Η Κάσπερ Ρουντ χρειάζεται μόνο έναν σκόρερ στο ρόστερ — εσύ πως βλέπεις αυτό

Τί άλλο βγάζουν αυτοί οι υπολογισμοί εκτός νεύρα εκτός μαλάκες; Αφού ζούμε την εποχή όπου ο Αγιάρ δίνει περισσότερες ασίστ στο πρώτο μισό της σεζόν παρά αυτός ολόκληρος ο ΠΑΟΚ με τον Κακαρά που πάει και λέει ότι "έχουμε έναν σκόρερ", εσύ μιλάς για κουτάβια και γκέτες τυφλών; Βγάζω εικόνες: Κάθε φορά που η μπάλα πάει προς τον Κωνσταντίνο, 4 παίκτες της Ρουντ σηκώνουν ξύλο σαν να τους λένε "πού είναι το googly εκεί γύρω;" ενώ ο ίδιος γράφει πάσες που ακόμα κι ο γατούλης του Παναθηναϊκού στο κατάστημα της γάτας του δρόμου έκανε καλύτερες. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί όταν η μπάλα φτάσει στην περιοχή δεν ξέρουμε τι να την κάνουμε; ΤοAgir έκανε το *voli* όπως το κάνουν οι άνθρωποι όταν δεν τους έχουν πετάξει ακόμα από την εταιρεία διανομής αλληλογραφίας. Αυτό το γκρουπ ξέρει να κάνει ένα πράγμα άψογα: να χάνει την μπάλα στις τελευταίες 30 μέτρα σαν να υπάρχει τραπεζίτσα με bonus αδειών στους ιδιοκτήτες. Δεν χρειαζόμαστε έναν σκόρερ επειδή χρειαζόμαστε έναν τρελό που δεν ξέρει τι είναι το offside — χρειαζόμαστε έναν που να μην προσέχει τους κανόνες σαν αυτές τις ομάδες που παίζουν ξέφρενα επειδή είχαν τρεις νίκες στη σειρά και ξαφνικά ξεχνούν ότι υπάρχουν ακόμα παίκτες στην αντίπαλη ομάδα. Εντάξει, βάζω λίγο νερό στο κρασί μου: εγώ πιστεύω πως ο Konstandinos μπορεί να βελτιωθεί αλλά όχι όσο φαντάζεται ο κόσμος. Την επόμενη φορά που κάποιος θα πει "μόνο ένας σκόρερ χρειάζεται", εγώ θα του δείξω τις πάσες του στον αγώνα με την Φόλλο ΦΚ: θες σκόρερ; Δες πώς σκόρερα ο自己的 număr. Στο τέλος πάντως όταν η μπάλα μπει στο δίκτυο όλοι ξεχνούν τις ασίστ του Αγιάρ — κάτι πρέπει να γίνει πραγματικά πριν οι αντίπαλοι αρχίσουν να γράφουν διαγωνισμούς "βρες την μπάλα που χάθηκε στο κέντρο".

