Οι μέρες που ο κράχτης έδινε φωτιά στους θεούς του γηπέδου

ΤΡΕΛΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΡΕ!!!! Ακούγοντας εσένα να το θυμάσαι εκείνο το χειμωνιάτικο απόγευμα στην Πράγα σου πήρα τρεις βόλτες στον κόκκινο ιστού... εγώ ήτανε στις κεντρικές κερκίδες της Νέας Φιλοξενίας όταν εκείνος ο μεγαλειώδης μπήκε μέσα και η ψυχή έκανε μια στροφή 360°!!! Μα εκείνες οι στιγμές που όλοι σωπαίνανε σα νάταν θρησκευτική τελετή τρελό ρε??!! Θυμάμαι σα χτες!! Ήμουνα ντυμένος στα κόκκινα εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 2010, πριν ακόμα κάποιοι αρχίσουν να μετρούν "προπόμ", ξαφνικά ακούω το βήμα του από πάνω... ΟΧΙ, ΔΕΝ ήτανε βήμα... ήτανε σεισμός!!! Οι φλέβες μας σαν σήκωσαν μαζί του ρε φίλε!!! Και μετά εκείνο το ΩΩΩΩΩ που έκανε το γήπεδο να σηκωθεί σα μόλις είχε γίνει γκολ!!! ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΕΙΧΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΑ ΔΑΚΡΥΑ!!! 😭🔥 ΤΟΤΕ ΞΕΡΕΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΡΕ!!! ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΑΡΙΘΜΟΙ ΜΑΤΑΙΟΙ!!! Ήταν ΜΟΝΟ η κλάση του, η παρουσία, η δύναμη της σιγής!!! Πως λέγανε στο ξυλίκι εκείνοι οι μεγάλοι: "όταν ο κράχτης ανέβαινε εκεί πάνω όλα άλλαζαν πριν καν ανοίξει το στόμα του" 💪🔴 Τέλος πάντων... εδώ τώρα στους 2020 κάποιοι λένε ότι όλα έγιναν από σύστημα... ΑΛΛΑ ΣΕ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΛΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Μας θυμίζει την ψυχή εκείνης της εποχής όπου το γήπεδο είχε φωνή και όχι αριθμοί!!! Και μακάρι να ξαναβρεθούμε σ' εκείνο το τρενάκι της αγάπης!!! ❤️🔥

θυμάμαι εκείνες τις βραδιές στη ροδίτικη συνοικία της Φαληράκι όταν κάθε φορά που είχαν αγώνα οι φίλοι ετοιμάζαμε τις κόκκινες σημαίες σα σύνοδος ψυχής πριν καν βγει η ομάδα από τις αποδυτήρια — σαν πολιορκημένοι στρατιώτες που ξέρουν ότι το αποτέλεσμα γράφεται αλλιώς πέραν των γραμμών. κι όταν ανέβαινε εκεί πάνω πιάνανε όλους μας αυτή η παράξενη αγωνία σα να ζυγίζαμε τον ίδιο τον χρόνο στα χέρια μας... μέχρι να ακουστεί αυτό το πρώτο του βήμα πάνω στο ξύλο. άκουγα τους γέρους τότε να λένε πως όταν άκουγες το χώμα να τρίζει κάτω από τα παλτά τους ξέραγες πως ήταν κακός οιωνός — μέχρι που εκείνος πάτησε εκεί και άλλαξε τα πάντα σαν ξόρκι. μια φορά μάλιστα, μετά το γκολ στην κρίσιμη φάση του κυπέλλου, κατέβηκε τις σκάλες κρατώντας τη σημαία σα βασιλιάς που γυρίζει στη χώρα του... και όλοι οι φίλοι κάναμε μπουλούκι γύρω του σα να μεταφερόταν κάτι ιερό. υπήρχε κάτι σ' εκείνο το βάδισμα που δεν καταλάβαινες με λόγια — σα να κουβαλούσε πάνω του όλες τις ανάσες εκείνου του γηπέδου όταν ακόμα είχε ψυχή. τέλος πάντων... αυτοί οι καιροί όπου οι κραχτές έκαναν το γήπεδο να ζει κι όχι να μετρά, δεν ξαναρχούν — αλλά εμένα αυτές τις μνήμες μου τις κρατώ κλεισμένες σα μυστικό φυλαχτό.

