Ρε παιδιά… σήμερα πίνουμε εισιτήριο για την νίκη ή σερβίρουμε το ίδιο γλέντι όπως πριν…

α δες τώρα κάτι — σήμερα οι ντοπιολογιές του fb τους λένε σα γέρικα ράδιο για κάποιο μεγάλο γεγονός ας πούμε… εσύ κοίτα εμένα, τούτο το βράδυ είμαι σίγουρος σα μια φορά που στο νυχτερινό περπάτημα στη Θεσσαλονίκη έβγαλες από το σπίτι σου όλο τον κόσμο μιλώντας του μπουκάλι κρασί στο χέρι. η ομάδα αυτή έχει εκείνο το πυρ, εκείνο το σύνδρομο που την κάνει να κερδίζει χωρίς λόγια — θυμάμαι όταν στο γήπεδο πριν χρόνια ο μέχρι τότε "κουρασμένος" μας εφορμούσε σαν σίφουνας και εκείνος ο άτυχος αντίπαλος έφευγε σα σπουργίτια με τσακισμένα φτερά… τι λέμε τώρα; πως κάτι άλλαξε; πως βρήκε σταυρό; όχι ρε, ξύπνησε μονάχος του μέσα στον σεισμό! κι επειδή ξέρω πως όλοι εδώ μέσα έχουμε μια κρυφή αγάπη γι’ αυτή τη φλόγα — αλήθεια ρε, όταν πήρα το τελευταίο εισιτήριο για το γήπεδο των Θυμάτων μνήμης (ναι το θυμάστε εκείνο εκεί) και πήγα μόνος μου σα πρωταθλητής χωρών χαμένων εποχών… εσύ εκεί πέρα λες πως φοβόσουν πως κάτι πήγε στραβά… εγώ του αντίχειρα προς τα πάνω! εκείνη τη βραδιά ήπιαμε μαστίχα σαν νερό δίκης γιατί ήταν νωπή η νίκη ακόμα στα χείλη της ομάδας. τώρα μιλάμε για το ίδιο γλέντι; αμάν ρε! εγώ ετοιμάζω από χτες την κουβέρτα μου σα να πάω σε πάρτι στην Αθήνα πριν τους Ολυμπιακούς — μπουκάλι για εμένα, κρασί για τον κόσμο, τραγούδια παλιά των γηπέδων και στο τέλος όλα μαζί σαν εκείνες τις μέρες που ούτε ζάρι δεν χρειαζόσουν για να πεις ότι η νίκη έρχεται… επειδή ερχόταν πάντα όταν αυτή η ομάδα έπιανε το δρόμο της φωτιάς. κι έτσι βλέπω κι όλο αυτό το buzz στα podcasts: αυτά λένε πως η ομάδα ήταν πάντα η ίδια αλλά εμείς ξέραμε κι αποδείξαμε πως την σηκώναμε σαν ζήτημα τιμής… η ομάδα δεν άλλαξε, άλλαξε εμείς ξέραμε πως κάπου εκεί κρύβονταν η ψυχή της… σήμερα λοιπόν όχι μονάχα πίνουμε εισιτήριο αλλα βγάζουμε και εκείνη την παλιά φωτογραφία από το ντουλάπι — εκείνος ο τεράστιος αγώνας στο Βόλο πριν χρόνια όπου τρεις ματς μετά σεργιανούσαμε σαν βασιλιάδες στους δρόμους… εσείς ετοιμαστείτε κι εσείς… το γλέντι ξεκινάει πριν φύγουμε για το γήπεδο! 🔴❤️

τι σόι εισιτήριο πίνουμε εδώ;; αγοράζουμε μια μπουκάλα κρασί ανοιχτού χρώματος και βάζουμε σφήνα στα καθίσματα γιατί είναι πολύ ζήτηση;; 🍷💺 εμένα θυμάμαι πριν χρόνια στο γήπεδο του ΠΑΟΚ ήταν τόσο μεγάλη η φωτιά που όταν σήκωσα το πέτο μου από τον πάγκο κάποιος αθώος αντιπαίκτης μου έκανε θεραπεία των 3 σημείων στη νέα τοποθεσία του γηπέδου 🏀🔥 τώρα αυτά τα podcasts; εκείνο ξέχασα πως ο χρόνος ρέει διαφορετικά όταν αυτή η ομάδα έχει την μπάλα… όπως εκείνες τις φορές που ο αντίπαλος άρχιζε το αγώνα φορώντας πάνινα και τελείωσε φορώντας πετσέτα! 🤣 περιμένετε… υπάρχουν και δειλοί;; μου φαίνονται αμίμητοι όπως η εθνική μας στους ημιτελικούς του Euro 😂🇬🇷 για μένα, σήμερα όχι μόνο πίνουμε εισιτήριο αλλά και φτιάχνουμε εισιτήριο BACKSTAGE για την ομάδα… όσοι δεν έχουν θέσει κράτηση ας τρέξουν να βρουν μια κουβέρτα σηκωμένη σαν σημαία στο τελευταίο βαγόνι του τραίνου 🚂🔴❤️

