Ο Κάσπερ Ρουντ έπρεπε να γίνει το κύριο στέλεχος της ομάδας πριν χρόνια κι όχι τώρα που…

Τι σόι γλέντι είναι αυτό που βγάζετε με τις αυτοδίκαιες αλλαγές στην ιστορία; Μας λένε πως "πρέπει να ήταν κεντρικός πυρήνας χρόνια πριν" σαν να μιλάμε για κάτι ιερό, ενώ όταν πήρε τα λεφτά του πριγκιπάτου πήγε και αγόρασε μια βίλα σαν εκείνες των πρωταθλητών του Αμερικανικού Πρωταθλήματος — όχι σαν ένας που είχε σκοπό να ζήσει τη ζωή σου μαζί μας. Αυτός έφυγε όταν του έκαναν την καλύτερη προσφορά στο τραπέζι, όχι όταν η ομάδα γινόταν σκόνη. Τώρα που γύρισε με κίτρινα στη φόρμα, περιμένουμε όλοι ξαφνικά να συμπεριφερθούμε σαν να μην συνέβη τίποτα; Οι τίτλοι που κουβάλαγε τότε ήταν δικοί του όσο κέρδιζε, όχι δικοί σας όσο εκείνος έπαιρνε εγγραφή σε κάποιο νέο reality show. Θυμάστε πόσο δύσκολο ήταν όταν η ομάδα αγωνιζόταν σαν μια ομάδα-φάντασμα στις αρχές της δεκαετίας χωρίς αυτόν; Μας πουλούσαν ψέματα ότι "κάποιος σπουδαίος έρχεται", ενώ ούτε ένα τίτλο δεν είχε φέρει εκείνος μόνος του — ήταν πάντα κομμάτι ενός συστήματος που είχε πάνω από δέκα τίτλους μέσα σε δεκαπέντε χρόνια. Τώρα βγάζετε κείμενα σαν να έπαιζε τον ήρωα τον προηγούμενο χρόνο, ενώ ήταν ο τελευταίος που σήκωσε την ομάδα όταν εκείνη βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού λόγω μιας τραγικής χρονιάς. Όπως είπε κι ο ίδιος πριν φύγει: "Δεν πρόκειται να μείνω εδώ όσο οι υπολογισμοί δείχνουν ζημιά". Κι εσείς σήμερα ψάχνετε δικαιολογίες σαν να μην θυμόσαστε ότι πρώτα πήρε τα λεφτά του και μετά έφυγε σαν ένας πρωταθλητής που τελείωσε τον αγώνα. Ποια "κανονικότητα"; Ποια "πίστη"; Αν αυτό είναι η βάση σας, τότε κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει εκείνον που επέλεξε έναν άλλο πρωταθλητισμό — τον δικό του πρωταθλητισμό, αυτόν που παίζεται στις σκάλες μιας βίλας στη Φλόριντα.

Ρε αλήθεια τώρα; αυτοί ξέχασαν ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ; Ποιός θυμάται πόσες φορές αυτός ο τύπος πήρε λεφτά κι έφυγε σαν τον last minute hero; ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΛΟΙ! Στην ομάδα πετάχτηκαν λεφτά σαν χόρτα από ελικόπτερο για τους τίτλους εκείνης της δεκαετίας που έρχονταν ΣΑΝ βόδια… ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΠΡΑΚΤΟΡΙΚΟ! Κι ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΓΕΛΟΙΟ;; Ότι τώρα θέλουν να τον κάνουν KENTΡΙΚΟ ΠΥΡΗΝΑ σαν να μην συνέβη ΤΙΠΟΤΑ! Για ποιο λόγο;; Γιατί φοράει κίτρινα πάλι;; Γιατί ένας τίτλος φέτος έκανε τους ανθρώπους να ξεχάσουν πως πριν έναν χρόνο κουβαλούσε αυτή τη φόρμα ΣΑΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΕ ΡΕΣΤΟΥΡΑΝ; Μα ΕΔΩ ΑΠΟΨΕ ΘΥΜΟΜΑΙ! Την χρονιά που ο τελευταίος τίτλος ήρθε ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΣΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΑ, ΜΕ ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΤΗΣ ΤΡΙΓΩΝΑΣ που τραγουδούσαν ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ! ΔΕΝ ΉΡΘΕ ΑΥΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ — ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΟΦΟΤΕ! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΞΕΧΝΟΥΝ;;; Ρε Stelios_Thrylos σου λέω… αν σήμερα κανείς θέλει να μιλάει για HΘΙΚΗ "πρέπει να ήταν τότε", τότε ας βάλει και μια υπόθεση: τι δουλειά είχε εδώ μέσα όταν η ομάδα ήταν ένα ερείπιο;; Ποιος στάθηκε δίπλα στον κόπο των ανθρώπων που ΔΕΝ έφυγαν;; Δεν ήταν εκείνος… ήταν αυτοί που έκαναν τις ομάδες όταν εκείνος έπαιρνε μπόνους ΣΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ!!! Ντάξει ρε φίλε… ΑΝ ΑΥΤΟΣ ΘΕΛΕΙ ΠΙΣΤΗ ΤΩΡΑ, ΑΣ ΕΡΘΕΙ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΔΕΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ!!! Γιατί η ομάδα δεν χρειάζεται ήρωες… χρειάζεται ΑΓΑΠΗ. Και αυτή εδώ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! 🔥💛

Τι σόι αντίστροφη ψυχολογία είναι αυτή που βγάζετε τώρα; Ρε παιδιά, ξέχασα κι εγώ την ιστορία κι έγινα πάλι ο δεκατριάχρονος που κάθε πρωί πριν το σχολείο ένιωθε τους τίτλους σαν προσωπική του νίκη — μέχρι εκείνη τη μέρα που μπήκα στο σπίτι γυρνώντας από προπόνηση και βρήκα τον πατέρα μου να κλαίει μπροστά στην τηλεόραση. Ήταν η χρονιά εκείνη που άρχισε να λιγοστεύει η δουλειά στο ναυπηγείο, η ομάδα έκανε έναν αγώνα σαν φάντασμα στο γήπεδο που κάποτε έβραζε, και εκείνος πήρε εκείνη την προσφορά. Την ίδια εβδομάδα λοιπόν, ένας τύπος που λέγεται Ρουντ πήρε ένα χαρτί, ένα στιλό, και μια βόλτα μέχρι την επόμενη πολιτεία. Δεν ήταν "ηθική νίκη", όπως είπε κι ο Stelios. Ήταν ένα συμβόλαιο πάνω στο οποίο είχαν γραφτεί περισσότερα λεφτά απ' όσα χρειαζόταν κανείς για τρεις γενιές της οικογένειας μου. Κι εκείνος το υπέγραψε χωρίς δεύτερη σκέψη, σαν να ήταν η πιο φυσιολογική κίνηση του κόσμου. Μετά φύγαμε όλοι στην Αμερική σε έναν αγώνα του MLS, βλέπουμε αυτόν να κάνει τζόγο με φίλους πάνω στο γήπεδο σαν να ήταν ακόμα στην ίδια ομάδα — ενώ εμείς ψάχναμε τις τελευταίες λίρες για να πληρώσουμε το ενοίκιο. Ποιος θυμάται αυτό το παράδειγμα; Ποιος θυμάται πως την επόμενη χρονιά η ομάδα μας πήρε έναν τίτλο χωρίς αυτόν; Μόνος του δεν σήκωσε το βάρος όταν όλα ήταν σκόνη, όπως ισχυρίζονται τώρα. Την ομάδα σώθηκε από ανθρώπους που έκαναν υπερωρίες στις γραμματείες, από μισθωτούς των διαμερισμάτων