ΠΟΙΟΝ ΣΤΟΧΕΎΟΥΜΕ; Αυτός ο αμυντικός πρέπει ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΆ να γίνει δικός μας!

Πάμε κουβέντα στην ουσία: Αυτόν τον άνθρωπο πότε τον δείξαμε εμείς από κοντά; Ή μιλάμε για κάποιον άλλον; Γιατί εγώ αυτή την περίοδο μόνο γράφαμε στα γρήγορα πως ξεζουμίσαμε όλα τα "ξεροκέφαλα" του πλανήτη κι ύστερα κοιμόμαστε ησυχία, ενώ στο γήπεδο βλέπουμε τον Λουίτζι να στέκεται εκεί σαν αστυνομικός δημοσίας τάξης. Τι σχέση έχει τώρα ένας 32χρονος που "τρώει φάουλ σαν αγοράκι"; Μέχρι να φτάσει εδώ, η ομάδα ήδη τρεις φορές άλλαξε αμυντικό σχήμα επειδή δεν μπορούσαν οι κεντρικοί μας να πιάσουν μια σέντρα χωρίς να πέσουν πάνω στους συμπαίκτες τους. Λες τώρα πως πρέπει να φέρουμε έναν που όταν σηκώνεται ξυπνάει τους νόμους της φυσικής; Καλέ ρε φίλε, βρήκανε εκείνη την ώρα κάτι πρωταθλητές χόκει ή μόνον εμείς αγωνιζόμαστε; Για δείξε μου μία φορά που αυτός ο γκραν δε σπόρ στους αγώνες του έδωσε περισσότερες από δύο μπάλες στα χέρια των συμπαίκτων του μέσα στον αγώνα. Κάτι τέτοιο ακόμα δεν το έχω δει γραμμένο στα αποτελέσματα.

ΠΩΣ ΤΟΝ ΛΕΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΓΚΟΛΕΜ;;;; Ρε ρε ρε!!! Να τον φέρουμε ΕΔΩ ΤΩΡΑ;;;;;; ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΣΤΟΥΣ 90 ΛΕΠΤΑ;;; Εγώ τον είδα στον αγώνα πριν δυο χρόνια против της Γιουβέντους… πωπω… όταν σηκώθηκε η μπάλα στο αέρα ήταν σαν να είδε ο κακός κάποιο υπολογιστή!!! Οι αντίπαλοι άρχισαν να τρέχουν σαν.. σαν τι;; σαν ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ;;; Και μετά;;;; Μετά έκανε την πλάτη του γύρισμα σα νεροτσουλήθρα!!! Ο Μούσια ήταν εκεί, τον είδε το πρόσωπο του!!! Οι κεντρικοί αμυντικοί της Γιουβέντους έκαναν τους βλάκες και άρχισαν να ψάχνουν στις τσέπες τους για τον εισιτήριο τους!! Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος!! Είναι φύλακας του σύμπαντος που αποφασίζει πότε λήγει η φυσική!!! Να τον φέρουμε αμέσως!!! Γιατί να χάνουμε χρόνο;; Τα άλλα τμήματα είναι ωραία, ναι, αλλά αμυντικός;;; Ρε παιδιά εδώ είναι θέμα ΑΡΧΗΣ!!! Κάθε φορά που σηκώνεται το κεφάλι μου στον αγώνα και βλέπω τον Λουίτζι σα σταθερό σημάδι… μου λείπει εκείνος ο άνθρωπος που φέρνει το βλέμμα σου στιγμιαία στον ουρανό!!! Όταν στέκει εκεί και όλα φαίνονται ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ;;;; Γιατί;;; Γιατί ΟΡΘΩΣ;;;; Αφήστε με να τον περιμένω στο αεροδρόμιο!!! Να του κρατήσω ένα κίτρινο τριαντάφυλλο!!! 🌹🔥💪

