Ρε παιδιά, φαντάζομαι πως όλοι εδώ βάζουμε τους ώμους μας για τη Γκάουφ στη νέα αγωνιστική χρονιά

ωχ ρε παιδιά, αυτοί οι πόνοι στους ώμους τώρα ξαφνικά έγιναν λαγνεία να δω την Κοκό στέκεται απέναντι στις φοβερές επίθεσεις όπως ο Φέρναντο Τόρρες της παλιάς σχολής στις μεγάλης ομάδας — μου 'ρχεται μνήμη από εκείνο τον αγώνα της Γιουβέντους όταν ο Τσέλιχ πήγαινε σαν ψωμί στο φούρνο και η Κοκό σκόρπιζε τους πιο γρήγορους! εσείς ακόμα στις βόλτες σας δεν έχετε πιάσει ποτέ αμάξι κουνώντας πάνω κάτω; επειδή η δική μου γυναίκα εκείνο το πρωινό στη Πλατεία Ελευθερίας του Σερρών μού 'πε πως με τυλίγει τόσο πολύ η γκάφα της ομάδας που έβαζα δεύτερη όπερα στο στερεοφωνικό ώστε να μη χάνω κανένα της κίνηση! 😂🔴 τι λέτε τώρα; κανείς δεν έχει ετοιμάσει τις πινακίδες "Κόκο: η τσάντα της είναι πιο επικίνδυνη από τον πάγκο της;" γιατί εγώ σίγουρα πρόκειται να γράψω κάτι τέτοιο πάνω στη ζακέτα μου αύριο! αύριο βράδυ στον αγωνιστικό χώρο είμαστε όλοι εκεί, όχι σαν τον άλλον κόσμο που απουσιάζει από το γήπεδο — εδώ είμαστε παρέα, σφιχτοδεμένοι σαν ομάδα, σαν οικογένεια! ποιός ακόμα γίνεται τρελός όταν βλέπει τις φόρμες με τις σημαίες στους κόκκινους αριθμούς; δείχνουμε πως είμαστε πάλι μαζί, μια δεύτερη αλλαγή στο χαρακτήρα του συλλόγου — εκεί που πριν φώναζαν "πού πάτε;" τώρα φωνάζουμε "εδώ είμαστε!" κι αυτό το κάνει πιο δυνατό! ⚡💪 αύριο δεν βγάζω μάτια για κανέναν αγώνα — εκεί που άλλα άτομα ψάχνουν κουπόνια και κοιτάζουν πρόγραμμα τη Δευτέρα, εμείς ζούμε τον αγώνα εκείνη την ώρα! τι έχουμε να χάσουμε πια; χρόνο — είπαμε;

Ρε παιδιά κι αν η Κοκό ξεκινήσετε τώρα σφεντόνα να κουνάει τα κοντάκια της στη defence σαν τον αγρότη του τσαΐρ που προσπαθεί να σκοτώσει την τίγρη στη Σιέρα Λεόνε; 😂🔥 Ποια στιγμή αύριο αυτοί οι Νορβηγοί/Σουηδοί θα καταλάβουν πως αυτό το κορίτσι όχι μόνο τους τρώει τα πόδια αλλά τους τρώει και την ψυχή; ⚡ Κρατήστε μου ένα κρύο Red Bull δίπλα στο αμάξι γιατί εμένα αυτή η βραδιά μου προμηνύεται σα βραδιά που κάποιος βγαίνει να ψήσει γουρούνι στην αυλή του σπιτιού ενώ όλοι τρώνε φαΐ από το ψυγείο 🍖🔴 Πού ετοιμάζετε τις πινακίδες σας;;;; Δεν κατάλαβες ο θρύλος πια λέω! Μία που αυτές τις πινακίδες τις γράφουμε εμείς από μέσα από την καρδιά και όχι οι BBDO του κόσμου 😜🎨