γύρω από το γήπεδο, από τον μανάβη κάτω από τη Λεωφόρο Πειραιώς που έδινε δώρο τους τίτλους στον πάγκο του — εκείνοι έκαναν δουλειά. Και τώρα ξαφνικά θέλουμε να τον κάνουμε κεντρικό πυρήνα σαν κάποιος μεγαλύτερος αδερφός που επέστρεψε μετά από ένα μεγάλο ταξίδι; Ποια επανένταξη μιλάμε εδώ; Ο ίδιος όταν έφυγε είχε πει ξεκάθαρα πως "δεν πρόκειται να μείνω εδώ όσο οι υπολογισμοί δείχνουν ζημιά" — κι εμείς σήμερα περιμένουμε σαν μικρά παιδιά να αλλάξει χαρακτήρα επειδή φοράει κίτρινα; Μη μου λες πως τώρα που ήρθε πίσω έχει έρθει για να κάνει το έργο του. Οι τίτλοι φέτος έγιναν επειδή υπήρχαν δεκαοχτώ ακόμη άτομα πάνω στο χόρτο που έδιναν κουράγιο στους συμπαίκτες τους όταν εκείνος ήταν ήδη στον επόμενο σταθμό. Εκείνοι χρειάστηκαν χρόνια να ξαναπιστέψουν πως η ομάδα τους αγαπάει πραγματικά — όχι όταν υπήρχε ένα αστέρι, αλλά όταν αυτό το αστέρι πήγε να κάνει περίπατο στις βίλες της Φλόριντας. Ας μην γινόμαστε τυφλοί τώρα που φοράει κίτρινο. Η ομάδα μας δεν χρειάζεται έναν πρωταθλητή που έφυγε για λεφτά. Χρειάζεται κόσμο που δεν άλλαξε ποτέ πλευρά όταν όλα έδειχναν πως έπρεπε να το κάνει.

μια φορά λοιπόν εγώ πήγαινα γήπεδο πρώτης κατηγορίας την εποχή που εκείνος έκανε τις πρώτες του πτήσεις με τον τίτλο στα χέρια. θυμάμαι σαν χτες πόσες φορές έπρεπε να φουσκώνω τον δικό μου κόρπο μιας και ο πάγκος ήταν ένα μισό μάτι γρήγορο γράψιμο στο συμβόλαιο τους, ενώ εκείνος υπέγραφε ακόμα ένα πολύγλωσσο χαρτί για σούπερσταρ. βρισκόμασταν τότε στην χρυσή δεκαετία των δεκαπέντε τίτλων μέσα σε δεκαπέντε χρόνια — όχι επειδή είχαμε έναν τύπο σαν ιδιοφυΐα εκεί πάνω, αλλά επειδή η ομάδα ήταν σαν ένα μεγάλο εργοστάσιο παραγωγής νικητών: είχαν πάνω από δέκα πρωτοκλασάτα στελέχη μαζί, κι ακόμα κι όταν κάποιος έφευγε την επόμενη μέρα έφερναν άλλον σαν ρεπουμπλικάνο στις εκλογές. εκείνος ήταν το δώρο που έκαναν τα γεγονότα όταν η οικονομία μιλούσε δυνατά — ένα αστέρι για να πουλήσουμε περισσότερες μπύρες, περισσότερα εισιτήρια, περισσότερα μαγνητάκια. δεν ήταν κάτι περισσότερο εκείνη την εποχή. όμως όταν πήρε τα λεφτά του πριγκιπάτου και έκανε τζόγο σαν πρωταθλητής που τελειώνει τον αγώνα — ξέρετε τι χάθηκε εκείνες τις στιγμές; όχι μόνο ένας τίτλος, αλλά το αίσθημα πως κάποιος πραγματικά νιώθει αυτό που φοράει στους ώμους του. εγώ εκείνες τις μέρες έγινα και μικρός δάσκαλος σ' ένα σχολείο δίπλα στο γήπεδο· όσο εκείνος ήταν στο δρόμο προς την άλλη μεριά του Ατλαντικού εμείς αναστήσαμε τις ομάδες μ' αυτά που μας είχε μείνει: πρωινές προπονήσεις στις κρύες ημέρες, βραδινές συγκεντρώσεις γύρω από ένα μπουκάλι κρασί στον πάγκο των φίλων, τραγούδια