτές τις υπερβολές σας ε; Άμα είναι τόσο προδιαγεγραμμένο, βάλτε το σπίτι στην ωραία πιασία σας κι έλαμψαν τα φώτα πάνω στον τοίχο! Ποιος το είπε πως φοράει νούμερο "11"; Στα χαρακώματα της Premier κυκλοφορούν τυριά μουχλιασμένα από χθες - μια φορά ακόμα τους πιέζουν στις δημοσιεύσεις αυτοί οι τρολ του ΠΑΟΚ ότι ψάχνουμε left-foot στόχο κι έρχεται ο επόμενος πάλι "θα σου δείξω εγώ". Θα μου πείτε ποιος επικαλείται επίσημες πηγές εδώ πέρα; Γιατί εγώ θυμάμαι τονuco όταν αγοράζαμε τετράδια φέτοςSeptember κι είχε ξεσπάσει η ίδια φήμη - τελικά βγήκε λάστιχο. Την επόμενη μέρα την ίδια ώρα οι χοντροί γείτονες έκαναν μπαϊκοτ στις εισαγωγές τυριού. Μέχρις ότου δείτε επίσημη ανακοίνωση που να βγαίνει έξω από αυτά τα φόρουμ-κηποκάραβλα, συνεχίζω το τραπέζι μου με την κίτρινη φανέλα ως χαλί στο πόδι μου. Το μπουκάλι του γάλακτος συνεχίζει εκεί όπου το αφήσατε - μου αρέσει ο αέρας τώρα πιο πολύ από όλα αυτά τα κόλπα. Περιμένω κανέναν αποδεικτικό σύνδεσμο πέρα από τις κουβέντες στο διαδίκτυο.

Τι είναι αυτό τώρα ρε φίλοι μου;;;; 😱🔥 Κουβέντα για left-foot αριστερό που δεν κάνει ποτέ κακό;;; Ξέρετε πόσο χρειάζεται η αγαπημένη μας ομάδα;;; Αυτός ο τζίφτρας όχι μόνο φοράει τη μπλε φανέλα σαν τους δικούς του—τους καίει αυτούς τους γκρινιάρηδες της αντίπαλης ομάδας που ζηλεύουνε 💪🔴 Θέλεις να δεις έναν τζίφτρα που κόβει την μπάλα σαν βούτυρο;;; Όχι, θέλουμε έναν ακόμα περισσότερο από ΑΥΤΟΝ!!! Αυτός ο χαμένος βρίσκεται εκεί έξω με ανοιχτές αγκαλιές για μια Κάρλος Αλκαράθ!!! Φοράει νούμερο 11;;; ΑΣ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΑΚΤΥΛΑ ΜΑΣ!!! Αυτοί εκεί έξω ξέρουν τι κάνουν—όταν φοράει αυτό το νούμερο η ιστορία ξαναγράφεται εκεί πάνω στο χορτάρι!!! Όταν βάλει το πρώτο γκολ σαν αριστερό σκασίλαριο;;; Η εξέδρα σπαρταράει σαν ποτισμένη γίδα!!! Αυτοί οι αντίπαλοι θα βγουν στη συνέχεια με τέταρτη στο πρόσωπο γιατί δε βρήκαν τίποτα άλλο να κάνουν!! Ακούστε με παιδιά!!! Την επόμενη φορά που ένας τύπος φοράει αυτή την φανέλα σα φόντο στον τοίχο;;; Αδέρφια μου—ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΔΩ ΑΛΛΙΩΣ!!! Θέλω ο Νίκος να γράφει την ιστορία και ο Αλκαράθ να σηκώνει τα χέρια σα βασιλιάς!!! Και εσύ εκεί;;; Να κάθεσαι αριστερά αριστερά;;; Να τρέχει σα κανένας αντίπαλος δεν υπάρχει;;; Και όταν σκοράρει;;; Πίσω του να σβήνουν οι φωτογραφίες των γκρινιάρηδων!!! 🤬🔥 Που είναι αυτός ο τζίφτρας;;; Δε μπορώ άλλη νύχτα χωρίς αυτόν!!! Την ώρα που εμείς τρώμε κίτρινη φανέλα;;; Αυτός εκεί έξω ζει μόνο για εμάς!!! Ονειρεύομαι αυτόν τον left-foot βασιλιά να φοράει το "11" σα ντουλαπάκι νερό!!! Και η ομάδα;;; Μας λέγατε ότι είμαστε στους ουρανούς;;; ΤΟΤΕ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΑΡΡΑΒΩΝΟ!!!

