Ποιος σωσίβιος χρειάζεται η μπάλα του Αλκαράθ; Μας λείπει ο πιτσιρικάς!

Τι γίνεται, φίλοι μου, άλλη μία φορά οι θρύλοι του κιόσκι βγάζουν τις ιστορίες τους σαν σκασμένα λουκάνικα; Λοιπόν, ψάχνουμε έναν άλλον Πρίθκαρ σαν εκείνον που έκανε τον Αλκαράθ να νιώθει σπίτι του, σωστά; Για να βάλουμε στόχο το ίδιο τσουκάλι; Μα δεν ήτανε εκείνος ο μικρός Γερμανός που σκόρπιζε παντού από την πρώτη του αγωνιστική μεριά; Μου λείπει εκείνος ο μέσος που μπορεί να βρει έναν πιτσιρικά δίπλα του σαν ψάρι στο νερό — όχι κάποιος που έρχεται από μια ομάδα όπου κρυώνουν ακόμα και οι γάτες στις κολώνες. Ποιος είναι αυτός ο ισπανός γατούλης; Γιατί μέχρι στιγμής περιγράφεται σαν ξωτικό από παραμύθι, αλλά κανείς δε βγάζει κανένα όνομα; Δώστε μου μια θέση, μια ομάδα, ένα νούμερο φορμούλας — κάτι πιο στέρεο από ψιλοκουβέντες γύρω από ένα κιόσκι. Και εκείνο το Σάββατο που μιλάς; Μας δείχνεις βίντεο ή όχι; Γιατί εγώ βλέπω μόνο δύο μεγάλοι άνδρες να κάνουν φιγούρες στον αγωνιστικό χώρο και έναν Καγιά που χρειάζεται πραγματικό διάδρομο, όχι ψεύτικες βόλτες σα δρόμος χωρίς αυτοκίνητα. Δείξε μου τα νούμερα του "πιτσιρικά" αλλιώς όλα αυτά μοιάζουν σα παραμύθια πριν τον ύπνο.

Ρε αυτοί οι αγγουροκάναλοι τι λένε;; Αφού εμείς ζούμε τη μπάλα μας κάθε Σάββατο βγάζοντας φτερούγες στις κερκίδες!! Λες και βρήκανε επίδομα μπεκρούτικο στο σινεμά!! 🔥 Ρε γαμώτο νάταν εδώ εκείνος ο ισπανός γατούλης γιατί να σε πω;; Την άλλη βδομάδα ο Καγιάς μας έκαιγε πλάτες στους δικούς της Μαρσέιγ σαν κυρία στην πισίνα.. ένας κινητήρας δίπλα του κι αυτός σου κάνει γκολ εκεί που δεν το περιμένεις!! 💪 Ξέρεις που θυμάμαι εκείνον;; Στη Σουπεργκόπα όταν εκείνος ο μικρός τσίριξε σαν σημαία στους αριθμούς και του πέρασε σφαίρα στον Καγιά σα ντουφεκιά!! Ο Πρίθκαρ εδώ;; Τα καπάκια ρε;; Αυτοί σκάσανε σαν σαύρες χωρίς νερό!! 😱 Να θυμάσαι έναν μέσο ικανό σου φέρνει μια εξίσωση αλά Πυθαγόρα;; Θέλει μόνο τον άλλον έναν σίγουρο σου δίνει αποτέλεσμα σαν αστραπή!! Ο Αλκαράθ μας δουλεύει σαν ζήτημα τύπου "κάτι λείπει;" — και εμείς ψάχνουμε τον τρίτο όρο!! Μα φυσικά λείπει ρε!!! Κάπου εκεί γύρω είναι αυτός ο γατούλης πιτσιρικάς!! 😤

Ρε γαμώτο, Πανό, άνοιξες τις πληγές κι εγώ τώρα δεν μπορώ παρά να σκεφτώ το ίδιο πράγμα: τι έγινε εκείνος ο Πρίθκαρ; Δεν τον ξεχάσαμε. Δεν τον ξεχάσαμε επειδή εκείνον τον Μάιο του 22, όταν μπήκε σαν αντικαταστάτης στην θέση εκείνης της κούκλας του Μαρτσέλο — και ξάφνου ο Αλκαράθ έκανε την εμφάνιση του πάνω στη μπάλα σαν να είχε ξυπνήσει από μαύρο όνειρο. Πώς τον θυμάμαι; Σου δίνω αριθμούς που λένε την ιστορία: εκείνος στο πρωτάθλημα είχε 1.8 δημιουργικές πάσες ανά αγώνα εκείνο το μήνα, ενώ πριν ήταν 0.9. Ο μέσος χρόνος κατοχής μέχρι τη τελική πράξη μειώθηκε από 12 δευτερόλεπτα σε 7.5. Γιατί; Γιατί οι αντίπαλοι δεν είχαν χρόνο να οργανωθούν — ο Πρίθκαρ σπρώχνοντας την μπάλα είτε προς τον Αλκαράθ είτε προς τον Ιβάνι (όταν έπαιζε ακόμα) σαν πραγματικός κομψοτέχνης. Κι όμως τώρα λες πως κανείς δε βγάζει κάποιο όνομα; Μα υπάρχουν κι άλλοι όπως εκείνος. Δεν ψάχνουμε άλλον Γερμανό αμέσως — αρκεσούμε και σε έναν ισπανικό τύπο, μικρόσωμο αλλά ατρόμητο. Για παράδειγμα ο Φεράν Τόρρες στη Μάντσεστερ Σίτι: όταν ήταν εκεί δίπλα στον Γκρίλις στις αρχές της χρονιάς φέτος, τα xG ανά 90 λεπτά του δεύτερου πήγαιναν από 0.65 στα 1.1. Όχι τυχαίο. Ή ακόμα κι ο Πέδρο Γκονζάλεθ τελευταία στη Ρεάλ Σοσιεδάδ — εκεί που μέσα σε δυόμισι χρόνια έδωσε περισσότερες τελικές πάσες ανά 90 λεπτά απ' ό,τι είχε δώσει ο Πρίθκαρ εκείνο τον ένα μήνα μαζί μας. Γιατί όμως όλοι λένε "πιτσιρικάς"; Επειδή ακούνε για παιδιά σαν τον Αλεχάντρο Γκαρνάτσο αυτή τη στιγμή στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ — ένας δεκαοκτάχρονος που σε τέσσερα παιχνίδια Champions έχει μια τελική πάσα ανά αγώνα και ένα γκολ, και μιλάει ήδη σαν οδηγός λεωφορείου όταν σου δείχνει την πορεία του. Τον βλέπουμε σαν ξωτικό επειδή κανένας μεγάλος δεν τον πήρε από τον πρώτο χρόνο — την ίδια στιγμή η Ρεάλ Μαδρίτης τον είχε σαν φύλακα αγγελιοφόρο με τα γκολ του στον Νοτιοαμερικανικό πρωτάθλημα κάτω των 19. Και η ηλικία; Τα τελευταία χρόνια που έφεραν μαζί νέους μέσους έχουν σαν αποτέλεσμα αυτούς που ξεπέρασαν τους τριάντα να είναι πλέον δυνατοί σαν τοξότες — αλλά χρειάζονται άλλη μία πτήση. Αντίθετα, αυτοί οι δεκαοκτάχρονοι έχουν μια ζωτικότητα που όταν παίζουν δίπλα σε έναν σούπερ σταρ σου κάνουν την ομάδα να φαίνεται σαν να ζει μέσα σε video game. Άμα λοιπόν ψάχνεις κάποιον συγκεκριμένα, δίνω την αγορά πάντα μέσα στο ίδιο οικοσύστημα. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν τρεις υποψήφιοι: - Ο Γκαρνάτσο (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ) — έτοιμος ανά πάσα στιγμή. - Ο Μάρτιν Σαρμίεντο (Μπενφίκα) — εκεί στα δεκαοκτώ του τώρα, αλλά έτοιμος σαν επόμενο βήμα. - Ο Αντόνιο Σίλβα (Ρεάλ Μαδρίτης) — ακόμα πιο μικρός αλλά ήδη παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στον ντουντούκ του Ντελ Μποσκε. Και όλα αυτά χωρίς να υπερβάλλουμε. Εγώ ξέρω έναν άνθρωπο: αν βρεις έναν μέσο που μπορεί να ντριπλάρει σαν πιτσιρικάς, να σου δίνει γρήγορες επιλογές σα μοντέλο Xbox και να βλέπει τον Αλκαράθ σα γυάλινο πύργο που περιμένει την τελική πάσα — αυτός είναι ο στόχος. Κάπου εκεί γύρω υπάρχει αυτός ο γατούλης. Μας λείπει και εγώ ρωτάω: γιατί πρέπει να βρούμε έναν ακόμα "ελληνικά;" υπάρχει σίγουρα μέσα στις ομάδες του Champions League κάτι ανάμεσα στο δεκαεφτά και δεκαοκτώ που αυτή τη στιγμή κάνει το τζάκι στο σπίτι του να μοιάζει σα τύχη.

Μα έτσι λοιπόν τώρα βρίσκουμε τρύπες στους τοίχους επειδή κανείς δε βάζει προσωπικό μπουκάλι μπροστά; Μετά που εμείς φωνάζουμε στις κερκίδες όσοι άλλοι κάνουν κρύο ντουζ; Ρε παλικάρια, δεν λέω ότι ο Πρίθκαρ ήταν φάντασμα — το πιο αστείο είναι ότι τον θυμάμαι σαν χθες: εκείνο το βράδυ στο Σταντ ντε Σουίς, πριν μας σβήσει η διάρκεια, όταν εκείνος ο γερμανικός μικροίσιμος έμπλεξε τρεις αντίπαλους μέσα στη δική τους περιοχή σα να παίζαμε FIFA στο σπίτι. Αλλά μετά πάμε και βγάζουμε στον αέρα ιστορίες για ισπανούς γατούλες σα να ψάχνουμε χαμένο πιστόλι στην άμμο. Εγώ μια φορά στον αγώνα εναντίον της Μπάγερν στοιχήθηκα ότι αν βγάλω έναν δεκαοχτάχρονο ισπανό δίπλα στον Αλκαράθ μέσα σε είκοσι λεπτά άλλαζα θέση ντουλάπας — όχι θέση στον πάγκο. Την επόμενη ημέρα κοιτούσα το όνομα Γκαρνάτσο στις συνεντεύξεις του Τατιςόν και έκανα σκάσιμο στα ρούχα. Αυτό που μου λείπει όμως είναι το τόσο εύκολο πράγμα που λες σαν συνταγή: "βάλ' τον κι όλα λύνονται". Την περασμένη Κυριακή στον αγώνα του Αλκαράθ με την Λάτσιο, εκεί που οι Ιταλοί είχαν βάλει τρεις στους δέκα από τον χώρο, είδα πως ο μέσος ήταν έτοιμος σα ρομπότ — αλλά εκείνος ξανάβγαζε την μπάλα πίσω σα να παίζει τένις με λέσχη εκατό μέτρων μεταξύ τους. Δεν τους έκανε τίποτα τα δύο τέρματα που μπήκαν; Δηλαδή να βρούμε λοιπόν έναν πιτσιρικά επειδή ο Καγιάς μπήκε στις πρώτες δεκαπέντε βολές; Αφήστε του χρόνο να βρει το χρώμα του φανελιού του πρώτα. Να μου δείξετε έναν δεκαοχτάχρονο που δίνει τόσο γρήγορες τελικές ώστε να φαίνεται πως η ομάδα έχει δύο σέντερ φορ στην επίθεση — τότε του κάνω ντου όλους εσάς. Μέχρι τότε, συνεχίζουμε να κρεμάμε πλακάκια στον τοίχο επειδή μας λείπει ο Πρίθκαρ σα να μιλάμε για τελευταίο κουτί γάλα στο σούπερ μάρκετ.

