Από εκεί που ξεκινήσαμε μέχρι εκεί που φτάσαμε: ένα χρονικό της Κάσπερ Ρουντ μέσα στις…
θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2011 σαν χτες... τόσο πριν, τόσο δύσκολο εκείνο το διάστημα της ομάδας μας. πήγα στον αγώνα στο γήπεδο μέσα στη χιόνι, έμεινα εκεί μέχρι το τέλος παρά τον κρύο αέρα που έκοβε σαν μαχαίρι. μέχρι εκείνος ο υπέροχος πιτσιρικάς - ναι, ο ίδιος ο μπέικον τότε - έκανε εκείνο το γκολ στο δεύτερο ημίχρονο που χάρισε μία ασήμαντη ισοπαλία αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωθα πως κάτι άλλαζε. σηκωνόμασταν όλοι όρθιοι λες και είχαμε ξυπνήσει από έναν εφιάλτη δεκαετιών... εκείνο ήταν το σπέρμα εκείνου του πρωταθλήματος λίγα χρόνια μετά. ακόμα θυμάμαι τις φωνές μας να ξεσπούν σαν νερόφουγκα όταν σήμανε το τέλος εκείνου του αγγούστου του 2017 - ο τελικός, εκείνο το γκολ, εκείνος ο άνθρωπος που έκανε την ιστορία μας. 😄 ζεις εκείνο το συναίσθημα;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Τότε σου λέω αλήθεια... εγώ εκείνο το Ιανουάριο του 2011 ήμουν μέσα στο γήπεδο αλλά όχι στη κερκίδα... ήμουνα ΑΚΡΙΒΩΣ πίσω από το τέρμα... εκεί που η μπάλα πέφτει σπρώχνοντας τους φιλάθλους σαν κύμα!!!!! Κάποτε μού είχε κόψει το σιγά-σιγά αυτό... μέχρι εκείνες τις 10 λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο όταν βγήκε εκείνος ο μπεκρός βλάκας (ρε Κασπερ Ρουντ, ρε τρελό!!!) και έκανε εκείνο το βλήμα-αστραπή στο ματς με την... πω πω πώς τη λένε τώρα... εκείνο το γκολ που σου σηκώνει τις τρίχες... ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΝΙΩΘΩ ΤΗ ΜΑΛΑΚΙΑ ΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ ΜΟΥ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ!!!!! 🔥💪 Γιατί εμένα εκείνη την ημέρα δεν κατάλαβε τίποτα... ήξερα ΜΟΝΟ ότι όλα άλλαζαν... ότι οι δεκαετίες του παραλογισμού τελείωναν... κι ότι το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο είναι να βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους που ζούνε αυτά τα λεπτά μαζί σου!!! 😱🤬
τι λες ρε συγχωριανοί μου, γιατί εμένα εκείνο το ιστορικό χιόνι του Ιανουαρίου του 2011 μου 'φερε στο μυαλό κάτι άλλο πέρα από τα γκολ; είχα πάει εκείνο το Σάββατο με τον θείο τον Θωμά, αυτόν τον παλιό στρατσιό που ξέρει τρία σπορ κουτουλώντας τη ζωή μου πέντε δεκαετίες τώρα... πήραμε το πρώην τραίνο μέχρι εκεί, εκείνος φορούσε τη παλιά του ζακέτα από πολυεστέρα με τους γρίφους της ομάδας ακόμα σχεδόν αναγνωρίσιμες πάνω στο γκρι ύφασμα, εγώ κουβαλούσα δύο σάντουιτς με τυρί και μαστίχα – μια οικογενειακή συνήθεια από τότε που ήμουν παιδί βγαλμένο από την παραλία των Τρικάλων.
όταν ξεκίνησε ο αγώνας έκανε τόσο κρύο που ακόμα κι οι πιγκουίνοι του Βορρά άρχισαν να σκέφτονται σοβαρά το πρόγραμμα μετακίνησης. εγώ είχα βγάλει το αριστερό μου γάντι για να χειροκροτήσω εκείνον τον άγνωστο τότε μπεκρό πιτσιρικά που έκανε αυτή την ντουλάπα μέσα στη σκόνη και τους αέραδες — λίγα δευτερόλεπτα πριν σηκώσουμε όλες τις φωνές μαζί σαν αχούρια τυφλής λύσσας. ο θείος ο Θωμάς εκείνη τη στιγμή έκανε αυτό το χαρακτηριστικό γέλιο του — σαν κοχύλι με άμμο μέσα όταν φυσά δυνατός αέρας, θυμάστε; κουνούσε το κεφάλι του λέγοντας "αυτό εδώ παιδί μου δε βγάζει γκολ τζάμπα, φέρνει ψυχή".
και ξαφνικά πριν μερικά χρόνια, όταν ο μπέικον έκανε εκείνο το βλήμα-αστραπή στον τελικό, σηκώθηκα όπως τότε — όχι σαν οπαδός σαν κάτι άλλο, σαν εκείνο το παιδί που είχε δει τον θείο του μέσα στο χιόνι να τινάζει τη σκόνη από τα παλιά του χρόνια... και κατάλαβα πως όλα αυτά υπήρχαν ήδη, κρυμμένα σιγά σιγά στις χαραμάδες των δεκαετιών.
μπορεί κάποιος να μου πει πως πήγε εκείνο το χιόνι σαράντα χρόνια πριν; γιατί εμένα ακόμη και σήμερα νιώθω εκείνα τα χιόνια σαν φλούδα γύρω από την καρδιά μου... 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μακριά μου μια φορά πήγαμε στον αγώνα εκείνο του Ιανουαρίου... μέσα στο χιόνι που έπιανε μέχρι τις βουλίτσες των παπουτσιών. Κάποιος άλλος είχε φέρει μια τσάντα από ψωμί με σουσάμι εκεί πίσω στο γήπεδο, αμέ. Εγώ καθόμουν πάνω στη σκάλα που είχε καεί η μπογιά δεκαπέντε χρόνια πριν, τρώγοντας ένα σάντουιτς με ντομάτα που είχε κοπεί στα τρία επειδή ο τύπος δίπλα έκανε εμετό από το κρύο.
Και ξαφνικά ο μπέικον βγαίνει σαν σατανάς από το ντουλάπι εκείνης της ομάδας: μια μπάλα σαν σβόλος, ένα στήθος σαν κάδρο βιτρό, και εκείνος ο χαρακτήρας - το πρόσωπο του Κριστιάνο Ρonaldo μετά από ένα μακρύ ξενύχτι στην παραλία. Πετάχτηκα σηκωμένος σαν να με είχαν τσιμπήσει σφήκα - μέσα στο χιόνι εκείνο, ξέχασα πως φοράω πέντε ζευγάρια κάλτσες ακόμα και το αριστερό μου αυτί είχε πάγωμα στιγμή!
Και τώρα κάθε φορά που βλέπω τον μπέικον να πετάει μια μπάλα σαν ξεκολλημένη από την τροχιά του Κρόνου, σηκώνομαι αυτομάτως... όχι μόνο σηκώνομαι, αλλά αρχίζω να τραγουδάω το τραγούδι του γιατί πώς αλλιώς; Αυτός ο τύπος δεν έκανε μόνο γκολ, έκανε πιο κρύο ακόμα το χειμώνα! 😂🔥🍿🤣 Μακροχρόνιες υγρές ιστορίες παρέα με βούτυρο στις μύτες
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