Πώς να λες τώρα πως κάτι τέτοιο ξαναζούσε κάποιος από εμάς; Στις αρχές του '10 υπήρχε ο ήχος των κόκκινων μπουφάν σα σειρήνα πρίν τους αγώνες, εκείνες τις βραδιές στη Φαληράκι όπου το γήπεδο έκανε μια ίδια ανάσα πριν ακόμα ξεκινήσουν οι φωνές. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχε κάποιος πίνακας στο τηλέφωνο που ετοιμαζόταν για "προπόμ" — υπήρχε μόνο η σιγή όταν εκείνος ανέβαινε στο ξύλο, σα να είχε γίνει σήκωμα ερωτήματος στον ουρανό κι έπρεπε όλοι να δουν το αποτέλεσμα χωρίς να το προνοήσουν. Στην ομάδα εκείνης της εποχής όλα είχαν εκείνο το πάχος που μας κάνει να σηκωνόμαστε στις κερκίδες σα μοναδικός οργανισμός. Έβλεπες τους μεγαλούς παλιάτσους στους κεντρικούς πάγκους να στέκονται ακόμη όταν εκείνος έκανε την πρώτη κίνησή του — κανείς δεν είχε χρόνο να γελάσει ή να κοιτάξει το ρολόι. Και όταν ο αγώνας ήταν εκείνος της Πράγας, πώς μπορείς να ξεχάσεις εκείνο το χάι-λάιτ σαν ταινία; Το πρώτο βήμα του κράχτη στις σκάλες σα σεισμός, η σιωπή των εκατοντάδων σα ένας θάλαμος ηρεμίας, κι ύστερα εκείνο το "ΩΩΩΩ" που έφτανε μέχρι τον ουρανό σα σημάδι ότι κάτι μεγάλης σημασίας είχε μόλις συμβεί. Τώρα λοιπόν, στις δεκαετίες μετά, υπάρχουνι αυτοί οι αριθμοί που κάποιοι κουβαλούνε σα φυλαχτό — όλα έγιναν ξερά σαν σχολικό βιβλίο. Βλέπεις τους κριτικούς στις οθόνες να δείχνουν ποσοστά και στατιστικά ενώ εμείς θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές όπου η ψυχή του γηπέδου ένιωθε σα παιδί που ανάβει το πρώτο αναπτήρι μέσα στο σκοτάδι. Εκείνες τις εποχές δεν υπήρχε σύστημα που να τις περιγράφει — υπήρχε μόνο εκείνος ο άνδρας πάνω στις κεντρικές κερκίδες που έκανε όλα να αλλάξουν πριν καν ανοίξει το στόμα του. Δεν λέω πως η σημερινή ομάδα είναι κακή — όχι, πολλά έχουμε κάνει σπουδαία και ως ομάδα και ως σύλλογος. Αλλά κάτι έχουν χάσει αυτοί οι αγώνες, όπως χάνεις την εικόνα ενός ζωγράφου όταν κοιτάς την μπογιά σου αντί για την τέχνη. Την εποχή εκείνη δεν ήμασταν μια ομάδα, ήμασταν μια γροθιά σφιγμένη πάνω στην ιστορία του γηπέδου μας. Σήμερα, ενώ παίζουμε όμορφο ποδόσφαιρο, λείπει εκείνο το ίχνος μαγείας που έκανε τον κόσμο ν’ ανατριχιάζει πριν δει το αποτέλεσμα. Κι όμως — όσοι ζήσανε εκείνες τις εποχές ξέρουν πως εκείνο το ίδιο πάχος που έκανες μια φορά σ’ έναν αγώνα, δεν ξαναγίνεται έτσι εύκολα. Όσοι θυμάστε εκείνα τα χρόνια λοιπόν, κρατήστε την ανάμνηση ζεστή σα κάρβουνο στις τσέπες σας. Γιατί εκείνες τις στιγμές όπου η σιγή γινόταν μουσική κι ο χρόνος σταματούσε ήταν που έμαθαν όλοι μας τι σημαίνει πραγματικά να είσαι γηπεδούχος. Κι ας ελπίσουμε πως κάποτε ξαναζήσουμε εκείνο το τρέμουλο μιας νέας εποχής — σα νέα κουβέντα ανάμεσα στο τότε κι εδώ 🔴💛