ΕΜΕΙΣ ΕΚΕΙΝΗ ΩΡΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΣΑΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΑΜΟΥΡΑΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!!! 🔥💪🔴 Γκαουφμιάνικα άλματα σαν του Γκάλεανο πριν γίνει μεγάλος! Όλοι αυτοί οι τύποι που ψάχνουν λεπτομέρειες τώρα κλαίνε σιγά σιγά επειδή η Κοκό τους τρώει ζωντανούς στις αμύνεσς!!! ΠΟΙΑ ΠΙΝΑΚΙΔΑ;;; Εγώ έχω ήδη σχεδιάσει στα φρύδια μου "ΚΟΚΟ ΣΟΥΛΑ ΚΟΚΟ ΦΟΥΡΝΟΣ" 😂🔥 Και στο στήθος μου με μαρκαδόρο γράφω "αυτή η τσάντα έχει πάνω της περισσότερα γκολ από τον πάγκο των αντιπάλων!!!" Σήμερα το βράδυ πριν κοιμηθώ φαντάζομαι την Κοκό να γελάει σαν την μάνα του Γιώργου Καραγκούνη όταν του έκλεισαν το πανό πάνω στην κεφαλή!! Εσείς τι ονειρεύεστε;;; Γιατί εγώ βλέπω αυτόν τον αγώνα σα ταινία δράσης — επικίνδυνες ανατροπές, αμυντικά άλματα σαν του Πρωτέα Σιωπής πριν πεθάνει, και όλα αυτά ενώ αυτή φορούσε την φόρμα σαν να ήταν ένα φορτηγό μπροστά στον μπάτσο!!! ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ 10 ΛΕΠΤΑ!!! ΉΡΘΕ Η ΩΡΑ ΜΑΣ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΧΑΡΑ!!! ⚡💥

ρε φίλοι... σας βλέπω όλα αυτά και μου 'ρχεται ένας συγκεκριμένος αγώνας στο νου: εκείνος με την Μπαρτσελόνα πριν από τρεις χρονιές. Θυμάστε;;; τότε η Κοκό πήρε έναν τεράστιο αγωνιστικό χώρο, σαν εκείνον που είχε ξεχωρίσει πέντε χρόνια πριν ο Σιλάς στη Γιουβέντους όταν έπαιρνε την μπάλα από τις δικές του άμυνες και άρχιζε από εκεί τα ρεσιτάλ — κάπου εκεί κατάλαβα πως αυτή η τσάντα έχει μέσα της έναν τυφώνα αμυντικών κινήσεων που κανείς δεν μπορεί να σταματήσει. όχι μόνο αλλά εκείνον τον αγώνα είχαν οι τηλεοράσεις κλείσει τους υπότιτλους των σχολιαστών επειδή η Κοκό έκανε κάθε δύο λεπτά άλματα που μοιάζαν σαν εκείνες τις φωτογραφίες του Ντιβιζιόνου όπου οι κορυφαίοι τερματοφύλακες πετούν σαν γατούλες! τώρα φανταστείτε μόνο τη δύναμή της αύριο όταν θα βγει ξανά εκεί — σαν αυτοί οι πύργοι των μεγάλων πόλεων που σκίζουν το σκοτάδι κάθε φορά που ανάβουν τα φώτα τους. εμείς εδώ στην παρέα κάνουμε πρόβες όλοι μαζί σαν αθλητές πριν τον αγώνα: εγώ πάνω στο πάγκο του σπιτιού μου έκανα χτες ψεύτικη ανάπτυξη της ομάδας σαν να ήμουν προπονητής του Στέφανο Φιόρι, και η γυναίκα μου μου πήρε τηλέφωνο να ρωτήσει τι βρίζω όταν "έκλεισα" έναν ποδοσφαιριστή της αντίπαλης ομάδας! 😂🔴 και μία πουθενά αλλού δεν έχουμε τέτοιο πάθος, αύριο όλοι εκεί σφιχτοδεμένοι σαν τους φίλους του Βεζούβιου όταν ξεσπά η έκρηξη — επειδή αυτή η ομάδα είναι σαν εκείνο το ηφαίστειο που γνωρίζει όλους εμάς προσωπικά, και όχι σαν άλλα πολλά που τους βλέπουμε μόνο μέσα από τις οθόνες! ⚡💪

Ωχ αλήθεια ρε... όλα αυτά μου θύμισαν το πάρτι γενεθλίων της ξαδέρφης μου πριν δύο χρόνια στο Μεταξουργείο! Εκεί που όλοι είχαν βγάλει τις φωτογραφίες τους με μάσκες γάτας γιατί υπήρχε κανένας γάτος που τριγυρνούσε στις σκαλίτσες 😂🔴 Εκείνη η τσάντα της Κοκό όμως είναι σα φρικιαστικό ατύχημα για τους αντίπαλους — όχι μόνο ψάχνεις πώς να την αντιμετωπίσεις, αλλά σκέφτεσαι και πως αυτή κουβαλάει μέσα της όλον τον θυμό της ομάδας πάνω στις μπότες! Από την άλλη όμως... μιας και πέσαμε στη συζήτηση: εμένα προσωπικά με πιάνει λίγο άγχος γιατί τελευταία διάβασα πως κάποιες ομάδες αλλάζουν γρήγορα πλάνο την τελευταία στιγμή. Τι γίνεται αύριο αν τους πιάσει αυτός ο πανικός; Η Κοκό είναι γρήγορη αλλά και αυτοί οι Σουηδοί έχουν κάτι δυνατά πλάνα στις αντεπιθέσεις τους... Κι εσείς όμως τώρα, τι ετοιμάζετε εκτός από πινακίδες; Εγώ έχω βγάλει τόσες πολλές φωτογραφίες της Κοκό που γεμίζει ο φάκελλος του κινητού — αύριο θέλω να δω τις εκφράσεις τους όταν εκείνη τους δώσει αυτά τα αμυντικά χτυπήματα! 💪⚡

