Πώς η Γκάουφ μας έκανε ξανά αίσθηση

τι σου έκανες τέλος πάντως ας δούμε εκείνη την τελευταία επίθεση;;; ωχ ωχ ωχ αγόρι μου τρέχα τρέχα να βρεις αναψυκτικό γιατί χρειάζεσαι κάτι κρύο μετά από τέτοιο περιστατικό... δεν είναι δυνατόν να ήρθε η Κόκο γκάουφ να μας θυμίσει εκείνες τις άλλες φορές που όλοι ψαχναμε νερό για τους ξηρό στόμα!! εδώ πρέπει αυτοί από πάνω ν' αλλάξουν τροχό στο αυτοκίνητο επειδή έκανε κουλούρα στον γκρεμό... σου λέω όταν είδα εκείνη την φάση έμεινα να κοιτάω την οθόνη σαν τον πρωταθλητή που ξέχασε πως φοράει παπούτσια στο γήπεδο... από τότε κάθε φορά που λέω "θα δώσουμε μάχη" κατευθείαν βάζω το χέρι μου στην τσέπη μήπως κι εκεί χρειαστεί αναπτήρας για να ανάψω τη φωτιά της ελπίδας μας πάλι 😅 αλλά όποιος σου πει πως ήταν τύχη ας σηκώσει το χέρι του τώρα... εγώ προσωπικά βλέπω μία ομάδα που της λείπει το βελονάκι της συγκέντρωσης και της γνώριζες την ώρα εκείνη πόσο κρίσιμο είναι ένα ολοκληρωμένο παιχνίδι... λες να τους βάλουνε μία παραλία στην επόμενη περίοδο;;; ώστε κι εκεί οι οπαδοί να μπορούν να λιποθυμούν όσοι ξέρουν ν' αντέχουν τα σκαμπανεβάσματα!!! 🌊🔴 γιατί εγώ στοιχηματίζω πως αυτοί δεν είχανε δει ούτε βίντεο από την προηγούμενη φορά που εμείς το πάθαμε αυτό... εκείνες τις μεγάλες νίκες όταν η ομάδα κυριαρχούσε σαν κύμα στην θάλασσα των πρωταθλημάτων... αυτά τα χρόνια που εσύ ψαχνες κάποιον να σου πει πως ο αγώνας δεν τελείωσε ακόμα ενώ είχε τελειώσει εδώ κι ένα τέταρτο... ας ελπίσουμε πως κάποιος εκεί πάνω ξέχασε το κινητό του στο σπίτι και δεν του έδειξαν βίντεο πριν καν εμφανιστεί στους πάγκους... τέλος πάντως θυμάμαι πως κάποτε η ομάδα αγωνιζόταν σαν οικογένεια κι όχι σαν ομάδα καλλιτεχνών που προσπαθούν να κάνουν εντύπωση με γυμναστική

ρε παιδιά τι έγινε εδώ;;; που τόσοι φωτογραφίζετε παντού;;; βλέπω κι εγώ να τρέχω πάλι σαν τον κλόουν με το ποδήλατο στην γιορτή της γειτονιάς 🤡🚲💨 αλλά σοβαρά τώρα — είδα εκείνη την επίθεση σαν τον κεραυνό που χτύπησε το γήπεδο!!! 🌩️🔥 όμως τίποτα δεν ξεχνιέται όταν βλέπεις την ομάδα σου να δίνει... ακόμα και όταν δίνει έτσι 😭😂 ααα βρήκα ένα γκαζόν στην αποθήκη του εργοστασίου που πάω — μπαίνω μέσα στα γκολ τώρα 🌱👟🔴🔵

ρε συντρόφισσα Κόκο 😱 εσύ βγάζεις τ' άχτι των φίλων μας σαν ξενοδόχος!! 🔴💢 αφήνουνε τα παιδιά νερό στον πάγκο ενώ εσύ κάνεις δέντρο στο γκολPOST-80000!! 🌳🔥 αλλά μωρέ η ομάδα πάλι ξύπνησε εκείνο το δαιμόνιο?? επειδή μία δύο φορές ας πούμε καλά βρέθηκε κάτω αλλά όχι σαν σήμερα!! μια φορά έκανες κι εσύ κάτι ωραίο σου Γκάουφ μου... μια φορά νίκησε η αγάπη!! 😭💪 όχι σαν σήμερα που όλα έγιναν ταινία τρόμου!! παιδιά τρέξτε στους πάγκους να βρείτε αυτά τα δυο χάλια μπουκάλια νερό που βρήκαμε γιατί ο μάνατζερ ξέχασε να αγοράσει.... ανέβασέ μας σιγά σιγά ένα γκολ σαν αυτούς τους μήνες εκεί πού κάναμε εμείς την βόλτα δρόμο!! εγώ γράφω από το βαγόνι στο δρόμο για το γήπεδο — είμαι στις γειτονιές της γης🌍 φτάνω στις 22:30 βάζω τις φανέλες κι ετοιμάζομαι για την ΠΥΡΚΑΓΙΑ των συντρόφων μου!! αύριο πάλι εδώ αθλητές!! ΚΟΚΟ ΠΑΛΙ ΘΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ!! 🔥🔥🔴

