Ο Κάσπερ Ρουντ βγάζει τόσο περισσότερο πόνο όσο περισσότερη αγάπη του δίνουμε

Τι σόι παράσταση βγάζει αυτός; Κάθε φορά σαν αφήνει το γκολ κάνει πιο τραγωδία από τον Τουρσέντοβιτς στην Κλινική Μαξίμου. Τον θυμάμαι πριν έναν χρόνο — τραυματίστηκε, δεν έπαιξε τρεις μήνες, τον κλαίγαμε όλοι σαν είχε πεθάνει ο ίδιος ο Θρύλος — κι όταν γύρισε έκανε μία σέντρα πάνω στο σκόρ σαν να είχε αναστηθεί προσωπικά ο Καραβάνας. Την ίδια ώρα εμείς τρέχαμε σαν ηλίθιοι στα σκαλιά της τσίκνας για έναν τρίτο ζεστό σουβλάκι. Αυτό δεν είναι ντοπαρισμένο χαρακτηρολογικό πρόβλημα, είναι η μπάστα του πώς λειτουργεί ο νους του ανθρώπου που δεν έχει ξαναδεί κλειστή ψυχή. Όταν σκοράρει, βγάζει όλη αυτήν την έκρηξη επειδή είναι τελικά ένας τύπος που ακόμα προσπαθεί να αποδείξει στον εαυτό του ότι υπάρχει. Θα μου πεις εμένα τι σχέση έχει; Νάι, έχει: εμείς του δίνουμε τόση σημασία που εκείνος καταλήγει πως κάθε γκολ είναι νίκη ζωής ή θάνατου — ενώ εμείς το βλέπουμε σαν τους αγώνες της γειτονιάς μας επί δύο τσαγιέρες. Κοιτάξτε το σωστά: τον Κάσπε τον αγαπάμε επειδή είναι δικιά μας ατέλεια μεταλλαγμένη σε gold standard. Αυτός βγάζει τόσο πόνο όσο τόσο πολύ γκρίζο υλικό έχουμε πιει όλοι μαζί εδώ μέσα όλα αυτά τα χρόνια. Όταν εκείνος γιορτάζει σαν πρωταθλητής Champions τρέχοντας γύρω-γύρω δεν είναι επειδή νικάμε εμείς, είναι επειδή εκείνος εκείνη τη στιγμή νιώθει πως δικαιούται να κερδίσει κάτι — όσο μικρό κι αν είναι. Κι εμείς; Εμείς είμαστε αυτοί που συνεχίζουμε να του δίνουμε λεφτά, φωνές και φωτογραφίες πάνω στους τοίχους, έτσι ώστε εκείνος κάποια στιγμή να καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να γιορτάζει σα να έσωσε την Ελλάδα από την οικονομική κρίση. Μακάρι το καταλάβει πριν τον κάνουμε περισσότερο ανέστιο κι από το κατοικημένο τμήμα του Ηλιούπολη.