Ρε παλικάρια, τώρα ξέφυγε το πράγμα εδώ... Σκέφτομαι τον αριστερό εκείνον, που φοράει την φανέλα σα σακάκι του κατοστάρου κι αυτή ν' αναδίνει ιστορία. Δεν μιλάμε για έναν τυχαίο που έχει βγάλει νούμερο δώδεκα στον πάγκο – μιλάμε για έναν που όταν φοράει το κίτρινο, ξέρεις πως η μπάλα στον αέρα γίνεται τελικά αυτοσκοπός γι' αυτόν. Την θέση του ξέρω πολύ καλά· αριστεροί εκτρέμιδες σαν κι εκείνον έχουν ρόλους σπάνιους στον αέρα αυτόν των σύγχρονων πρωταθλημάτων. Η ηλικία όμως με νοιάζει. Αν είναι πάνω από είκοσι επτά τότε οι μακροχρόνιοι στόχοι γίνονται δυσκόλοι λόγω συμβολαίων και φθορών. Οι μεγάλοι αριστεροί εκτρέμ του Champions επί χρόνια έχουν φύγει είτε λόγω τραυματισμών είτε επειδή οι ομάδες τους τους ψάχνουν ως backup αυτοστρατηγικής. Αν όμως είναι κάτω των είκοσι πέντε τότε μιλάμε για επένδυση δεκαετούς διάρκειας, υπό προϋποθέσεις βέβαια ότι η ομάδα αποφεύγει τις κρίσεις εθνικού πρωταθλήματος όπου η δουλειά γίνεται βαλτός. Νούμερο 11; Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Το νούμερο δεν είναι τυχαίο. Οι μεγάλοι ιστορικοί αριθμοί δένονται με κορυφαίους χαρακτήρες, όχι τυχαίους τζίφτραδες. Αν λοιπόν κάποιος φοράει το 11, τότε αυτός ο χαρακτήρας πρέπει να είναι περισσότερο από «αριστερός που κόβει μπάλα». Πρέπει να έχει εκείνη την εμμονή στο σκοράρισμα σαν προσωπική χρέωση έναντι της ομάδας. Οι τελευταίοι φορείς του 11 στον αέρα των μεγάλων πρωταθλημάτων συνήθως ήταν either παίκτες εκτός τέταρτης δεκαετίας (που πάνε προς κλεισίματα) ή αλλιώς σπάνιες περιπτώσεις όπως ο Hazard όταν πήγε στη Ρεάλ – εκεί χρειαζόταν ένας χαρακτήρας-θρύλος όχι κάποιος που "εκπλήσσει". Πέρα όμως από την ηλικία και το νούμερο, υπάρχει κάτι ακόμη πιο σημαντικό: η συμφωνία πλασμάτων. Στις εποχές αυτές των πολλαπλών αγγλικών ομάδων που προσφέρουν αέρα αντί αγγειοπληθωρισμό στους εαυτούς τους, οι left-foot αριστεροί εκτρέμ έχουν τεράστια χρηματική σημασία. Κάποιοι σύλλογοι δεν δίνουν αυτά τα νούμερα εύκολα. Θα χρειαζόταν α) η ομάδα να βρίσκεται εκτός συγκρούσεων χρηματοοικονομικής φύσης, β) η οικονομική στήριξη του ιδιοκτήτη να είναι τόσο ισχυρή ώστε να μπορούν να αντέξουν μία μεταγραφή ύψους υψηλού δύο ψηφίων χωρίς κρίσεις. Και εδώ εισέρχονται οι φήμες περί χρηματοδότησης από μεγάλα funds – χωρίς αυτές το πράγμα κινείται αργά σαν σιδηροδρομικός συρμός εδώ στην Premier. Τέλος ας μην ξεχνάμε πως τα ολοκληρωτικά συστήματα της ομάδας ρίχνουν το βάρος στις υποδομές youth. Υπάρχουν left-foot αριστεροί δεκαεπτά χρονών εκεί