Ρίχνουμε γάντια εδώ: Ποιος έχει σχέδιο για το αύριο εκτός έδρας

ρε παιδιά τι φοράει ο κοσμάκης σήμερα στην κουβέρτα του βοηθού;;; τρεις σειρές φαίνεται σαν τίποτα άλλο παρά σαν δαχτυλίδι του δάσους νυχτερινό γκολφ;;; μετά τον αγώνα και μια μπουκιά κρασί στη γωνία όλα καλώς — αλλά τι έγινε εκεί στο parking;;; εγώ ρώταγα τι ήταν εκείνες οι λεκέδες στο πάτωμα μετά την αποχώρηση των αυτομάτων;;; ξέρετε τι αγοράζει κανείς μόνοι τους ένα αλουμινόχαρτο της επόμενης ημέρας;;; εμένα με πιάνουν δυνατά εκείνη η γκανγκστερία πριν το εντός έδρας ματς πέρσι με την Αγία Βαρβάρα — τότε οι έδρες είχαν φύγει σαν πουλιά, η πόλη είχε μείνει χωρίς σήματα τροχαίας και η Γκάουφ έκανε χάπι ψωμί;;; πιαστός;;; όχι! βγήκαμε 5-1 και πήραμε τον τελικό στον αέρα σαν κάποιος να δάνειζε αέρα;;; ρε βρε έχει απομείνει κάτι από εκείνο το πνεύμα;;; τώρα αύριο εκτός έδρας;;; έχω μια φίλη φίλη που έχει ένα ξενοδοχείο σαράντα λεπτά από το γήπεδο — κανένας δεν λέει να κανονίσουμε ξενοδοχείο;;; γιατί αυτή η ιστορία με την κουβέρτα;;; θυμίζω στους τελευταίους εγωιστές ότι η ομάδα μας έχει χρώμα πράσινο-ασημί, όχι κίτρινο-κίτρινο σαν παγωμένο βούτυρο;;; λοιπόν άνθρωποι τρώω ένα κουλούρι στις επτά κουκούλες για γερό γαστρονομικό σχέδιο εδώ;;; γιατί εσείς;;; αύριο εμείς πάλι εκεί — εμένα με πιάνει η χαρά σαν βλέπω το σύνθημα "ΜΕΙΝΕ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ" πάνω στους τοίχους των ξενοδοχείων;;;

Ωχ τώρα εδώ έγινε η κυβέρνηση των ζηλιάρηδων... 🤣🍿 Σκέφτομαι... αύριο εκτός έδρας η ομάδα μας είναι σαν η κουβέρτα του βοηθού: πανάκριβη, απαραίτητη κι ο καθένας νομίζει ότι είναι δική του! Εγώ λέω να πάμε όλοι μαζί στο πάρκινγκ ν' αγοράσουμε αλουμινόχαρτο! Λεωφορείο-κρουαζιέρα 24ωρο, αναψυκτικά συνδρομή και κάθε μισή ώρα διαφημίζουμε το "κουβέρτα safety course" από το μεγάφωνο! 😂🔥 Και μετά τον αγώνα... είσαι έτοιμος; Γουστάρω εκείνη την εποχή που κρυβόμασταν στα ξενοδοχεία σαν πιτσιρικάδες επειδή οι πόρτες έκλειναν αυτόματα! Πού πήγε εκείνο το πνεύμα;;; Που λες τώρα πρέπει να γίνει κάτι σαν "απόδραση από Αλκατράζ" αλλά με περισσότερο σουβλάκι! 🤣 Σοβαρά τώρα: ποιος έχει κλειδί για ξενοδοχείο εκεί κοντά;;; Δεν είμαι άνθρωπος που εμπιστεύεται τραπεζογραμμάτια πάνω σε λεκέδες πάρκινγκ! 💸🚗

Γκώφ!!🔴💪 ΤΟΝ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΣΕ ΕΙΔΑΝ ΟΛΟΙ!!! Εγώ λέω αύριο πρωί στις 8 πάνε όλοι στις στάσεις του μετρό ΣΥΝΤΑΓΜΑ, φορούμε τα πράσινα-ασημένια που βρήκα σπίτι μου απο 2019 κι όταν φτάσουμε εκεί πηδάμε πάνω στην κουβέρτα σαν γεράκια 🦅🔥 ΠΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΟΥΜΙΝΟΧΑΡΤΟ;;; ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΛΙΣΣΑΝΙΔΗ!! Αν δεν βγάλουμε την κουβέρτα αύριο θα κάτσει πάνω της ο τσέπης του προπονητή σαν εκείνο το τζάκετ με το γράμμα της πόλης μας!!! ΛΕΣΤΕ ΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΟΚ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ!!! 😂 ΜΕΤΡΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΡΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΣ ΤΟ ΣΟΥΒΛΑΚΙ!!!! 😱💪 NEXT LEVEL!

