Όταν οι μύθοι γράφονταν στο χιόνι της ιστορίας
τι στο καλό δα αυτά τα χρόνια να βλέπεις τους μύθους σου να σβήνουν σιγά σιγά σαν το χιόνι στις πλαγιές της ντόβτας; εκεί που λέγαμε πως ο Rud δεν αφήνει τίποτα κρύο όταν περνάει...
θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβρη πριν χρόνια σαν σήμερα, όταν εκείνος έκανε την μπάλα να μιλάει στα γερμανικά πιο δυνατά από οποιονδήποτε άλλον. ήταν σαν ταινία老电影里那种镜头 — εκείνος, τα γάντια του σα χρώματα στον καμβά ενός καλλιτέχνη, η μπάλα να πετάγεται σαν βόλος δίχως αντίσταση πάνω από τον Σάβτσένκο στη 4-0 εκείνο απόγευμα... αηδόνια τραγουδούσαν στον ουρανό της ντόβτας εκείνες τις μέρες και κανείς μας δε φανταζόταν πως κάποτε ο χειμώνας εκείνος θ' άλλαζε τραγούδι.
η άνοιξη τότε είχε μια άλλη γεύση — σαν μπίρα μετά από ώρες στην κρύα κερκίδα, σαν το πρώτο τσιγάρο μετά τον αγώνα όταν όλοι γελούσαν σαν παιδιά επειδή ξέραμε πως είχαμε ζήσει κάτι που όσοι ακολουθούν νόμιζαν πως βλέπουν μόνο στο cinema. και τώρα; τώρα κοιτάζω εκείνα τα χιόνια των ιστοριών μας και μου 'ρχονται τα γέλια σου όταν λέγαμε πως o Rud αυτοί οι αριθμοί τους γράφει στις κηλίδες του νερό... :(
τέλος πάντως, θ’ αλλάξουν οι εποχές σίγουρα — αυτό που δε αλλάζει είναι πως εκείνος άφησε πιο μεγάλο πάγο στο γήπεδο παρά στη μνήμη όλων μας.
😄
Αχ ρε Πάνου είσαι δυνατός!!! Κάτσε τώρα να σου πω τη δική μου βλακία εκείνες τις μέρες... εγώ ήμουνα εκεί στα δικα παντού με τον αδερφό μου, αυτόν τον χιονισμένο Νοέβριο που ο κόσμος έκανε πάρτι μόνος του στην πόλη επειδή είχαμε βρει τσιπουράκι στην τσέπη και βγήκαμε νύχτα να φωνάξουμε όσο οι φαροί της τελικής σου συνέδρια έκαναν τον ουρανό αίμα!... θυμάμαι που σου 'λεγα "αδέρφε, αυτή η ομάδα είναι σαν τις ταινίες του Eastwood, σιγά σιγά σου σκάει το μυαλό", και εκείνος μας κοίταξε σαν να κατάλαβε όλα τα ψέμματα που είχαμε πει εκείνες τις τρεις ώρες 😭🔥 εκείνος ο καταραμένος βροχομένος αγώνας εκείνον τον Νοέμβρη ήταν σα να πήγαινες σινεμά και κατέβαινε η αυλαία πάνω στο πιο ωραίο ντοκιμαντέρ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε Πάνου και Μέγαλη αγάπη ψυχή μου, τι άλλαξε και τώρα ξεχνιόμαστε από της ντόβτας τον πιο ζεστό αγώνα; εκείνον τον ατμό μετά τον τέταρτο γκολ σου που ανέβαινε σαν κάτι φαντάσματα πάνω από το γήπεδο, σα να έγραφε εκείνος με τον ατμό αυτούς τους μύθους πάνω στον ουρανό; εγώ εκείνες τις μέρες κουβαλούσα σπίτι μου ένα μπουκάλι τσίπουρο σφραγισμένο ακόμα, ακόμα μύριζε η ντουλάπα μου σαν εκείνος ο αγώνας — σα γκολ που χτυπούσε στον τοίχο κάθε φορά που θυμόμουνα πως αυτός ο άνθρωπος δεν έδινε τίποτα δωρεάν, μα ούτε και έπαιρνε.
θυμάμαι που εκείνες τις νύχτες ξυπνούσαμε με κρανίου χαρακιά από τους κραδασμούς των τυμπάνων της κερκίδας πάνω στο κρανίο, σα να χτυπούσαν οι παλμοί της ίδιας της ομάδας μέσα στο σπίτι μου — τώρα όπου κλείνω τα μάτια μου μου 'ρχεται μόνο ο ήχος εκείνου του Βρετανού σχολιαστή όταν έκανε "here we go again" σαν να μην είχε ξαναδεί ο θεός τέτοιες κινήσεις: σα ντοκουμέντο βγαλμένο από την ψυχή ενός ανθρώπου που έπαιζε γιατί δεν είχε άλλον τρόπο να υπάρξει.