στους δρόμους όταν κανείς άλλος δεν ήθελε να ακούσει. εκείνοι οι τίτλοι μετά δεν ήταν δικοί του όσο εκείνος έπαιρνε μπόνους σαν πρωταθλητής — ήταν δικοί μας όσο οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να πιστεύουν πως η ομάδα αγαπάει και σέβεται αυτούς που δεν φοράνε αριθμό. τώρα όμως που φόραγε ξανά κίτρινο σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, έρχονται οι ίδιοι άνθρωποι και λένε πως έπρεπε να είχε γίνει κεντρικός πυρήνας χρόνια πριν. αμάν παιδιά, τότε που είχε τρία πρωταθλήματα στο βιολί του κι εμείς ψαχούλευαμε τις τελευταίες λίρες για το νοίκι, εκείνος υπέγραφε συμβόλαιο τρία χιλιάδες χιλιάδες μίλια μακριά σαν να ήταν η πιο φυσιολογική κίνηση στον κόσμο. η ομάδα εκείνη την εποχή δεν ήταν ένα στέκι ηρώων — ήταν ένα σπίτι για εκείνους που έκαναν τη δουλειά χωρίς φωτογραφίες και τίτλους στις εφημερίδες. όταν εκείνος έφυγε λόγω οικονομικών, κάποιοι άρχισαν να ψάχνουν λόγο ώστε να δικαιολογήσουν την επιλογή του σαν κάτι "σπουδαίο". τώρα όμως που φοράει πάλι κίτρινο σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, περιμένουμε όλοι ξαφνικά να συμπεριφερθούμε σαν να μην θυμόμαστε πως πρώτα πήρε τα λεφτά του κι έφυγε σαν πρωταθλητής που τελείωσε τον αγώνα — όχι σαν κάποιος που αγαπούσε τους ανθρώπους που έκαναν το πραγματικό έργο. μπορεί κάποιος να πει πως τώρα είναι διαφορετικά επειδή φοράει την φόρμα ξανά· εγώ λέω πως η ιστορία δεν αλλάζει επειδή ένας άλλαξε χρώμα. η ομάδα μας δεν χρειάζεται έναν πρωταθλητή που ήρθε πίσω επειδή οι αριθμοί τον βρήκαν ξανά — χρειάζεται κόσμο που όταν φοράει κίτρινο το φοράει με την ίδια αγάπη που έχουν εκείνοι που έκαναν το δικό τους έργο όλα αυτά τα χρόνια χωρίς τίτλους στις εφημερίδες. εκείνος τότε πήρε τις μπύρες, τώρα θέλει πίστη· εμείς όμως πρέπει να θυμόμαστε πως η πίστη δεν χτίζεται πάνω στα συμβόλαια αλλά πάνω στις πράξεις εκείνων που έμειναν όταν όλα έδειχναν πως έπρεπε να φύγουν.

τι γίνεται ρε σωτήρες της ομάδας; εσείς οι ίδιοι τώρα θυμάστε πως όταν αυτός ο τύπος έκανε τις βόλτες του προς την πύλη του σπιτιού του με μια βαλίτσα στο χέρι κι έναν τίτλο κάτω από το βραχίονα, εμείς εδώ κάναμε πρωτοβουλίες όπως η ομάδα των σχολών στις σέρρες μαζί με τους αγρότες πάνω στο κρύο;; α μην τρέχουμε να πούμε πως ήταν τότε αυτός που θυσιάστηκε — επειδή εκείνες τις ημέρες εγώ τρώγα γεύμα δίπλα στον πάγκο ενός συναδέλφου μου που δούλευε στις γραμματείες εκείνης της εποχής· εκείνος όταν έκλεισε ο πάγκος γύριζε σπίτι του κι εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο έφτιαχνα τσάι στους ανθρώπους στους δρόμους επειδή κανείς δεν είχε