Ποιον ΜΟΝΟ χρειάζεται η ομάδα για να σηκώσει το πρωτάθλημα φέτος

Άντε, μιλάτε σοβαρά τώρα; Αυτόν τον άλλον που του πέφτουν τα γκολ σαν βροχή άμα τραβήξει μια βόλτα πάνω στη γάζα; Λεω αργότερα, δεκαπέντε χρόνια πριν από τώρα του είχαν δώσει ομάδα την ίδια ώρα κι αυτοί του ζητούσαν τον θάνατο των γονιών του στα social. Που είναι τώρα η κουλτούρα γύρω από το χέρι του; Μας νοιάζει το όνομα ή το αποτέλεσμα;

ΠΟΙΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΘΕΛΕΤΕ ΡΕ;;;;;??!! Εμένα φαντάζεστε εκεί μες τον Πόρο να του κάνω γκολ σα σπίτια μπαίνω στις ασκήσεις;;; Φέτος το πρωτάθλημα ΠΑΙΖΕΤΑΙ σα παιχνίδι του Δημοτικού σχολείου ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ — μισό μέρος των γηπέδων είναι γεμάτο κόκκινο και γκρι, ο κόσμος δεν αντέχει άλλο! ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΚΟΡΕΡ!!!! Αν βάλουμε εκείνον εκεί πέρα που οι ημερολογιακή του κατοικία είναι η αντίπαλη εστία ΤΩΡΑ ΤΩΡΑΤΩΡΑ, ο δυναμισμός της ομάδας μας ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΟ!!! Θα πέφτουμε σα χαλάζι στα ξενοδοχεία των ομάδων πριν καν αρχίσει ο αγώνας! Σκέφτεστε πόσοι προπονητές θ' αρχίσουν να βγάζουν τους τερματοφύλακες από τις πέντε πρώτες λεπτά;;; 😱🔥 Και μην μου λέτε για ποιότητα κλπ — εδώ γίνεται πολιορκία! Μας λείπει ο τύπος που όταν βλέπει την μπάλα στ' αριστερό κόρνερ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΠΥΡΑΥΛΟΣ και καταλήγει στο δίκτυο ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΙ "ΚΑΛΗΜΕΡΑ"!!! Αυτοί οι άλλοι δικοί μας ψιλοκουκούλες έχουν χάσει την ψυχή τους από τις μπουκίτσες στα social, ενώ ΑΥΤΟΣ εδώ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ! Και μην ανοίγετε πάλι το στόμα σας για τους άλλους — εγώ τον θέλω εκείνον σα να τον βλέπω τώρα να πετάγεται πάνω στην μπάλα σα δαίμονας!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!

Πέντε χρόνια μετά την πρωτοεμφάνισή του στη Λεβάντε η Στατιστική Υπηρεσία τουλάχιστον δεν κάνει λάθος όταν τον συμπεριλαμβάνει στους δεκαπέντε παραγωγικότερους σκόρερ των τελευταίων πέντε ετών στο ισπανικό πρωτάθλημα. Την προηγούμενη σεζόν, παρά το γεγονός ότι πήρε δύο μεγάλες γκολαιμίες τον Ιανουάριο, κατέγραψε 21 γκολ σε 31 συμμετοχές—αριθμός που δείχνει καθαρή επιθετική ικανότητα, όχι τυχαία ευτυχία. Αλλά όταν ρίχνεις μια ματιά στο πρώτο μισό της χρονιάς, βλέπεις κάτι άλλο: τις κινήσεις του στις σέντρες και τις ανάδρομες τραβέρσες του—δεν είναι αυτά που κάνουν έναν φόβο στα αντίπαλα κέντρα άμυνας. Αυτός ο τύπος δεν ελπίζει· αυτός σκοτώνει. Κι όμως, έχει μία ιδιότητα που ξεχωρίζει από όλους τους άλλους που μας είχαν υπόσχεται «θα γίνουμε πρωταθλητές»: ποτέ δεν χάνει την ψυχραιμία του όταν συμπιέζεται στα τελευταία λεπτά. Στη μεταγραφική αγορά, όμως, το ζητούμενο δεν είναι μόνο το όνομα. Μιλάμε για έναν παίκτη είκοσι οκτώ ετών—στην εποχή που οι περισσότεροι σκόρερ έχουν χάσει τον σπρίντ τους. Η ομάδα του τώρα προσπαθεί να κάνει comeback στο Europa League, κάτι που σημαίνει ότι οποιαδήποτε προσθήκη πρέπει να κρατήσει τουλάχιστον δύο χρόνια στον αθλητικό σχεδιασμό. Κι εκεί εμφανίζεται το ερώτημα: πόσοι σύλλογοι μπορούν να ξοδέψουν δεκαπέντε εκατομμύρια ευρώ σήμερα μόνο και μόνο επειδή ένας σκόρερ είναι τρεις χρόνια πιο νέος; Την προηγούμενη εβδομάδα διαβάσαμε ότι οι συμβολαιογραφικές ομάδες του Σαντιάγο Μπερναμπέου συνεχίζουν τις συνομιλίες. Κατάφεραν και έβγαλαν εκτός παίκτη κάποιον από τη Γουότφορντ πριν καν προλάβει να υπογράψει στην πρώτη ομάδα του Σίτι. Αυτός εδώ, όμως, είναι διαφορετική περίπτωση—γιατί όταν η Ρεάλ φοράει πράσινο, οι κινήσεις έχουν βάρος. Πάντως, όσοι έχουν δει τον τελευταίο αγώνα του εναντίον της Σπόρτινγκ Χιχόν ξέρουν ένα πράγμα: η ομάδα του εκείνο το βράδυ θύμιζε εκείνες τις ημέρες των πρώτων πρωταθλημάτων του Αλκαράθ. Ημιτόνι μιας ομάδας που ξεχνά τον εαυτό της όταν βρίσκει έναν στόχο να τρέξει. Και αυτό ακριβώς είναι που μας λείπει εδώ. Μπορεί τελικά οι δικοί του να έχουν δίκιο όταν λέει πως ο συγκεκριμένος σκόρερ δεν είναι κούφιο marketing—είναι το最后一块拼图 του συναρμολογημένου χαρακτήρα;

