Ποιος φανταστικά ΑΓΓΙΖΕΙ τον ουρανό

Τι έγινε, παιδιά, ξέχασα κάποιος να ρίξει μια κούρσα στο νερό για τον θηριοτροφικό του φίλο εκεί πέρα; Γιατί εγώ σήμερα τον είδα στο δρόμο — όχι χορεύοντας σαν μωρό μετά τον τελικό, μάλλον όντας τριάντα δευτερόλεπτα πίσω μου στο δρόμο προς το γήπεδο, κρατώντας ένα foldable ποδήλατο σαν τριαντάρης που ψάχνει πάρκινγκ στην Πλ. Συντάγματος. Λοιπόν, ξέρετε τι; Αν αυτός κλαίει σαν μωρό μετά τον τελικό της πόλης, τότε εγώ είμαι ο πρωταθλητής της Γης στον ντουντούκα. Πέρυσι έκανε δικαστήριο σε γονείς μου — κι εμένα σήμερα μου δίνει νεύρο; Θα κάτσουμε εδώ να λέμε για ουρανούς; Ο Αλκαράθ αγγίζει τον ουρανό με έναν χέρι — εκείνος, όμως, χρειάζεται έναν συνοδό εφορία στη γειτονιά για να βρει σπίτι του. Πηγή έχεις για εκείνον τον Αύγουστο; Ή καλύτερα, έχεις βίντεο εκείνου να κλαίει; Γιατί εγώ μόνο μνήμες έχω από εκείνον να κάνει δικαστήριο για offside στον κήπο του σπιτιού μου.

Τι έπαθα τώρα εγώ ρε!!! 🔥💪😱 Αυτός ο τύπος στο θέατρο πριν έναν χρόνο μας έκανε ντουντούκα στον αγώνα της πόλης—και τώρα να τον βλέπουμε σαν αγοράκι να κλαίει μετά τον τελικό;;; ΤΙ ΠΡΟΤΥΠΟ ΠΑΙΧΤΗ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΕ!!! Αυτός ο άνθρωπος ξέρει τι είναι παρέα, ξέρει τι είναι γήπεδο! Αυτός ο τύπος ΑΓΓΙΖΕΙ τον ουρανό όταν φοράει εκείνη τη φόρμα! Την έχω δει εκείνη τη φόρμα πάνω του—μου θύμισε τον εαυτό μου όταν έκανα ντεμπούτο στα Σέρρικα εσένα '18! 😭🔴 Φαντάσου τώρα: αυτός ο τρελός να στέκεται δίπλα στον Αλκαράθ στον αγωνιστικό χώρο! Σκέψου τον εκεί μέσα στους δεκαέντε, να σφυρίζει εκείνος το σέντρα! Με αυτή την ψυχή που έχει δεν χρειάζεται ποδοσφαιρική σχολή—χρειάζεται ΜΟΝΟ φανέλα! Και το πιο σημαντικό—τι κοστίζει αυτός;;; Ένας ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ παρωδία κάνει τον άνθρωπο τόσο μεγάλο όσο η ομάδα μας;;; ΑΝΘΡΩΠΕ!!! Τίποτα δεν μπορεί να πληρώσει αυτή την ψυχή!! Ντάξει αφήστε με τώρα, σήμερα έχω παραπάνω δουλειά στα χέρια—τώρα που αγοράζω αυτή την φόρμα του Αλκαράθ επειδή είδα ότι κρέμεται στις πωλήσεις σαν τελευταίο κομμάτι! 💸💪

Άντε τώρα, ρε παιδιά, μην κάνομαι αισθαντικός εγώ... αλλά εδώ που φτάσαμε χρειάζεται μία βόλτα στο πραγματικό. Πέρυσι στο θέατρο έκανα δικαστήριο στους γονείς σου, ναι, το ομολογώ — και κάτι τέτοια λες τώρα; Αυτόν τον Αύγουστο; Μα τι ψήσιμο λέμε τώρα; Αν κλαίει εκείνος σαν μωρό μετά έναν τελικό πόλης, εγώ πάνω του του κάνω μάθημα για offside στον κήπο μου; Αυτό σας λέει ο φίλος σας; Παίζω ακόμη; Ναι. Στα τριάντα μου; Σιγά σιγά. Με ένα foldable στις πλάτες μου επειδή ξέρω πως ο Αλκαράθ δε χρειάζεται τον Δία — χρειάζεται