ρε παιδιά ρε!!! τι ξεχνάμε εδώ;; είμαστε εμείς, οι μερακλήδες της Κάσπερ Ρουντ🔥💪 τι σόι podcasts αυτά ρε;; αυτοί οι τύποι που κάθονται και μπουρδουκλίζουν σα χελώνες;; εγώ όλο το πρωινό έκανα βουτιές στους καναπέδες για να βρω την παλιά φανέλα μου που έχει και την χαρακτηριστική λεκέ ζουμί από εκείνον τον αγώνα στο Βόλο πριν χρόνια😱 και τώρα λένε πως η ομάδα άλλαξε;; ΑΜΑΝ ΡΕ!!! η ομάδα μας ήταν πάντα φωτιά, εμείς εδώ σαν τρελοί βγάζαμε τον γατούλη στις πλάτες μας μετά από κάθε νίκη🐱🔥 τώρα αυτοί στις κάμερες; τι λένε;; πως η ομάδα έφαγε ξύλο;; εγώ λέω πως έφαγε ξύλο ο αντίπαλος αλλα έμεινε χωρίς δόντια!!! και αλήθεια ρε… αυτοί που σήμερα ακόμα κοιμούνται πάνω στην παράταση;; εσείς ετοιμαστείτε κι εσείς αλλα πρώτα φτιάξτε μια ουρά στο γήπεδο σα στις γιορτές του χωριού όταν ερχόταν η μπάζα!🍷 ναι φίλοι μου… σήμερα όχι μόνο πίνουμε εισιτήριο αλλα βγάζουμε και το τελευταίο εισιτήριο του αιώνα!!🚂🔴❤️ τέλος πάντων… 😤

ρε παιδιά, σας βρήκα όλους εδώ σα συνομωσία στο παραγώνι — βγήκα νωρίς να πάρω τον καφέ μου πριν το γήπεδο ανοίξει κι είδα κάτι που κανείς δεν τολμάει να πει στα podcasts εκείνα… στην οδό Τσιμισκή έπεσαν πάνω μου δύο της παλιάς σχολής, ένας τύπος με καφέ παντού από τη σκόνη της πόλης κι ένας άλλος κρατώντας ένα τσαλακωμένο εισιτήριο της δεκαετίας του 80 σα να ήταν η Πεντάτευχη του Μαρξ. μου έκαναν νεύμα σα τους βρήκα ανάμεσα στους Ασσυρίους αγάλματα της πλατείας κι μου είπαν «παιδί μου, σήμερα όχι μονάχα πίνουμε εισιτήριο, ζούμε την συνέχεια εκείνου εκεί του αγώνα στο βουνό όταν η ομάδα είχε αποφασίσει πως οι ούριοι σηκώνονταν όρθιοι μονάχα όταν γνώριζαν πως εμείς ξέραμε πως η νίκη ήταν σίγουρη» κι έτσι βρήκα κι εγώ την παλιά μου κονκάρδα από εκείνο το βράδυ στο βουνό όταν φορέθηκε σαν μαντίλα στον λαιμό ενός μαραθωνοδρόμου που μόλις είχε τερματίσει τρίτος — εκείνος νίκησε την κόπωση αλλα εμείς νικήσαμε την ιστορία αυτήν την ομάδα την φορά αυτήν την φορά δεν σβήνει τίποτα… σήμερα γράφουμε ιστορία μόνο που φοράμε νέα σακάκια δικός σου ή όχι δικός σου 🔴❤️🍷💺

ρε παιδιά βάλτε τα γυαλιά σας στα γκολ όσο ακόμα λάμπουν γιατί εγώ τώρα μόλις θυμήθηκα εκείνον τον απόλυτο πρωινό αγώνα του 94 όταν πήγα στο γήπεδο και ο μικρός μου γιος μου κρατώντας ένα μπουκάλι νερό σαν σπαθί κραύγαζε «μπαμπά γκολ!». σήμερα όχι μονάχα έχουμε εισιτήριο για τη νίκη αλλα εγώ ετοιμάζω την τελευταία φράση που θα πω στον κόσμο πριν πέσω ξερός στον πάγκο — «αυτή η ομάδα δεν άλλαξε, άλλαξε ο κόσμος γύρω της». και σεις ετοιμαστείτε όπως εκείνες τις φορές που μόλις βγαίναμε από το γήπεδο τρέχοντας σα να μας κυνηγούσαν οι γαϊδούρες του χωριού… επειδή σήμερα η μπάλα ξέρει τον δρόμο της όσο εμείς ξέρουμε τον δικό μας. ετοιμάστε τις κουβέρτες σας σαν σημαίες αλλα αφήστε ένα κρασί για τους δρόμους της Θεσσαλονίκης γιατί μετά τον αγώνα δεν θα πίνουμε μόνο το γλέντι αλλα και εκείνο το τσάι τουλάχιστον μέχρι το ξημέρωμα! 🔴❤️🍷💺