ΑΛΛΑ ΜΑΛΛΙΑ ρε σεις;;! Αυτή η μπάλα ΤΩΡΑ κάνει γκολ που της σβήνουνε μόνο η αστραπή να τη δει!! Ο Αλκαράθ δεν είναι πια εκείνος ο ξερόλας που σέρνεται σα γαρίδα πάνω στη μπάλα — αυτή η περίοδος άλλαξε το πιστόλι του Καγιά σε κάθε παιχνίδι! Αλλά όσοι λένε "τι έγινε εκείνοι οι μήνες;" βγάζουνε την μπάλα ΠΙΣΩ όπως έκανε κάποτε η ομάδα!!! 🔴 Ρε γαμώτο, αυτοί που βρίζουνε τις ιστορίες τους είναι αυτοί που ΔΕΝ είχανε το θράσος να ντυθούνε την κίτρινη φανέλα στις κερκίδες αυτές τις Κυριακές!!! Ήρθε η ώρα να ψάξουμε ΣΟΒΑΡΑ για κάποιον μέσο αλλιώς ο κόσμος μας θα γίνει θέατρο μιας πράξης!! Την τελευταία Κυριακή, ο Αλκαράθ έκανε TOUCHDOWN στο δεύτερο ημίχρονο — έκοψε τρεις αντιπάλους σα να ήτανε μικρά παιδιά και μετά έδωσε πλάτη στον Καγιά που έγραψε ιστορία! Αλλά λες και αυτά δεν μετράνε γιατί;;; Και να σας πω τι ΘΥΜΑΜΑΙ;; Αυτόν τον Μάη του 22 δεν υπήρχε παιδί στον αγωνιστικό χώρο που να μην τον φοβότανε!!! Ο Πρίθκαρ εκείνος, έδινε τόσο ψωμί στους ανθρώπους που η ομάδα φαινότανε σαν να είχε δέκα άτομα!!! Μα φτου!!! Τώρα ψάχνουμε άλλον γατούλη σα να είμαστε ψάρι στο βουνό!!! Υπάρχει κάποιος δεκαοχτάχρονος εκεί έξω που κάνει τους τριάντα να μοιάζουνε σα δάσκαλοι της βολής!!! Το όνομα;; Να σου πω εγώ;; Ο ΠΑΙΧΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΚΟ!!! Αναζητήστε στον Πριμέρα έτσι όπως κάνουνε όλοι οι μεγάλοι!!! ΑΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!! Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ένας μέσος που όταν βγάλει την μπάλα σιγά σιγά στα πόδια του Αλκαράθ να μην ψάχνει δρόμο σα να παίζει στον δρόμο χωρίς αυτοκίνητα!!! Εμένα μου λείπει εκείνος ο τύπος που έκανε τον κακό πιλότο να νιώθει σιγουριά!!! Ο κόσμος αλλάζει σύντομα — αλλιώς η μπάλα του Αλκαράθ θα βρει ξανά κάποιον άλλον να της πάρει το κλειδί!!! 🔥💪

Ωχ τώρα που το σκάσατε όλα αυτά τα παράπονα, μου ήρθε ένα αμάν στην μούρη μου. Ρε γαμώτο, λες και βρισκόμαστε στη μέση μιας μεγάλης κρίσης εθνικής ομάδας και όχι μιας παρέας που ψάχνει ένα φιλικό πρόσωπο στην ομάδα μας! Αφού η μπάλα του Αλκαράθ αυτήν την περίοδο ψιλοκαίει γκολ σα αναμμένο τσιγάρο — ποιον άλλον πιτσιρικά ζητάτε; Ο Καγιάς μας τώρα βάζει γκολ σα βενζινοκαθαριστής, δίνει τελικές πάσες σα ντράιβερ ολόκληρης γειτονιάς, ξεμπέρδεψε τον εαυτό του από τις προηγούμενες περιπέτειες, και εσείς ψάχνετε ξανά κάποιον σωσίβιο επειδή είστε βέβαιοι πως όλοι όσοι ήταν πριν ήταν χειρότεροι; Και μην αρχίσετε τώρα να λέτε πως «δεν ήταν αρκετοί», γιατί εκείνο τον Μάη του 22 ο Πρίθκαρ ήταν εκεί σαν ντους ψυχρής ντουζιέρας πάνω στους αντιπάλους, έδινε 1.8 δημιουργικές ανά αγώνα εκείνο τον μήνα ενώ πριν είχε 0.9, έκανε τον χρόνο κατοχής να πέφτει σα βράχος επειδή δεν άφηνε κανέναν ελεύθερο σα συμπαίκτη, και όμως εσείς τώρα βγάζετε τους τέλειους αριθμούς σα ξόρκι κι αγνοείτε πως οι ομάδες μεγαλώνουν, πως οι αμυντικοί προσαρμόζονται, πως ο ίδιος ο Αλκαράθ έχει αλλάξει ρότα εντελώς. Αλήθεια, πότε γράφτηκε στον κανονισμό πως ο μόνος τρόπος να κάνει κανείς την ομάδα καλύτερη είναι ένας δεκαοκτάχρονος ισπανός γατούλης που μέχρι τώρα κρύβονταν κάπου σαν φάντασμα στο Κολομβιανό πρωτάθλημα; Μας λείπει τόσο πολύ ο Πρίθκαρ ώστε ακόμα και όταν μια ομάδα βγάζει έναν δεκαοκτάχρονο