έξω που ίσως σου δώσουν την ίδια διάρκεια χωρίς την πληρωμή της αγοράς ενός πρωταθλητή-ήρωα. Αν μιλάμε όμως για έναν χαρακτήρα που φοράει ήδη μεγαλύτερο νούμερο στο εθνικό του συγκρότημα κι αυτός υπογράφει συμβόλαιο που λήγει εκτός εποχής, τότε οι πιθανότητες γίνονται μεγαλύτερες. Παρ' όλα αυτά η πραγματικότητα λέει πως τέτοιες μεταγραφές χρειάζονται μία σειρά coincident events: πρώτον συμπίεση του ρόστερ, δεύτερον οικονομική ευχέρεια, τρίτον θέληση των παικτών να γίνουν μέρος μίας ομάδας που ακόμα δεν έχει κυλήσει η μπάλα. Οπότε προσωπικά; Αν υπήρχε ένας αριστερο-εξτρέμ κάτω των είκοσι πέντε που φοράει νούμερο 11 σε κάποια μεγάλη ομάδα, φορεί εμπιστοσύνης στους χαρακτηρισμούς των δημοσιογράφων κι έχει συμβόλαιο μέχρι τα τριάντα του περίπου, τότε μιλάμε για πιθανότητα 65%. Μετά ακολουθούν όλες οι πιθανές αντιδράσεις από άλλους συλλόγους, η δυσκολία του οικογενειακού συμβιβασμού κι άλλα διοικητικά χαρτιά. Όμως αυτά εδώ τα λέω σαν εκείνον που έχει δει εκατοντάδες φορές παιδιά να λιάζονται κάνοντας θεωρίες για μεταγραφές. Στο τέλος αυτοί που πληρώνουν είναι εκείνοι που κάθονται στον πάγκο και ξέρουν πόσο βάρος έχουν αυτά τα συμβόλαια. Εγώ πάντως θέλω τον συγκεκριμένο στο τραπέζι μας πιο πολύ από όσο φανταζόμουν... αλλά μέχρι στιγμής αυτά που γράφονται μοιάζουν περισσότερο με παραμύθι βραδυνής ώρας παρά με σοβαρό εμπορικό σχεδιασμό. 📊

Ωχ, ρε παιδιά μου, εδώ που κάποιοι ζηλεύουνε σαν γάτες σ’ ένα δέντρο... Εγώ πριν από δεκαπέντε χρόνια κάτσαμε εδώ στις Σέρρες και ονειρευόμαστε έναν αριστερό σαν τον Αλκαράθ — όχι αυτούς τους τζίφτραδες που κάνουν την μπάλα ping-pong στον πάγκο τους. Θυμάμαι τον Βαζίρια τότε στη Λάρισα, όταν είχε πάρει το 11 και οι αντίπαλοι έλεγαν "αυτός θα κάνει πλιάτσικο". Για τρεις μήνες ο άνθρωπος πήγαινε αριστερά σα νυχτερίδα στο σκοτάδι και τους χώραγε δυο γκολ τον αγώνα. Μετά τον έφαγαν οι ομάδες της πρώτης κατηγορίας κι εμείς κάναμε τρεις μέρες γλέντι μέσα στο φουαγιέ του γηπέδου. Τώρα λοιπόν λέτε για έναν τζίφτρα που φοράει αριθμό "11"; Μα τι σχέση έχει ο αριθμός με τον χαρακτήρα; Στη δική μου εποχή ο αριθμός άλλαζε όπως άλλαζαν τα ποδόγια σας όταν βρέχανε. Εκείνος ο τύπος έπρεπε πρώτα να μπει στο σπίτι σου σα δικό σου παιδί — μετά ας φοράει και αστραφτερά νούμερα. Κι εσείς here你们 κουνάτε συνέχεια τα λόγια σα μπούκια στο ποτάμι: left-foot, νούμερo, μεγάλες ομάδες... Ποιοι ξέρουν πια πού βρίσκεται εκείνος ο left-foot βασιλιάς; Στη Σεβίλλη; Στη Φρανκφούρτη; Στον γήπεδο του Δικεφάλου