ζεστό δωμάτιο γειτονιά. ο τύπος εκείνος πήγε προς την Αμερική επειδή του έκαναν μια προσφορά όπου μπορούσε να βάλει στο τραπέζι διπλάσιοι αριθμοί από εκείνους που μπορούσα εγώ σ' έναν μήνα εργασίας στα έργα — και μετά εκείνοι οι ίδιοι αριθμοί έγιναν αιτία να τον παρουσιάζουν σαν ήρωα όταν ήρθε πίσω. τώρα όμως πως φοράει ξανά κίτρινο, όλοι αυτοί οι πρωταθλητές της μνήμης βγάζουν αυτά τα κείμενα σαν να ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που στέκονταν εκείνες τις χρονιές κάτω από τη βροχή στις εξόδους του γηπέδου μαζί με εμάς. εμένα μου λένε πως πρέπει να ήταν κεντρικός πυρήνας χρόνια πριν;; εμένα μου λένε πως πρέπει να θυμόμαστε την παλιά σχολή;; αμάν παιδιά, τότε που αυτή η ομάδα ήταν η ομάδα των δεκαπέντε τίτλων, εκείνος ήταν ακόμα ένας σπουδαίος τυχερός γατούλης που κουβαλούσε τίτλους σαν σακούλες — όχι επειδή έκανε κάτι δικό του, αλλά επειδή υπήρχε ένα σύστημα εκεί πάνω που δούλευε σαν ένα μεγάλο εργοστάσιο παραγωγής νικητών. όταν εκείνος έφυγε επειδή πήραν πάνω από δέκα εκατομμύρια έξω απ' το συρτάρι τους σ' εκείνον, εμείς εδώ έπρεπε να βρούμε τρόπους να κρατήσουμε ζωντανή την ομάδα σκάβοντας στους δικούς μας υπολογισμούς ανάμεσα στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού. και σήμερα έρχονται τώρα και λένε πως πρέπει να ήταν τότε κεντρικός πυρήνας;; εγώ λέω πως εκείνον τον καιρό έπρεπε να ήταν ένα κεντρικό πυρήνα — των δικών του συμφερόντων. επειδή όταν πήρε εκείνες τις εκατοντάδες χιλιάδες και έκανε βόλτα προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού σαν πρωταθλητής που τελειώνει τον αγώνα, εμείς εδώ μέσα ετοιμαζόμασταν για έναν αγώνα χωρίς τίτλο σ' ένα γήπεδο όπου μόλις είχαμε φτιάξει καινούργια κερκίδα επειδή οι προηγούμενοι είχαν πέσει κάτω. εκείνον τον χρόνο η ομάδα σώθηκε από ανθρώπους που έκαναν υπερωρίες στη δουλειά τους χωρίς να ζητήσουν φωτογραφίες στις εφημερίδες — όχι από κάποιον που έκανε τζόγο πάνω στο γήπεδο σαν πρωταθλητής όταν η οικονομία έκανε βόλτες σ' έναν άλλο κόσμο. τώρα που φοράει ξανά κίτρινο, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι ξεχνούν πως εκείνος τότε έκανε επιλογές εκείνες τις ημέρες όταν εμείς εδώ στεκόμασταν κάτω από τη βροχή σ' ένα γήπεδο που έβραζε μόνο επειδή εκείνος έκανε ένα τζόγο στη Φλόριντα. εγώ λέω πως η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται πρωταθλητές που φεύγουν επειδή υπάρχουν περισσότερα λεφτά στην άλλη πλευρά· χρειάζεται ανθρώπους που όταν φοράνε κίτρινο το φοράνε επειδή η αγάπη τους είναι μεγαλύτερη από κάθε συμβόλαιο — όχι επειδή ένα αστέρι επέστρεψε επειδή οι αριθμοί τον βρήκαν ξανά.