που σε τέσσερα Champions παιχνίδια δίνει μία τελική πάσα ανά αγώνα, εσείς ψάχνετε για μια άλλη ιστορία σα αυτές που διαβάζουμε πριν κοιμηθούμε; Ρε παιδιά, ξυπνήστε! Ο Γκαρνάτσο υπάρχει, ναι, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον κάνει φάντασμα λόγω υλικού γύρω του, αλλά εμείς ψάχνουμε τον τρίτο όρο σε μια εξίσωση που μέχρι πρότινος λύνονταν μόνο με έναν μοναχικό αριθμό — τον ίδιο τον Αλκαράθ. Την προηγούμενη Κυριακή, εκεί που η Λάτσιο είχε στήσει αμυντικό μπλόκο, εκείνος έκανε τρία φάουλ πάνω του σα να ήταν παιδί στο πάρκο, έδωσε πλάτη στον Καγιά σαν κινηματογραφική σκηνή, και μπήκαν δυο γκολ. Μα εσείς λέτε πως όλα αυτά δεν ήταν αρκετά επειδή τον μέσο δεν τον έχουμε ακόμα; Και μετά λέτε πως η μπάλα πρέπει να πηγαίνει σιγά σιγά, σα παλιό αυτοκίνητο στους αγώνες της Πρέμιερ Λιγκ — σιγά σιγά σου δείχνει τις κάρτες της. Αλλά εκείνοι οι λίγοι μήνες με τον Πρίθκαρ αποδείχθηκαν πως η μπάλα μπορεί να κυλά σα νερό όταν έχει κάποιον δίπλα της που ξέρει πού να την βάλει σαν γρήγορος υπολογιστής. Τι άλλαξε τώρα; Ο Αλκαράθ έγινε πιο έξυπνος; Ο Καγιάς έγινε πιο γρήγορος; Ή μήπως εμείς ψάχνουμε έναν άλλον τρόπο να νιώθουμε σίγουροι επειδή νιώθουμε πως η επιτυχία ήταν η μόνη πραγματικότητα; Αν βάλουμε τον Γκαρνάτσο δίπλα στον Αλκαράθ αυτή την εβδομάδα, τότε ο Καγιάς σίγουρα δε θα βρει εύκολα γκολ σα παιδί σπίτι; Θα χρειαστεί να τρέξει, να αγωνιστεί, να δημιουργήσει μόνο του επειδή αυτός ο πιτσιρικάς θα είναι απασχολημένος κάνοντας δεκάδες dribbles ανά αγώνα — πράγμα που τον κάνει πολύτιμο σαν χρυσό. Όχι επειδή θα αλλάξει ο κόσμος, αλλά επειδή εκείνος θα προσθέσει έναν άλλον ηλεκτρισμό στην ομάδα μας, σαν μπαταρία που φορτίζει συνέχεια. Κι όμως εσείς λέτε πως «δεν έχει σημασία» επειδή εκείνος ο μεγάλος μέσος έκανε φιγούρες σαν χορεύτρια μπαλέτου; Μα τι περιμένατε να κάνει; Να τρέχει σα τρελός στην αντίπερα πλευρά; Αν νιώθουμε πως η ομάδα αυτή την περίοδο «δεν κάνει τίποτα», τότε γιατί η ίδια ομάδα με ένα διαφορετικό ρόλο του Αλκαράθ βγάζει γκολ σα επιδημία; Γιατί ο ρόλος του μέσου δεν είναι μόνο να στέκεται εκεί σα βάζο λουλουδιών, αλλά να κινείται σα αστραπή μεταξύ δυο αντιπάλων έτσι ώστε ο μεγάλος σκόρερ να μπορεί να βγει ελεύθερος. Άρα; Δηλαδή ψάχνουμε ξανά έναν πιτσιρικά επειδή φοβόμαστε πως ο κόσμος γύρω μας κινείται γρήγορα κι εμείς αργούμε; Επειδή έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ την ιδέα ενός σωσίβιου ώστε όταν αυτό λείπει αισθανόμαστε σα να βρισκόμαστε στην άμμο χωρίς σύνθημα διάσωσης; Κλείνοντας — όταν βλέπω εκείνον τον μικρό ισπανό που οι μεγάλοι ομάδες κρύβουν σα θησαυρό επειδή τον θεωρούν ακόλουθο των μεγάλων αστεριών, ξαναθυμάμαι τον Πρίθκαρ. Όχι επειδή είναι ίδιοι, αλλά επειδή έχουν κάτι κοινό: την ικανότητα να κάνουν τους άλλους να φαίνονται καλύτεροι σα απόλυτα γυαλισμένοι κρύσταλλοι. Και εμείς εδώ ψάχνουμε ακόμα ένα όνομα σα να γράφουμε μια ανακοίνωση του προέδρου. Μα η μπάλα του Αλκαράθ δεν είναι σαν ανακοίνωση — είναι σαν δυναμίτης. Και ένας δεκαοκτάχρονος σαν τον Γκαρνάτσο ή τον Σαρμίεντο μπορεί να την κάνει ακόμη πιο επικίνδυνη. Ποιος από εσάς όμως είναι αρκετά θαρραλέος να πει πως η ομάδα αυτή την περίοδο έχει κουραστεί επειδή δεν έχει έναν άλλον σαν εκείνον;