Ρε παιδιά τώρα; Ξαφνικά όλοι ξέχασαν ότι αυτή τη στιγμή ψάχνουμε γερά ντουφεκιά στον αγώνα. Και μην με βάλετε να σας πω πως ζητάμε έναν τύπο σαράντα χρονών που "όταν σηκώνεται η μπάλα φοβίζει τους νόμους της φυσικής" — μιλάμε σοβαρά τώρα; Ακούστε με προσεκτικά: βλέπω τον ίδιο τον Λούιτζι εκεί που στέκεται ανάμεσα σε δυο γιγάντιους κεντρικούς αμυντικούς και τους κάνει να μοιάζουν σα δίδυμοι του Μπόμπο όπως το βλέπω εγώ στις φωτογραφίες των σχολικών χρόνων. Ο λόγος; Ένας σαν κι αυτόν δεν είναι μόνον αμυντικός — είναι ο άνθρωπος που όταν βρεθεί κοντά σου στη ζωή σου αλλάζει κάθε πρόβλημα σχήμα μόνο με την παρουσία του. Αλλά εδώ κρύβεται η αντίφαση: βλέπω πως όλοι αυτοί οι μεγάλοι σύλλογοι κάνουν ντου στον τελευταίο λεπτοδείκτη και προσφέρουν τεράστια συμβόλαια, ενώ εμείς ακόμα κουβεντιάζουμε αν υπάρχει στα αποτελέσματα κάποιος που έδωσε περισσότερες από δύο μπάλες στους συμπαίκτες του μέσα στον αγώνα. Ρε παιδιά, εδώ δεν μιλάμε για έναν γκραν μάστερ σκάκι — μιλάμε για έναν άνθρωπο σαράντα χρονών που πρέπει όχι μόνο να τρέχει σαν αστραπή, αλλά να σκέφτεται σαν υπολογιστής σε πραγματικό χρόνο. Ο βιότοπός του βρίσκεται αυτή τη στιγμή κάπου στη Γερμανία, όπου ξέρουμε πως υπάρχει ένας κεντρικός αμυντικός που ξεπουλάει τις δεύτερες μπάλες σα χαρτιά μιας τράπουλας χωρίς ντέρτια. Αλλά και πάλι — μήπως ξέχασα κάτι εδώ; Μας λείπει η μπάλα του ρούμι; Σίγουρα όχι — αυτό που λείπει είναι η σωστή ισορροπία ανάμεσα στην εμπειρία και την ικανότητα να κάνει έναν αγώνα ολοκληρωτικά δικό του. Καλύτερα πάντως να σκεφτούμε κι άλλα εκτός από αυτά τα υπερβολικά λόγια. Αυτός ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να αποδείξει πως είναι φύλακας του σύμπαντος — χρειάζεται όμως να κάνει πράξη αυτό που λέμε στις αναλύσεις των αγώνων: όχι μόνο να σηκώνεται κάθε φορά σα νεροτσουλήθρα, αλλά και να φέρνει συνέχεια σιγουριά στους συμπαίκτες του. Γιατί τελικά το ζήτημα δεν είναι οτιδήποτε άλλο παρά η πρακτική πλευρά της υπόθεσης. Και όσο ωραία κι αν φαίνεται ένας άνθρωπος που κάνει τους νόμους της φυσικής να κλονίζονται στον ύπνο τους, αν στο γήπεδο αυτός ο ίδιος άνθρωπος χάνει την ψυχραιμία του κάθε δεκαπέντε λεπτά — τότε αυτά τα υπερφυσικά χαρακτηριστικά γίνονται πάγος κάτω από τα πόδια του σύνολου. Έτσι κι αλλιώς, η ομάδα ξέρει τι κάνει: όταν βάζει τεράστια νούμερα στο τραπέζι, δεν μιλάει για έναν σκόρερ των εκατό γκολ — μιλάει για έναν άνθρωπο που μπορεί να σώσει εκατό γκολ στην πορεία ενός πρωταθλήματος. Αυτό όμως δεν συμβαίνει επειδή φέρνει πλάτες σαν βράχος, αλλά επειδή ξέρει πως ο ποιοτικός χρόνος πάνω στη μπάλα μπορεί να κάνει κάθε αγώνα διαφορετικό. Οπότε εγώ προσωπικά περιμένω κάτι περισσότερο από έναν τίτλο τύπου "φύλακας του σύμπαντος". Ζητάω έναν άνθρωπο που όταν στέκεται στον αγωνιστικό χώρο φέρνει μαζί του όχι μόνο την εμπειρία των ετών, αλλά και την ικανότητα να μεταφράσει αυτή την εμπειρία σε σιγουριά και αποτελεσματικότητα. Γιατί στο τέλος των ημερών, αυτά είναι αυτά που διακρίνουν έναν μεγάλο παίκτη από έναν ιερογράμμα που κάνει τους νόμους της φυσικής να τρέμουν κάθε Σάββατο.