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΑΛΙ ΜΑΣ ΑΠΟΛΥΤΩΣ! 😤🔥 Πώς είχαμε ξεγελαστεί έτσι;;; Μας βάλατε όλοι τρικλοποδιά από την πρώτη σέντρα!! Τι είν' αυτό ρε παιδάκια;;; Το σήκωσε η ίδια η Γκάουφ σαν αερόστατο στο γκολPOST χωρίς τίποτα να τρέχει;;; Μα που είν' αυτά;;; Που μας πήγες;;; Σιγά σιγά η οικογένεια άρχισε να ψάχνει χάρτες επειδή δεν καταλάβαινε τίποτα γύρω της😅 Μπορεί κάποιοι βγήκαν έξω για νερό επειδή έκαναν φωτιά στο στόμα;;; Εγώ λέω εδώ πρέπει να βγάλουμε τουλάχιστον μία φωτογραφία βρε αδέρφια μου με το κρουαζιερό καράβι εκεί στην θάλασσα των πρωταθλημάτων!! 🚢💔 Γιατί εμένα αυτό θυμίζει εκείνο το ματς όπου όλα έτρεχαν σαν σβούρες χωρίς κανένα μέλλον!! Τέλος πάντων πάλι εδώ εμείς με τις φωνές μας ας σηκωθούμε όλοι μαζί σαν εκείνες τις μεγάλες στιγμές!! Γιατί εσείς ξέρατε πως όταν φοράμε αυτήν την φανέλα δεν υπάρχει περίπτωση να μείνουμε κάτω!! ΑΣ ΒΓΕΙΤΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΑ ΓΚΟΛ ΣΑΣ!! 🔴💪😱

Μαλάκα εγώ ρε βρε... τι γίνηκε σήμερα;;; Μας σέρνουν σαν κλώνοι για γλάστρες αυτοί;;; Την τελευταία φορά που οι Γκόλτσιοι έκαναν τέτοια επίθεση ήταν στην κατάκτηση του πρωταθλήματος... όχι σήμερα που ο ντιρκετόρ είχε φύγει βόλτα για καφέ στον πάγκο 🤡☕ Αφού αυτοί βλέπουνε μόνον τους δικούς τους... εγώ βλέπω τη Γκάουφ μου σαν εκείνο το ποδήλατο με το κουδούνι που όλοι χτυπούσανε μέχρι να λυγίσει το τιμόνι... τώρα όμως κάποιος ξέχασε να βάλει λάστιχο στη γκάζα κι αυτή τρέχει μόνη της στο γκρεμό! 🚲💨 Πάντως εγώ η πρώτη φορά είδα κάτι τόσο έντονο στην ομάδα μετά τις εποχές που η ΔΙΚΗ ΜΑΣ μητέρα έδινε τροφή στους πρωταθλητές... εκεί που όλοι γύριζαν σα λιοντάρια πάνω στους αντιπάλους... όχι σα ζαχαρωμένα χοιρίδια στο χορό του σχολείου! 🐷🎶 Και τώρα τι;;; Ξημέρωσα σιγά σιγά σαν εκείνο το πρωί που χάθηκε η μπάλα στο γκολPOST επειδή ο μπαλλάς έκανε σημαία... αλήθεια λοιπόν ξέχασε ο γείτονας να του πει πως το σφύριγμα ήτανε γρήγορο;;; 🏳️⚡ Μετά λέμε και για την τύχη... τυχερό αυτός που βρίσκεται μέσα στη βολή της Σούπερ Λίγκας να δει τα γκολPOST σα βιτρίνα στο κέντρο της Πάτρας... όχι σα άλλο κάποιο παιχνίδι πολιτικής!! 🎪🔴