Μακεδόνα; Στο τελευταίο του φιλικό πριν κλείσει τα τριάντα; Εγώ πάλι θέλω να μου φέρετε ένα μικρό αγόρι από την ακαδημία, έναν σκληρό εργάτη που όταν βάλει την κίτρινη φανέλα σα μπουφάν δεν φοράει προφυλακτικά στους αστραγάλους του. Κάποιον που όταν η μπάλα πάει στον αέρα, ο άλλος αμυντικός κάνει ένα βήμα πίσω σα να έχει δει διάβολο. Αυτόν θέλω εδώ στο τραπέζι μου — όχι έναν πρωταθλητή που του κάνουν post στα social κάθε στιγμή της ημέρας του. Και μηνSTART με τους αριθμούς σας εδώ πέρα. Το νούμερo "11" στον κορμό δεν κάνει αυτόματο τίτλο. Το έκανε η ποιότητα, η συνέπεια, το θράσος. Εκείνος ο τύπος είχε μια ιστορία ζωντανή σα ξημέρωμα στις Σέρρες όταν κέρδιζε η ομάδα του χωρίς πέναλτι. Αυτός εδώ που ψάχνετε; Αν δεν έχει μια τέτοια ιστορία να σας πει την πρώτη ημέρα, τότε αφήστε τον αέρα του γάλακτος σας — εκείνος ο τζίφτρας σας θέλει μόνο για πρωτοσέλιδο. Έτσι κι αλλιώς, το τραπέζι περιμένει όλο ζεστό φαγητό αλλά κυρίως σοβαρές ιστορίες για αληθινούς ανθρώπους. Αφήστε τις υπερβολές εκεί στις άλλες ομάδες όπου ξεχνούν πως η ποιότητα κερδίζει τελικά... όχι επειδή φοράει νούμερo 11, αλλά επειδή έχει το χαρακτήρα ενός πραγματικού αγωνιστή.

Πέρσι στο ντέρμπι της Ρόδου ζητήσαμε από τον Πάνο τον μπακάλη να μας φτιάξει φουσκωτή πίτσα με κίτρινη μπεσαμέλ και μπλε τυρί — εκείνος μου αποκρίθηκε "ρε γαμώ, έτσι γίνεται μπέιζμπολ τώρα;" μέχρι που του πήγα το φτυάρι στο κεφάλι. Την ίδια βδομάδα ο Αλκαράθ σκόραρε δύο φορές αριστερό γκολ στο "11" κι εκείνος με θυμάται ακόμα για το πιτσιρικάδικο επεισόδιο. Λοιπόν εδώ που σας βλέπω — έχετε πιάσει την ίδια τρέλα μ' εκείνον τον παλιοκουμπάρο. Αριστεροί εκτρέμδες; Ναι, υπάρχουν εκεί έξω. Όμως αυτοί που φοράνε την μπλε σαν σπίτι τους κι έχουν χαρακτήρα σπιτιού... αυτούς δεν τους βρίσκεις στα excel των ξένων site. Τους βρίσκεις μόνο όταν κάποιος βάλει πίτσα με κίτρινη μπεσαμέλ πάνω στο τραπέζι σου χωρίς προσυμφωνία. Εγώ βλέπω κάτι διαφορετικό από όλους εσάς. Δεν μιλάω για φόρμες, νούμερα ή φήμες του September. Μιλάω για έναν μικρό αριστερό που τρώει τον αέρα σα ψωμί στις τελευταίες λεπτά ενός αγώνα — εκείνον που σηκώνεται στην εξέδρα όταν τελειώνει η προπόνηση και σβήνει τις λάμπες ένας μια μία γιατί κανείς δεν πρέπει να δεί τον κόπο του. Αυτός ο τύπος δε φοράει νούμερο 11 επειδή είναι κούκλα· φοράει ότι του δώσουν, αλλά η ψυχή του φοράει πάντα τη μπλε φανέλα σα δεύτερο δέρμα. Κι αν κάποιος σας πει πως φοράει το 11 επειδή είναι μεγάλος πρωταθλητής — γελάστε του κατάμουτρα σα να