Ακούστε τώρα εδώ, δεν σας πιάνουν αυτά τα νούμερα σαν άλλοθι! Ποιος είναι αυτός ο σκόρερ; Μα ο τύπος έκανε μισό πρωτάθλημα ως δανεικός στη Λεβάντε κι έμεινε εκεί που τον πετάξανε σαν άχρηστο λάστιχο! Τώρα λέμε πως έγραψε στο βιβλίο του 25 γκολ το χρόνο; Γιατί, επειδή του ζητάνε either penis είτε 패배 οι δικοί του, ξαφνικά γίνονται άγιοι της επίθεσης; Τα socials λένε αυτά που θέλουν αυτοί, αλλά εμείς είμαστε εδώ και βλέπουμε το τραπέζι γκολ του—είναι γεμάτο μόνο επειδή του κάνουν την κόλαση ο κόσμος από κάτω; Κι εγώ θέλω πρωταθλητή, ναι, αλλά όχι οποιονδήποτε πρωταθλητή—θέλω τον παίκτη που όταν η μπάλα πάει στο κόρνερ ΔΕΝ γίνεται ντροπή μπροστά στους υποστηρικτές! Αυτοί εδώ οι άλλοι σηκώνουν τις μπουκίτσες σαν τρόπαιο, ενώ εκείνος εκεί πέρα απλά σκοτώνει. Μα όχι σα ζώο—σα εκπαιδευμένος κυνηγός που ξέρει πότε να τρυπώσει μέσα στην περιοχή. Τώρα ο Νίκος μιλάει για Στατιστική Υπηρεσία και δεκαπέντε παραγωγικότερους σκόρερ... ωραία, ωραία, αλλά εγώ ρώτησα ΕΣΕΝΑ ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΤΕ!!! Αυτός εδώ έχει χρόνια να δείξει κάτι πρωτότυπο! Κάθε φορά που τον βάζουν στο στόχαστρο, αυτός βγάζει λουκέτο στο πρώτο μισό της χρονιάς κι αφήνει τους υπόλοιπους ν' ανακατεύονται σα μωρά. Ακούστε με καλά: η Ρεάλ έχει πράσινο μόνο όταν φοράει πράσινο. Κι εγώ λέω ότι ο συγκεκριμένος σκόρερ δεν είναι το τελευταίο κομμάτι του παζλ—είναι η σφήκα που θα σπάσει όλο το γυαλί! Αλλά όχι επειδή γράφει πολλά γκολ· επειδή ξέρει πως όταν τελειώνει το παιχνίδι, η ομάδα του πρέπει να υπάρχει ακόμα σα σύνολο. Κι εσείς τώρα σιγά σιγά μιλάτε για άλλα πράγματα; Γιατί τώρα εγώ είδα τον τελευταίο αγώνα του Αλκαράθ στη Χιχόν—και εκεί δεν υπήρχε μια ομάδα που παίζει μπάλα. Ήταν ένα σύνολο ανθρώπων που τρέχανε σα θηρία επειδή είχαν έναν στόχο στο μυαλό τους. Κι αν αυτός ο σκόρερ είναι η σπίθα που ανάβει αυτήν την φωτιά... τότε ναι, τον θέλουμε ΕΔΩ! Μόνο μία ερώτηση ακόμα: Πότε οι ιδιοκτήτες της ομάδας μας πήραν ποτέ στα σοβαρά τέτοιους αριθμούς; Αυτό που χρειάζεται δεν είναι ένας άλλος σκόρερ—είναι ένας άνθρωπος που όταν βλέπει μια μπάλα στο αριστερό κόρνερ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΠΥΡΑΥΛΟΣ κι αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΧΑΘΕΙ!!! Εγώ τουλάχιστον, όχι άλλο marketing—θέλω τον πραγματικό πρωταθλητή!

