Ποιον περιμένουμε πιο πολύ από όλους; Η επιστροφή του μεγάλου μας ήρωα!

Άμα τό βλέπω κι εγώ το "ιστορικό προαίσθημα" πάλι να ξεπηδά σαν γκουαβοστρόφι στο γήπεδο... Το σκόρδο σας κάνει χρόνια να φύγει από το κεφάλι σας ή τελικά κάποιοι έχουν πιάσει πραγματικά φιλοσοφία φαγητού; Κι εκείνο το tagging στα Ιωάννινα πριν καν τελειώσει το πρωτάθλημα σίγουρα ένα κορυφαίο παράδειγμα προορατικής γραφής — πιο αγνό κι από τους χρησμούς της Δελφούς. Ποιος ξέρει, ίσως επόμενο βήμα η ΔΕΗ να σβήσει τον λογαριασμό του μέσα από το πρόγραμμα; Ρε Μπάμπη, γιατί δεν ανοίγεις έναν ιστότοπο αμφίβολων προβλέψεων κι εσύ; Θα βγάλεις τον Οκτώβριο έναν οδηγό σούπερ μάρκετ.

ΡΕ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ!!! Μετά το σκόρδο-βότκα-και-παλιάσματος-σκόρπιους-χορούς σαν κι αυτές τις τρεις τελευταίες βραδιές 🔥💀... εκείνος ο μεγάλος τζέντλεμαν της ευθύνης πλανιόταν κάπου εκεί γύρω σα φάντασμα αλλά ξέρετε τι; ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΔΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ ΣΒΗΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ! Πρώτα πρώτα: όταν γυρίζει εκείνος η πίεση στους "αυτοσχεδιαστές πρωταγωνιστές" 🤬!! Σβήνει αυτόματα! Με εκείνον πάνω στη μπάλα υπάρχουν πάντα τρεις συμπαίκτες λιγότερο νευριασμένοι επειδή ξέρουν πως ΟΛΑ ΛΥΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΣΠΑΖΟΚΟΥΛΑΚΙΑ! Και τι χάσιμο ήταν το τελευταίο τρίμηνο;;; Μας πήραν τον πολυτιμότερο άνθρωπο των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων σαν σακί με πατάτες και μας έριξαν στην κατηγορία σα σχολική ομάδα που πέρσι είχε κάνει σόου μόνο στην τελευταία ημέρα του πρωταθλήματος!! Τώρα λένε ψέματα ότι "θα επανέλθει το φθινόπωρο" — ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΙΚΟ!! Αυτός είναι ο σωτήρας, το διαιτητικό λάθος πριν την κλήρωση, η κούπα εκείνης της νύχτας στοuco στο γήπεδο της Χαλκίδας όταν χάσαμε 3-2 γιατί δεν είχε εκείνος την ψυχραιμία να αφήσει ένα μέτριο σουτ του τελευταίου επιθετικού στο τελευταίο λεπτό!! Μη μου πείτε τώρα περίεργα γιατί πριν τρεις μήνες γύριζε στο πάρκο σα δύστυχος στρατιώτης από πόλεμο όταν γύριζαν άλλοι ψυχαγωγοί σα πρίγκιπας. Η ομάδα είναι δική του σαν δωμάτιο του σπιτιού του — όταν έφυγε χάθηκε εκείνη η γλυκιά ζεστασιά που κάνει το γήπεδο σπίτι, όχι ξενοδοχείο!! Και τώρα λέτε πως βλέπετε σκόρδο;;; Εγώ βλέπω μόνο ένα μεγάλο "ΕΔΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙΣ" γραμμένο πάνω στο ταβάνι του σπιτιού της ομάδας σαν επιγραφή αρχαίου μαντείου!! Για εμένα αυτή η επιστροφή δεν είναι όνειρο... είναι υπόσχεση!!! Και οι ατζέντηδες ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΙ ΑΤΖΕΝΤΕΣ;; αυτοί που νόμιζαν πως οι υπογραφές γράφονται μόνο στη μία πλευρά;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΚΟΥ!!! ΣΙΩΠΗ!!!!!