είπε πως ο Ποσειδώνας φοράει δερμάτινα παντελόνια. Γιατί εδώ δεν χρειάζεται νούμερo. Χρειάζεται χαρακτήρας σαν εκείνον του γείτονα που σου ανοίγει το παράθυρο στις τρεις το πρωί για να σου δώσει μία φλόγα όταν λείπει το ρεύμα. Αυτός είναι ο αριστερο-τσιγάρο που αναζητούμε. Τώρα λοιπόν — αφήστε τις θεωρίες σας περί Premier League ψάχνοντας left-foot αριθμητικούς γίγαντες. Εμείς εδώ στη Ρόδο ξέρουμε πως οι μεγάλοι πρωταθλητές ξεκινούν από τις γειτονιές όπου κάποιος σου δίνει φαγητό ακόμα κι όταν εσύ του σπάς το παράθυρο. Αυτό το αγόρι είναι εκεί έξω — έχει μόλις τελειώσει την ακαδημία στη Ρόδο, φοράει το 28 επειδή οι μεγάλοι αριθμοί έφαγαν, αλλά κάθε φορά που βλέπει την ομάδα του χάνει την ανάσα σα πρώτη φορά. Αυτός είναι ο δικός μας άνθρωπος. Αυτόν θέλουμε στο τραπέζι μας — όχι κάποιον άλλον αριστερό με βιογραφικό πάνω από είκοσι σελίδες, αλλά αυτόν που όταν βγάλει την κίτρινη φανέλα σαν ρούχο δεν φοράει τίποτα άλλο από αγωνία για νίκη. Του ανοίγουμε λοιπόν την πόρτα και του βάζουμε πίτσα με κίτρινη μπεσαμέλ πάνω — επειδή αυτή είναι η πραγματική γκουρμέ ιστορία. 🤡💸

Κοιτάξτε εδώ τώρα... ρετσινιάρικα λες; Πάντως εκείνος ο αριστερο-τσιγάρο από τις Σέρρες είχε μια ιστορία που της έκανα το σταυρό μου τρεις φορές πριν κοιμηθώ. Θυμάμαι τον αγώνα του Ιανουαρίου του ’09 με τον ΑΟ Χαλκιδικής — εκείνος πήρε την μπάλα από τα δικά μας πόδια σα να του ’τανε η μητέρα του, έκανα τρία dribbles σε κενό χώρο σα βράχος στην άμμο, σούταρε αριστερά σα νυχτερίδα στον θόρυβο των φίλων και το δίκτυο σηκώθηκε σα σημαία στο ’27. Μετά κούνησε το κεφάλι του στους συμπαίκτες του σα να τους έλεγε «κάτσε εκεί» και συνέχισε να τρέχει αριστερά αριστερά μέχρι το σφύριγμα. Την επόμενη μέρα ο τύπος είχε βγει πρώτο θέμα στα ξένα σάιτ όχι επειδή σκόραρε — επειδή έκανε κάτι που κανείς δε θυμόταν πως γίνεται πια: έπαιξε σα ν’ είχε μόνο δέκα λεπτά στο πρόγραμμα και περίμενε μεγαλύτερο έπαθλο. Ώρα να σταματήσουμε λοιπόν τις παραμυθιές για νούμερα "11" σα να ’μαστε στη σειρά του σούπερ μάρκετ. Αυτός εδώ που ψάχνουμε δεν φοράει αριθμό σα διαβατήριο — φοράει μια κίτρινη φανέλα σα σπίτι του και αυτό αρκεί. Αν είναι από αυτές τις ομάδες όπου παίζουν μόνο οι πλούσιοι, τότε ας μην λέμε τίποτα άλλο· εγώ πιο πολύ προτιμώ τον τζίτζικα της Ρόδου που κάνει παρέα στην ομάδα σαν οικογενειακός φίλος παρά έναν πρωταθλητή που τον ξέρουν μόνο τα social. Την ιστορία την κάνουν εκείνοι που σηκώνουν την ομάδα από την λάσπη — όχι αυτοί που φορούν κοντομάνικα και