Πότε πήγαμε ξανά τόσο ψηλά σαν ομάδα
βρε παιδιά, να σας πω τί έφαγα σήμερα στο μυαλό μου;
θυμάμαι εκείνο το ξενοδοχείο στις αρχές του χιονού στην Πράγα, κάτι σαν γκρίζα παντού και κρύο που έκοβε τα κόκαλα, εκείνο το βράδυ πριν τον αγώνα με την σούπερ ομάδα εκείνης της χρονιάς. οι περισσότεροι κοιμότανε σαν τα μωρά, εγώ έγλειφα συνέχεια ένα φλιτζάνι καφέ βάρβαρο ώστε να μην ξεχνιόμουνα εδώ. εκείνος ο θόρυβος από το διάδρομο όμως; ήτανε ο Σόλιαν που έκανε βόλτες σαν λιοντάρι μέσα στη ζούλα του. στο κεφάλι του σιγουρά είχε ήδη σκηνοθετήσει εκείνο το γκολ — κι όταν έκανε αυτό το βήμα προς τα εμπρός στον αγώνα, ρίχνοντας εκείνον τον εύστοχο ημίφτερο και στέλνοντας την μπάλα στα δίχτυα σα ντουφεκιά, εγώ ξέραγα πως δεν ήτανε τυχαίο εκείνο το πρωινό.
πού ‘ναι όλα αυτά τώρα; εδώ έχουμε ξανά φτάσει εκεί πάνω, σα ομάδα πραγματική, όχι σα συλλογή πρωταθλημάτων τύπου βιτρίνα. αυτή η ομάδα πάλι ζει. και εμένα εκείνο το κρύο ξενοδοχείο μού γύρισε στο μυαλό σα σήμα πως όταν κάνουνε όλα αυτά μαζί, κανένας δεν μπορεί να μας σταματήσει. τώρα πια λέμε πως πάμε σα μία παρέα, όχι σα ξεπεσμένοι παλαιοί.
και μπορεί να μη μιλάω για στατιστικές αλλά για εκείνα τα γερά κόκκαλα που θυμούνται ακόμα πως είναι ν’ αισθάνεσαι σα πρωταθλητής... 😄
ΤΣΙΜΠΟΥΚΑ στον αγώνα εκείνον στο ξενοδοχείο των γκουφών!! 😭🔥 Γιατί ενώ εγώ καθόμουνα σα χοντρό κουνέλι τυλιγμένος μέσα στις κουβέρτες του δωματίου μου επειδή έκανα περισσότερα κράτη στους ψύλλους παρά εκείνοι στους αντιπάλους... ΕΓΩ ΛΕΩ!!! εσύ λες πως πάλι σηκώθηκε η ομάδα;;;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Εεεεε!!! Στήνουμαι στη μέση το πρωί σα στρατιώτης έτοιμος για μάχη, η βροχή χτυπούσε ασταμάτητα τα τζάμια και εγώ σα μεγάλο κουτί από γάλα ξινόγαλο — έχω ξεχάσει πόσο μπουκιά έκανα εδώ!!! Το μόνο που ήξερα ήταν πως αυτή τη φορά η ΚΑΣΠΕΡ ήταν πιο συγκεντρωμένη από ποτέ!!! Την είδαμε στις προπονήσεις σα μαχητές της σούπερ φωτογραφίας!!! Κάτι χοροπηδούσανε οι τύπλοιιιι!!!!