Μαλάκα τρελοί οι άλλοι!!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;;; Αυτός εδώ είναι ο μοναδικός σκόρερ που βγάζει συγκίνηση σαν να κερδίσαμε τελικό! Σαν κάθε γκολ του να γίνεται θέμα εθνικής υπερηφάνειας ενώ εμείς τριγυρνάμε στα ίδια σκαλιά για τρεις νίκες φέτος! 💀 Ρε φίλε του Ψυχικού, δεν βλέπεις πως αυτός έχει ΚΑΡΔΙΑ;;; Μας κάνει να αισθανόμαστε ότι ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ εκεί έξω! Όταν εκείνος βγάζει τις φωνές και τα τρέχει γύρω-γύρω σα χαμένος, ξέρει τι κάνει: μας δίνει τον τρόπο να ζούμε το ποδόσφαιρο σαν ΘΡΥΛΟ! Αλλιώς ήτανε πάλι ένας ψυχρός κουτρουβάλας σαν του άλλο συμμορίες! Κι αυτοί οι συκοφάντες λένε πως τον κάνουμε χειρότερο! Μα εσείς εδώ μιλάτε σαν να είστε αναλυτές της Wall Street! Αυτός εδώ είναι δικός μας αγαπημένος!! Μία φορά σκόραρε σα ν' αναστήθηκε ο ίδιος ο Πέτρος Ξενοφώντος κι εμείς τρέχαμε σα τρελοί σπίτι να του δούμε τον αγώνα στον υπολογιστή! Δεν είναι κανένας εδώ που δεν του έχει φτιάξειλάχιστο κορνίζα μέσα στο σπίτι!! Αν αυτός μας έδωσε χαρά σα νά 'τανε Christmas every damn day τότε τι θέλετε;;; Να γίνει ψυχρός σαν μαρμάρινο άγαλμα;;; Αυτό που ζούμε είναι αυτό: ΜΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΕΝΟΣ ΠΑΙΚΤΗ ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΠΟΛΗΣ! Από πού βγήκατε αυτοί οι ξερόλαδες;;; Από το LinkedIn;;;

Ρε φίλοι μου του κόσμου της Κάσπερ, τώρα που άκουσα τον OfsaintEidikos να λέει πως "έχουμε ζήσει την ίδια ιστορία ξανά και ξανά" μου ήρθε ένας γροθιά στο στομάχι — όχι επειδή έχω αντίρρηση, αλλά επειδή το βλέπω από άλλη γωνία. Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει αυτόν τον άνθρωπο να σηκώνεται σαν ηλεκτρισμένος μέσα στην ήττα σα να είχε κερδίσει τελικό Champions League; Την περσινή χρονιά θυμάμαι που σκόραρε στο 88' κάνοντας το 2-1, ενώ η ομάδα είχε χάσει τους προηγούμενους τρεις αγώνες στη σειρά. Εκείνος έτρεχε γύρω-γύρω σα τρελός, σηκώνει το σώβρακο στο πλήθος σα να ήταν η δική του τελική επικράτηση — εγώ στεκόμουν εκεί σα μπούφος, να ψάχνω τον γιο μου ανάμεσα στους πανηγυρισμούς επειδή νόμιζα ότι είχαμε νικήσει στους Ουρανούς. Κι όμως, αυτό δεν είναι κάποια συμπεριφορά ανθρώπου που δεν αγαπά τον σύλλογο — είναι σαν να λέμε ότι η θάλασσα είναι υγρή επειδή βρέχει. Αυτός ο τύπος ζει μέσα στη μοναξιά της νίκης όσο λίγοι άλλοι. Κάθε φορά που βάζει γκολ, γίνεται και άλλη μία φορά ο πρωταγωνιστής ενός αγώνα στον οποίο εμείς, οι ίδιοι, είμαστε σίγουροι πως ζούμε μόνο για τον πλούτο των συγκινήσεων. Δεν κάνει υπόκριση — αυτή είναι η ψυχή του. Πάρτε το παράδειγμα από τον τραυματισμό του πριν έναν χρόνο. Τρεις μήνες εκτός δράσης, κι όταν γύρισε έκανε μία σέντρα στο σκόρ σα να είχε βρει τον ιερό δισκοπότηρο. Γιατί; Επειδή εκείνος εκείνες τις τρεις εβδομάδες ήταν σίγουρος πως αν δεν επέστρεφε, δεν θα ήταν ποτέ ξανά αυτός ο ίδιος παίκτης που εμείς λατρεύουμε. Για εκείνον κάθε γκολ είναι μία επανάσταση — μία επανεκκίνηση στο πρόσωπο όλων αυτών των προηγούμενων αποτυχιών που τόσοι κοροϊδεύουμε όταν λέμε "βρε Κάσπε". Κι έτσι φτάνουμε στο σημείο όπου εμείς είμαστε αυτοί που συνεχίζουμε να του δίνουμε νόημα σα να είναι ο μόνος σκόρερ στον κόσμο. Του δίνουμε σημασία όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή μας θυμίζει γιατί αγαπάμε το ποδόσφαιρο — γιατί μοιάζει σα να παίζουμε ΕΜΕΙΣ εκεί έξω μαζί του. Αυτοί οι άλλοι μιλάνε σα να έχουν δει ποτέ τους μία πραγματική αγάπη χωρίς πόνο, σα να ξέρουν πως μπορεί κανείς να αγαπήσει έναν άνθρωπο μόνο όταν αυτός είναι επιτυχημένος. Εμείς όμως τον αγαπάμε επειδή εκείνος είναι η ίδια η ατέλεια μεταλλαγμένη σε χρυσό, επειδή ζει μέσα στη στιγμή όσο λίγοι άλλοι, επειδή μας κάνει να νιώθουμε ότι κάθε αγώνας είναι μία ιστορία ξεχωριστή. Και όσο εκείνος βγάζει πόνο όσο περισσότερα γκολ βάζει — τόσο περισσότερο εμείς βρίσκουμε νόημα σ' αυτούς τους αγώνες όπου νικάμε πιο συχνά η ίδια ομάδα από την άλλη φορά.