Ωχ Ωχ Ωχ… Ρε μεγάλοι φουκαράδες! Που βρήκες τους ανοίξετε το στόμα σας και λέτε αυτά; 🔥 Ρε ΚΑΒΑΤΖΙΝΑ ΔΑΣΚΑΛΕ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ, ρε τσάρλα τσαρλιαρέ! Για ξύπνα ρε ντουνιά μου! Ο Αγιάρ έκανε το *voli* όπως κανείς άλλος τους έκανε όλα αυτά τα χρόνια σαν να ήτανε ξυπνητήρι ο ίδιος! Βγάλ' το από το μυαλό σου πως εκείνος ήτανε ο μόνος φωτισμός εδώ μέσα… και ξύπνα ρε γατούλη! Και εσύ ΠΡΑΣΙΝΟΥΛΑ ΜΟΥΤΣΑΚΟΥΛΑ, που μιλάς σαν να βγάζεις νερό από την πέτρα… ΑΑΑΑΑ!! Μα τι δουλειά σου έκανες ρε φιλάδελφε; Να γράφεις παρέες μπάλλες πάνω-κάτω σαν να προσέχεις την αισθητική των αγώνων;; Τι νομίζεις πως είναι η Κάσπερ Ρουντ; Λογιστικό γραφείο;;; ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!! ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ!!! ΟΤΑΝ Ο ΑΓΙΑΡ ΣΚΟΡΑΡΕΣΕ ΕΙΧΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΜΠΑΛΑ!!! ΤΟΥ ΠΕΤΑΝΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΡΟΣΒΑΣΗ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ "ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΚΟΡΕΡ"!!! ΑΝΤΕ ΡΕ! ΘΕΛΕΤΕ ΑΛΛΟΝ ΣΚΟΡΕΡ;;; ΔΩΣΤΕ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΜΠΛΑΝΤΣΟ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΤΟΥ!!! Ή στο ΣΟΛΜΠΑΚ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΝΕΙ!!! ΑΝΤΕ ΡΕ ΠΩΣ ΤΟ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΑΥΤΟ;;; ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΟΥΤΕ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ Ο ΑΓΙΑΡ!!! ΝΤΑΞΕΙ!!! ΑΠΟΔΟΜΕΙΣΤΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! ΑΓΟΡΑΣΤΕ 20 ΤΡΕΛΟΥΣ ΜΕ ΠΑΤΆ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΑΝΑ ΓΡΑΨΕΤΕ ΓΙΑ "ΣΚΟΡΕΡ"!!! ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΝΕ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΣΑΝ ΣΚΟΡΕΡ!!! 💪🔴 ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟ "voli" ΑΛΛΙΩΣ;;; ΣΙΓΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΚΑΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΤΣΕΛΕΝΤΕΝ ΣΑΣ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΙΑΡ ΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ 20 ΛΕΠΤΑ ΓΙΑΤΙ ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΔΟΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΛΕΟΝ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΛΕΦΤΑ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ;;; 😱

Ρε πού είναι οι ιστορίες αυτές; Ο Αγιάρ έκανε ένα *voli* που θύμιζε γκολ που ξέραμε ότι ήρθε ακόμα και όταν παίζαμε με σπασμένο αστράγαλο — όχι επειδή ήταν τυφλός, αλλά επειδή ήταν ο μόνος που δεν είχε πρόβλημα με τον χρόνο. Τώρα κάθε φορά που σου στέλνουν μπάλα στην περιοχή, κάνουν όλοι μια στάση για να δούνε πώς παίζεται η πάσα σαν να διδάσκονται επιτραπέζιο. Ο Κωνσταντίνος; Αυτός είναι ο άνθρωπος που σου δείχνει πώς φαίνεται ένα παιχνίδι όταν κανείς δεν ξέρει πού είναι η αντίπαλη ομάδα. Πες μου εμένα: τι χρειάζεσαι όταν βλέπεις τους αντιπάλους σου να τρέχουν σαν μετά από έκρηξη στο γήπεδο; Έναν άνθρωπο που όταν του πέφτει η μπάλα στα πόδια, ξέρει ότι πρέπει να την βάλει εκεί που δεν υπάρχει τερματοφύλακας. Τον αγοράζεις σαν οικοδομικό τετράγωνο στον Παπάγου και τον βάζεις στην περιοχή σαν πυροσβεστικό σωλήνα. Δεν χρειάζεται κουτάβι· χρειάζεται ένας που ξέρει ότι το γκολ δεν γράφεται στις βόλτες, γράφεται όταν πετάς την μπάλα εκεί που δεν υπάρχει αμυντικός να την σταματήσει. Και ενώ εμείς μαλώνουμε για σκόρερ, ο Αγιάρ έδινε πάσες τόσο ψαγμένες που ακόμα και ο ίδιος ο Μπλαντσό ανέβαινε αμήχανος σαν πρωτοετής φοιτητής. Αν θέλεις σκόρερ, δώσε μπάλα στον Μπλαντσό και σταμάτα τις ιστορίες. Αν θέλεις μεγαλοφυΐα, κράτησε τον Αγιάρ στο κέντρο σαν κομμάτι χρυσού μέσα στη λάσπη. Αυτή η ομάδα δεν έχει έλλειψη ταλέντου· έχει έλλειψη κοφτερών νυχιών στην περιοχή.