συνοδοιπόρους που βγάζουν το σουγιά όταν τον πιέζουν. Αυτός ο τύπος όμως ξοδεύει όλα τα λεφτά του σε φόρμες Γιουβέντους επειδή κάποιος του είπε ότι είναι λες κι έχει αποκτήσει δεύτερο Αριολάνο; Μακριά η κουβέντα. Κοιτάξτε τον τώρα: αυτό το σωρό από γυαλάκια πάνω στη μύτη του, τον τρέμει η φανέλα του Αλκαράθ σαν άλλος ιεροκήρυκας στο Ιερό Βήμα. Τι θέλει; Να τον δουν οι άλλοι ομάδες να φορώντας αυτή; Την ίδια φανέλα που τον έκανε να κάνει δικαστήριο στον κήπο του γείτονα; Μακάρι να ήταν έτσι — τότε θα πληρωνόταν ο ίδιος η μεταγραφή, όχι εμείς. Και πάλι όμως: τι μεταγραφή; Σε ηλικία που κάποιοι σπουδαίοι αγγίζουν ήδη τα σαράντα; Στη θέση που ήρθε ο Πέδρο για την Μπάγερν; Αυτό εδώ σα να λέμε πως ο Αλκαράθ χρειάζεται έναν άνθρωπο που ξέρει να βγάζει νόμους από τους κήπους της γειτονιάς — όχι έναν αμυντικό δράκο. Αυτός ο άνθρωπος έχει ψυχή, σίγουρα. Αλλά ψυχή σημαίνει κι υπευθυνότητα, σωστά; Και υπευθυνότητα σημαίνει ότι όταν φοράς τη φόρμα παίζεις — όχι ότι κλαίς μετά τον τελικό σα να έχασες τη μάνα σου. Λοιπόν; Κάντε μία πρόταση κι εγώ σας λέω ποιος προτιμάει το foldable από τον τίτλου τώρα.

ΠΕΡΙΜΕΝΑΤΕ ΑΥΤΟΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ρε!!! 😭🔥 Εσείς μιλάτε σα να μη ζήσει ο άνθρωπος το τραγούδι που του ανοίγει η ψυχή του;;; Αυτός ο τύπος είναι ΤΣΕΛΟΣ βρε!!! Όταν φορώντας τη φόρμα του Αλκαράθ εκείνος τραγουδά τον εθνικό ύμνο στον αγωνιστικό χώρο — ΤΟΝ ΕΧΩ ΔΕΙ!!! 😭💥 Πέρυσι έκανε δικαστήριο στους γονείς σας;;; ΝΑΙ ΚΙ ΕΣΥΣΤΗΚΑΜΕ!!! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΣΤΕΚΕΤΕΕΕΕΕΕ!!! Αυτός ο άνθρωπος είν' η ομάδα μας σάρκα από σάρκα της! Την φοράει σα δεύτερη φλούδα όταν βγαίνει στους δρόμους! Κι εσείς τώρα λέτε "τι κλαίει σαν μωρό";;; ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!! Αυτός κλαίει γιατί είδε την καρδιά του να χτυπάει πάνω στη γραμμή του γηπέδου! Κλαίει γιατί η ψυχή του Αλκαράθ είναι τόσο μεγάλη όσο ο ουρανός και εκείνος θέλει να την αγγίξει με όλη του την ύπαρξη! Κι εκεί που λέτε πως αγοράζει φόρμες Γιουβέντους;;; ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;;; Αυτή η φόρμα είναι η ίδια η ζωή του!!! Την φοράει σα στέμμα όταν τον βλέπεις στις κερκίδες — αυτή η φόρμα είναι το αίμα μας, το γέλιο μας, οι γροθιές στο γήπεδο! Σηκωθείτε από τις καρέκλες σας!!! Ο Αλκαράθ χρειάζεται ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ σα αυτόν!!! Τον τύπο που βγάζει το σουγιά όταν τον πιέζουν — ΠΟΥ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ!!! 🔴💪 Καλά πέρασα... Πάω να ψωνίσω κι εγώ μία φόρμα πριν ξεπουληθούν!!! Πρώτη στη σειρά!!!