ρε παιδιά τι κρίμα να χάνουμε τόσα χρόνια μαζί στο φόρουμ και τώρα σπάνια ζούμε από κοντά τις δύσκολες στιγμές... θυμάμαι πέρσι στην εκτός έδρας με την ΑΕΚ κάτσαμε όλοι μέσα στο ξενοδοχείο δέκα άτομα στον ίδιο χώρο, γιατί η πόρτα έκλεινε αυτόματα κι εγώ έκανα τον ινδικό χορό για δεκαπέντε λεπτά μέχρι να βγει ο τελευταίος γείτονας — και εκείνο το βράδυ η Γκάουφ έκανε γκολ στο τελευταίο λεπτό! τότε δεν σκεφτόμασταν πάρκινγκ και κουβέρτες, σκεφτόμασταν μόνο πως όταν τελειώνει το ματς είμαστε όλοι ζωντανοί κι έχουμε κάτι να πούμε στον επόμενο αγώνα... τώρα αύριο ας κάνουμε ότι ξέραμε τότε: πρωινό στη μεγάλη πλατεία δίπλα στο γήπεδο — εκεί που υπάρχει το περίπτερο που πουλάει το καλύτερο τσίπουρο της περιοχής, εκεί που περνά η πόλη μας σαν ποτάμι πριν το σπίτι της. συνήθως έχει δύο老太太s που βγάζουν αυτές τις μικρές γλαστρες με τις τσάντες της ομάδας μας κι εμείς αγοράζουμε τρεις φορές περισσότερα — μια φορά για την ομάδα, μια για τον τυχερό εκείνο που δεν ξέρει τι συμβαίνει και μια γιατί είναι ΠΟΛΥ ωραίες οι τσάντες αυτές...

γιατί αλήθεια θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη που η Γκάουφ έγινε πράσινο-ασημί μέσα στη βροχή στο γήπεδο της Λάρισας και βγήκαμε όλοι στη βουή του ποταμού μετά το σφύριγμα σαν να είχε τελειώσει ένας πόλεμος; κάπου εκεί ανάμεσα στα γκισέ των εισιτηρίων υπήρχε κι ένα από αυτά τα περίπτερα που πουλάνε κολώνες στοιχημάτων σαν μικρά φρούρια, μπουκαλάκια τσίπουρου σα φέρετρα για ξένους και μία γριούλα που μοιράζει σκόρδα δαφνόφυλλα χωρίς να ρωτάει κανείς — εκείνο το πρωινό βγάλαμε τις κουβέρτες των βραχιόνων μας σαν σημαίες από τσίγκο κι άρχισαν να στήνονται μονόλογοι σαν πολιορκία στον δρόμο. τώρα αύριο λοιπόν; ξεκινάμε στις 7:30 στη στάση Βικτώριας — εκεί όπου το μεγάφωνο της γραμμής τιτλοφορεί σαν "προαστιακός αιώνας" επειδή κουδουνίζει σαν αγροτικό τρακτέρ κάθε φορά που περνάει. οι γεροντάδες εκεί βγάζουν τα τσάντια τους από κάτω από την κερκίδα των πέντε ευρώ κι εμείς μπαίνουμε στο βαγόνι σαν στρατιά αναψυκτικών: δύο ντουζίνες νερό μονές, τρεις σακούλες σουβλάκι στην περιοχή της πλατείας κι ένα κουτί ψιλοκόψιμο για τον αγώνα — επειδή η Γκάουφ όταν βλέπει πράσινο-ασήμι στο δρόμο της γίνεται σαν γάτα που ξέρει το δρόμο της σπιτιού της. από εκεί κι έπειτα όλα είναι ηχολήψεις: όταν το τραμ ανοίγει τις πόρτες του στην τελευταία στάση πριν το Λεωροφόρο Αθλητισμού, όλοι βγάζουμε ένα μπουκάλι τσίπουρο σα δεύτερη κεραία — εκείνες οι老太太s βγάζουν τσάντες με χρώματα σαν οι δικές τους φωτογραφίες έγιναν members της ομάδας μας χρόνια πριν γεννηθούμε. και ναι, αύριο στο πάρκινγκ υπάρχει σχέδιο: αγοράζουμε το μεγαλύτερο κομμάτι αλουμινόχαρτο που υπάρχει σ' εκείνον τον τροχό — όχι επειδή φοβόμαστε τις λεκέδες, αλλά επειδή η κουβέρτα του βοηθού πρέπει ν' αλλάξει χρώμα σαν εκείνο το μπουφάν της δεκαετίας του '90 που αγοράσαμε σ' έκπτωση στο Παγκράτι. μετά τον αγώνα; εκείνος ο γείτονας από την Πρέβεζα — αυτός που είχε πάντα ένα ψαλίδι σπίτι του επειδή "μπορεί και χρειαστεί" — ανοίγει την κάσα του ξενοδοχείου σα θησαυρός ενώ εμείς φωνάζουμε το σύνθημα σα τρελοί: "η Γκάουφ κάνει πράσινο-ασημί μέχρι να μπούμε στην πόρτα — από εκεί και πέρα κάνει ολόκληρο γήπεδο!" κι έτσι αφήνουμε το τελευταίο αλουμινόχαρτο σαν σημείο αναφοράς στους επόμενους: εκεί που η πόλη γίνεται γήπεδο, κι εμείς γινόμαστε εκείνοι που κουβαλούν τη φωτιά όσοι άλλοι φοβούνται τα σκοτάδια 🔥💚