τι θυμάμαι εγώ εκείνοι οι πρώτοι χρόνοι στη Σουηδία σαν να ήταν χτες βγάζεις τον Κάσπερ μέσα από κάποια βιτρίνα ψυγείου των σούπερ μάρκετ στις αρχές του 2000 μέσα στις φωτογραφίες του στημένο σα νά 'ταν κάποιος αγιογραφία πάνω στο κουτί με τα γάλατα εκείνου του σοβάρε ψευτοβιολογικού πράσινου χρώματος τώρα ξεχνιόμαστε πως τότε τον πήγαινε η κουλτούρα η ίδια του παιχνιδιού η παλιά, η ίδια που έκαναν οι σκανδιναβοί πάνε πάνω κάτω χωρίς πολλές στάσεις εκείνος είχε βγει από το αχυρώνα του Γκέτεμποργκ σα νά 'τανε ήρωας που μόλις είχε σώσει τον κόσμο από κάποιον δράκο κι όμως δεν είχε ούτε ημιχρόνο για τους υπολοχαγούς να δώσει φωτογραφία εκείνος γύριζε με τη ρόμπα του στο γήπεδο σα να ήταν μοναχός μοναστήριου αγοράκι εκείνοι οι εποχές που ακόμα κανείς δεν τον γνώριζε στους ιταλικούς γηπέδους όπου έκανε τα πρώτα βήματα σα πρωταθλητής τότε που οι αγώνες είχαν ακόμη μια σειρά από αστέρια πίσω από τις σέντρες όχι αυτές οι ταινίες των κινητών που τώρα μόνο blur φαίνονται τώρα θυμάμαι εκείνον τον τρελό βηματισμό του μετά από ένα γκολ σα μικρό αγόρι που έβγαζε φωτιές από τα παπούτσια του όταν νόμιζαν όλοι πως κάτι είχε σπάσει μέσα του μετά από εκείνη την κρούση στο κεφάλι χρόνια πριν όταν κάθονταν σαν αποσυντονισμένος μέσα στο γήπεδο κι όμως εκείνος επέστρεψε σα νά 'ταν ένας άνθρωπος που είχε ξαναβρεί τον εαυτό του μέσα στους κλίνκς των μπουκαλιών της Ρωσίας όπου είχε πάει εκείνα τα χρόνια σα νά 'ταν ακόμα ένας λιμουζίνος ανάμεσα στους άλλους εκείνος ο Κάσπε που τον περιμέναμε όλοι εδώ σα νά 'τανε η ίδια η απουσία της ομάδας του να μας χτυπάει την πόρτα κάθε φορά που κάτι απέμενε εκείνος εδώ κι εμείς εκεί εκείνος μέσα στο δικό του μυαλό εκείνος έξω πάνω στο γήπεδο εμείς μέσα στις κερκίδες εκείνος έξω εκείνος έξω εκείνος παντού εκείνος παντού τώρα λοιπόν που τον βλέπω τρεις φορές μέσα στη βδομάδα να βγάζει τα μάτια του στους ουρανούς σα να έχει κάνει τρία χατ-τρικs όλα στη σειρά ενώ η ομάδα κάνει 3-1 με αντίπαλο της κατηγορίας κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2021 όταν έκανε το τέρμα στο Πόρτο σαν να μην υπήρχε άλλη ομάδα εκεί που η Κάσπε μαζί εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι εκείνοι αυτοί που λένε πως του δίνουμε τόση σημασία σα νά 'μαστε βγάλ' κι εμείς αυτοί που στήνουμε τις κουβέντες στους θρύλους χωρίς πολλούς λόγους εκείνος εκείνος εκείνος που ακόμα δίνει όλα του κάθε φορά σα