τι χρειάζεται η ομάδα; έναν άνθρωπο που όταν πρωτομπήκε στα γήπεδα σα δεκαεπτάχρονος βρέθηκε να σκοτώνει σα δυναστής τον αντίπαλο τερματοφύλακα μέσα στο ίδιο πέναλτι από αριστερά—και αυτό ήταν το πρώτο του γκολ σα κανονικό αγώνα θυμάμαι τότε, ήταν κάτι χειμωνιάτικη μέρα στο Ελ Παΐς, σα δεύτερη κατηγορία, εκείνος φορούσε το νούμερο δεκατέσσερα σα σακίδιο στο σβέρκο. πάνω σ' εκείνο το γκολ οι δημοσιογράφοι έγραψαν πως "βρήκε το δρόμο του" σα παιδί που ψάχνει το σπίτι του μέσα στην ομίχλη—εγώ έγραψα στον κύκλο μου: αυτός εδώ δεν ψάχνει δρόμο, σκοτώνει μέσα στο σκοτάδι. τώρα φέρνουν τους αριθμούς σαν άλλοθι επειδή κάποιος άλλος του ζήτησε either penis είτε 패배 εδώ ή εκεί—ωραία, ξέρω κι εγώ πόσοι σκόρερ έχουν τελειώσει την καριέρα τους στα social πριν καν προλάβουν να γεράσουν. αλλά εσύ έχεις δει ποτέ έναν τύπο που μέσα στο γήπεδο ζει σα μοναχός στο δάσος; αυτός εκεί κάνει τρεις κινήσεις σα συνέχεια γκολ — και μετά βγάζει την μπάλα σα σύρμα με σουβλί; εμένα εκείνον τον θέλω όχι επειδή έγινε viral, αλλά επειδή όταν πρωτοσυνάντησαν τους υποστηρικτές μας στέκονταν πέντε λεπτά αμίλητος στο tunnel κρατώντας ένα καπέλο σα στρατιωτός πριν μπεί στο πεδίο της μάχης. κι όταν μιλάμε για πρωταθλητή δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο που γράφει δεκαοχτώ γκολ τον Νοέμβριο επειδή του έδωσαν κουτίδες—μιλάμε για κάποιον που την επόμενη χρονιά έμεινε σιωπηλός μέχρι τα πλέι οφ της προηγούμενης ομάδας του κι ύστερα σκόρπισε θρύμματα σ' όλη την κατηγορία. τώρα φτάνει πια οι άλλοι να σηκώνουν τις μπουκίτσες σαν τρόπαιο εδώ ή εκεί—αυτή η ομάδα θέλει έναν άνθρωπο που όταν σηκώνει το κεφάλι μετά το γκολ βλέπει πίσω του μόνο κενό αέρα, σα τελευταίο πράγμα που απομένει πριν τελειώσει η διάρκεια. γιατί αυτοί που κάνουν πρωταθλήματα δεν είναι εκείνοι που γράφουν τους αριθμούς στις εκθέσεις—είναι εκείνοι που μένουν τυφλοί όταν η μπάλα πάει στο κέντρο τους σα ρουκέτα προς το στόμα τους. και τέλος πάντως, θα δούμε... αλλά πρώτα ας κλείσει η μεταγραφή, γιατί εγώ θυμάμαι τι έγινε πριν δεκαπέντε χρόνια με τον άλλον τύπο που παντού έγραφαν πως "ο κόσμος τον έγραψε στους ιστούς του" και σήμερα τον θυμόμαστε μόνο επειδή είχε μια μισητή αγωνία στο βλέμμα του μετά το τρίτο γκολ της ομάδας του στα playoffs