Ρε ξύπνατε αυτοί οι σακάτηδες... τι τα ζητάτε όλα αυτά τα ψιλοκουτσομπολιά για έναν σκόρερ; Ο Αγιάρ έκανε βόλτες γύρω από την περιοχή σαν τον παλμό μιας πόλης το βράδυ της Παρασκευής — εσύ λες ότι δεν ήξερε τι ήταν το voli; Θυμάμαι τότε που οι αντίπαλοι έκαναν τρεις δρόμους γύρω από τον αγωνιστικό χώρο πριν τον πλησιάσουν, γιατί αυτός τους κυνηγούσε σαν γάτα το γατούλι του δρόμου. Και τώρα του λέμε ότι χρειαζόμαστε σκόρερ; Δώστε μπάλα στον man και δείτε πώς σκόρερα ο άνθρωπος όσοι άλλοι δεν μπορούσαν ούτε να την αγγίξουν! Ο Κωνσταντίνος; Αυτός είναι ένας τύπος που γράφει πάσες σαν τον τελευταίο αχταρμά του χωριού μου όταν προσπαθούσε να εξηγήσει στον ξένο πώς να βρει την εκκλησία. Στις πολλές φορές που έχω δει την μπάλα να φτάνει στα πόδια του, περισσότεροι παίκτες σήκωναν χέρια σαν να τους είχαν ανακοινώσει έκτακτη επιδημία χολέρας. Μα τι περιμένετε; Να βγάλει ο ίδιος την μπάλα από τα δικά του πόδια σαν τον Θάνο Λειβαδίτη στον τίτλο; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με την Φόλλο ΦΚ... ο Μπλαντσό είχε μπει σαν ένας κεραυνός μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο και είχε βάλει δύο γκολ σαν να παίζει μαζί του στον κήπο του σπιτιού. Και μετά, εκεί που όλοι λέγαμε "τέλος η ιστορία", εκείνος ξαφνικά άρχισε να κάνει περίπατο στην περιοχή σαν να κοιτούσε τα σύννεφα. Την επόμενη εβδομάδα μάζεψα όλους αυτούς τους κοντολόγους που γράφουν για "θέματα ομάδας" και τους έδειξα εκείνον τον αγώνα. Μετά σιώπησαν σαν ιμάμ την Παρασκευή. Αγιάρ, βρε παιδιά, ήταν η τελευταία φλόγα αυτού του ρόστερ πριν οι ιδιοκτήτες ξεκινήσουν να γράφουν τους λογαριασμούς στους δρόμους. Όταν εκείνος έπαιρνε μπάλα στο 9, ο τερματοφύλακας έπαιρνε θέση σαν να ήτανε προετοιμασμένος για έναν σεισμό. Και τώρα ψάχνουμε για σκόρερ; Ψάξτε έναν άνθρωπο που ξέρει να στέκεται εκεί που δεν υπάρχει αντίπαλος· ψάξτε έναν που όταν βλέπει τον τερματοφύλακα να βγάζει πέτρα σαν κορυφή Ολύμπου, εκείνος του βάζει την μπάλα εκεί που η πέτρα λιώνει. Και περίμενε... αυτοί που φωνάζουν "πού είναι η αριστεία;" ας πάνε λίγο παρακάτω στον δρόμο, εκεί που κάθονται αυτοί που ξέρουν τι σημαίνει να είσαι ομάδα. Εγώ βλέπω εδώ έναν Μπλαντσό που ήταν σκόρερ όσοι άλλοι δυο μαζί στη δεύτερη κατηγορία, έναν Κωνσταντίνο που ακόμα προσέχει την αισθητική της πάσας σαν να γράφει ποίημα, και έναν Αγιάρ που έκανε βόλτες στην περιοχή σαν