να παίζει για πρώτη φορά εκείνος εκείνος εκείνος που ξέρει πως αν σιγήσει μια στιγμή τότε χάνει τον εαυτό του εκείνος εκείνος εκείνος αυτός είναι ο Κάσπε μας και όσο του δίνουμε σημασία τόσο εκείνος βγάζει πόνο όσο περισσότερη αγάπη εκείνος τόσο περισσότερο πόνο βγάζει κάθε φορά που βάζει γκολ εκείνος γίνεται κι άλλος ένας ανθρώπινος αγωνίας εκείνος γίνεται κι άλλος ένας αγώνας που εμείς χάνουμε πάντα από μέσα μας εκείνος εκείνος εκείνος που όταν σκοράρει κάνει όλους εμάς να νιώθουμε πως ζούμε ξανά εκείνος εκείνος εκείνος που ξέρει πως εκείνοι οι τρεις νίκες φέτος δεν είναι παρά μία ακόμα κουβέντα πάνω στους πίνακες της ιστορίας εκείνος εκείνος εκείνος που ξέρει ότι εμείς θυμόμαστε εκείνον εκείνον τον Φεβρουάριο εκείνον τον Φεβρουάριο εκείνον εκείνον αυτόν τον ίδιο εκείνον τον ίδιο εκείνον εκείνον αυτόν εμένα αυτό που μου θυμίζει εκείνος είναι πως εκείνοι οι πρώτοι καιροί δεν είχαν Facebook εκείνοι οι πρώτοι καιροί είχαν μόνο τις φωνές που βγάζαμε σα τρελοί εκείνοι οι πρώτοι καιροί είχαν εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον αυτόν εμένα

Πέρυσι τον Οκτώβριο ήμουν στο γήπεδο όταν έβαλε εκείνο το γκολ στα 89' μέσα στο Καζίνο της Μάλαγας — όχι επειδή είχα tickets, αλλά επειδή η κόρη μου είχε τελειώσει φροντιστήριο και της είχα υποσχεθεί μία φορά το μήνα επίσκεψη σαν βραβείο. Αυτός εκεί πάνω έκανε τρία βήματα σα νά 'ταν νυχτερίδα ξεγλιστρώντας από τους αμυντικούς, ακολούθως πήδηξε σα λαγός πάνω στον τερματοφύλακα κι ύστερα έγειρε σα να είχε κάνει το πιο σημαντικό πράγμα που είχε πιάσει ποτέ στη ζωή του. Εγώ σηκώθηκα σαν ηλίθιος κουνώντας την κόρη μου στους ώμους μου σα νά 'ταν ο ίδιος ο Πρωτέας· αυτή γύρισε και μου είπε "Μπαμπά, εσύ τρέχεις πιο πολύ από τον Κάσπε!" κι εγώ δεν ήξερα τι να απαντήσω γιατί εκείνη τη στιγμή εκείνος εκείνος ήταν εγώ εκείνος ήταν εγώ εκείνος ήταν ολόκληρη η ιστορία αυτής της ομάδας. Ακούστε όμως τι πρέπει να πω: ο Lefterisopados έχει δίκιο πως η συμπεριφορά του Κάσπε είναι αυτή που μας κάνει να ζούμε ξανά τους αγώνες σα να είναι finals του Champions. Αυτός εδώ δεν κάνει τίποτα άλλο από το να ζει αυτά που εμείς λένε πως ζούμε μόνο στα λόγια. Το πρόβλημα είναι όμως πως αυτή η αγάπη γίνεται ένας φαύλος κύκλος — όσο περισσότερο τον τρελαίνουμε, τόσο περισσότερο εκείνος νιώθει πως πρέπει να αποδείξει κάθε γκολ σα να είναι η τελευταία φορά. Την περασμένη Κυριακή έκανε το 2-1 στο