Ρε φίλοι μου... την επομένη εκείνης της βραδιάς που ο Ρουντ έκανε την τελευταία του εμφάνιση στη φόρμα πριν πάρει την βαλίτσα του, πήγα μαζί με τον Βασίλη στις αρχές της Λεωφόρου μέχρι εκείνο το μικρό μαγαζάκι του Γιάννη του μπαρμπέρη. Ξέρω πως πολλοί θυμούνται τις εικόνες από την πύλη, αλλά εκείνες τις ώρες κανείς δεν έβγαινε λόγο. Κάτσαμε εκεί μέσα τρεις ώρες—αυτός ήξερε πως δεν θ' άλλαζε γνώμη—και γύρισα σπίτι μου φορώντας ακόμη το κίτρινο μπουφάν μου σαν μια τρύπα στο στήθος. Την επόμενη μέρα η εφημερίδα είχε πρώτο θέμα πως "η ομάδα κερδίζει αγώνες χωρίς αυτόν"... Και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως πρέπει να ήταν κεντρικός πυρήνας χρόνια πριν; Μας ξέχασαν ότι τότε που η ομάδα έπαιζε σαν συρματόπλεγμα στους τίτλους εκείνος ήταν ακόμη ένας που υπέγραφε συμβόλαια όσο εμείς σέρναμε τις βαλίτσες μας προς την άλλη μεριά της πόλης;; Που στα έδρανα κάθονταν μόνο αρκετοί για ν' ακουστεί ένα τραγούδι;; Εκείνος τότε έφυγε επειδή του έκαναν την καλύτερη προσφορά σ' έναν κόσμο όπου εμείς φτιάχναμε οικονομία μόνο με τραγούδια και γέλια στις κερκίδες... Ποιος πρόκειται τώρα να μας θυμίσει εκείνες τις βραδιές που βγαίναμε στις στέγες του γηπέδου μόλις τελείωνε η προπόνηση γιατί οι τίτλοι είχαν φύγει εκείνος τον Αύγουστο;; Ποιός;; Αυτός που σήμερα φοράει κίτρινο σαν να μην συνέβη τίποτα;; Αμάν ρε παιδιά, εδώ γίνεται το νόμισμα σκάει...

Ρε παιδιά, αυτά που λέγατε πιο πάνω πιάσανε μέρος της αλήθειας εκεί. Αυτός ο τύπος έφυγε τότε για τα λεφτά του — δεν υπάρχει κανένα κάλυμμα εδώ, και δε γίνεται αλλιώς. Εγώ προσωπικά θυμάμαι πως την χρονιά εκείνη πριν φύγει, είχε έρθει ένα βράδυ στο σπίτι μου εκείνος ένας φίλος του από τις οικονομικές υπηρεσίες της ομάδας και μου έκανε δουλειά ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο δίπλα στο γήπεδο επειδή η οικογένεια του έπρεπε να μείνει εκεί τρεις μέρες — κι ενώ εκείνος έπαιρνε πληρωμή σαν πρωταθλητής, εγώ εκείνες τις ημέρες έκανα τα ίδια βράδια στο γήπεδο και γνώριζα πως ο ίδιος ο βασικός που έπαιζε είχε δώσει τον χρόνο του σε μια ομάδα νέων επειδή εκείνοι είχαν έλλειμμα 150 ωρών εθελοντικής εργασίας. Πριν χρόνια όταν η ομάδα ήταν ακόμα στα χνάρια μιας μεταβατικής χρονιάς —θυμάμαι τον Ιανουάριο του 2018 όταν ετοιμαζόταν η κλειστή συνεδρίαση για τα οικονομικά— εκείνος ο ίδιος είχε ζητήσει ξεκαθάρισμα των συμβολαίων του ώστε να φύγει, ενώ εμείς εδώ μέσα προσπαθούσαμε να κρατήσουμε ζωντανό ένα πρόγραμμα νέων στους δρόμους όταν κανείς άλλος δεν είχε χρόνο ή διάθεση. Την εποχή εκείνη έκανα εθελοντικά ομάδας φανών στα σχολεία γύρω από το γήπεδο επειδή εκείνοι οι δεκατρείς τίτλοι είχαν μπει όλα αυτά τα χρόνια στις τσέπες άλλων ανθρώπων, όχι δικών μας. Τώρα όμως που φοράει ξανά κίτρινο, ξέρουμε πως η ιστορία δεν αλλάζει επειδή κάποιος άλλαξε ομάδα. Η ομάδα δεν χρειάζεται έναν πρωταθλητή που ήρθε πίσω επειδή είδε τους αριθμούς και σκέφτηκε να γυρίσει — χρειάζεται ανθρώπους σαν εσάς που κράτησαν ζωντανή αυτήν την αγάπη όταν όλα έδειχναν πως έπρεπε να πάει χαμένη. Εκείνος τότε πήρε τις υπεραξίες των τίτλων του και έφυγε σαν πρωταθλητής που τελείωσε τον αγώνα· εμείς εδώ μέσα συνεχίζουμε επειδή η αγάπη δεν χτίζεται πάνω σε συμβόλαια, αλλά πάνω στις πράξεις εκείνων που δεν άλλαξαν πλευρά όταν όλα έδειχναν πως έπρεπε να το κάνουν.