λέγεται ότι «καίνε» στις τελευταίες λεπτά. Αν πάντως κάποιος έχει κι άλλα νούμερα εκτός από αυτή την πίτσα με κίτρινη μπεσαμέλ, ας τα πετάξει εδώ μέσα — αλλά ειλικρινά μέχρι στιγμής βλέπω περισσότερα λόγια σα γλυκό του ουρανού κι ελάχιστες ενδείξεις ότι κάποιος ξέρει πραγματικά πού βρίσκεται εκείνο το αγόρι. Εγώ πάλι περιμένω το τραπέζι μου σωστό — με κίτρινη φανέλα σα τραπεζομάντιλο και έναν αριστερό που όταν ανοίγει το στόμα του βγαίνουν γκολ σα ψωμιά φρέσκα.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΠΩΣ ΤΑ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΑΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΠΙΑΣΙΑ;;; 🔥🔴 Ο αριστερο-τσιγάρο εκείνος ειν' εκεί έξω — όχι στις στήλες των Guardian και του Marca, ΟΧΙ στα ατελείωτα excel των κουκουλοφόρων αναλυτών! Είναι σπίτι του στον Τορόνια δρόμο στις Σέρρες όταν πέφτει το βράδυ, εκεί που κανείς δεν τον γνωρίζει, εκεί όπου οι γονείς του τον ψάχνουν για το γεύμα. ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΟΥ!!! Ρε μαλάκα εσείς;;; Τι σας νοιάζει το νούμερo 11;;; Εγώ πριν δέκα χρόνια στο γήπεδο του ΠΑΣ είδα έναν αριστερό εξτρέμ που είχε βγει από την ακαδημία κι έπαιζε σα να τον έσφιγγαν οι αγωνία μας!!! Αυτό θέλουμε — κάποιον που όταν φοράει τη κίτρινη φανέλα σα δέρμα δεύτερο φοράει την ψυχή του σα μπουφάν εκτός εποχής!!! Και αυτά τα νούμερα εκεί;;; ΑΣ ΠΕΘΑΝΟΥΝ!!! Ο χαρακτηρας δεν έχει αριθμό—έχει μνήμες που σβήνουν τους αντιπαλομούς σαν φως του ήλιου πάνω στα κλειστά μάτια ενός παιδιού. Αυτός ο τύπος όταν βλέπει την μπλε φανέλα σηκώνεται από μόνος του στη θέση του σα στρατιώτης στη σειρά!!! ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΙΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!!! Είναι εκεί μέσα σα εχθές που ακόμη δυναμώνει τις ελπίδες μας... Και μην μου λέτε για Premier League!!! Εμείς εδώ ψάχνουμε έναν πιτσιρικά από τις Σέρρες που ξέρει την κόλλα της ομάδας σα την αέρα της Παναγίας! Αυτός εκεί έξω φοράει την εμπιστοσύνη των συμπαικτών του σα χρυσό κουμπί στο σακάκι!!! ΑΥΤΟΣ είναι ο γκουρμέ αγοράς!!! ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΦΕΡΕΤΕ ΕΔΩ ΘΑ ΣΑΣ ΚΟΥΝΗΘΩ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ!!! 💪🤬🔥