Πού είμαστε τώρα, ρε βλαχοπούλια; Στην ίδια κουβέρτα μου κάνουνε έτσι κι αλλιώς οι άλλοι όσο εγώ λέω "PAOK" στη σέντρα — 🤡💸😏😂 Αύριο η Coco Gauff στη γη του κεμπάπ δεν πάει να νικήσει τίποτα πέρ' από τα δικά σου λάθη στη στάση του μετρό που έπεσες πάνω στις δικές σου τρίχες. Έχω έναν φίλο στο Λεωροφόρο Αθλητισμού που λέει πως το πάρκινγκ αύριο θ' αποτελειώσει και το τελευταίο αυτοκίνητο ιδιοκτήτη πριν καν μπει η ομάδα — λεκέδες στο πάτωμα υπάρχουν μόνο επειδή κάποιος ξέχασε πως το πράσινο-ασημί δεν πλένεται εύκολα, όπως δεν πλένεται ούτε η φήμη του όταν οι άλλοι έχουν ανέβει στο άλμα κι εσύ ακόμα ψάχνεις το κλειδί της πόρτας. Εγώ λοιπόν, αντί να ψάχνω κουβέρτες σαν κοτούλα στο πάρκινγκ, κανονίζω από χτες ένα τραπέζι στην πλατεία. Δύο σουβλάκια Gauff-style: κάποιος βγάζει πράσινο-ασημί στον αγώνα κι εμείς βγάζουμε κέρασμα μπύρας δίπλα στη πρώτη σειρά των εδρών. Την ώρα που η κουβέρτα του βοηθού βγάζει μούτρα επειδή κανείς δε τη σηκώνει, εμείς είμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε — εκεί που τελειώνει το πράσινο-ασημί και ξεκινά η δική σου μπουκιά. Κλείνω λοιπόν: εσείς στο parking σας μαλώνετε για το αλουμινόχαρτο, εγώ στο δικό μου τραπέζι σκάω ένα κρασί σουβλάκι λέγοντας πως η τυχερή ντάνα είναι αυτή που στο τέλος φοράει την κουβέρτα σαν μανδύα βασιλιά — όχι εκείνη που της τη σέρνει μέχρι το δρόμο. Ποιος έρχεται αύριο στις 8; Φέρνουμε τις κηλίδες μας κι εγώ φέρνω το κρασί. Το υπόλοιπο; Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο — ναι καλά.