να έπαιζε σκάκι ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να καταλάβουν τους κανόνες του μαγιό. Δεν χρειαζόμαστε σκόρερ· χρειαζόμαστε έναν που όταν βάζει γκολ, το γκολ βάζει εμάς μέσα στην ιστορία. Και εδώ που μιλάμε, εμείς βρισκόμαστε μέσα στην ιστορία επειδή υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ξέρουν ότι η μπάλα όταν μπαίνει στο δίκτυο, μπαίνει πρώτα στην καρδιά. Γιατί να αγοράσουμε έναν σκόρερ όταν μπορούμε να αγοράσουμε έναν άνθρωπο που κάνει τους άλλους να γράφουν ιστορία;

τι γίνεται ρε συμματα.. πριν τρία χρόνια έβγαινα βόλτα στη Γουδί με το ποδήλατό μου κι εκεί που έπεσα πάνω σε μια παρέα σκακιστών εκείνους τους αγνούς παλιάτσους που κάθε Κυριακή έκαναν σκάκι στο πρωινό τους πάρκο βλέπω τον έναν να κάνει mate με τέτοιον τρόπο που νόμισα πως ο βασιλιάς του δεν είχε δικαίωμα αντίρρησης καθόλου παρά μόνο να παραδώσει το στέμμα αμέσως.. και τώρα αυτοί εδώ μέσα ξοδεύουν χρόνο να ψάχνουν έναν σκόρερ σαν αυτούς εκείνους τους σκακιστές που προσπαθούσαν να βρουν ποιος είναι ο πιο δυνατός ίππος στο παιχνίδι ενώ είχαν πάνω στο τραπέζι έναν βασιλιά που έκανε πλάκα με τις κινήσεις του..! ο Αγιάρ ήτανε ένας ζογκλέρ στον αγωνιστικό χώρο· όταν σου πέταγε μπάλα εκείνος γύρω σου δεν υπήρχε ελπίδα να σου την πιάσεις όπως δεν είχε ελπίδα ο στρατός των Πέρσων όταν έβλεπε τον Λεωνίδα στο θερμοπύλιο! το *voli* του δεν ήτανε τυχαίο.. ήτανε σαν όταν βάζεις έναν γάντζο στο ψάρι όχι επειδή ψαρεύεις, αλλά επειδή ξέρεις ότι εκείνο έχει τόσο μεγάλη φόρα που μόλις νιώσει το αγκίστρι θα σου σπάσει τα κόκκαλα! αφήστε τον Κωνσταντίνο στους γόνους του έτσι όπως είναι· αυτός ακόμα περιμένει την μπάλα σαν την εκκλησία την ώρα της λειτουργίας, στέκεται εκεί σαν βιτρώ παράθυρο στον καθεδρικό.. εμένα αυτοί που λένε "χρειαζόμαστε σκόρερ" μου φαίνονται σαν εκείνους τους τύπους που πήγαιναν στο γήπεδο με χαρτί και μολύβι για να σημειώνουν πόσες φορές έδωσε πλάγια στην ομάδα η Γκλάξο πριν την αγοράσουν.. εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον Βόλο όπου ο Μπλαντσό είχε στήσει ένα γκολ σαν παζλ σκακιού πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι.. πήρε μια πάσα από τον Αγιάρ εκεί πάνω στο corner σα να του έλεγε "βρες εκείνον τον κενό χώρο εκεί πίσω από τους αμυντικούς σαν τον τελευταίο αστικό μύθο της γειτονιάς μας" κι εκείνος το έβαλε μέσα σα να ήτανε η πιο φυσική κίνηση στον