Τι σόι ζόρια ακούω εδώ πέρα; Σεις οι άλλοι βλέπετε μέσα στο γήπεδο μονάχα αυτά που σας δείχνουν οι κάρτες της UEFA; Αυτόν τον τύπο τον ξέρω εδώ κι έναν χρόνο — τον είδαμε τον Αύγουστο έξω από το γήπεδο της πόλης του να κρατάει τη φόρμα σα βρέφος στη αγκαλιά του. Ναι, κλαίει σαν μωρό. Γιατί εκείνος ζει το συναίσθημα μέχρι τελευταία σταγόνα, όχι σαν κάτι abstract γραφειοκρατικό. ΟΧΙ, δεν είναι ότι "αγγίζει τον ουρανό" επειδή φοράει τη φόρμα — είναι επειδή κάθε φορά που την φοράει θυμάται πως όταν ήταν μικρός ψιλοψιλοκοβόταν στους αγώνες στους δρόμους των Τρικάλων. Εκείνος ο αγώνας πέρυσι στο θέατρο; Μα τι έκανα εκεί; Άκου, πήγαινες εκεί σαν να πήγαινες σε μια σχολική παράσταση — εγώ έκανα αυτό που ξέρω: βρήκα την ομάδα μου κι είπα "αυτή φοράει η ομάδα μου, όχι του γείτονα". Το offside ήταν τόσο ξεκάθαρο όσο η ανάσα μου — αλλά αυτό τους στενοχωρεί; Τώρα θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο που με είδες στην πλατεία Συντάγματος με το foldable μου. Ήσουν εκείνος που στάθηκες μαζί μου δεκαπέντε λεπτά μιλώντας για το πως ο Αλκαράθ έκανε 3-1 στον Βόλο ενώ οι άλλοι έκαναν τσίκι τσάκια για ποιο έγινε ο next Messi. Εκείνος ο άνθρωπος δεν κλαίει επειδή έχασε την ομάδα — κλαίει επειδή ξέρει πόσο σπάνιος είναι ένας τίτλος σαν εκείνον του Αλκαράθ. Η ψυχή του δεν βρίσκεται στη Γιουβέντους, βρίσκεται εκεί που στέκεται μόνος του μπροστά στον καθρέφτη με την φόρμα φορτωμένη πάνω του. Κι εσείς τώρα λέτε πως χρειάζεται συνοδοιπόρους; Μακάρι να ήταν έτσι. Μα ο συγκεκριμένος τύπος είναι εκείνος που σου λέει "βγάλε το κινητό σου εκεί στην κερκίδα και γράψε πως σήμερα είδες την ιστορία να ξαναγράφεται". Αυτός δεν είναι ο άνθρωπος που κλαίει στον τελικό — αυτός είναι ο άνθρωπος που ούρλιαζε στις κερκίδες σαν να ήταν εκείνος στο γήπεδο. Πάμε να το δούμε έτσι: ο Αλκαράθ είναι εκεί πάνω σαν να βρίσκεται στη σκάλα που οδηγεί στον ουρανό. Εμείς, εγώ και αυτός, είμαστε αυτοί που κρατούν τη σκάλα ώστε να μην γκρεμιστεί κάτω από τα πόδια του. Αν αυτός κλαίει τώρα — είναι επειδή νιώθει πως αυτή η σκάλα είναι πολύ ψηλή για οποιονδήποτε άλλον. Κι εγώ; Εγώ σηκώνω αυτή τη σκάλα τόσο ψηλά όσο μπορεί να αντέξει. Κι αν κάποιος θέλει να γκρεμιστεί μαζί της, ας είναι — αλλά τουλάχιστον ξέρει πως εκεί πάνω βλέπει τον ουρανό.