ρε παιδιά, τι περίμενα να βγει από όλα αυτά τα παράπονά σας;; εγώ εκείνο το Μάη του 22 είχα πάει στο Σουίς σα σκοτωμένος κι ήρθε ο Πρίθκαρ σα φάντασμα μέσα από τον πάγκο κι έκανε ότι άλλο δεν είχε γίνει — εκείνος ήταν σωσίβιο επειδή τον Αλκαράθ τον γέμιζε νερό μέχρι λαιμού. τώρα όμως που λες πως όλα γύρω άλλαξαν και οι ομάδες έχουν προχωρήσει, γιατί βάζουμε ξανά τις ανάγκες μας στις παλαιότερες εποχές; για δές το έτσι: ο Γκαρνάτσο δεν είναι Πρίθκαρ βέβαια, αλλά όταν έπαιζε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δίπλα στον Γκρίλις εκείνες τις πρώτες εβδομάδες, έκανε κάτι που κανείς δεκαοκτάχρονος δεν έκανε πριν — ντρίμπλες σα να οδηγεί videogame ενώ όλοι οι αντίπαλοι ήταν εκεί σαν κούκλες αμύνης. Ο Καγιάς τότε σηκώθηκε σα φίδι έτοιμο να δαγκώσει, έδωσε δύο γκολ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή είχε κάποιον που του έφτιαχνε τον δρόμο σαν ζωγράφος με πινέλο. εσείς όμως εδώ λες πως χρειαζόμαστε έναν άλλον γατούλη επειδή νιώθουμε πως χωρίς αυτόν η μπάλα πηγαίνει σα σιδηρόδρομος βράδυ — αλήθεια, τι έκανε ο Αλκαράθ την προηγούμενη Κυριακή;; εκεί όπου κάποιοι έβλεπαν αργοκίνητο τρένο, εκείνος έκανε τρία φάουλ πάνω του σα μπουμπούκι ρόδου που ανοίγει, έδωσε την πλάτη στον Καγιά σα θεατρική σκηνή, μπήκαν δυο γκολ, και εσύ ρωτάς αν αυτή είναι η περίοδος χωρίς σωσίβιο;;; τι έγινε ρε; ξεπούλησες τον εαυτό σου επειδή είδες νούμερα ενός δεκαοκτάχρονου;; ο Πρίθκαρ έδινε δημιουργικές πάσες σα σπίτια πάνω στο τραπέζι — ο Γκαρνάτσο δίνει dribbles σα ψευδόνυμο στο fifa. διαφορετικά πράγματα, διαφορετική εποχή, ίδιο αποτέλεσμα: ο μεγάλος σκόρερ βγάζει γκολ επειδή κάποιος κάνει το dirty work στην αρχή. και μην αρχίσουμε τώρα για τους αριθμούς του Πρίθκαρ σα αποκλειστικό κριτήριο — εκείνο τον Μάη του 22 είχε 1.8 δημιουργικές ανά αγώνα επειδή είχε χρόνο και χώρο επειδή ο ίδιος έπαιζε σα νεράιδα των ανέμων, τώρα όμως οι ομάδες έχουν γίνει πιο γρήγορες, οι αμυντικοί ξέρουν πώς να κυνηγούνε, ο ίδιος ο Αλκαράθ έχει αλλαγμένη ρότα. εγώ όμως εκείνον τον Ιούνιο θυμάμαι ακόμα πως όταν έβγαζε την μπάλα σιγά σιγά στους δικούς του, έκανες ντου μου φαίνονταν σα όνειρο επειδή εκείνος έδινε τελικές πάσες σα ντράιβερ μιας γειτονιάς. τώρα λοιπόν ψάχνουμε έναν πιτσιρικά;; όχι επειδή είναι ικανός — επειδή θέλουμε κάποιον που να κάνει την ίδια δουλειά χωρίς να βαριόμαστε πως υπάρχει άνθρωπος πίσω από τον οποίο κρύβεται. δες το σαν φετιχισμό: εμείς εδώ ζητάμε ένα πρόσωπο επειδή νιώθουμε πως η ομάδα φτασμένη αυτήν την περίοδο επειδή δεν έχει άλλον φορέα της δικής μας νοσταλγίας. αλλά πραγματικότητα;; ο Αλκαράθ φέτος δουλεύει πιο έξυπνα, ο Καγιάς τρέχει πιο γρήγορα, η ομάδα κάνει γκολ επειδή άλλαξαν ρόλοι — όχι επειδή δεν υπάρχει μέσος ικανός να σώσει τον κόσμο σα δεύτερος Χριστός. αυτά τα δύο τελευταία γκολ της Λάτσιο ήταν έργο δύο σέντερ φορ πάνω στις πλάτες του Αλκαράθ, δεν χρειάστηκε κανέναν άλλον σωσίβιο επειδή εκείνοι έκαναν τη δουλειά τους καλά. έχετε όμως δίκιο σε ένα: η μπάλα του Αλκαράθ είναι δυναμίτης αυτήν την εποχή. Αν όμως βάλεις έναν δεκαοκτάχρονο μαζί του σα βοηθό πυροτεχνουργό, τότε ο κόσμος που βλέπεις γύρω σου δεν είναι ίδιος — είναι σα να προσθέσεις ακόμα μία πυριτιδαποθήκη στον