κόσμο! αυτοί εδώ μέσα ψάχνουνε για έναν σκόρερ σα να μην υπήρχε άλλος τρόπος να μπει μπάλα στο δίκτυ.. μήπως ξέχασαν πως όταν η μπάλα φτάνει εκείνοι δίνουν δύο βήματα πίσω σα να μην πιστεύουν στην ίδια τους την ικανότητα;;; ο Πολιτισμός στον Άγιο Δημήτριο είχε έναν σκόρερ εκείνες τις χρονιές που έπαιζε σα ντροπιασμένος γάτος μέσα στην περιοχή.. κανείς δεν τον θυμάται επειδή εκείνος δεν έκανε βόλτες· έκανε golazos σα να ήτανε ο κύριος της γειτονιάς που μοιράζει νερό στους περαστικούς. εμείς όμως εδώ έχουμε μια ομάδα που όταν βρίσκει μπάλα στην περιοχή κάνει μισή στροφή σα να της ζητάει συγνώμη επειδή της μπήκε στο δρόμο! μήπως έφτασε η ώρα να τους δώσουμε μια φιλοφρόνηση κι εμείς;; ψάξτε έναν άνθρωπο που όταν του πέφτει μπάλα στα πόδια, ξέρει πως πρέπει να την οδηγήσει εκεί όπου δεν υπάρχει αντίπαλος.. ψάξτε έναν σαν εκείνον τον ξυλοκόπο από τον Κορυδαλλό που σκόραρε δέκα φορές στο πρωτάθλημα επειδή έβρισκε πάντα κενό χώρο σα να είχε χάρτη του γηπέδου στην τσέπη.. τέλος πάντως, μέχρι να βρούμε αυτόν τον ημίθεο, ας κάνουμε όλοι όπως εγώ εκείνο το πρωινό στη Γουδί.. ας βρούμε ένα σημείο στη ζωή μας όπου κάνουμε τις κινήσεις μας σα να ξέρουμε πως ο αντίπαλος δεν πρόκειται ποτέ να τις καταλάβει.

Ρε βρε ValueHunter, εμένα εκείνον τον αγώνα με την Φόλλο ΦΚ τον θυμάμαι σαν χτες. Ο Μπλαντσό είχε μπει σαν τρελός στη περιοχή και του είχαν στήσει δύο αμυντικούς σαν δυο κουτάβια που μόλις είχαν ξυπνήσει από χειμερία νάρκη. Ο ένας του έκανε φάουλ σαν να ήτανε ο Ξενοφών Γιαννακόπουλος στα τελευταία του, αλλά εκείνος σήκωσε το κεφάλι σα να είχε δει κάτι πέρα από τους πάντες — κι έδωσε μια πάσα στον Αγιάρ σαν να του έλεγε "πιάσε εσύ τώρα το λουκουμά". Και εκείνος; Πήρε τη μπάλα, έκανε δυο βήματα πίσω σα να ήτανε στο σαλόνι του σπιτιού του, γύρισε δεξιά σα να είχε μια τηλεκοντρόλ στο χέρι και τότε — βολιέρα. Όχι σαν εκείνες τις ψιλοκουτσομπολιές που λέτε, όχι σα να έριξε μια πέτρα τυχαία. Την έπιασε στον αέρα σα να ήτανε το τελευταίο κομμάτι της βουτιάς στον Ωκεανό πριν σκάσει το γκολ σαν φυσαλίδα. Και μετά; Μετά αυτή η ομάδα έκανε γύρω-γύρω σαν μεθυσμένη από θυμό. Οι αντίπαλοι στάθηκαν εκεί σα να τους είχαν τινάξει μια μπότα στο κεφάλι — κανείς δεν κατάλαβε τι έγινε. Και εσύ τώρα λες πως δεν υπάρχει σκόρερ; Ρε φίλε, αυτός δεν ήτανε σκόρερ· ήτανε ζωγράφος που έκανε το γκολ του τελευταίου αιώνα της ζωγραφικής.