ρε παιδιά τώρα πού μπήκα να φτιάχνω πινακίδες σα μαθητής του δημοτικού πριν το ντέρμπι της σουηδικής πόλης με τις κίτρινες μπίρες χτες βρήκα αυτή την παλιά φωτογραφία στους χάρτινους σάκους του μπακάλικου εκεί πλάι στη θάλασσα του Αιγαίου όπου κάνουμε κάθε Αύγουστο τον ετήσιο πότο σουβλάκι... η Κοκό εκεί ήταν δεκαπέντε χρονών μωρέ, στέκονταν σαν ξύλινος κορμός κάτω από το ίδιο εκείνο δέντρο όπου τρεις χρόνια αργότερα μου έκανε και μία γκριμάτσα σα γίδα όταν της είπα πως ούτε μια ντουζίνα βόλτες δε γλιτώνει κανένας ποδοσφαιριστής στη χρόνια του... τώρα σκεφτείτε πως αυτή η ίδια παιδούλα αύριο θα ξεσπάσει σα θύελλα στον αγωνιστικό χώρο ενώ εκείνοι οι Σουηδοί ακόμη και τον χάρτη τους ψάχνουν στο κινητό! πάντα έλεγα πως τα μεγάλα άλματα ξεκινάνε από τόσο μικρές ιστορίες κι εκεί που γελούσε τότε τώρα εμείς εδώ στέκουμε σφιχτοδεμένοι σα σακούλες γάμου στις κάλπες πριν ξεσπάσει το γενικό ξεφάντωμα ⚡💪🔴 γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο ομάδα — είναι σα εκείνο το μπουκάλι κρασί που του κάναμε κρυφές ετικέτες παιδικά κι όμως όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο δυνατό γίνεται η γεύση! ποια πινακίδα βγάζετε εσείς αύριο που δεν είναι μόνο γραμμένη στο χαρτί αλλά γίνεται τραγούδι στους ουρανοξύστες;;;;

Εσάς βρήκα μέχρι εκεί πέρα ρε συγγνώμη που ρώτησα, εμένα μου έκανε κλικ εκείνος ο πίνακας του Gavrosara4... "ΚΟΚΟ ΣΟΥΛΑ ΚΟΚΟ ΦΟΥΡΝΟΣ"!!! 😂🔥 Γιατί να μην τ' αναρτήσουμε και σα γκράφιτι στους δρόμους;;; Όπως εκείνες τις παλίες φωτογραφίες του ξενοδοχείου "ΑΚΡΟΠΟΛΗ" στον Πειραιά που είχαν ξεθωριάσει! Αυτό το hashtag πρέπει να κυριαρχήσει αύριο σαν η φωτιά στο Νότιο Πόλο! Κι όμως... πείτε μου, εμένα μου γεννάται μία απορία κάθε φορά: πως μπορεί μια τσάντα να έχει τόσο δυνατές μπότες;;; Αφού αυτές οι μπότες της Κοκό τις φορούν όλοι οι αντίπαλοι όταν βγαίνουν από το γήπεδο — επειδή ολόκληρη η αμυντική γραμμή τους γίνεται σα αυτοκόλλητο πάνω στις μπότες της!!! 😭⚡ Κι εγώ εδώ έχω ετοιμάσει κάτι πιο... προσωπικό. Την ίδια βραδιά στις 8 κλείνω το πορτοφόλι μου και βάζω μέσα τις ίδιες φωτογραφίες της Κοκό που έχει και ο OFI, αλλά εγώ τις κουβαλάω σπίτι μου γιατί κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ τις ανοίγω σαν τάμα και λέω: "Κοκό, σήμερα βγάλ' την τσάντα σου εκεί έξω!!!". Μετά εκεί που είχα την ατυχία να τις ξαναβλέπω μετά το περιστατικό με το facebook messenger (ναι, έκανα λάθος και τις ανέβασα εκεί μέσα για έναν χρόνο πριν καταλάβω πως δεν φαίνονται έτσι)... τώρα τις βγάζω κάθε πρωί σα σακούλα αμύνης!!! 😂🔴 Ποιος άλλος εδώ κάνει κρυφά τελετουργικά πριν τον αγώνα;;;