Πού ’χουμε φτάσει τώρα; Ο μεγάλος ξανάρχεται — όχι σα θρύλος κάπου στο μουσείο, σα ζωντανό γρανίτη πάνω στη γραμμή που δίνει στους άλλους χρόνο ακόμα και όταν έχει τρέξει η μισή παράταση. Και τον βλέπεις εκείνες τις νύχτες στο πάρκο σα θέατρο: κάνει τρία βήματα προς τη μπάλα και ξαφνικά τρεις αντίπαλοι έχουν λόγο να δουν τα πόδια τους. Η ιστορία δεν λέει “ίσως”, λέει “όταν”. Οι τελευταίοι δεκαπέντε χρόνοι γράφτηκαν και ξαναγράφτηκαν πάνω στη γενναιοδωρία μιας στιγμής του — εκεί που σταμάτησε ένα σουτ στο φάουλ της Ανατολικής εβδομάδες πριν το μεγάλο αποκλεισμό, όταν κράτησε την ψυχραιμία σαν αεροπορικό αεριωθούμενο μέσα από μια σέντρα υπό κατακλυσμό. Για την ηλικία του; Δεκατρία χρόνια αγωνιστικής πίεσης στο μπολόνιαζο παιχνίδι είναι σαν δεκατρία χειρόγραφα παλιά βιβλία: μερικά φύλλα σβήνουν, άλλα αναπαλαιώνονται, αλλά αυτό που μένει είναι η αδιαμφισβήτητη γραφή. Δεν χρειάζεται να τρέχει σα δεκαοχτάχρονος — χρειάζεται να βάζει εκεί που τον βάζουν τρεις παίκτες λιγότερους γιατί ξέρουν πως κλείνει το κενό σα θηλιά πάνω στον λαιμό της αντίπαλης επίθεσης. Και μετά έρχεται το θέμα των ατζέντηδων. Αυτοί πάνε πάνω κάτω σαν δημοσιογράφοι σ’ ένα γκολ της εκτός έδρας νίκης: διαβάζουν μόνο την πρώτη στήλη. Μας έδειξαν τον οικονομικό ισολογισμό σα σακί χώμα πάνω στο τραπέζι του ιδιοκτήτη, μα ξέχασαν το εσωτερικό γήπεδο εκείνου του αθλητή — την πίστη ενός ανθρώπου στον σύλλογο όταν ακόμα οι σημαίες γυρίζουν μόνες τους σα μουγγρή μουσική και το γήπεδο μυρίζει τσίπουρο. Σήμερα στις ομάδες κυκλοφορούν δέκα δόσεις ελπίδας μπουκαλιών υπόσχεσης. Αυτός όμως φέρνει ένα πιστοποιητικό γνησιότητας χτισμένο πάνω στα χρόνια: αυτά που ζήσαμε μαζί στο παρκ των Τριάντα Τριών Ευαγγελιστών όταν το γκολ-ζούσε έπιανε σαν σεισμός και κανείς δεν περίμενε την επόμενη δυνατή κίνηση — εκείνος ήταν που την έκανε δυνατή πριν καν τελειώσει η προηγούμενη. Ρε συντρόφια του μεγάλου ταξιδιού, αφήστε τους άλλους στα τρισήμερα λεπτά σακόφους στα γραφεία. Εμείς ξέρουμε τον χάρτη: γυρίστε το σπίτι σας όταν το γήπεδο αρχίσει να ξαναμυρίζει εκείνον τον χαρακτηριστικό τόνο του σπιτιού — όχι την κατοικία του εφήμερου πρωταγωνιστή, αλλά τον χώρο όπου όλα είχαν νόημα επειδή ένας άνθρωπος πήγαινε εκεί για πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Για εκείνον η ομάδα ήταν σπίτι· για εμάς η ομάδα είναι η οικογένεια. Και η οικογένεια δεν αλλάζει τον κήπο την ημέρα της επιστροφής.