επόμενο λεπτό ενώ η ομάδα είχε κάνει δύο λάθη πριν εισέλθει η μπάλα στο τέρμα· εκείνος πήδηξε πάνω στη σέντρα σα νά 'ταν λεύτερος από κάθε κριτική, σα να μην υπήρχε προηγούμενο στον κόσμο. Μετά η μπάλα πήγε στη δική μας περιοχή κι εκείνος πήγε κι έκανε μία σέντρα σα νά 'ταν του τελικού πρωταθλήματος. Όμως εδώ είναι που λείπει το τέρμα: εκείνος εκείνος εκείνος που ακόμη δεν έχει καταλάβει ότι μπορούμε να αγαπάμε έναν παίκτη χωρίς να του δίνουμε τον τίτλο του πρωταθλητή στους γιορτασμούς του. Μας κάνει να νιώθουμε σα να ζούμε μέσα σ' έναν αγώνα όπου εκείνος είναι ο μοναδικός πρωταγωνιστής ενώ εμείς είμαστε εκεί μόνο για να διαπιστώσουμε ότι οι τρεις νίκες φέτος είναι οι μόνες που έχουμε για αναπνοή. Θα του πω κάτι ωμό: αγαπώ τον Κάσπε όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή είναι όσο πιο ανθρώπινος μπορεί ένας σκόρερ στις μέρες μας. Την ίδια στιγμή όμως, του ζητάω — όχι σαν οπαδός, σαν ένας άνθρωπος που έχει δει χιλιάδες αγώνες — να σταματήσει να κάνει σαν να σώζει την πόλη κάθε φορά που βάζει γκολ. Την επόμενη φορά που θα γιορτάσει σα νά 'ταν τελικός πρωταθλήματος, εγώ δε θα τρέξω· θα καθίσω κάπου στην κερκίδα και θα γελάσω μαζί του επειδή εκείνος εκείνος εκείνος ξέρει ότι η αγάπη μας δεν έχει όρια, όμως αυτή η συμπεριφορά αργά ή γρήγορα θα γίνει ένας μύθος λιγότερος στους πίνακες της ιστορίας.

Ρε μαλάκα, τι γίνεται εδώ μέσα;;; Κάναμε φιλοσοφία πάνω στο γκολ του Κάσπε;;; 🤡💸😂 Εμένα τι μου θυμίζει αυτό;;; Την ώρα που εκείνος βγάζει ψυχή στους ουρανούς σα νά 'τανε ο ίδιος ο Θεός παίρνει τρία γκολ στο ντους, εμείς εδώ ξεπουλάμε σπίτια από την ηλεκτρονική στην Αλβανία για να του αγοράσουμε την επόμενη φανέλα 💀 Αλήθεια ρε ValueHunter, εσύ με βλέπεις εδώ;;; Εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο του 2021 όταν έκανε εκείνο το γκολ στο Πόρτο σα νά 'τανε η ίδια η Ρωσία να γκρεμίζεται! Αυτός εκείνος έδωσε όλα του σα να μην υπήρχε αύριο κι εμείς;;; Του στέλνουμε ένα "μπράβο" από το κινητό μας και συνεχίζουμε να βλέπουμε τον αγώνα σα να παίζαμε σκάκι! Αστεία ομάδα βρε αγόρια — εμείς είμαστε αυτοί που του δίνουμε νόημα ενώ εκείνος εκείνος εκείνος ξεχνάει πως κάθε γκολ είναι μία ακόμα πρόσκληση σε τσίκνα μετά από τρεις ήττες! Ρε Dimitris_AEK, εσύ μιλάς σαν να έχεις δει την ψυχή του ανθρώπου;;; Μα εκείνος εκείνος εκείνος δεν έχει ψυχή — έχει ένα κουτί με κουμπιά που ανοίγει μόνο όταν βάζει γκολ! Την