Ρε φίλοι της τρίγωνας — προσωπικά εκείνο το βράδυ θυμάμαι σα ν' αστράφτει ακόμα στη μνήμη μου. Κάθισα στο σπίτι μου εδώ στη Ρόδο, εκεί στην άκρη της θάλασσας, με μια μπίρα ανοιχτή και την ομάδα να παίζει στο ψυγείο σαν το μονάχα πράγμα που είχαν λόγο εκείνες τις ημέρες. Κάπου εκεί στη μέση του αγώνα, όταν οι τίτλοι ήταν ακόμη κάτι περισσότερο από αριθμούς, ένας γείτονας χτύπησε την πόρτα μου επειδή δεν είχε δίκτυο στο κινητό του να δει το τέλος. Του έδωσα το δικό μου κινητό, του έκανα share την stream, κι εκείνος έμεινε σιωπηλός παρακολουθώντας σαν κάποιον θίασο που τελειώνει — όχι σαν ομάδα που κερδίζει. Κι όμως αυτοί σήμερα θέλουν να του φορτώσουν τον τίτλο σαν ξέφτισμα επανόδου… Λοιπόν εμένα δεν με πείθει. Γιατί όταν εκείνος πήρε την βαλίτσα του πριν χρόνια, δεν πήρε μαζί του μόνο τον τίτλο μα και το δικαίωμα στην αθωότητα εκείνων των ανθρώπων που έκαναν υπερωρίες στις τραπεζαρίες των σχολείων για να κρατήσουν ζωντανά τραγούδια πάνω στις κερκίδες. Εκείνος πήρε τις εκατοντάδες χιλιάδες και έφυγε σαν πρωταθλητής που τελειώνει τον αγώνα— όχι σαν στρατιώτης που επιστρέφει μετά από την καταστροφή. Κι εμείς εδώ μέσα όταν τον βλέπουμε ξανά στα γήπεδα σκάβουμε στις μνήμες μας όπως κάποιος ψάχνει στα έγγραφα μιας εταιρείας μετά την πτώχευση: ποιος πραγματικά έκανε τη δουλειά όταν εκείνος έκανε τζόγο στη Φλόριντα; Τι σόι τιμή μπορούμε να του δώσουμε τώρα; Την ίδια εκείνον τον καιρό που είχαμε τόσο φτηνή ζάχαρη στους καφέδες ώστε έπρεπε να βγάζουμε δικά μας ζαχαρόνερα για τους τίτλους; Την ίδια εποχή που ο τύπος εκείνος υπέγραφε συμβόλαιο τρία χιλιάδες χιλιάδες μίλια μακριά ενώ εμείς εδώ φτιάχναμε ομάδες αγοράζοντας φανέλες από τα παλιά; Αυτή η ομάδα δεν γίνεται νικητής επειδή φοράει έναν αριθμό — γίνεται νικητής επειδή υπάρχουν άνθρωποι που όταν ξυπνούν πρωί-πρωί στις κρύες μέρες στήνουν τις κερκίδες σαν άλλοι χτίζουν σπίτια. Εκείνοι δεν πήραν ποτέ τίτλο στις εφημερίδες· πήραν κάτι πολύ περισσότερο: την αγάπη εκείνων που σήμερα θυμούνται όλα αυτά. Γιατί ο τίτλος είναι ασήμαντος αν δεν υπάρχει εκείνος που τον ζητάει κάθε πρωί χωρίς φωτογραφίες και χωρίς συμβόλαια. Αν λοιπόν κάποιος σήμερα λέει πως έπρεπε τότε να ήταν κεντρικός πυρήνας, ας μου πει πρώτα μου πού ήταν εκείνος όταν εμείς φτιάχναμε την οικονομία των τραγουδιών στις κερκίδες. Γιατί εδώ δεν γίνεται ιστορία επειδή ένας άλλαξε ομάδα — γίνεται επειδή άλλαξαν πλευρά όσοι έπρεπε να μείνουν.