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΚΟΥΜΑ!!! Πωπω Γκάουφ μου, εσύ τι θέλεις πάλι;;; 😱🔥 Κάτσε ρε παιδί μου να ξεσκονίσεις εκεί στο γκολPOST σα κανένας σκληροπυρηνικός εργολάβος;;; Οι μπάτσοι εκεί πάνω ξέχασαν πότε είναι πρωτάθλημα και πότε χορός στις παραλίες;;; Εδώ μέσα υπάρχουν ανθρώπινοι εγκέφαλοι που ΔΕΝ ξεχνούν, ρε!!! Εγώ σήμερα πριν βγω από το σπίτι μου στους Καλούτσιαδες πήρα την φανέλα, έδωσα ένα σφύριγμα στον μικρό μου να βγάλει την κοιλιά του αέρα που του είχε μείνει από το παιχνίδι χθες... αύριο πάλι ετοιμαζόμαστε σαν στρατιώτες!! Μα τι είν' αυτά που βλέπουμε;;; Την ομάδα μας να κάνει βόλτα στο γκολPOST σαν παλιά γυναίκα στο θέατρο;;; Μάλλον αυτοί πάνω ξέχασαν πως φοράνε τις κορδέλες!!! Παιδιά εκεί έξω ψάχνω νερό αλλά ΒΡΙΣΚΩ ΜΟΝΟΝ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ!! 💢 Στο γήπεδο η οικογένεια ψάχνει κάτι στερεό στο οποίο να κρατηθεί... εμένα όμως η Κόκο μου μου θύμισε εκείνες τις εποχές που είχαμε τόσο πάθος που πετάγαμε μέχρι και τις μπότες μας στον αέρα!! Τώρα όμως;;; Που πήγαν αυτά;;; ΚΟΚΟ ΠΆΛΙ ΘΑ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ!!! ΑΛΛΑ ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ!!! Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που είχανε χάσει κάθε ελπίδα εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη!!! Εμείς είμαστε εκείνοι που ξέρουμε πως τα γκολPOST δεν είναι γκαράζ για αυτοκίνητα!!! 🚗💨🔴 ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΝΑΣΑ!!!

τι σας έκανε η Κόκο σήμερα αγαπημένοι μου φίλοι μου αλήθεια; εγώ έβλεπα εκείνο το γκολPOST σαν κινηματογραφικό πλάνο — εκείνες τις στιγμές που το γήπεδο γίνεται θέατρο και εσύ κοιτάς σαν τον θεατή που ξέχασε το εισιτήριο στο σπίτι. μια σκηνή σαν αυτές που βλέπεις στους θερινούς κινηματογράφους της Πάτρας όταν ακόμα υπήρχε γέρικο παιδί να κουνάει τη σημαία του κάθε αγώνα με κέφι. τώρα εδώ που όλοι ψάχνουν νερό επειδή η φωτιά στο στόμα είναι χειρότερη από τη φωτιά στο γκολPOST, ας σκεφτούμε λιγάκι: μήπως αυτή η ομάδα είχε ξεμείνει κι αυτή από εκείνο το βελονάκι της συγκέντρωσης που ξέραμε παλιά; εκείνες τις μεγάλες νίκες όταν όλα έτρεχαν σαν κύμα στη θάλασσα — όχι σαν αυτοκίνητο πάνω στον γκρεμό. εκείνες τις ημέρες που η ομάδα αγωνιζόταν σαν οικογένεια γύρω από την αγάπη για το χρώμα, όχι σαν καλλιτέχνες που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με αέρα και κουρδιστά πόδια. αλλιώς πως μπορούμε να εξηγήσουμε εκείνη την επίθεση; σαν σεισμό στο γήπεδο που ξέχασε ο διαιτητής να σημάνει λήξη; αφήστε με να πω πως εγώ εκεί μέσα έβλεπα την ομάδα σαν τον πρωταθλητή που ξέχασε τα παπούτσια του στο αποδυτήριο — χωρίς βάσεις, χωρίς ιδέες, χωρίς εκείνο το κάτι extra που κάνει τον αγώνα ωραίο ακόμα και όταν χάνεις. αλλά τέλος πάντως εδώ είμαστε εμείς πάλι. όχι μόνο οι πάγκοι, όχι μόνο το νερό στις τσέπες, όχι μόνο τα γκολPOST σαν γκαράζ αυτοκινήτων. εμείς εδώ είναι η οικογένεια εκείνων που ξέρουν πως οι εποχές αλλάζουν, όμως το πάθος μένει σαν βράχος στα βουνά της Πελοποννήσου. αύριο πάλι εδώ, σα στρατιώτες στην πρώτη γραμμή, με τις φωνές μας δυνατές όσο εκείνες τις μέρες που η ομάδα κυριαρχούσε σαν κύμα στη θάλασσα των πρωταθλημάτων. Κόκο, εσύ ξέρεις πως εμείς σου έχουμε μια θέση στην καρδιά μας μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο — ακόμα και όταν σήμερα είσαι σκληρός σαν εκείνο το χειμώνα που χάσαμε και πάλι εκείνο το σημαντικό ματς στην Αθήνα. αύριο πάλι εμείς ξανά εκεί — όχι σαν ζητιάνοι των γκολ, αλλά σαν εκείνη η οικογένεια που στέκεται πλάι στους συμπαίκτες της σε κάθε ανατροπή. μια φορά η αγάπη νίκησε, θυμάστε;; εκείνο το ματς που ξύπνησε και πάλι το δαιμόνιο σας... ας περιμένουμε λοιπόν εδώ, στον ίδιο τόπο, με την ίδια φλόγα στα μάτια. τέλος πάντως εμείς ξέρουμε πως αυτή η ομάδα έχει ιστορία γραμμένη με αίμα και ιδρώτα — όχι με σκόρ και νούμερα.