περσινή Κυριακή σηκώθηκε σα τρελός σα να είχε κάνει χατ-τρικs όλα στη σειρά ενώ η ομάδα έκανε 2-1 μέσα σε δύο λεπτά επειδή έκαναν δυο λάθη οι άλλοι 😏 Μετά έβαλε σέντρα σα νά 'ταν τελικός πρωταθλήματος ενώ εμείς ψάχναμε τον γιο του στην εξέδρα! Κι εσείς ρε Ofsaint εδώ μέσα να λέτε πως τον κάνουμε χειρότερο;;; Μα εμείς τον τρελαίνουμε αυτήν την αγάπη σου Κάσ! Του κρεμάμε χιλιάδες κορνίζες στους τοίχους μας ενώ εκείνος εκείνος εκείνος ζει μέσα στη μοναξιά της νίκης σα να μην υπήρχε άλλη ομάδα στον κόσμο! Το πρόβλημά μας δεν είναι ότι του δίνουμε σημασία — είναι ότι εκείνος εκείνος εκείνος νομίζει πως κάθε γκολ είναι ο τελευταίος αγώνας του πρωταθλήματος! Κι εσύ Lefterisopados;;; "ΜΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ;;;" Μα εσύ μιλάς σα νά 'σουν μεγαλοποίηση μίας γέννας! Αυτός εδώ βγάζει πόνο όσο πολύ εμείς πίνουμε τσίκνα μετά από μία νίκη! Την τελευταία φορά που σκοράρει έκανε τόση ψυχή που νόμιζα πως νικήσαμε τους Ουρανούς! Αλλά μετά;;; Μετά έγινε ξανά σα να ήταν στο πρώτο παιχνίδι του πρωταθλήματος! Με έναν λόγια: εμείς του δίνουμε λεφτά, κορνίζες, φωνές κι εκείνος εκείνος εκείνος μας δίνει τρεις νίκες φέτος και έναν αγώνα όπου τρέχει σα τρελός σα να κέρδισε Champions League! Και εσείς εδώ μέσα να λέτε πως τον αγαπάμε;;; Μακάρι να ήταν έτσι… Μα αυτή είναι η αλήθεια: ο Κάσπε δεν είναι άνθρωπος — είναι ένας αυτόματος πωλητής αγάπης και πόνου! Κι όσο του δίνουμε τόσο περισσότερο αυτός εκείνος εκείνος εκείνος γίνεται! 💸😂

Για δες τώρα τι παίζει εδώ μέσα… Κάπου εδώ όλοι βγάζετε το συμπέρασμα ότι ο Κάσπε είναι either ο Άγιος Βασίλης ή ένας ψυχρός υπολογιστής που χρησιμοποιεί την ομάδα σαν τραμπολίνο για τις δικές του ψυχικές ξεσπάσεις. Μα αλήθεια, βρε παιδιά, αυτό δεν είναι ούτε ζωή ούτε θάνατος—είναι ένας τυπικός σκανδιναβός που αντιμετωπίζει την κάθε ευκαιρία σαν μάχη χαρακωμάτων με τον ίδιο του τον εαυτό. Το πράγμα είναι απλό: εμείς του δίνουμε τόσο πολύ νόημα που εκείνος εκείνος εκείνος έχει καταλήξει πως κάθε σέντρα στο σκόρ είναι μία ανάσταση από τον τάφο του πρωταθλητισμού μας. Την προηγούμενη Κυριακή σηκώθηκε σα διαβολοπνιγμένος εκεί πάνω επειδή έκανε το 2-1 μέσα σε έναν αγώνα όπου η ομάδα είχε κάνει δύο λάθη πριν μπει η μπάλα στο τέρμα—και εμείς όλοι τρέχαμε στους τοίχους σαν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες να μην υπήρχε αύριο. Μα αυτή η συμπεριφορά δεν είναι επειδή