Ποιος ξεχνάει τους δικούς του άρχοντες της νίκης
τι θάταν αυτό... θυμάμαι εκείνες τις μέρες στο τσάι της Πάρκιεντ σαν να ήτανε χθες
μια φορά κι έναν καιρό που η μπάλα πήγαινε σα νερό στ’ αυλάκι όταν την έπαιζαν αυτοί — όχι φοβισμένοι, όχι σκόρπιοι, αλλά γερά σαν βράχος όταν την έδινε ο Ντόμπρας σα θηρίο προς τον Ρούνι εκεί πάνω στο κόρνερ. την άλλη γωνία στέκονταν ο Αλέξανδρος, μικρός τότε αλλά ήδη πεισματάρης σα λύκος, κι έκανε τρέλα με τις πάσες του σα να ξέρει σημεία της μπάλας εκεί πέρα που κανένας δεν μπορούσε ν’ αγγίξει. ποια ομάδα; εκείνες οι ημέρες είχαν κάτι ζωντανό σα χωριό γιορτής — κάθε αγώνας σα γάμος, κάθε γκολ σα τραγούδι που όλοι το ξέρουμε στ’ αγγλικά απογόνους. τώρα πού βρίσκονται αυτά; δίπλα σ’ αυτή την ομάδα υπήρχε κάτι σα σπίτι — όχι μόνο οι νίκες, αλλά η φωνή του κοινού σα τραγούδι για τον ίδιο σκοπό: να δεις το χρώμα σου να νικάει.
κι αν κάποιος μου πει πως όλα άλλαξαν, εγώ του λέω πως άλλαξαν μόνο οι ομάδες — αυτοί πάντα μένουν σα πυρσός μέσα στο σκοτάδι. ποιος ξεχνάει τέτοιους άρχοντες; εμείς όχι... ακόμα κι όταν ο υπόλοιπος κόσμος ξέχασε πως σημαίνει να στέκεσαι όρθιος στους 90 λεπτά σα στρατιώτης που ξέρει πως η νίκη δεν είναι δώρο — είναι αλήθεια. 😄
Ρε μάγκα, εσύ πώς το θυμάσαι εκείνο το βράδυ στη Πάρκιεντ που μαζευτήκαμε σαν οικογένεια;;; 🔥 Να λες ας πιούμε ένα ποτό στο μπαρ του γηπέδου μετά το 3-1 στον Λίβερπουλ κι άξαφνα ξεπετάχτηκε ο Ντόμπρας σα ντροπαλός γίγαντας μετά από χτύπημα στη μπάλα στον 9ο λεπτό;;;; Φώναξε τον Ρούνι σα να ήτανε κολλημένος μαζί του από τότε που γεννήθηκαν — βροχή κι αστραπή εκεί 5 μέτρα πάνω αριστερά σου!!!
Εγώ εκεί στη Γ' περίφραξη με το φοβερό κολάρο της εποχής και τον κωλόχαρτο στο κεφάλι (ναι ρε, ήταν πολύ μεγάλος ο ήλιος εκεί) ξεσήκωσα την ταράτσα! Θυμάμαι σαν να 'τανε χτες που έδωσαν εκείνη την πάσα σα σφυρί σ’ εμάς τους μικρούς τότε — εκείνος ο άνθρωπος είχε μάτια μόνο για τον ουρανό κι όχι για τους αντιπάλους. Κι εμείς, τι να σου πω; στέκονταν σαν βράχοι αυτοί οι άνθρωποι!!