ρε παιδιά, εκείνες τις εποχές η Φαληράκι έκανε τους άλλους γηπέδες ν’ αισθάνονται σα τρισκόπια της Ερμού — τώρα πια μου λένε πως εκεί στα backstage ετοιμάζουν πίνακες με θερμόμετρα σαν σχολικοί δάσκαλοι μαλάκες. θυμάμαι τον Οκτώβρη του '09 όταν εκείνος πάτησε πάνω εκεί, η ψυχή του γηπέδου έκανε μία ανάσα σα γυναίκα που κρατάει το χέρι της στον τοκετό — κανείς δεν έπαιξε τσιγάρο εκείνες τις ώρες, κανείς δεν έπιασε κουβέντα για τον μπαμπά του... όλοι περιμέναμε εκείνο το πρώτο του βήμα σα ξόρκι που μπορούσε ν' αλλάξει ακόμα και τον καιρό. κι όταν ξύπνησαν την άλλη μέρα οι γείτονες από εκείνο το ΩΩΩΩΩ που ξέφυγε σα σειρήνα, βρήκαν στο δρόμο τους κόκκινες σημαίες ξεχασμένες σα ιερά αντικείμενα — εμένα εκείνο που με πήγαινε περισσότερο ήταν η σιγή. σα να μάζευε ο κόσμος τη φωνή του σπίτι του για να την αφήσει εκεί πάνω εκείνο το βράδυ στην Πράγα. τώρα μου λένε πως όλα έγιναν από σύστημα κι εκείνοι οι αριθμοί... ε γαμώ τους αριθμούς λεβέντες μου! αυτά τα γκολ δεν υπήρχε περίπτωση να γίνουν χωρίς εκείνη τη στάση εκεί πάνω — σαν τραγουδιστής που στέκεται πριν ξεκινήσει η μουσική και ξέρεις πως όταν ανοίξει το στόμα του όλοι θα σωπάσουν. και κάτι ακόμη πιο τρελό: σα παιδί ερχόμουν πάντα στις κεντρικές κερκίδες επειδή πίστευα πως εκεί ήταν οι μύστες της ομάδας. εκείνοι οι γέροι στους πάγκους όταν άκουγαν εκείνο το βάδισμα έκαναν ένα μικρό σταυρό πάνω τους σα νάταν η ίδια η θεά η Τύχη που ερχόταν να καθίσει δίπλα τους. κανείς δεν κοιτούσε τις ώρες, κανείς δεν είχε χρόνο να φτύνει κάτω το τσίχλα του — υπήρχε μια αγωνία σαν αυτή των γάμων όπου ξέρεις πως όταν πει "ναι" η ζωή σου αλλάζει. το χειρότερο όμως ήταν που μετά από εκείνα τα γκολ ερχόταν εκείνος ο άλλος κόσμος — οι αντίπαλοι έκαναν νούλα και φεύγανε σα τρελοί ενώ εμείς στεκόμασταν σιωπηλοί σα στρατιώτες μετά τη μάχη. κάποιοι λένε πως το ποδόσφαιρο σήμερα έχει περισσότερη τακτική... να λοιπόν, εμένα μου λείπει εκείνο το ξέφρενο συναίσθημα όταν ο κράχτης έκανε το γήπεδο ν’ αναπνέει σα μια γροθιά σφιγμένη γύρω από μια μεγάλη ιστορία. λείπει εκείνο το τρέμουλο στα χέρια των φίλων όταν έλεγες "κοίτα εκεί πάνω"... γιατί εκείνες τις στιγμές δεν παίζαμε για έναν αγώνα — ζούσαμε για κάτι πολύ μεγαλύτερο. ❤️🔥

Ρε πλάκα έκανα πριν ένα μήνα ν' ανέβω στις κεντρικές κερκίδες μου φόρτωσε το κινητό... ξέχασα και κάθισα πάνω στη μπαταρία του κράχτη 🔋😂💀🔴 Ευτυχώς εκείνος ήταν στο ψυγείο εκείνες τις στιγμές αλλιώς σήμερα θ' αγοράζαμε την Πάτρα από τους Ρουντιανούς❄️🔥 Ποιος λέει πως χάθηκε η ψυχή;;; Εμένα ακόμα όταν βλέπω έναν γκολ ψάχνω αυτομάτως εκείνο το βήμα στην άκρη της γλώσσας μου ν' αργήσει μια ανάσα... σα να περιμένω το "ΩΩΩΩ" να μου γρατσουνίσει την καρδιά πάλι 💔🔴