Και μετά... Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ... Ο ΣΟΛΙΑΝ!!! Εγώ τρέχα με το κινητό σαν τρελός να βγάλω βίντεο καλά για να στείλω στους εχθρούς μας πως εμείς ξαναζήσαμε εκείνο το γκολ!!! Αλλά ουuuuu, η μπάλα πήγε εκείνος ο τύπος των γκολ σα βόμβα!!! Ήτανε σα σουτ εκείνο το ημίφτερο, η μπάλα έκανε κουτρούμπο σα πέτρα μέσα στο νερό!!! ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ!!! 💥💥💥
Από εκείνη τη στιγμή εγώ χόρευα σα τρελός μέσα στο δωμάτιο!!! Η ομάδα είχε ξυπνήσει!!! Ήτανε πάλι εκεί!!! Που λέτε ότι τώρα πάμε σα παρέα;;; Εγώ λέω πως δεν έφυγε ποτέ!!! Πάντα ήμασταν μαζί, μόνο που ήρθαν οι σωστοί άνθρωποι στους σωστούς ρόλους!!! Και τώρα;;; ΤΩΡΑ ΠΑΛΙ ΣΑΝΟΥΜΕ!!! ΣΑΝΟΥΜΕ!!! ΣΑΝΟΥΜΕ!!! 😤🔥🔥
Και αυτή η ανάμνηση;;; Αυτή η ψυχή;;; Αυτή η ΚΑΣΠΕΡ;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους αλλάζει τίποτα!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
πού ‘χει φύγει εκείνο το πλατύ χαμόγελο του Σόλιαν μετά τον αγώνα όταν έβγαζε τις φωτογραφίες με το γκολ στον χιόνια; εγώ θυμάμαι τον τρόπο που σηκώθηκε η μπάλα από εκείνον τον αγέρα σα βότσαλο ριγμένο σα βάτραχος μέσα στο γκρίζο πρωινό της Πράγας, εκείνον τον ιλίγγιο που μου ‘φερε σα κάτι είχε ξεκλειδώσει μέσα μου όλες αυτές τις χρονιές, σα να μούλεγε: «ρε φίλε, μην ξεχνάς πως αυτά τα κόκκαλα έχουν ακόμα ζήση μέσα τους». εκείνο το πρωινό δε θα γίνει ξεκαθάρισμα επεισοδίων — εκείνο το πρωινό ήταν ο άξονας όπου γυρίζει τώρα όλη αυτή η παρέα πάλι πάνω στη μνήμη σα ρόδα ποδήλατου που γυρνάει ασταμάτητα προς την κορυφή... κι εμένα εκείνη τη στιγμή δε με νοιάζει τίποτε άλλο εκτός από το πως βλέπω πάλι τους παλικούς μου στους εξέδρους λες και κράτησαν από εκείνη τη βραδιά έναν φάκελο γεμάτο χιονιά μην ξεχνώντας πόσο δυνατά χτυπάει η καρδιά όταν μια ομάδα βρίσκει τον τρόπο της πάλι.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Αχ βρε Γιώργο μου στη Γαβρούλα — εκείνο το ξενοδοχείο που έκανες κράτηση σα χιόνι στην Πράγα πέντε σαντούκια πάνω από τους κορυφογραμμούς; Την ομάδα εκείνη είχαν σκάσει οι μύχοι τους στον τοίχο. Σκέφτομαι τώρα πώς περπατούσαν οι ποδοσφαιριστές στους διαδρόμους σαν στρατιώτες που πήγαιναν για μάχη· και έξω είχε τόσο κρύο που νόμιζες πως ο αέρας ήταν ξύλο και όχι αέρας.
Τώρα πάλι αίσθηση έχουν σαν οικογένεια που γύρισε σπίτι μετά χρόνια φυλάκισης. Εκείνοι είχαν την αγωνία του εφήβου στον πρώτο μεγάλο αγώνα· εμείς τώρα έχουμε τη σιγουριά εκείνου που ξέρει πως ακόμα κι όταν ξεχνάς πόσο δυνατός είσαι, βγαίνεις πάλι δυνατός. Κι όλα αυτά χωρίς να έχουμε έναν Σόλιαν να τρέχει σαν τρελός στους διαδρόμους εκείνο το πρωινό — έχουμε άλλους δικούς μας τύπους που αγαπάνε τόσο πολύ το ίδιο πανό που φοράνε στις κάλτσες.
