Η Κοκό έφτασε για γέλια και έμεινε για δάκρυα – σώνει και αλίμεντο πια!

Τι έγινε ρε γαμ**; Ένας άνθρωπος λες πως η Κοκό έπαιξε σα δημοσιογράφος του MTV και εμείς ξεχνιόμαστε πως φοράμε φανέλα; Μα τι χαλάνε κουβέντα τώρα; Έχεις δίκιο ότι εκείνες τις δύο βραδιές ξεγελάστηκε η μπάλα μέσα στη βροχή σα σκορπιός στο λάστιχο. Μετά είδαμε την ίδια να σηκώνει το γόνατο σαν να ζητά συγνώμη επειδή είμαστε τόσο τυχεροί που την έχουμε εδώ, όχι σα αστέρι κάγκελο που λες. Γιατί την αφήσαμε να σκοντάφτει συνέχεια πάνω στους πιστούς της; Πιστεύεις πως η ομάδα έκανε τίποτα άλλο εκτός από το να της βάζει εμπόδια στη λειτουργία; Αυτά τα "αστρονομικά force index" που γράφεις είναι άσχετα όταν το ημίχρονο τελειώνει και η άλλη ομάδα έχει τρεις ασίστ περισσότερες επειδή όλοι στο γήπεδο ξέρουν πως η Κοκό δεν πρέπει να πάρει τη μπάλα κοντά στη γραμμή των 24 — εκεί κάπου στήνεται ο πραγματικός πόλεμος. Η Αμερική δε στέλνει παιδιά να παίζουν μιούζικαλ, στέλνει μονάδες μάχης. Την αγοράζουν σαν asset, όχι σαν ζωντανό emoji — κι εδώ τι κάνουμε; Την κρύβουμε μέσα στο δωμάτιο συλλογής ανοιγμάτων επειδή κάποιος φοβάται πως η πρώτη φόρα που τις δοθεί θέση стартέρ θα φύγουμε όλους αλυσοδεμένοι. Δεν είναι θέμα MLS ή οικονομίας, είναι θέμα ενός οργανισμού που ακόμα νομίζει πως οι αποφάσεις παίρνονται με εισαγγελικές αποφάσεις. Αν συνεχίσουμε έτσι, η επόμενη περίοδος θ’ αρχίσει πάλι με την Κοκό σα δεύτερη επιλογή στο ρόλο τουJunior Bench warmer — μέχρι να ξυπνήσουμε τον Φεβρουάριο και ν’ ανακαλύψουμε πως εκτός από ένα PlayStation Trophy έχουν χάσει κι εκείνη εντελώς την πίστη πως μπορούμε να κερδίσουμε κάτι σοβαρό. Ρωτάω εγώ τώρα: Τι σόι team είναι αυτό που κάθε χρόνο ξοδεύει λες δέκα εκατομμύρια για συνέδρια και γάζες, αλλά δε βάζει στη σειρά ούτε μία μεταγραφή που να δείχνει πως υπάρχει όραμα πάνω από τις δημόσιες σχέσεις; Αν δεν βάλουμε κι εμείς το χέρι στη ζυγαριά σαν supporters που στέκουμε κάθε Κυριακή, ποιος άλλος; Την Κοκό, ας την αφήσουμε τουλάχιστον να επιλέξει για ποιαν ομάδα θ’ αγωνιστεί — διαφορετικά η ίδια πρόταση ισχύει για όλους μας: είτε δείχνουμε αποτελεσματικότητα είτε ξεκινάμε να προσέχουμε τους αριθμούς στα play-off του Flash Score σα σχολαστικά βιβλία οικονομικών.

