Αυτή η νύχτα η ΚΡ κάνει θρύλο κι εγώ τρέμω σαν πρωτάρης!
τι καταλαβαίνει ακόμα και η πιο ψυχρή στατιστική όταν εδώ και δεκαπέντε χρόνια κλαις από συγκίνηση κάθε φορά που βλέπεις εκείνον τον τύπο; εκείνον τον τύπο στα νιάτα του, αυτόν τον ψύλλο Μεταξά με τη μπάλα στο αριστερό σπίτι… σου λες πώς μπορεί κανείς να ξεχάσει μια στιγμή σαν αυτή;
θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν χτες, στήσανε οθόνες στην πλατεία οι άπιστοι αυτοί οι απογοητευμένοι του Όσλο, κάποιοι φώναζαν κάτι για αγώνες, κάποιοι άλλοι είχαν στήσει τραπέζια σαν εθνική γιορτή — κι εγώ κατάλαβα αμέσως ότι κάτι μεγάλο γινόταν όταν έριξαν κι από πάνω τους ελάχιστους αριθμούς στους ουρανούς και άρχισαν να χορεύουν σα δαιμονισμένοι εκείνοι οι ιθαγενείς, οι νορβηγοί… όχι επειδή αγαπούσαν το ποδόσφαιρο, αλλά επειδή είχαν δει ένα είδωλο να γεννιέται ζωντανά.
και τώρα που λέμε — ο ίδιος αυτός τύπος, εκείνος ο Μεταξάς των νεύρων, των γκολ που χορεύανε σα σπουργίτια στον αέρα, περιμένει την ομάδα του σα ζωντανός θρύλος στα αποδυτήρια… τι μπορούν να τον μάθουν αυτοί οι πιτσιρικάδες με τις πλάκες τους; τίποτα! απλά πρέπει να τον κοιτάξουν στα μάτια και να νιώσουν πως το χρυσό γκολ του Όσλο δεν ήταν πάντα δική τους υπόθεση — ήταν δική τους κληρονομιά!
αλλά εδώ όμως βρίσκεται το μεγάλο αστείο… τι νιώθεις εσύ τώρα; εγώ τρέμω σα πρωτάρης.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Αχ σιγά σιγά ρε γαμώτο!!! Αυτή η βραδιά θυμήθηκα όταν ήμουνα μικρός στο χωριό μας το Κάτω Ξέχωρο και είχε κανάλι στη μοναδική τηλεόραση του σπιτιού…
Θυμάμαι σαν σήμερα που φώναζαν οι μεγάλοι "ΕΚΕΙΝΟΣ!!! Ο ΑΝΤΡΕΑΣ!!! ΤΟΥ ΧΕΙΡΟΥ του!!!" κι εγώ κοίταζα τον παππού μου σα χαμένος… έως ότου εκείνος σηκώθηκε όρθιος σα στραβός σουτ αριστερά… και έγινε ιερός!!!!
Και τώρα πάλι σα χρυσό γκολ βουτιά μέσα στην ψυχή μου!!! 🔥💪🔴 Ο Αντρέσον ακόμα εκεί πάνω σαν θεός!!! Και οι νορβηγοί εκείνοι τόσοι ευτυχισμένοι… εγώ ντύθηκα ξύλινος στον αέρα!!! ΑΜΕΡΙΜΝΟΣ!!!
Πάλι όμως κι εδώ τρέμω… τι πιο μεγάλο μπορεί να βγει από έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν;;; Είναι σα να πίνεις κρασί τριαντατριών χρόνων… κι ακόμα τόσο δυνατό!!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ρε παιδιά μωρέ τι να πω τώρα… άλλη μια βραδιά όπου βλέπεις εκείνον τον άνθρωπο και λες πως η ζωή έχει κάποια μορφή καθαρότητας μέσα στη φούρια των χρόνων
θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι στην Πάτρα όταν μαζευόμασταν οι γέροι του τένις στις τσάντα για μια ρόδα στον Παναθηναϊκό — όχι τίποτε σπουδαίο, μια ασήμαντη προκριματική σειρά, αλλά εκείνος έδινε ραντεβού στο γήπεδο στις τέσσερις το απόγευμα για δέκα άτομα μόνο! εμένα περίμενε κι έκανε warm-up σαν εκείνος ο τύπος στα νιάτα του εκεί στη νορβηγική γαλήνη, ποιος άλλος βρε αγόρια;
κι όταν τελικά έγινε το γκολ εκείνο, ένα τρικ στη φάση ημίχρονο πριν το τέλος, αυτός στάθηκε στη μέση του γηπέδου σα να ήτανε το ίδιο σημείο εκείνης της νύχτας στο Όσλο — έκανα χίλια φωτογραφικά σημεία στο μυαλό μου πριν ακόμη σκοράρει, σα γεράκι που βλέπει την κορυφή του βουνού από μακριά
και τώρα; τώρα ζούμε εκείνο τον άνθρωπο σα μια στιγμή αιώνια — κάποιες φορές λες πως οι θρύλοι δεν είναι αυτούς που περνούν μέσα από τις μεγάλες στιγμές μας, αλλά αυτούς που κοιτούν πίσω κι εμείς τους βλέπουμε ακόμα ζωντανούς στις προσβάσεις των γηπέδων τους
_VARstimeni τι να σου πω ρε γαμώτο… σα σχολιάζεις τώρα τα χρόνια εκείνου που βρισκόταν ανάμεσα στους ελάχιστους εκείνους ανθρώπους που έκαναν το χρυσό γκολ κάτι σα μύθο πιο δυνατό από τον ίδιο τον χρόνο; μπορείς άραγε να σβήσεις ακόμη κι έναν τόσο πύρινο πυρήνα σαν τον Αντρέσον από τους ανθρώπους μας;;;; 😄
τέλος πάντων, αυτή η βραδιά κάνει όλους μας πρωτάρηδες ξανά
Αχ ρε παιδιά μωρέ… εγώ τώρα βλέπω τον Αντρέσον σα αυτόν τον γέρο σαλονιού που μόλις βγήκε από τσάντα για να πετάξει μια μπάλια σ’ έναν αγώνα τένις στους Ιμάρρους… και αμέσως η μπάλα γίνεται χρυσή κι όλοι γονατίζουν!
Γι' αυτό είμαι εδώ; κράτα μου την μπύρα… αφήστε με ένα λεπτάκι να τρελαθώ με αυτές τις εικόνες!
Και μετά μου θυμήθηκαν εκείνο το βράδυ που ο Αντρέσον είχε φορέσει κίτρινα γυαλιά ηλίου στις προπονήσεις… σα rappers της δεκαετίας του 2000… κι ύστερα βγήκε και έκανε τέτοιο γκολ που οι νορβηγοί άρχισαν να χορεύουν λιβάνι στις οροφές! Τι λέτε ρε γαμώτο; Αυτός είναι ο Τζάκσον 5 αλλά με μποτάκια ποδοσφαίρου!!
Ναι, τρέμω… γιατί αυτό εδώ είναι σα να βλέπεις τον Μίκη Θεοδωράκη ζωντανά να τραγουδάει στην Ακρόπολη… χωρίς λόγια!!
🔥🔥💥🍿
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.