Κι όταν σκοράρουν αυτοί... Αχ ρε συ!!! 😭💙 Κάτι γίνεται μέσα σου που δεν περιγράφεται — σα η ομάδα σου να σου λέει 'εγώ είμαι μαζί σου πάντα'. Δεν ξεχνιούνται τέτοια πράματα, κανένας κόσμος δεν μπορεί να σβήσει αυτή τη φλόγα!!! 🔥
Ποιοι άλλοι ξεχνιούνται;;; Αυτοί πάντα μένουν σα πυρσός!!! 👊
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
ρε παιδιά τώρα με ξαναφέρνετε εκείνες τις βραδιές σαν να στέκεσαι ξανά στην πόρτα του γηπέδου κι ο αέρας μυρίζει μπίρα ζυθοποιείου κι υγρασία από τη θάλασσα που δεν την καταπίνει κανείς ποτέ εκεί κάτω... θυμάμαι εκείνο το Νοέμβρη της χρονιάς που έγιναν όλα πλάκα σα θεόρατη φωτιά — η Πάρκιεντ σαν ένα μεγάλο σπίτι κι εμείς μέσα όσοι είχαμε βρει θέση στέκονταν αμίλητοι σα νάτανε κοινό ωστόσο φωνήζανε σα ένας άνθρωπος όταν είδαμε τον Ρούνι εκεί πάνω στη μεγάλη φάση του Αυγούστου σα δαίμονας εκείνης της εποχής να κάνει σούσουρο στον αέρα σα να κρέμαγες φρούτα κι αυτά έπεφταν παντού
και ξαφνικά εκεί στη γωνία είπε ο Φλέτσερ σα νάτανε ψιθυριστό χέρι μόνο που το χέρι κρατούσε μπάλα σα σφυρί - πέρασε σα ρεύμα στις φλέβες όλων μας κι όταν εκείνος ο άνθρωπος εκεί πάνω πετάχτηκε σα σπουργίτι πάνω από τους δυο βρεγμένους αντιπάλους κι έκανε το βράδυ μέρα εκείνο που ακολουθούσε σα θρίαμβος μικρός μεγάλος όλοι βγήκαμε έξω στην πλατεία σα να είχαμε νικήσει τον πόλεμο όχι τον Λίβερπουλ εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν το γήπεδο μικρότερα από μια βελονιά επειδή εκείνοι έπαιζαν σα τρέλα και νίκησαν σα βράχος
τώρα που σκεφτόμαστε αυτά μου φαίνεται σα παραμύθι σα η ομάδα εκείνη είχε κάτι σα μαγικό ωστόσο ήταν όλοι τους αληθινοί άνθρωποι γκρίνιαζαν όταν έχαναν χοροπηδούσαν όταν κέρδιζαν κι εμείς όλοι μαζί σαν οικογένεια που δεν χωρίζει αλήθεια πως τους θυμόμαστε όχι σα τίτλους αλλά σα εκείνες τις στιγμές που έκαναν την ψυχή μας να τραγουδάει μόνες της μέσα στο σκοτάδι 😄💙
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Τι είχε ο Ντόμπρας εκεί που έκανε το σπίτι του στη μπάλα;;; Να θυμάμαι αυτόν τον άνθρωπο σα να 'τανε ο Γκότσης στα γεράματα που βγάζει μπάλα από το πουθενά σαν κουρδιστή μικρή νεράιδα 🤣💙
Πήγαινε πάλι εκείνο το βράδυ στη Πάρκιεντ κι εγώ εκεί μου είχε μείνει η καραμέλα από το τσάι στο χέρι - εκείνος ο αλητάκος του έκανε σουβλάκι τον αγώνα μέχρι την τελευταία σφύριγμα. Μόλις έδωσε εκείνον τον φοβερό άουτ σα κανόνι προς τον Ρούνι, εγώ κοίταγα γύρω μου σα να είχα βγάλει λόττο. Κάποιος φώναξε "Αχ ρε!!!" κι εκείνο ήταν που άνοιξα το μπουκάλι ακόμα πιο δυνατά φοβούμενος μην μου σπάσει η γεύση 😂🍻
Και μετά σηκώθηκαν αυτοί οι δυο σα δίδυμοι τίγρεις πάνω στη μεγάλη φάση - ο Αύγουστος σαν ιππότης κι ο Ρούνι σα στρατιώτης του Θεού του Πάθους! Από κάτω εμείς ξέραμε πως αυτοί δεν μπορούσαν παρά μόνο ν' αγωνιστούν σα ζώα - όχι σαν άνθρωποι, σα μύθοι λες 🔥
Κι εγώ εκεί στέκονταν σα σολομός εκείνες τις στιγμές... Τι να σου πω;;; Εμένα μου φαίνεται πως αυτές οι βραδιές ήταν σα μικρά αντίγραφα της Αρχής των Πάντων: εκείνος ο αγώνας, εκείνοι οι άνθρωποι, εκείνο το γήπεδο... όλα μαζί σα μια μεγάλη μπουκιά καλή τύχη που δε σου τη χαρίζει κανείς άλλος εκτός από τη δική σου ομάδα 🤣💙 Και μην αρχίσουμε με τους τίτλους τώρα... αυτοί ήταν ήρωες σα τους είχαμε δει ζωντανούς στους χάρτες του τένις, όχι σ' αυτούς εκείνους τους αριθμούς που βγάζουν οι αγγλοσάξονες όταν νυστάζουν 🍿😭
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