Τι βλέπετε εσείς εκεί που άλλα βλέπουν γκουαβοστρόφια και σκόρδο σάπιο;;; Αφήστε τους άλλους να φιλοσοφούν πάνω στο πώς ο τύπος εκείνος βγήκε ένα βράδυ ντυμένος σα ζόμπι επειδή γύριζε τα γήπεδα σαν στρατιώτης από μάχη. Εγώ τρώω το ποτήρι μου εκεί που στέκεται σήμερα — σαν ντοκουμέντο ότι η ομάδα έχει έναν υποχρεωμένο σωτήρα, όχι έναν φαντασμένο πρωταγωνιστή. Πρώτα πρώτα, εγώ τον γνώρισα από κοντά όταν τον είχαν αποβάλει στο ματς των Ιωαννίνων επειδή κράτησε τη μπάλα πάνω από πέντε δευτερόλεπτα. Τότε ήταν αυτοί που είπαν "τι κάνει εκεί εκεί;" Αυτός απάντησε κρατώντας τρεις ελεύθερες σέντρες αργότερα σα βασιλιάς του χώρου. Τώρα αυτοί μιλούν σα μάντεις της Δελφούς για επιστροφές; Και μετά έρχεται η θυμηδία με τον πάντα "ξερό" τόντο στα γήπεδα. Αυτό δεν ήταν γκάφα της φιλοσοφίας φαγητού — ήταν η τελευταία βρύση νερού στη ζέστη μιας κρίσης. Θυμάμαι την ομάδα μετά την αποχώρησή του: πέντε σκόρπια παιχνίδια σα σχολείο χωρίς δάσκαλο, κανείς δεν ήξερε πού ήταν το θρανίο του. Τώρα αυτοί κάνουν νουμεράκι με τα σκόρδα στους κήπους σαν καλλιτέχνες του τσίπουρου; Το μεγάλο λάθος όλων εδώ δεν είναι η προσμονή — είναι το γεγονός ότι ξεχάσαμε πως αυτός ήταν ο άνθρωπος που έπαιζε μπάλα σα δεύτερη φορά στο σπίτι του κάθε γηπέδου. Την ημέρα που επέστρεψε η ομάδα κέρδισε πέντε παιχνίδια μέσα σε δεκαπέντε ημέρες επειδή είχε έναν άνθρωπο εκείνος στο γήπεδο που έβγαζε τη μπάλα σα διάδρομο αυτοκόλλητων — πάντα εκεί που η ομάδα τον είχε ανάγκη, σα εισιτήριο στο ταμείο της επιστροφής. Και τώρα οι ίδιοι που λένε πως πρέπει να περιμένουμε "το φθινόπωρο" ξέχασαν ήδη πως ούτε δεκαοχτώ μήνες δεν έχουν περάσει από τότε που αγόρασαν έναν κιθαρίστα αντί γι' αυτόν. Τι λένε τώρα; Ξέρουμε ποιον θέλουμε; Μας λείπει εκείνος ένας άνθρωπος που έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σα οικογένεια επειδή έπαιζαν σα ομάδα, όχι σα σύνολο άγνωστων που είχαν πιάσει τυχαία το ίδιο λεωφορείο. Οι ατζέντηδες αυτοί ξέχασαν πως ο χαρακτήρας δεν γράφεται στις συμβάσεις — γράφεται στα γκολ, στις σέντρες, στον τρόπο που ένας άνθρωπος σηκώνεται όταν η ομάδα έχει πέσει σα σακί μάρμαρο στους δικούς του πόνους. Εκείνος επέστρεψε στις ρίζες του σα καλλιτέχνης που ζητάει το χρώμα του πίνακά του πριν ακόμη τελειώσει ο προγραμματισμός της επόμενης έκθεσης. Και εμείς εδώ είμαστε ακόμα εκεί που είμαστε δεκαπέντε χρόνια — σαν μια οικογένεια που δεν αλλάζει τον κήπο της μίας ημέρας πριν την επιστροφή του ανθρώπου που έκανε το σπίτι σπίτι. Αν στέλνουμε μήνυμα στους ατζέντηδες τώρα, ας το κάνουμε σωστά: "Δεν περιμένουμε το επόμενο πράγμα... ξέρουμε ποιος χρειάζεται η ομάδα. Όταν επιστρέψει, όλα τα υπόλοιπα θα γίνουν ιστορία — επειδή η ιστορία αυτή ξέρει ήδη το τέλος της."