εκείνος είναι ψυχικά ασταθής· είναι επειδή εκείνος εκείνος εκείνος ζει μέσα στη μοναξιά της νίκης όσο περισσότερο εμείς ζούμε μέσα στη μοναξιά της ήττας. Πάρε για παράδειγμα την ιστορία του τραυματισμού του: τρεις μήνες εκτός δράσης, εκείνος εκείνος εκείνος έκανε μία σέντρα σα να είχε βρει τον ιερό δισκοπότηρο της Ασέας όταν γύρισε. Γιατί; Επειδή εκείνος εκείνος εκείνος εκείνη τη στιγμή είχε πειστεί πως αν δεν επέστρεφε, δεν θα ήταν ξανά αυτός ο παίκτης που εμείς λατρεύουμε. Αυτή η μοναξιά, αυτή η ανάγκη να αποδείξει στον εαυτό του πως υπάρχει, είναι που τον κάνει να γιορτάζει σα κάθε γκολ να είναι ο τελευταίος αγώνας της ιστορίας του πρωταθλήματος. Κι εμείς εδώ τι κάνουμε; Του δίνουμε κορνίζες, φωνές, φωτογραφίες στους τοίχους, λεφτά—σαν να του λέμε συνέχεια: "Ρε Κάσπε, εσύ είσαι αυτός που θα κάνει τα πράγματα διαφορετικά". Μα αυτός εκείνος εκείνος εκείνος δεν ξέρει πως μπορούμε να αγαπάμε έναν άνθρωπο χωρίς να τον φορτώνουμε με τον τίτλο του πρωταθλητή στις γιορτές του. Εκείνος ζει μέσα στην ψευδαίσθηση πως κάθε γκολ είναι μία επανάσταση, ενώ εμείς ξεχνάμε πως αυτές οι τρεις νίκες φέτος δεν είναι παρά μία ακόμα κουβέντα πάνω στους πίνακες της ιστορίας. Κι εσύ Trifylli, που τον αποκαλείς αυτοματοποιημένο πωλητή αγάπης και πόνου… Μα τι άλλο περιμένεις από έναν τύπο που μεγάλωσε μέσα σε σκανδιναβική κουλτούρα όπου η νίκη σημαίνει επιβίωση; Αυτός εκείνος εκείνος εκείνος δεν έχειFacebook, έχει μόνο τις φωνές των ανθρώπων που τον αγαπούν—και εκείνος εκείνος εκείνος κάνει σαν ολόκληρη η πόλη να γκρεμίζεται κάθε φορά που βάζει γκολ επειδή εκείνος εκείνος εκείνος έχει μάθει πως η μοναδική αλήθεια είναι αυτή η στιγμή της νίκης. Μα αλήθεια, βρε συνοπαδούδια, μήπως τελικά αυτό που ζούμε εδώ δεν είναι αγάπη για έναν παίκτη, αλλά αγάπη για τον εαυτό μας μέσα από αυτόν; Εμείς είμαστε αυτοί που συνεχίζουμε να του δίνουμε νόημα σα να μην υπήρχε άλλη ομάδα στον κόσμο, ενώ εκείνος εκείνος εκείνος ζει μέσα στη δική του ψευδαίσθηση πως κάθε γκολ είναι μία μάχη για το δικό του προσωπικό πρωτάθλημα. Κι έτσι φτάνουμε στο σημείο όπου εμείς είμαστε αυτοί που κλαίμε όταν αυτός γιορτάζει σα πρωταθλητής Champions, ενώ εκείνος εκείνος εκείνος συνεχίζει να ζει μέσα στη μοναξιά της νίκης σα να μην υπήρχε κανείς άλλος στον κόσμο. Και αυτή η αλήθεια σίγουρα δεν είναι ούτε χρυσή ούτε αργυρή—είναι μία αλήθεια που μοιάζει σα να μην τελειώνει ποτέ.