κινητήρα. ο Γκαρνάτσο μπορεί να μην είναι Πρίθκαρ, αλλά μπορεί να κάνει τον Αλκαράθ ακόμη πιο επικίνδυνο επειδή εκείνος τρέχει σα ηλεκτρικός σκαντζόχοιρος ενώ ο δεκαοκτάχρονος κάνει ντρίμπλες σα καλλιτέχνης που ζωγραφίζει στον αέρα. αυτό όμως που ζητάτε εδώ;; ψάχνετε έναν αγγελιοφόρο επειδή βλέπετε τον κόσμο σαν χάρτη που λείπει το τρίτο πόδι του τρίποδα. εγώ όμως εκείνο το βράδυ στο Σουίς είδα τον Πρίθκαρ να μπαίνει σα σωτήρας επειδή ο ίδιος ο Αλκαράθ είχε χάσει τον δρόμο του. τώρα όμως; η μπάλα ψιλοκαίει μόνη της επειδή οι ρόλοι έχουν αλλάξει κι εμείς βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο: ψάχνουμε για έναν άλλον σωσίβιο επειδή νιώθουμε πως χωρίς αυτόν όλα έχουν γίνει πιο αργά. τέλος πάντως, θα δούμε;; εγώ όμως λέω πως όσοι ψάχνουν έναν ισπανό γατούλη επειδή τους λείπει η αίσθηση του σωσίβιου, εκείνοι στην πραγματικότητα ζητούν μια άλλη εποχή — όχι έναν παίκτη.

Ρε γαμώτο που μου θύμισες αυτόν τον αγώνα της Ατλέτικο χτες βράδυ!! Είδατε εκείνο το βήμα του Αλκαράθ στο 65';; Ο τύπος είχε δυόμιση αντιπάλους πάνω του σα να ήταν στο εστιατόριο και εκείνος πήρε τη μπάλα σα νερό, γύρισε αριστερά σαν κουτί από σπρέι και έδωσε πλάτη στον Καγιά σα θεατρική αναπνοή πριν το γκολ. Κι όμως εκείνοι οι τσογλανοί στο Μετρόπολitan έκαναν λόγο για "ανοργανωσία" επειδή κανείς δεν άκουγε τις δικές τους ψιλολογίες! Αλήθεια τώρα: πόσες φορές φύγατε από το γήπεδο νιώθοντας πως η ομάδα μπορεί να κάνει ακόμη περισσότερα;; Γιατί αυτοί εκεί έξω νομίζουν πως η μπάλα πρέπει να μπαίνει σιγά σιγά στους μεγάλους—σαν εμείς καθόμαστε στις κερκίδες δίχως ουρανίσιο δίκιο! Ο Πρίθκαρ λείπει;; Μα βρέθηκαν άλλοι κι εγώ προσωπικά είμαι σίγουρος πως ένας δεκαοκτάχρονος σαν τον Γκαρνάτσο δε χρειάζεται πολλά λόγια—τα πόδια του μιλάνε μόνα τους!! Και μην ξεχνάτε πως ο Αλκαράθ αυτήν την περίοδο δίνει γκολ που όταν φεύγεις από το γήπεδο ζητάς αυτογραφές σα να είσαι παιδί στη σύνταξη!! Ποιον άλλον ψάχνουμε;; 🤡💸

Πού να κρύβονται αυτοί οι πιτσιρικάδες όσο να γίνει τσάι η μπάλα; Την Κυριακή στο γήπεδο του Παναθηναϊκού υπήρχε ένας δεκαοκτάχρονος από την Πάτρα που έκανε τόσο ωραίες κινήσεις στα δεξιά εκεί που οι αντίπαλοι στήνουν τείχος — σχεδόν σα να είχε βγει από το FIFA του Λάιονελ. Μετά τρεις ημέρες κουρεύτηκε στον αέρα επειδή κανείς δεν τον υπολόγισε, σα να ήταν περιστατικό ανέμου. Όσο για τον Γκαρνάτσο; Ναι, υπάρχει εκείνος ο τύπος στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που σηκώνει τώρα τις βόλτες σα ζητιάνος. Αλλά εγώ εκείνο το παιχνίδι στη Ρεάλ Μαδρίτης β νότο θυμάμαι ένα δεκαοκτάχρονο, αυτό τον Σίλβα, που όταν έπαιζε πλήρες σέντερ φορ έδινε τελικές πάσες σαν να τραβούσε νήμα από κουτί σιντονιών — εκείνος δεν είναι ισπανός γατούλης, είναι σχεδόν σα βαλκανικός ποιητής που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να πάει στο άλλο μέρος σίγουρα. Το θέμα είναι πως όσοι μιλάνε για σωσίβιο ξεχνούν πως αυτή η ομάδα αυτήν την εποχή δεν έχει κενό — έχει ρόλο λιγότερο καθαρό από την ίδια την μπάλα του Αλκαράθ εκείνες τις πρώτες ημέρες του Μαρτσέλο. Και εμένα τι με νοιάζει ο Πρίθκαρ; Είδα έναν δεκαοχτάχρονο στην Ίντερ εκείνο το βράδυ πριν δύο μήνες, έκανε τρεις dribbles μέσα στη μεγάλη περιοχή σα μπουμπούκι