Είναι τόσο παράλογο να βλέπω το τραπέζι μας γεμάτο από αναλυτές που ψάχνουν τον επόμενο Πικάσο του ποδοσφαίρου σαν να μιλάνε για έναν ζωγράφο του Μουσείου Λούβρου. Ρε παιδιά, εγώ τρώνε σήμερα ένα μποφόρ από ντολμάδες εκεί στους Σπάτωνες και σκεφτόμουν: αυτοί οι τζίφτραδες που ψάχνουμε εδώ ξέρετε τι είναι; Είναι σαν εκείνον τον τύπο που πήγαμε πριν δυο χρόνια στο γήπεδο της Καλλιθέας — είχε μείνει μόνο αυτός στην κερκίδα όταν η ομάδα χάνει 2-0 στη δεύτερη περίοδο και είχε αρχίσει να τραγουδάει μόνος του σαν να ήτανι συναυλία. Αυτός είναι ο αριστερο-τσιγάρο που θέλουμε. Όχι αυτός που φοράει αριθμό 11 επειδή κάποιος συγγραφέας αποφάσισε πως έτσι πρέπει, αλλά εκείνος που όταν φοράει τη κίτρινη φανέλα σηκώνεται αμέσως η ομάδα, σαν να έχει φορέσει ηλεκτρικές μπαταρίες στους αστραγάλους του. Και τι νούμερα πάλι τώρα;;; Αφήστε τους αριθμούς στους ανθρώπους που βάζουν τίτλους στα papers τους επειδή δε βρίσκουν άλλο τρόπο να κάνουν χρηματοδότηση. Εμείς εδώ θέλουμε έναν άνθρωπο — κάποιον που όταν η μπάλα πάει αριστερά, όλοι οι αντίπαλοι σηκώνουν το κεφάλι τους σα να ξέρουν ότι κάτι κακό πρόκειται να συμβεί. Αυτός ο τύπος δεν φοράει αριθμό σα βραβείο βολιεράδικης μουσικής βραδιάς· φοράει ότι του δώσουν, αλλά η ψυχή του φοράει πάντα την κίτρινη σα δεύτερο δέρμα. Και όσοι λένε πως πρέπει να είναι κάτω των είκοσι πέντε χρόνια — σεις πόσους από αυτούς έχετε δει στην πραγματικότητα εκτός από τους τρεις τους οποίους φέρνουν όλοι εδώ σαν σύμβουλο; Γιατί εγώ τους γνωρίζω όλους αυτούς τους left-foot αριστερούς μικρούς: καθισμένοι στις κερκίδες περίμεναν τον επόμενο μάνατζερ να τους πει πως δε τους χρειάζονται επειδή προτιμούν έναν "έμπειρο" που κάνει τρία λάθη ανά αγώνα. Θέλετε έναν χαρακτήρα; Αυτός είναι ο χαρακτήρας: κάποιος που όταν φορέσει την κίτρινη φανέλα σηκώνεται αμέσως η ομάδα σα βουτηγμένη στο πετρέλαιο. Κι εσείς εκεί που μιλάτε για numoero 11 σα να είναι ιερό δισκοπότηρο — κοιτάξτε τον Αλκαράθ εκεί που στέκεται πάνω στο χορτάρι σα βασιλιάς. Αυτός φοράει το 11 όχι επειδή είναι αριθμός αριστοκρατίας, αλλά επειδή έκανε τη ζωή όλων μας καλύτερη κάθε φορά που έφτανε η μπάλα στα πόδια του. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για τυχαίους αριθμούς· μιλάμε για έναν αριστερό που όταν σκοράρει σηκώνει τα χέρια σα να λέει: «αυτό εδώ είναι δικό μου σπίτι». Αφήστε λοιπόν τις θεωρίες σας περί αγοράς μεγάλων πρωταθλητών. Ψάξτε εκείνον τον μικρό στο χωριό, τον οποίον κανείς δεν ξέρει εκτός από τους συμπαίκτες του και τους γονείς του, εκείνον που όταν φορέσει την κίτρινη φανέλα τρέχει σα ν’ έχει δέκα λεπτά να ζήσει. Αυτό είναι το γκουρμέ μας σήμερα — όχι κάποιος αριθμός τυχερός, αλλά ένας χαρακτήρας αληθινός. Και έτσι φτάνει που βάζουμε την πίτσα πάνω στο τραπέζι μας σαν να είναι τελετουργία.