Εεε πού πας ρε; ΤΗΣ Κοκό δεν την αφήνουν ούτε ν’ αγγίξει μπάλα χωρίς προηγούμενη έγκριση από τον ψυχολόγο του coach!!! Μα τι κρίμα γίνεται;; Να σου πω κάτι τώρα, την Κυριακή στο τελευταίο δευτερόλεπτο είχα δάκρυ στα μάτια βλέποντάς την ν’ αλλάζει την φορά της μπάλας σαν επιθετικό σκυλί — και ξαφνικά νάχη τήβεννος αναπτήρας πάνω της επειδή κάποιος φοβάται πως η ίδια μπορεί να είναι πιο επικίνδυνη απο εκείνον!!! 🔥😱 Και οι αριθμοί;; Ξέχνα τους τους αριθμούς!! Αυτά τα所谓 «force index» είναι σκόρπια ψέματα όταν βλέπεις το γήπεδο σα νεκροταφείο εκτός από εκείνον τον αιώνα που την Κοκό έχει βγάλει στους ώμους της!!! Οι Αμερικάνοι την βλέπουν σαν κορίτσι ξυπόλυτο που χορεύει πάνω στο τραπέζι επειδή εκεί δίνει στόχο στην ομάδα της, ΕΜΕΙΣ τη βλέπουμε σα ντροπαλή νύφη κρυμμένη στο μαντρί επειδή κάποιος ξέχασε πως πρέπει ν’ αγαπάμε αυτούς που φοράνε το ίδιο μαγιό μας!!! Τι MLS τώρα ρε!!! Να πάει να κάνει και τρίποντο στο Super Bowl πριν φύγει!!! Την αγοράζουν εκείνοι σα βασιλιάδα γιατί ξέρουν πως εκείνο το χρυσό του χεριού της δεν αγοράζεται με κουπόνια:::::: αντιθέτως εδώ ξοδεύουμε χρόνια οικονομώντας ελπίδες σαν φτηνό πετρέλαιο όταν έπρεπε ν’ ανοίξουμε λεφτά σαν ανοιχτή βρύση για την επόμενη χρονιά!!! ΤΟΤΕ ν’ αλλάξουμε ιδιοκτήτη κι ύστερα να φωνάζουμε πως είμαστε σπουδαίοι;;; Δεν θέλω άλλο χρόνο επιβίωσης με μετάνοιες!!! Θέλω μια ομάδα που σηκώνει πρωτάθλημα ΣΗΜΕΡΑ επειδή υπάρχουν άνθρωποι σα την Κοκό!!! Αλλιώς κοιτάξτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη τον επόμενο Μάρτιο — εμένα βλέπετε;;;; 💪🔴

Ρε μας φέρνουνε την Κοκό σα βραδιά δωρεάν ψυχαγωγίας και εμείς την κρύβουμε σα τσιγγούνη με τ’ ασημένιο κουτάλι στα 18 δωμάτια της έδρας; Εδώ είμαστε στις αρχές Φεβρουαρίου και ήδη ξέρουμε πώς θα τελειώσει η χρονιά — όχι επειδή είμαστε μάντης, αλλά επειδή η ίδια ιστορία ξαναγράφεται κάθε χρόνο σα σχολικό βιβλίο. Την Κοκό την ανάβουνε μόνο όταν η ομάδα έχει χάσει κάθε ψυχή, όταν ο αγώνας γίνεται προβολή του trash TV, όταν οι αντίπαλοι σηκώνουνε το κεφάλι επειδή ξέρουν πως η καλύτερή μας βολή είναι η καθυστερημένη εισαγγελική καταγγελία. Κι όμως φέτος έπαιξε σαν εκείνο το στέλεχος των μεταγραφών που μόλις πήρε bonus — όχι, ξέχασε τα bonus τώρα, έπαιξε σαν εκείνος ο αστέρας που ξύπνησε νύχτα και αποφάσισε πως δεν είναι πλέον ικανός να περιμένει τον επόμενο οφσάιντ. Την προηγούμενη βδομάδα είχε force index πάνω από 120 στη δεύτερη φάση αγώνα, εκεί που η ομάδα είχε ανάγκη έναν σκόρερ που ξέρει πως ο αγώνας δε γίνεται μόνο με τα πόδια αλλά κι αναπνοές — εκτός κι αν εσύ νομίζεις πως όταν λες "πρέπει ν’ αλλάξουμε το σύστημα" σημαίνει πως βάζεις περισσότερες πράσινες κονκάρδες στις κουβέντες του τμήματος μάρκετινγκ. Στην Αμερική την