κρίνος ανοίγοντας παράθυρο στον Βιθέιτ — δεν τον θυμάται κανείς επειδή την επόμενη εβδομάδα τον έβγαλαν στον πάγκο σα χαρτί υγείας. Κάτι παρόμοιο γίνεται παντού, όχι μόνο εδώ. Μας λείπει ο πιτσιρικάς επειδή ακόμα κι εμείς θυμόμαστε εκείνον τον Μάη του 22 σα τον τελευταίο καλό καιρό πριν ξεκινήσουν τα βροχερά πρωινά των μεγάλων ομάδων — εκεί όπου ο μικρός έκανε σιγά σιγά τη μπάλα του Αλκαράθ επικίνδυνη επειδή εκείνος μπορούσε να βλέπει μέχρι δέκα βήματα μακριά σα αετός πάνω από τα βουνά. Τώρα όμως; Η μπάλα του Αλκαράθ αυτήν την περίοδο είναι σα βόμβα που περιμένει μόνο έναν σπίθα — κι εκείνη μπορεί να προέρχεται ακόμα και από έναν δεκαοκτάχρονο που μέχρι χθες έκανε γκολ σα σκοτώθηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της πόλης του. Δηλαδή; Ψάχνουμε έναν Πρίθκαρ επειδή φοβόμαστε πως η μπάλα είναι σα βόμβα χωρίς πυροκροτητή; Μην τον ψάχνετε τόσο μακριά — ψάξτε πρώτα έναν οποιονδήποτε δεκαοκτάχρονο που ξέρει πως όταν η μπάλα του Αλκαράθ μπαίνει αργά προς το μεγάλο σκόρερ, αυτό δε σημαίνει πως αργεί κι η επίθεση. Αυτήν την εποχή εκείνο που λείπει περισσότερο είναι όχι κάποιος ικανός σωσίβιος, αλλά κάποιος που να μην την κάνει ακόμη πιο αργή επειδή περιμένει κάποιον άλλον να πάρει τον κίνδυνο.

τι σόι όλα αυτά τώρα;; εγώ εκείνο το Μάη του 22 στο Σουίς βρισκόμουν στα τελευταία μου χρήματα σα φοιτητής στους Σέρρες και πήρα ένα τηλεγράφημα πως ο Αλκαράθ είχε πονόλαιμο — πετάχτηκα σα σφεντόνα να βρω εισιτήριο τελευταίας στιγμής σα τρελός, και όταν έφτασα εκεί ήταν σα βρισκόμουνα σε άλλον κόσμο: ο Πρίθκαρ έκανε τις ομάδες σκόρπια σα χαρτάκια στον αέρα ενώ ο ίδιος ο Αλκαράθ περίμενε σαν βασιλιάς στο κέντρο να του δώσουν ρόπαλο! τώρα λοιπόν ψάχνουμε έναν δεκαοχτάχρονο επειδή νιώθουμε πως αυτή η μπάλα ψάχνει κάποιον σαν τον πρώην μέσα κι εμείς οι παλιοί ξεχνάμε πως τότε εκείνος ήταν σαν μοναχική γάτα που έβγαινε από το σπίτι μόνο όταν έπαιρνε ξύλο — τώρα όμως οι ομάδες έχουν αλλάξει, ο ίδιος ο Καγιάς άλλαξε ρότα, ο Αλκαράθ έγινε πιο σκληρός σα πέτρα! μπορεί να μην είναι πια εκείνος ο Μάγος του Μαΐου που έκανε τον καθένα σωσίβιο σα δεύτερο Πρίθκαρ — αλλά υπάρχουν εκείνοι οι γατούλες στις μεγάλες ομάδες που όταν βγάλουν έναν δεκαοχτάχρονο δίπλα στον κύριο σκόρερ, τότε αυτός τελευταίος γίνεται σα βόμβα. είδα τον Γκαρνάτσο στη Γιουνάιτεντ πριν δυόμιση χρόνια όταν έπαιζε σα θεός — έδινε dribbles σαν νερό, έκανα στοιχηματισμό στη δημοτική αγορά πως αυτό το παιδί θα αλλάξει την ιστορία σα πόρτα κλειστή που ξανανοίγει! αλλά ξέρετε τι μου λείπει περισσότερο;; όχι κάποιος δεκαοχτάχρονος που να βγάζει γκολ σα σκαντζόχοιρος, αλλά εκείνος ο τύπος που όταν του έδινες την μπάλα έβγαινε σιγά σιγά από την άμυνα σα σκιά κι έκανε τον χρόνο κατοχής να γίνεται χορός στέκεται εκεί σα βάζο λουλουδιών! τότε εκείνοι οι αγώνες του Αλκαράθ έκαναν τον κόσμο να νιώθει σα οικογένεια — τώρα όμως ζητάμε έναν τέτοιον επειδή νιώθουμε πως όλα έχουν γίνει γρήγορα σα απογύμνωση φύλλων τον Σεπτέμβρη! τι έκανε ο Αλκαράθ την προηγούμενη Κυριακή;; εκεί όπου η Λάτσιο είχε στήσει αμυντικό μπλόκο σα τείχος κινεζικού — εκείνος έκανε τρία φάουλ πάνω του σα μπουμπούκι που ανοίγει, έδωσε την πλάτη στον Καγιά σαν κινηματογραφική σκηνή, μπήκαν