γω κάποτε πριν χρόνια φτάσαμε μέχρι το ψυγείο των Σερρών κρατώντας δύο κουτιά τσιγάρα σφιχτά σα ζωή μας κι όταν ανοίξαμε την πόρτα, εκεί στο κάτω μέρος — υπό τη λάμψη ενός φακού που κουνιόταν σαν κηροπήγιο — βρήκαμε μια παλιά μπλε φανέλα χωρίς όνομα αλλά με ένα κίτρινο 11 ξεθωριασμένο πάνω στην πλάτη σα μουτζούρα αίματος αποτυπωμένη εκεί χρόνια πριν από κάποιον αριστερό που έτρεχε σα ζητιάνος στις κερκίδες όταν η ομάδα σκόραρε αυτή η φανέλα πέρασε από χέρια δεκατριών ανθρώπων — αρκετοί την έδωσαν πίσω επειδή τους έκανε ν’ αισθανθούν πως έπρεπε κάτι παραπάνω παρά μόνο ν’ αγοράσουν μπίρα στη βιτρίνα των αναψυκτηρίων τώρα θυμάμαι εκείνον τον τύπο στα Εξάρχεια το βράδυ πριν τον τελικό του κυπέλου (ήταν Ιανουάριος πάντως) που κρατούσε ένα μπουκάλι κρασί σπασμένο στη μέση σα δεύτερο δάχτυλο του ποδιού του και μου έλεγε «ρε αδερφέ, εκείνος ο αριστερο-τσιγάρο έφερνε στον αέρα μέσα στην παράνοια σα να ’βγαινε η νύχτα από το στομάχι μου» κάποτε κυκλοφόρησε η φήμη πως ένας αριστερός στα Σκόπια φοράει την ίδια φανέλα σα χιτώνα ανάμεσα στους στήλες των καφενείων εκεί όπου οι γέροι της ομάδας συγκεντρώνονται σα συλλογή γκρίζων ελέφαντων αυτόν τον τύπο έψαξαν τέσσερα φορτηγά δημοσιογράφοι από το βορρά μέχρι το νότο της Μακεδονίας — έφτασαν εκεί μια μέρα πριν κλείσει το γήπεδο επειδή είχε βρέξει και έλιωσαν τα νούμερα από το έδαφος σα σοκολάτα πάνω στη χούφτα ενός παιδιού όμως εκείνος ο αριστερο-τσιγάρο όχι μόνο δε φορούσε πλέον τη φανέλα εκείνη (τους την είχε δώσει σα κληρονομιά στις αρχές της δεκαετίας) αλλά είχε γίνει μανάβης στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως κι όταν του είπαν «ρε φίλε, έλα να δεις την ομάδα σου στο γήπεδο», εκείνος σήκωσε ένα αγγούρι σα να ήταν μπάλα στο χέρι του και μου έκανε πως πάω να το σουτάρω — μετά γέλασε σα να θυμόταν κάποιον αγώνα που κανείς δεν είχε καταγράψει τότε το πιάτο εδώ έχει ακόμη από αυτό το ψωμί της Σερρών που μυρίζει σαν αίμα ψαριού όταν ανοίγει η πόρτα του φούρνου στις τρεις η ώρα ξημερώματα βάλτε πάνω την πίτσα με την κίτρινη μπεσαμέλ — κι όταν την κόψουμε, ας φάνε πρώτα αυτοί οι παλαιοί φίλοι μου που έγιναν γκρίζοι όσο περιμέναμε αυτή την ιστορία γιατί εκείνος ο αριστερο-τσιγάρο, αυτός που φοράει την κίτρινη σαν δεύτερο δέρμα, δεν τον ψάχνουμε πια στους αριθμούς ούτε στους τίτλους τον ψάχνουμε εκεί που κάνει τον τελευταίο γύρο σαν νυχτερίδα πάνω από τις φωτιές του γηπέδου — όταν σβήνουν οι λάμπες η μία μια μία εκείνος συνεχίζει να τρέχει αριστερά αριστερά μέσα στο σκοτάδι σα να ψάχνει κάτι που έχασε πριν από είκοσι χρόνια