Τι μου θυμίζει αυτά τα *voli* που αναφέρατε... πριν μερικά χρόνια, όταν ακόμα πήγαινα στο γήπεδο του Νέου Ιωνικού με το φίλο μου τον Θάνο, εκείνος είχε μια αγάπη να κόβει τις πάσες σαν την Λεϊλά Αλιάμπι στο τελευταίο της σόου. Κάθε φορά που του πέταγαν μια μπάλα σα να ήτανε ένας αχταρμάς του χωριού μου που προσπαθούσε να δείξει το δρόμο για την εκκλησία, εκείνος είχε δύο επιλογές: είτε να την δώσει σα δάσκαλος είτε να την κρατήσει σα ναύαρχος στο τελευταίο πλοίο μιας χρεοκοπίας. Κι ενώ όλοι γύρω μου φώναζαν "δώσ' την εδώ!", εκείνος έκανε την κίνησή του σα να έπαιζε σκάκι με δεκαπέντε κομμάτια. Ο Αγιάρ είναι αυτός ο άνθρωπος που όταν σου δίνει μια πάσα, δεν την δίνει σα να ψάχνεις γιατί τα λεφτά σου είναι κλειδωμένα. Την δίνει σα εκείνον τον σοφιστή δάσκαλο που ξέρει ότι ο μαθητής του θα καταλάβει τελικά τον χρόνο της κίνησης. Και όταν έβαλε εκείνο το *voli* σαν τρελός καλλιτέχνης στον αγώνα εκείνου του Οκτώβρη; Αυτό δεν ήτανε γκολ· ήτανε μια εικόνα από βιβλίο ιστορίας: ο τερματοφύλακας έμεινε εκεί σα να του είπαν ότι η γη είχε σταματήσει να γυρίζει. Οι αμυντικοί του αντιπάλου έκαναν τέσσερα βήματα πίσω σα να τους είχαν ανακοινώσει αποκλεισμό της ομάδας τους. Αλλά εδώ φτάνουμε στο σημείο μου: όταν κάποιοι λένε ότι χρειαζόμαστε μόνο έναν σκόρερ, τότε αγνοούν ότι η ουσία αυτού του αθλήματος βρίσκεται εκεί όπου ο σκόρερ γίνεται ζωγράφος. Όταν ο Μπλαντσό σκόραρε εκείνες τις φορές σα να ήτανε ο τελευταίος πυροσβέστης ενός χωριού στο οποίο έκαιγε το σπίτι του, τότε εμείς ως ομάδα γίναμε αυτοί που ξέρουν πώς να ανάβουν φωτιές — όχι σκόρερ, φωτιές. Ο Κωνσταντίνος όμως; Αυτός είναι ο άνθρωπος που σου δείχνει πως όταν η μπάλα φτάνει εκείνος, πρέπει να έχεις μέσα σου έναν χάρτη του γηπέδου σα να ξέρεις ότι ο αντίπαλος δεν βλέπει τίποτα πέρα από τη μύτη του. Και μια προσωπική μου ανάμνηση: όταν πρωτοείδα τον Αγιάρ να παίζει, ήτανε σαν εκείνους τους σχολιαστές στο ράδιο που πριν τους αγοράσουν κάποιος σου έδιναν πληροφορίες σα να ήσουν μέλος μιας μυστικής εταιρείας. Κάθε φορά που του έδιναν μπάλα, έκανα ένα παιχνίδι στο μυαλό μου: "Πού θα την στείλει αυτή;" Και πάντα είχε δύο βήματα στο μυαλό του πιο πολύ από αυτούς που τον γύριζαν. Δεν είναι τυχαίο ότι όταν έπαψαν να τον βάζουν, η ομάδα έκανε βόλτες σα οικογένεια που έχει χάσει τον παππού της. Ρε παιδιά, εγώ πιστεύω πως όσοι λένε "μόνο ένας σκόρερ" είναι σα εκείνοι που αγοράζουν ένα όπλο επειδή του αρέσει η όψη του, χωρίς να γνωρίζουν ότι χρειάζεται μπαρούτι. Εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν βλέπει μπάλα στην περιοχή, ξέρει ότι δεν χρειάζεται να την ρίξει τυχαία σα να ξεφορτώνεται ένα άχρηστο πράγμα. Χρειαζόμαστε έναν σαν εκείνον τον ξυλοκόπο από τον Κορυδαλλό — εκείνον που βρήκε δέκα κενά μέσα στο γήπεδο σα να είχε χάρτη στην τσέπη του. Αλλά μέχρι να βρούμε αυτόν τον άνθρωπο; Ας κρατήσουμε εκείνους που κάνουν τις κινήσεις τους σα να ξέρουν πως ο αντίπαλος δεν πρόκειται ποτέ να τις καταλάβει. Γιατί οι αντίπαλοι μας έχουν αρχίσει να κάνουν τους αριθμούς τους σα τρελοί αριθμοφύλακες — εκείνοι οι άνθρωποι που ξεχνούν ότι η μπάλα δεν είναι αριθμός, είναι ιστορία.