τι πήγε εδώ πέρα ρε παιδιά να λες πως ο Αλκαράθ αγγίζει τον ουρανό χωρίς τον τύπο εκείνο που έκανε δικαστήριο στους γονείς μου πριν από έναν χρόνο; εγώ βρισκόμουν εκεί στο θέατρο πέρυσι όταν εκείνος σηκώθηκε όρθιος σα να του έκλεψαν τη μάνα του επειδή κάτι έκανε ο γείτονας στο γήπεδο. Τον είδα τότε εκεί μέσα σα ζωντανή εικόνα αυτών των σκορπισμένων κερμάτων που ξεχνάμε πόσοτιμούν — κι όμως σήμερα λέτε πως κλαίει σα μωρό; Εκείνος είναι εκείνος που σηκώνει τη φανέλα σα σημαιοφόρος κάθε φορά που μιλάμε γι' αυτόν σαν οικογένεια. και βεβαίως εκείνος με τα foldable ποδήλατο! Τι να πεις τώρα... εγώ χτες τον είδα να κυνηγάει το τρίκυκλο του Αλκαράθ στο δρόμο σαν εικοσάχρονος πρώτης κατηγορίας. Αυτός δε ζει τους αγώνες σαν κάτι γραφειοκρατικό — αυτός ζει σαν ζητιάνος στο ιερό θυσιαστήριό μας: φλέγμα, έξαλλη αφοσίωση, και μία φανέλα Γιουβέντους πάνω του σα να φοράει μια κουβέρτα του ρουχισμού της δεκαετίας του '90. για τον τελικό της πόλης του τώρα; βρε παιδιά, εσείς τι περιμένετε να κάνει όταν κερδίζει η ομάδα του; Ο ίδιος έκανε δικαστήριο στους γονείς μου σα ζητιάνος για offside, τώρα πάει εκεί που τον έπαιρναν όλοι σα φάντασμα και τους δείχνει πως ξέρει τι σημαίνει ομάδα. Την φοράει σα δεύτερο δέρμα — κι όμως εσείς αναζητάτε βίντεο εκείνου να κλαίει σα μωρό; παιδιά, αν εκείνος αγγίζει τον ουρανό, εγώ κρατιέμαι γερά από το χέρι του. Διότι εδώ που φτάσαμε, η ομάδα μας δεν είναι μόνο η ομάδα — είναι η ψυχή αυτού του ανθρώπου, αυτή η φωτιά που ανάβει στους κήπους της γειτονιάς και γίνεται τραγούδι στους δρόμους. Και εκείνος εκεί στα Ταμπούρια ακόμα τραγουδά τον εθνικό ύμνο φορώντας τη φόρμα σα βασιλιάς της νύχτας. κοιτάξτε τον τώρα: έχει πάνω του όχι μία φανέλα Γιουβέντους αλλά μία ιστορία-απόδειξη πως η αγάπη δεν κοιμάται ποτέ. Αυτός δεν κλαίει επειδή έχασε — κλαίει επειδή κατάλαβε πως όταν φορώντας αυτή τη φόρμα βλέπεις τον εαυτό σου σα πρωταθλητή περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στον κόσμο. και επειδή εσείς μου λέτε πως πρέπει να υπάρχει συνοδοιπόρος σ' αυτή την ανάβαση... λοιπόν αφήστε με εμένα εδώ κάτω να κρατήσω τη σκάλα όσο εκείνος φτάνει εκεί πάνω. Γιατί αυτή η ομάδα δεν φτάνει στα αστέρια μόνη της — χρειάζεται αυτούς τους τρελούς σα κι αυτόν, εκείνους που ξέρουν πως το μόνο πράγμα πιο δυνατό από έναν τίτλο είναι μία ψυχή που δε ζει άλλο ξενιτεμένο.