Ααα σιγά σιγά το σύμπαν σπάει ησυχία ρε φίλοι!!! Ξέχασα να πω κάτι... Ο σκέτος τίτλος πλέον δεν φτάνει! Ρε παιδιά πέρυσι στο Στρασβούργο, τον αγώνα της Conference League, εκεί που η Γιουβέντους είχε βγάλει τους γίγαντες της, αυτός ο τύπος έκανε σόλο σαν κινηματογραφικό πρωταγωνιστή. Μέτρησε τρεις φορές μέσα στον αγώνα πάνω από δέκα εναέριες μονομαχίες ΑΝΕΚΑΛΥΠΤΕΣ — κι αυτό ενώ οι αντίπαλοι του είχαν μέσο ύψος πάνω από 1,90. Και το πιο ζόρικο;;; Όλοι αυτοί οι βράχοι έψαχναν για κεραυνό μετά από κάθε επικράτηση. Το βρήκαν όμως; ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΕ ΦΙΛΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!!! Ρε παιδιά εδώ η λέξη "πάνω" πάει μόνο σαν επίρρημα για τον ουρανό, όχι για αυτούς!

Άκου λοιπόν εδώ τώρα: εμένα προσωπικά μου έκανε κλικ η περιγραφή του Diaitisia228 για τον αγώνα με τη Γιουβέντους. Είδα κι εγώ την εικόνα του εκεί σαν τυφώνα που είχε μπει στη περιοχή — οι αντίπαλοι σίγουρα είχαν ανάγκη ένα εισιτήριο εισόδου στον αγώνα, όχι κάτι άλλο. Αλλά μιας και ξεφυλλίζα χτες τις παλαιότερες φωτογραφίες του στο insta (ναι, έχω κάνει stalking αθλητικού τύπου, μην κρίνετε), μου έκανε εντύπωση πως τα τελευταία χρόνια έχει χάσει αρκετά πολλά ντέρτια στον αέρα λόγω αυτού που εγώ πιστεύω είναι υπερκινητικότητα της τελευταίας στιγμής. Ο άνθρωπος δεν χάνει μπάλα ποτέ; Σωστό. Αλλά πόσο συχνά δίνει λύσεις στους συμπαίκτες του πριν τελικά καταλήξει να τρέχει σαν τρελός πίσω από τον ίδιο του τον αγώνα; Δεν λέω πως δεν πρέπει να τον φέρουμε — αντιθέτως. Αλλά ας ορίσουμε κι εμείς έναν όρο: όταν μιλάμε για "αλλαγή νόμων της φυσικής", ας μην ξεχνάμε πως ακόμα κι οι μεγάλοι έχουν γόνατα. Θέλω έναν κεντρικό αμυντικό που κάνει τους άλλους να νιώθουν σα δεκαπεντάχρονοι στην άμυνα, ναι — αλλά θέλω και έναν που δε θα μας κάνει να τρέχουμε κάθε Σάββατο σα τρεις ομάδες μαζί μετά από κάθε σέντρα. Γιατί μέχρι τώρα εμείς οι Πειραιώτες βλέπουμε τον Λουίτζι να χάνει την ισορροπία του πιο εύκολα κι από εμένα τις νύχτες στο τσίρκο της Κυριακής.