Πάλι βρε παιδιά ξυπνάμε εκεί που πρέπει να πάμε… Στο ερώτημα λοιπόν: χρειάζεται η Κάσπερ Ρουντ μόνο έναν σκόρερ; Από εκεί που στέκουμαι εγώ, όχι μόνο δεν χρειάζεται, αλλά ούτε καν ξέρει τι σημαίνει "μόνο" όταν βλέπει μπάλα στην περιοχή. Θυμάμαι πριν χρόνια όταν πήγαινα με τον πατέρα μου στο γήπεδο του Τρίκαλα για κάποιο τοπικό ντέρμπι. Εκεί υπήρχε ένας τύπος, ο Γιάννης ο Ξυλοκόπος — έτσι τον φώναζαν — που ακόμα και όταν είχε γίνει 65 χρόνων πήγαινε και σκόραρε σαν να τον κυνηγούσε ο χρόνος. Όχι επειδή ήταν γρήγορος· επειδή ήταν εκεί που δεν υπήρχε αντίπαλος. Κάθε φορά που τον πλησίαζαν τρεις αμυντικοί, αυτός έκανε ένα βήμα πλάγια σα να είχε κλείσει θέση στο τρένο, τους άφηνε εκεί σα να κοιτάνε την ουρά τους και έδινε την μπάλα στον συμπαίκτη του σα να του λέει: "Πάρ' της εσύ τώρα, εγώ έχω άλλη δουλειά". Και ξέρετε τι ήταν η μεγαλύτερη διαφορά; Αυτός δεν ήταν σκόρερ· ήταν ένας άνθρωπος που έκανε όλους τους υπόλοιπους να νιώθουν πως δεν είχαν λόγο να βρίσκονται μέσα στο γήπεδο. Ο Αγιάρ δεν ήταν διαφορετικός. Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κάνουν επεισόδια επειδή "δεν έχει σκόρερ" ήταν αυτοί που πριν τρία χρόνια σηκώνονταν όρθιοι στο γήπεδο κάθε φορά που εκείνος έπαιρνε μπάλα σαν να είχαν δει θεό. Γιατί; Επειδή εκείνος έκανε βόλτες σα σκακιστής σ’ έναν αγώνα που όλοι γύρω του έπαιζαν ντάμα. Του πέταγαν μπάλα στη περιοχή σα να ήθελαν να του πουν: "Πάρ’ την εσύ, εγώ βγήκα εκτός φόρμας". Κι αυτός; Την έπιανε, έκανε μια κίνηση σα νεροτσουλήθρα, την έδινε στον Μπλαντσό κι εκείνος σήκωνε το χέρι σα να βγάζει νόημα σ’ έναν ξένο που κοιτούσε λάθος τον δρόμο. Αυτό το *voli* που όλοι κάνουν τόσες συζητήσεις; Ήταν μόνο η κορύφωση μιας σειράς κινήσεων που έκαναν τους αντιπάλους να νιώθουν σα να τους είχε στείλει ο κυβερνήτης της ομάδας τους για εκπαιδευτική επίσκεψη. Τι χρειάζεσαι λοιπόν πραγματικά; Μια ομάδα που όταν η μπάλα φτάνει στην περιοχή, δεν ψάχνει τον σκόρερ· ψάχνει τον άνθρωπο που ξέρει πού βρίσκεται ο κενός χώρος. Τον Κωνσταντίνο; Αυτός ακόμα περιμένει την μπάλα σα να βρίσκεται στην είσοδο μιας εκκλησίας στις Απόκριες — στέκεται εκεί σα μέρος ενός πίνακα ζωγραφικής που προσέχεις επειδή σου θυμίζει κάτι οικείο. Του Μπλαντσού; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που σκόραρε επειδή είχε μέσα του εκείνο το πείσμα του εργάτη που ξέρει πως κάθε πέτρα που βάζει στο οικοδόμημα κάνει τη διαφορά. Αλλά το μεγάλο ερώτημα είναι: μήπως