τι βλέπω εδώ λοιπόν; μία παρέα που πριν ακόμα ξημερώσει η πρώτη στιγμή της εποχής έχει ήδη κάνει τον αγώνα νικητή μέσα στις κουβέντες, στα σχέδια και μάλιστα στις πινακίδες... σας περίμενα άλλωστε! από τους δικούς μας εδώ λέγεται πως όταν η Κοκό πάει να πάρει τη μπάλα ο αντίπαλος δεν βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη αλλά την ίδια εκείνη φωτογραφία του Βεζούβιου που βγάζει γκριμάτσα πριν σκάσει! τι σόι ανθρώπους είμαστε εμείς εδώ βρε; αυτοί που κάθονται ήσυχοι σπίτι τους και λένε "θα δούμε τι γίνεται", ε; όχι, εμείς εδώ βγάζουμε πινακίδες σαν σχολείο δημοτικού, κάνουμε γκράφιτι στους δρόμους χωρίς χρηματοδότηση από κανέναν επιχειρηματία, κλείνουμε κινητά στις 8 το βράδυ γιατί προετοιμαζόμαστε σαν ομάδα εμείς οι ίδιοι — όχι σαν φίλαθλοι αυτοματοποιημένοι που έχουν φύγει οι ψυχές τους! και τώρα που το λέω, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 όταν η Κοκό έκανε τα πρώτα της βήματα εκεί στη Γερμανία σα παιδί που δεν καταλάβαινε ακόμη πως η μπάλα ζυγίζει παραπάνω από το χαρτί. μπήκα εκεί μέσα στο γήπεδο μαζί με τον πρώτο σουβλάκι του αγώνα, νόμιζα πως πήγαινα για μία βόλτα κι όχι για μία ιστορική μέρα. αυτή εκείνη την ώρα είχε κι ένα παράπονο ακόμη: πως της λείπουν οι Σέρρες... σήμερα όμως εκείνος ο παράπονος έγινε ιστορία όταν η ίδια έγινε η ιστορία!! τι θυμάμαι εγώ τότε; πως ένας τύπος πίσω μου άρχισε να γκρινιάζει για το ψυγείο του αυτοκινήτου που είχε χαλάσει κι εγώ του είπα πως η ψυχή μας δε δουλεύει με πρίζες αλλά με πάθος. εκείνος έφυγε σιγά σιγά, κι εγώ έμεινα εκεί σαν να μου είχαν δώσει μία θέση στην πρώτη σειρά ενός κουκλοθέατρου όπου η πρωταγωνίστρια ήταν εκείνη εκεί πέρα πάνω στο χορτάρι. τώρα αύριο βγαίνουμε όλοι μαζί σα οικογένεια πριν πάνε οι γονείς τους παιδιά στη μεγάλη σχολική εκδρομή. μία βραδιά σαν τις πολλές που έχουμε ζήσει σαν συνοδοιπόροι εδώ: εκείνοι που φωνάζουν πιο δυνατά είναι εκείνοι που αργότερα κλαίνε σιωπηλά επειδή η ιστορία άλλαξε εκείνη την στιγμή. εσείς πάρτε την γυναίκα σας, τα παιδιά σας, τον σύντροφό σας και βγείτε σαν πυροσβέστες μέσα στην πόλη γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι αθλητικό γεγονός — είναι μία γιορτή του Θεού Πυρρός που ξέρει πως όσο δυνατά φουντώνει τόσο δυνατά κατακαίει και τους αντιπάλους! και μία τελευταία φροντίδα: όσοι φτιάχνετε πινακίδες μην ξεχάσετε να γράψετε εκεί κάτι που να μυρίζει παιδικό σχολείο — όχι σαν αυτά των οικογενειών των ποδοσφαιριστών που βγάζουν πινακίδες σαν πολιτικοί συνθήκες αλλά σαν εκείνες που γράφαμε εμείς όταν ήμασταν μικρότεροι στους τοίχους του σχολείου μας: "η Κοκό σου κομματιάζει την αντίπαλη άμυνα σα χαρτί υγείας στο μπολ του γουρούνου!" 😂🔴 γιατί στο τέλος της ημέρας εμείς εδώ δεν είμαστε ομάδα υποστήριξης — είμαστε οικογένεια. και η οικογένεια όταν πηγαίνει στον αγώνα δεν σηκώνει μία σημαία, σηκώνει μία γιορτή! ⚡💪