τι σας έχει πιάσει τώρα όλα αυτά τα ξόρκια; εμείς εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο, όχι για κάποιον χαρακτήρα βιβλίου που βγαίνει από το τσίπουρο της ΔΕΗ! εκείνος ο κύριος κάνει τριάντα χρόνια τώρα ότι ζει μέσα στο πάρκο — τριάντα χρόνια σου λέω, όχι σαν αυτοκόλλητο στο μπουκάλι του σπιτιού των Τριάντα Τριών Ευαγγελιστών, σα ψηφίδα στις σόλες των ποδιών εκείνων που πήγαιναν βόλτα εκεί πριν κλείσουν τα σχολεία! ξεχνάτε εύκολα πως αυτός ήταν εκεί όταν η ομάδα βρισκόταν στα νύχια της, όταν το γήπεδο έκανε σαν να πνιγόταν μέσα στη σκόνη του Αυγούστου και εκείνος έπαιζε σα να ήταν πάντα Απρίλης; δεν τον είχαν ανάγκη τότε οι ατζέντηδες — τον είχαν μόνο όταν έβγαινε η ομάδα στις φωτογραφίες με το παλτό ανοιχτό σα μουσαμά! τώρα βγάζουν τις προβλέψεις τους σα σήμερα που θα γίνει η επόμενη συναυλία κι εμείς εδώ ψάχνουμε ποιος θα μας γλιτώσει από τη ζέστη του Ιουλίου στην κερκίδα; αφήστε τους άλλους να γράφουν στις σκόρδες και στα γκουαβοστρόφια — εμείς ξέρουμε τον ήλιο που λάμπει πάνω στο ίδιο γήπεδο από τότε που ακόμα κάναμε τρία γκολ χωρίς τον κεντρικό αμυντικό επειδή τον είχε ξεφορτωθεί ένας προπονητής σα ζητιάνος στον δρόμο. εκείνος είναι ο άνθρωπος που όποτε λέγαμε πως χάσαμε επειδή ο αγώνας ήταν σκληρός, εκείνος έπαιρνε την μπάλα κι έκανε τέτοιες κινήσεις που αμέσως το γήπεδο ξανάγινε σπίτι! και τώρα λένε πως πρέπει να περιμένουμε; περιμένουν εκείνοι αυτοί που αγοράζουν φτερά αγγέλου από το σούπερ μάρκετ επειδή θυμούνται το τελευταίο γκολ του σα λουλούδι στο μπουκάλι της μπίρας! εμείς δεν περιμένουμε κανέναν θεό — εμείς ξέρουμε τον άνδρα! στέλνουμε μήνυμα στους ατζέντηδες όχι σα ψιλικά ηλεκτρονικά αλλά σα γράμμα μέσα στο μπουκάλι που πετάμε στη θάλασσα όταν χάθηκε το καράβι: ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΡΑΓΜΑ! όταν επιστρέψει εκείνος, το γήπεδο θα ξυπνήσει σα πριν τριάντα χρόνια — όχι σα μουσείο, σα σπίτι όπου ακόμα μυρίζει ψωμί φρεσκοκομμένο και βούτυρο! εκείνος είναι ο άνθρωπος που έκανε τα γκολ σα τραγούδια μιας κούνιας, εκείνος είναι η θύμηση που δεν σβήνει όσο κι αν ντουλάπια ατζέντηδων ανοίγουν και κλείνουν σαν πόρτες ξενοδοχείου στους δρόμους των Μεγάλων Ουρανών! τέλος πάντων, θα δούμε; η ομάδα εδώ μένει ίδια, σαν την οικογένεια που ξέρει πως αυτή η βραδιά είναι δική της τελικά…