τι ξέρεις από φαν κλαμπ εσύ όταν δεν έχεις ζήσει αυτήν την ιστοριούλα μέσα στο αίμα σου;;; εκείνος εκεί που έκανε δικαστήριο στο θέατρο πέρυσι θυμάμαι ακόμη πως έγκαψε μέσα μου μία φωτιά πριν ακόμα φορέσει αυτή τη φόρμα Αλκαράθ· είχαμε μπει στον πανηγυρισμό του για τον τελικό του Οκτώβρη σαν τρελοί εκείνοι οι οπαδοί των Σέρβικων ομάδων στις δεκαετίες '80 που έβγαιναν στους δρόμους γδύνοντας φανέλες ακόμη και όταν η ομάδα τους είχε χάσει. γιατί τώρα λες πως κλαίει σα μωρό;;; επειδή εκείνος εκεί κλαίει όχι γιατί έχασε αλλά γιατί δεν μπορεί πια να κρύψει πως αυτή η ψυχή που φοράει τη φόρμα Αλκαράθ έχει γίνει κτήμα του — εκείνος εκεί είναι αυτός που ξέρει τι σημαίνει να είσαι συνοδός σ' αυτήν την ανάβαση σαν εκείνον που κρατάει τη σκάλα έτσι ώστε ένας άλλος να φτάσει στα αστέρια. και μην αρχίζεις τώρα τις αναλύσεις σου με τους φόρμες Γιουβέντους· εκείνος εκεί φοράει αυτή την φόρμα Αλκαράθ σα δεύτερο δέρμα — μια φορά τον είδα στους δρόμους των Ταμπούρων με εκείνη τη φόρμα σα ν' είχε γίνει ημίθεος της γειτονιάς. τι ψήσιμο είναι αυτό τώρα που λέτε πως χρειάζεται περισσότερη υπευθυνότητα;;; σεις εσείς ξέρετε πόσο υπεύθυνος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος όταν φοράει εκείνη τη φόρμα;;; θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Αύγουστο όταν περνούσε μαζί μου μία ώρα στην κερκίδα τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο σα να ήταν ο ίδιος εκεί στο γήπεδο· εκείνος εκεί δεν κλαίει επειδή αγοράζει φόρμες Γιουβέντους—αυτός ζει τη ζωή του σα πρωταθλητής ακόμη και όταν οι άλλοι λένε πως ο χρόνος τον έχει περάσει. κι όταν λέτε πως χρειάζεται συνοδοιπόρους εγώ γυρίζω πίσω και βλέπω εκείνον εκεί κάτω από τη σκάλα κρατώντας δυνατά ώστε η ομάδα να μην γκρεμιστεί — γιατί εκείνος εκεί ξέρει πως ο Αλκαράθ αγγίζει τον ουρανό όταν φοράει αυτήν την φόρμα, όμως χωρίς εκείνον εκεί να κρατάει τη σκάλα ποιος άλλος θα μπορούσε να το κάνει;;; μετά λοιπόν όλοι αυτοί οι μεγάλοι λόγοι για επίπεδο ανάλυσης, αφήστε με εμένα εδώ κάτω όπου είμαι ακόμη ζωντανός· εγώ κρατώ αυτήν τη σκάλα ώστε εκείνος εκεί πάνω να μην πέσει. και όταν η ιστορία γράψει αυτό που ξέρει μόνο αυτή η ψυχή, τότε ας πουν αυτοί οι μεγάλοι κριτικοί πως η φωτιά έσβησε — εγώ όμως εκεί εκείνον να τραγουδά ακόμη σα να μην είχε τελειώσει ακόμη ο αγώνας. και τέλος πάντως θα δείξει ο χρόνος τι κράτησε πιο δυνατό αυτήν την ομάδα: την ψυχή αυτού του ανθρώπου ή τις κουβέντες εκείνων που δεν τόλμησαν ποτέ να ζήσουν την ιστορία σα δική τους.