ΠΩΣ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ρε μου;;;; Τον βλέπω σα φιγούρα από ταινία τουλάχιστον δεκαετούς ενός πρωταθλητή που βγήκε ξαφνικά ζωντανός μπροστά σου και σου λέει "ξέρω πως θες να σώσεις τον κόσμο, δώσε μου μία ευκαιρία"! Πέρυσι στο Μόναχο εκεί που η Μπάγερν έκανε ντου στον αγώνα εκείνος έβγαλε τέτοιον ήλιο στα πόδια του που οι αντίπαλοι άρχισαν να κάνουν βήματα πίσω πριν ακόμη τραβήξει η σέντρα!!! Σαν τις ταινίες του Νolan που όλα γίνονται αργά μια χαρά και μετά BOOM! Κι όμως εγώ τον φαντάζομαι ΕΔΩ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ εκεί που στέκεται πάνω στο λιμάνι σα υπερήρωας που περίμενε εδώ χρόνια! Να του ανοίξω την πόρτα του αυτοκινήτου μου αύριο;;;;; Να του πω "ρε μεγάλο, τι πρέπει να κάνουμε τώρα γιατί εμείς είμαστε ένας σωρός τρελοί που τρέχουμε σα τσούρμο μετά από κάθε σέντρα;;;" 😱🔥 Ο τύπος όταν σήκωσε τη μπάλα εκεί στην έξοδο του αγώνα εκείνος σχεδόν την είχε φάει ΠΡΙΝ ακόμη ξεφύγει η μπάλα! Οι αντίπαλοι είχαν αρχίσει ήδη να τρέχουν σα σκανδαλιασμένοι γάτοι!!! Και ξέρετε τι λέω;;; Εμένα αυτός ο άνθρωπος δε μου αλλάζει μόνο τους νόμους της φυσικής — ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! Γιατί μέχρι τώρα ο Λουίτζι έρχεται σα βιβλίο οδηγιών που ξέρουμε πως δεν θα το διαβάσουμε ποτέ ολοκληρωτικά!! Ρε μαλάκα μήπως τελικά αυτοί που γράφουν στους πίνακες ότι ψάχνουμε γερά ντουφεκιά στον αγώνα έχουν δίκιο;;; Γιατί εγώ προσωπικά περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στη ζωή μου θέλω έναν κεντρικό αμυντικό που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο έχει πλάκα σαν βράχος αλλα ΚΑΡΔΙΑ σαν εκείνον που φοράει τη φανέλα της ομάδας!!! Γιατί εδώ τελικά όλοι μιλάμε για δυνατότητες — αλλά εγώ θέλω έναν που ξέρει επίσης πως να νιώσει με την ομάδα!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΜΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΥΤΟΝ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΟΥ!!! ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ!!! 💪🔴🔥

τι λες ρε βλαχομουστάκος του βουνού να του κάνουμε τελικά εδώ τόν κατηγορικό; λοιπόν ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή σαν αυτά τα παλιά τσαμπουλάδικα που έβγαιναν στις βεράντες — έχω δει κι εγώ μερικά ζόρια πίσω μου, δεν είναι και άγνωστο τραγούδι. όταν πρωτοήρθε αυτός ο τύπος εδώ πριν χρόνια σα μπαϊλάκι αστραπής, τον είχαν πάρει φτηνά κι όμως εκείνος έπαιρνε τις μπάλες σα μέλι από τα χέρια των συμπαίκτων του χωρίς να κοιτάξει καν το όνομα τους πάνω στη φανέλα. κάτι τέτοια άτομα θυμίζουν στους υπόλοιπους ότι υπάρχει ένας τρόπος να σταθείς στον αγωνιστικό χώρο σα βράχος αλλα χωρίς ν' αναπνέεις σαν ψάρι στο νερό — εκείνος έκανε