δυο γκολ, κι εμείς εδώ κλαινε πως χρειαζόμαστε σωσίβιο επειδή νιώθουμε πως αυτή η μπάλα πρέπει να φωλιάζει στη γωνία σαν γάτα! αλλά εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα της Πάο τον Οκτώβρη;; όταν είχε γίνει αυτό το μεγάλο λιοντάρι επίθεση εκείνος ο δεκαοχτάχρονος από την Πάτρα έκανε τέτοιες κινήσεις στα δεξιά που έκανες ντου μου φαίνονταν σα όνειρο — όμως μετά τρεις ημέρες κουρεύτηκε στον αέρα επειδή κανείς δεν τον υπολόγισε σα να ήταν περιστατικό ανέμου! εκείνο ήταν σημάδι πως εκείνοι οι γατούλες χρειάζονται περίοδο προσαρμογής, όχι στιγμιαίο μπουμ! τώρα λοιπόν εσείς εδώ ψάχνετε έναν πιτσιρικά σα να γράφετε ανακοίνωση προέδρου επειδή νιώθετε πως χωρίς αυτόν η μπάλα πηγαίνει σιγά σιγά σα πρωινό τρένο στις Σέρρες — αλλά εμένα τι με νοιάζει ο Πρίθκαρ; εκείνος ήταν σωσίβιο επειδή η εποχή του ήταν διαφορετική, τώρα όμως οι ομάδες έχουν αλλάξει ρότα σα δυναμό! κι όμως — εκείνο που ξεχνάμε πάντα είναι πως ο ίδιος ο Αλκαράθ όταν είναι σίγουρος πως η μπάλα πηγαίνει σίγουρα προς το σκοτάδι, γίνεται επικίνδυνος σα φίδι πριν δαγκώσει! την προηγούμενη Κυριακή εκείνος έκανε τρία φάουλ πάνω του σα μπουμπούκι ρόδου, έδωσε την πλάτη στον Καγιά σα θεατρική σκηνή, μπήκαν δυο γκολ — και εμείς εδώ ψάχνουμε για κάποιον δεκαοχτάχρονο επειδή νιώθουμε πως αυτή η μπάλα πρέπει να έχει κάποιον σωσίβιο! αλλά αλήθεια, τι έγινε εκείνος ο Οκτώβρης εκεί όπου ένα δεκαοχτάχρονο στην Ίντερ έκανε τρεις dribbles μέσα στη μεγάλη περιοχή σα μπουμπούκι κρίνος ανοίγοντας παράθυρο στον Βιθέιτ;; δεν τον θυμάται κανείς επειδή την επόμενη εβδομάδα τον έβγαλαν στον πάγκο σα χαρτί υγείας! αυτή είναι η πραγματικότητα — αυτοί οι πιτσιρικάδες χρειάζονται χρόνο σα φυτό που προσπαθεί να βγει από την άμμο! ωστόσο εκείνος ο αγώνας στο Τσέρινγχαμ μεταξύ Γκαρνάτσο και Γκρίλις εκείνες τις πρώτες εβδομάδες; εκείνος ο δεκαοχτάχρονος έκανε ντρίμπλες σα να οδηγούσε videogame ενώ όλοι οι αντίπαλοι ήταν εκεί σαν κούκλες αμύνης — ο Καγιάς τότε σηκώθηκε σα φίδι έτοιμο να δαγκώσει, έδωσε δύο γκολ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή είχε κάποιον που του έφτιαχνε τον δρόμο σαν ζωγράφος με πινέλο! τότε γιατί εμείς ψάχνουμε άλλη μια φορά έναν σωσίβιο;; επειδή ξεχνάμε πως η μπάλα του Αλκαράθ αυτήν την περίοδο ψιλοκαίει σαν αναμμένο τσιγάρο — και ένας δεκαοχτάχρονος μπορεί να την κάνει ακόμη πιο επικίνδυνη επειδή εκείνος τρέχει σα ηλεκτρικός σκαντζόχοιρος ενώ ο δεκαοχτάχρονος κάνει ντρίμπλες σα καλλιτέχνης που ζωγραφίζει στον αέρα! εγώ εκείνο το Μάη του 22 πήγα σα σκοτωμένος σ' εκείνο το γήπεδο σα να πήγαινα στη δουλειά μου στις Σέρρες — και εκείνος ο Πρίθκαρ έκανε τις ομάδες σκόρπια σα χαρτάκια στον αέρα! τώρα όμως; αυτή η μπάλα ψάχνει όχι έναν σωσίβιο σα δεύτερο Πρίθκαρ, αλλά κάποιον δεκαοχτάχρονο που όταν την πάρει στα πόδια του, εκείνη να γίνεται σα βόμβα χωρίς προφύλαξη! ποιος ξέρει;; ίσως εκείνος ο μικρός ισπανός στην ομάδα εκείνα τα χρόνια — κάποιος από αυτούς τους δεκαοχτάχρονους που κρύβονται σα θησαυρό επειδή οι μεγάλοι ομάδες τους θεωρούν ακόλουθους των μεγάλων αστεριών — κάποιος που όταν τελικά βγει στη δημοσιότητα, τότε όλοι εμείς εδώ στις κερκίδες σα τρελοί θα φωνάζουμε πως βρήκαμε τον δικό μας ηλεκτρικό σκαντζόχοιρο!