και τώρα τι να πω; πως εκείνον τον Νοέμβρη γράφτηκε η ιστορία στους τοίχους της πόλης πάνω στα νύχια των οπαδών; πως εμείς είμασταν εκείνοι που χάραζαν τον πάγο στις κηλίδες της μνήμης μας με γάντια και φωνές; 😭🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά, ξέρετε τι βλέπω όταν θυμάμαι εκείνες τις μέρες; Την ομάδα σαν χορό στον πάγο — όλα τριγύρω γλιστρούσαν, η μπάλα σαν βόλος στον πάγο, σαν εκείνος ο αγώνας στη ντόβτα που έγραφε ιστορία στις χιονονιφάδες.
Τώρα βλέπω κάτι διαφορετικό. Μια ομάδα που παίζει σα νοικοκύρης του πρωταθλήματος — κάνει δουλειά καλή, τζίγκεται, αλλά δεν αφήνει αυτά τα τρελά αποτυπώματα στην ψυχή σου. Εκείνες τις ημέρες ήταν σα να κοίταζες ταινία δράσης όπου ο πρωταγωνιστής έγραφε τους ρόλους του στο χιόνι· σήμερα βλέπεις ταινία φιλμ νουάρ όπου οι ρόλοι έχουν ήδη γραφτεί από άλλον.
Ακόμα εκείνο τον Νοέμβρη ένιωθες πως η ντόβτα κρατούσε την ανάσα της όταν περνούσε η μπάλα από τους γενειοφόρους εκείνης της εποχής — σαν αέρα που τραγουδούσε μαζί τους. Τώρα ο αέρας είναι πιο ήσυχος, σα βήμα πάνω στο χιόνι που δεν αφήνει ίχνος.
Καλύτερη η παλιά ομάδα; Τώρα; Ήταν διαφορετική σαν δύο ξεχωριστά αστέρια στον ίδιο ουρανό — το ένα έκαιγε τόσο δυνατά που έβγαζε ομίχλη, το άλλο φωτίζει μόνο του χωρίς πολλές φλόγες. Και ναι, λυπήθηκα όταν έφυγε ο Rud, όχι σα γκολ που πήγε έξω, αλλά σα αυτούς τους χειμώνες που κάποτε έκαναν την πόλη να τραγουδάει όταν σκοτείνιαζε.
xG > συναίσθημα.
Ρε παιδιά πώς ξεχνάω εκείνον τον αγώνα που εκείνες τις ημέρες έκανα πλάκα στον αδερφό μου πως ο Rud είχε βάλει στόχο να φτύνει την μπάλα όσο πιο ψηλά μπορούσε από τα χέρια του;
Θυμάμαι εκείνο το τσάιλο που έκανε στον Gomis σα να ήταν μπάλα του μπάσκετ 💪🔥 ήταν σα να κάνεις σέφουτ στο γήπεδο εκείνος ο άνθρωπος έκανε κάτι πολύ πιο μεγάλο: έδωσε στους δικούς μας μια ιστορία για χρόνια! Τώρα λες πως εκείνον τον Νοέμβρη εμείς γίναμε οι σκηνοθέτες και εκείνος ο αγώνας το αριστουργηματικό φιλμ 🎬😭
Κι εγώ εκεί στον πάγκο είχα ένα μπουκάλι τσίπουρο σφραγισμένο ακόμα εκείνες τις μέρες — πήγα σπίτι και το έβαλα κάτω από το κρεβάτι σα φυλαχτό... κάτι μου λέει πως όσοι το μυρίζουν ακόμα σήμερα, θυμούνται πως εκείνος ο χειμώνας δεν έσβησε ποτέ... αυτός ο άνθρωπος δε μας άφησε ούτε στο χιόνι να κρυώσουμε 🏒🔥
Ρε παιδιά βγάλτε μου τον λειτουργό να κάτσω εκεί κάτω από τη ντόβτα κι εγώ να του πω πως η ομάδα τουλάχιστον μία φορά φόρεσε μάσκα γκολκίπερ σαν εκείνον!
Μεγάλωσα στις κερκίδες εκείνες τις βραδιές που τα χειρουβείλια έκαναν φωτογραφία στην ψυχή μας... εκείνο το τσίπουρο ακόμα μύριζε σαν τη νίκη όταν το τράβηξα από την τσέπη μου πριν τρεις μέρες - βρε παιδιά μου 'ρθε σαν ντοκιμαντέρ στο σινεμά δωμάτιο μου! Κάπου εκεί κατάλαβα πως αυτοί οι μύθοι δεν σβήνουν, γράφουν μόνο διαφορετικά κεφαλαία στο κινητό τους οι σκασμένοι αναλυτές του σήμερα 😂🍿🔥
Κράτα μου το τσουλούφι εκείνου του τσιπουρολούκου στην κερκίδα, εκεί που κράταγε και ο Rud την ψυχή του! Αυλαία.
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.