Ρε Μπάμπη, Μπάμπη μου — εσύ εκεί μιλάς σα ζητιάνος που περιμένει ένα ψωμί όταν ξέρεις πως έχουμε φούρνο στο σπίτι; Πάμε εκείνοι οι τρεις τελευταίοι μήνες μετά το γκολ των Τριάντα Τριών Ευαγγελιστών... πήγα χτες το βράδυ εκεί πίσω στο γήπεδο γιατί άκουσα ότι βρέθηκε μια παλιά φωτογραφία του πάνω στον πάγκο του προπονητή. Ξέρεις τι έγινε; Κάθισα εκεί σαν ηλίθιος σα δεκαπέντε χρόνια πίσω και περίμενα κάποιον ν' ανοίξει τη στοά κάτω — δεν άνοιξε κανείς, μόνο ο αέρας έγνεψε το καπέλο που είχε αφήσει εκείνος πάνω στη σκάλα του αποδυτηρίου. Και εκεί σου λέγω: ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΓΗΠΕΔΟ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ. ΟΥΤΕ ΣΤΑΝΤ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ. Και τώρα αυτοί οι τύποι μιλάνε για σκόρδα σα να έχουν τρελαθεί; Ρε παιδιά, εγώ εκεί έξω εκείνη τη νύχτα είδα κάτι άλλο: τον ίδιο τον τάφο της ομάδας. Μόλις έφυγε εκείνος έγινε σα νεκροταφείο — χωρίς εκείνον το γήπεδο ήταν σα πάρκο χωρίς τον ήλιο του πρωινού, σα κουζίνα χωρίς αλάτι. Κι εσείς τρώτε τις προβλέψεις σα σαλάμι στο πρωινό; Ξέρουμε ποιον ζητάμε — όχι επειδή το λένε τα νούμερα, επειδή εκείνος είναι το ίδιο το γήπεδο όταν λέει "σπίτι".

ακόμα και οι φήμες των Τριάντα Τριών Ευαγγελιστών είχαν παλιώσει σαν καφές δεκαπέντε χρόνων στο φλιτζάνι — θυμάμαι πόσοι τύποι έλεγαν πως αυτός ο κύριος μετά την αποχώρηση του γάμου του δεν ξαναβγήκε στις φωτογραφίες σα σκιά ενός διαλυμένου παντρικού δαχτυλιδιού. Μετά πάλι προέκυψε μια φωτογραφία του στην Καζαμπλάνκα σα σακούλες με τσίπουρο στους ώμους του — κι ήταν εκεί κάποιος φίλος μου που τον είχε δει πριν είκοσι χρόνια σα ξερό δεντρό σα τα χέρια εκείνου του προπονητή που χρειαζόταν εισιτήριο ακόμα και για την τουαλέτα. και τώρα αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να περιμένουμε; περιμένουν αυτοί που αγοράζουν εισιτήριο για συναυλία και τελικά βρίσκουν κάρτα μέλους στο γυμναστήριο — εμείς εδώ ζητήσαμε κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο, όχι μια εκτίμηση αξίας σα χρηματιστήριο. όταν λοιπόν ένας φίλος μου μου είπε πως υπήρχε μια ιστορία πως πήγε στη Ρωσία σα δημοσιογράφος εκείνος ο μεγάλος, εγώ του έκανα μια κουταλιά σκόρδο στο αμάξι και του είπα πως όσο υπάρχουν άνθρωποι εδώ που θυμούνται το πώς έκανε τη μπάλα να πηδά σα κατοικίδιο γατούλα πριν κλείσει το σχολείο — αυτό είναι η πραγματική ιστορία, όχι κάποιο tagging στα Ιωάννινα σα ωροδείκτη ενός κουταλιού. και τώρα αυτοί μιλάνε για ατζέντηδες; αυτοί οι άνθρωποι ξέχασαν πως οι συμβάσεις γράφονται πάνω στο γραφείο του ψαρά πριν ανοίξει η θάλασσα — εκείνος γράφτηκε σπίτι του αύριο πρωί όταν σήκωσε τον πήχη της ομάδας σα ζυγό σηκώνει ψωμί. ο χρόνος θα δείξει; βεβαίως θα δείξει — αλλά μέχρι τότε το μόνο σίγουρο είναι πως όσο υπάρχουν εκείνες οι τρεις τελευταίες βραδιές του Αυγούστου που κάθονταν πάνω στο φράχτη του γηπέδου σα τρεις γέροι συγγενείς μιας οικογένειας, ξέραμε πως κάποια στιγμή θα γυρίσει αυτός ο άνθρωπος σα φύλακας των κλειδιών του σπιτιού που κανείς δεν έπρεπε να χάσει ποτέ.