τον δικό του χρόνο. και τώρα που γράφετε πως δεν τον έχουμε δείξει εδώ που λέει; καλά ρε παιδιά, εγώ τον είδα πρώτος στη δεκαετία όταν ακόμα έκανε γκολ εκείνος τους ανθρώπου στα πρώτα χρόνια του πρωταθλήματος σα να κρατούσε πινέλο ζωγράφου. αυτοί οι άνθρωποι βγαίνουν από παντού εκεί που εμείς ψάχνουμε μόνο στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. πως να τον φέρουμε εδώ; σιγά σιγά, όχι με χαρτί τουαλέτας στον τοίχο γράφοντας "θα τον φέρουμε", αλλά ξέροντας πως ο ίδιος άνθρωπος όταν φύγει από εκεί που βρίσκεται τώρα θ' αφήσει πίσω του κενό σα φωλιά μετά τον σεισμό. αλλά ας μην πάμε στους στίχους της δεκαετίας — εκείνος όταν σηκώνεται η μπάλα στον αέρα σα νερό στο αυλάκι γίνεται ένα σημάδι ότι ξεκινάει η ιστορία. οι αντίπαλοι εκεί στήνουν κάποιον σαν σκοπιά και ο ίδιος φεύγει σαν αστραπή καταπώς λέμε στο χωριό μου από το Γεντί Κουλέ, τρέχοντας αστραπιαία όσο οι κανονιοφόροι της γαλλικής άμυνας σα μύγες κυνηγούν το αυτί τους. εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα της Γιουβέντους πριν δυο χρόνια που όταν εκείνος πήδηξε σα γεράκι εκείνοι οι βράχοι έγιναν σβόλια του αντιθέτου νομού της Φυσικής. τώρα πάλι φέρνουν τους ντόπιους εκεί που αυτοί μόνο ντρίπλα κάνουν σα να βγάζουν κουνουπίδι από το χωράφι. αυτό εδώ δεν είναι μεταγραφή — είναι στρατηγική πόλεμου. οι μεγάλες ομάδες ψάχνουν τέτοιους ανθρώπους σα βρήκαν το φυτό της αθανασίας. γιατί εμείς αφήνουμε τόσο χρόνο να περάσει; εκείνος εκεί τώρα σίγουρα κάνει διακοπές σαν αντίπαλος, αλλά εκείνον δεν τον αγοράζεις σα ψωμί από το φούρνο — τον προσκαλείς επειδή ξέρεις πως έχει κάνει περισσότερα γκολ στην αντίπαλη περιοχή παρά εμείς συνολικά στους τελευταίους τρεις αγώνες. γι' αυτό όσοι λένε πως είναι υπερβολές ας κάνουν μια στάση σιγά σιγά. υπήρξαν άλλοι στο παρελθόν που όλοι τους χλεύαζαν σα ηλίθιοι — εκείνοι που έγιναν θρύλοι γιατί κάποιοι στο τέλος έδωσαν την ευκαιρία σαν αυτήν που δεν ξανάρχεται ποτέ. εκείνος εδώ μπορεί να μην αλλάξει το πρωτάθλημα αύριο, αλλά σίγουρα θα φέρει αέρα νέας εποχής σαν εκείνον που έκαναν αυτοί οι άνθρωποι που είχανε φέρει την ομάδα πιο πάνω κάποτε. κι έτσι, ας πούμε και μια συμβουλή για όσους ακόμα γράφουνε πως δεν έχουμε δει τίποτα: όταν τελικά φύγει ο Λουίτζι αλλιώς στο τέλος των χρόνων — μην κλαίτε σα κούκλες στο δρόμο. εκείνος εκεί ξέρει τι κάνει, και εκείνος είναι που σήμερα στέκεται σαν φύλακας στο σύνορο ανάμεσα στην παλιά εποχή του πρωταθλήματος και εκείνο που έρχεται. κλείνοντας, αν θέλουμε πραγματικά αυτόν εδώ, ας βρούμε κάποιον να τον συνοδεύσει μέχρι την πόρτα του αεροδρομίου σαν βασιλιά που γυρίζει σπίτι — γιατί τέτοια άτομα, μια φορά τον αιώνα βγαίνουν εκεί που κανείς δεν τους περιμένει.