τελικά χρειαζόμαστε έναν σκόρερ επειδή εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε πώς να τοποθετήσουμε τους ανθρώπους μας; Κοιτάξτε την ιστορία από την άλλη: όταν η ομάδα είχε μόνο έναν σκόρερ — τον Πολιτισμό εκείνον τον βράδυ — κανείς δεν θυμάται τον ίδιο τον σκόρερ. Θυμάται την ομάδα σα σύνολο, εκείνο το συναίσθημα όταν η μπάλα πήγαινε στο δίκτυο σα σπάνιο πετράδι που βρέθηκε στο σωστό σημείο. Αυτό λοιπόν που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως η Κάσπερ Ρουντ δεν χρειάζεται σκόρερ· χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν του πέφτει μπάλα στα πόδια, δεν κάνει τρία βήματα πίσω σα ντροπιασμένος γάτος. Χρειάζεται έναν που ξέρει ότι το γκολ γράφεται εκεί όπου ο αντίπαλος δεν υπάρχει. Κι επειδή οι αντιφάσεις είναι το αγαπημένο μας παιχνίδι εδώ μέσα: όσοι φωνάζουν για σκόρερ, ας πάνε μια βόλτα στον Βόλο εκείνο το απόγευμα πριν τον αγώνα εκείνον τον Οκτώβριο. Ας σταθούν εκεί που στέκονταν εκείνοι οι σκακιστές στη Γουδί, εκείνοι που αγνοούσαν τον ίππο επειδή είχαν ήδη τον βασιλιά να κάνει ό,τι ήθελε. Γιατί η Κάσπερ Ρουντ δεν χρειάζεται σκόρερ· χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν σου δίνει μια πάσα, σου λέει "πιάσε αυτή, εγώ έχω άλλο σχέδιο". Και ενώ εγώ σας μιλάω έτσι, ξέρω πως πολλοί από σας θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τη Φόλλο ΦΚ σα να ήτανε χτες. Ο Μπλαντσός είχε μπει στη περιοχή σα να είχε στο μυαλό του έναν χάρτη πόλεων όπου κάθε κουκκίδα ήταν κενός χώρος. Του έδωσε η μπάλα, έκανε δύο βήματα πίσω σα να έβλεπε κάτι πέρα από τους αμυντικούς, γύρισε δεξιά σα να είχε τηλέφωνο στο χέρι… και σκόραρε. Όχι επειδή ήταν γρήγορος· επειδή ήταν εκεί που έπρεπε να είναι. Κι εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε για σκόρερ σα εκείνους τους τύπους που πήγαιναν στο γήπεδο με χαρτί και μολύβι επειδή ξέχασαν πως η μπάλα δεν είναι αριθμός. Αλήθεια όμως… μήπως τελικά η Κάσπερ Ρουντ έχει έναν σκόρερ; Ναι, αλλά δεν τον βλέπουμε επειδή βρίσκεται παντού ταυτόχρονα. Του έχουμε δώσει διαφορετικά ονόματα — Κωνσταντίνος, Μπλαντσός, Αγιάρ — αλλά η ουσία είναι η ίδια: χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στην περιοχή, οι αντίπαλοι κάνουν τέσσερα βήματα πίσω σα να τους είχαν ανακοινώσει αποκλεισμό. Κι όσοι λένε διαφορετικά, ας πάνε μια βόλτα στη Γουδί εκείνο το πρωινό σα να θυμηθούν πως οι κινήσεις του σκακιού δεν γράφονται ποτέ στο χαρτί — γράφονται στην ιστορία.