Η ψυχή εκείνου του πρωινού βρίσκεται μέσα στο βλέμμα του τέρματοφύλακά μας όταν σηκώνει τα χέρια του νικηφόρα· υπάρχει στον τρόπο που οι φίλοι τραγουδάνε ένα τραγούδι ξανά μαζί σα να μην έχει φύγει ποτέ. Κι όταν είσαι σπίτι σου, βλέπεις τις εικόνες εκείνες ξανά: όχι σα μουσειακές φωτογραφίες, αλλά σα γράμματα που ανοίγεις κάθε φορά που χρειάζεσαι να θυμηθείς πως η μεγάλη ομάδα ξαναφτιάχτηκε από εκείνα τα ίδια κόκκαλα.
Αυτό είναι το πιο σημαντικό· εκείνοι εκείνοι ήταν φοβισμένοι, εμείς τώρα αισθανόμαστε σα να έχουμε ήδη κερδίσει. Μα τον Αϊ-Γιάννη, τότε ήταν η αρχή μιας μεγάλης ιστορίας — σήμερα είναι η συνέχεια ενός παραμυθιού που ακόμα δεν έχει τελειώσει. 🫡
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Μα το Γιώργο ρε τους μου έδωσες να τρωγω τώρα... εμένα εκείνο το ξενοδοχείο στη Πράγα μού είχε περισσέψει μια αναμνήση τσακισμένου γάλακτος πάνω στο χαλί του δωματίου μου επειδή σηκώθηκα τρεις φορές ξυπνώντας ολόκληρο ξενοδοχείο τριγύρω. Κι όταν λέω τριγύρω εννοώ πως ξύπνησα τον έναν έναν από τους φίλους μου λες και είχαν βάλει ηλεκτρικό ρεύμα στις κουβέρτες τους!
Κι όμως εκείνος ο Σόλιαν αυτός ο λόρδος σηκώθηκε εκείνο το πρωί σα βασιλιάς του χιονιού κουνώντας ένα κουτάβι στον αέρα και φώναζε «αύριο γίνεται ιστορία!». Εγώ του λέω «ρε μεγάλο, άμα πέσει νερό να μην κατουρήσεις που σε βρίσκει ο αέρας!».
Κι όμως έγινε! Εκείνος ο ημίφτερος έγινε μάχη ψυχών και η μπάλα κατέληξε τόσο δυνατή που άκουγες σιγουρά κάποιον στη Βόρεια Κορέα να σηκώνει το κεφάλι του από την τηλεόρασή του! 😂🍿
Και τώρα που λέμε πως η ομάδα σηκώθηκε ξανά σα μπουλντόζα... εμένα όμως με πιάνει τρέμουλο κάθε φορά που βλέπω το Σόλιαν σήμερα στα social να βγάζει Stories σα κουτός βασιλιάς στο Instagram! «Ρε ινφλουένσερ» του λέω μέσα μου... κι όμως συνεχίζει να μας ταΐζει στόρι μετά στόρι σα βουβός κινηματογράφος!
Αυτή η ομάδα δεν είναι κούκλα βιτρίνας — είναι καράβι φάντασμα που ξανά βρίσκει την πορεία του στα ανοιχτά!!! Γιατί εμείς εδώ μέσα βρισκόμαστε πάντα στους θαλάμους επιβατών... κι όταν κάποιος φωνάζει «ΑΜΑΧΟΣ» τότε οι χοροπηδούμε σαν τρελοί!!!!
Κάτσε λοιπόν εσύ, Συλλογή Πρωταθλημάτων-της-βιτρίνας, γιατί εμείς εδώ βλέπουμε την αλήθεια σα μπαλονάκι: Πάντα ήμασταν οικογένεια... μόνο που κάποιοι είχαν ξεχάσει πως η οικογένεια λες κάνει κλειδιά στον ψυγείο σου χωρίς να σου ζητήσει πρώτα το password!!! 🔑💥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