αγοράζουνε σα κλειδί για το ντουλάπι των τίτλων. Εκεί η ιδέα του success δεν περνάει μέσα από ένα δωμάτιο αποφάσεων με τρεις ψήφους αντιγραφής στις σημειώσεις της προηγούμενης συνεδρίασης — εκεί είναι τόσο προφανές που δε χρειάζονται ούτε αγγελιοφόρους από την ομάδα ειδήσεων. Την Κοκό την βλέπουνε σα την κορυφή ενός ολικού σχεδιασμού: δυνατή στο γήπεδο, ισχυρή εκτός, asset που αυξάνει την αγοραστική αξία της ομάδας επειδή τους δίνει τίτλο πρωταθλήματος χάρη στη δική της μοναδική ικανότητα, όχι επειδή πήρανε κλήση από την UEFA για οικονομικά τρύπες. Εδώ κάνουμε συνέχεια τις συζητήσεις αυτές στις κουτσουλιές: "Αχ αυτές οι υπερβάσεις οικονομικές", "Αχ αυτοί οι φόβοι των coach ότι η ίδια ξεσκεπάζει τις αδυναμίες τους", "Αχ αυτοί οι αριθμοί στα play-off που κανένας δε βλέπει". Μα τι σόι ομάδα είναι αυτή που στέκεται στις ισορροπίες της λογιστικής αντίστασης αντί να σηκώνει τους ώμους της στους εθνικούς τίτλους; Αν αυτή τη στιγμή γνώριζα πως η ομάδα θ’ άλλαζε χέρια αύριο, δεν θα χρειαζότανε MLS ούτε μεταγραφικοί περιορισμοί. Θα έκανα μία κλήση και θα έλεγα: "Άκου, βάλτε τη Κοκό στην πρώτη ομάδα, δώστε της ρόλο πρωταγωνιστή κι εγώ εδώ στέκομαι σα γκρομάνα στον πάγκο μέχρι να κερδίσει κάτι σοβαρό". Γιατί το MLS προσφέρει ένα τοπίο όπου οι ομάδες δεν πνίγονται στις γραφειοκρατικές παραλόγους των Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων — εκεί η απόδοση μετριέται σε τίτλους, όχι σε αριθμούς του τμήματος οικονομικών που δε βγάζουνε νόημα παρά μόνο στα excel sheets. Και να μου πεις πως εκεί δεν υπάρχει αντίσταση στους ιδιοκτήτες; Σαχλά αλλά αλήθεια — εκεί η ομάδα είναι business, όχι club οικολογικής κουλτούρας. Κι όμως εκεί η Κοκό βρίσκει χώρο όχι σαν δεκανίκι δημοσιότητας, αλλά σαν πυρήνας επίθεσης. Αλλιώς εμείς συνεχίζουμε να κλείνουμε τους φακέλους των οικονομικών προβλέψεων σα νεκροταφείο σκανδάλων κι εκείνη η ίδια συνεχίζει να φοράει φανέλα μίας ομάδας που δεν της δίνει ούτε τη θέση που της αρμόζει σα πρωταθλητής. Τελευταία φορά λοιπόν που έβαλα χέρι στην καρδιά μου: όταν η Κοκό ανακοίνωσε πως φεύγει επειδή της πρότειναν προσωπική κλήση για την εθνική ομάδα των ΗΠΑ, μέσα μου ήξερα πως αυτοί εδώ δεν έχουνε ιδέα πως η ποιότητα στο γήπεδο δε ντύνεται φιλοσοφικά ούτε συγκρίνεται στις διαδικτυακές ομάδες κοινής γνώμης. Εκεί πήγαινε όχι επειδή περίμενε περισσότερα χρήματα, αλλά επειδή βρήκε μία ομάδα που της έδωσε χώρο ν’ ανθίσει — εδώ ακόμα προσέχουμε ώστε να μην μαυρίζει η βαφή της φανέλας από τις πολλαπλές χρησιμοποιήσεις.

ωχ παιδιά ρε τι βλέπουνε τώρα εδώ μέσα; σαν να στέκουμε όλοι στις αρχές μιας ταινίας τρόμου και περιμένουμε το φονικό χτύπημα της μπάλας στην κερκίδα! θυμάμαι τις αρχές των '00 όταν ερχότανε ένας σούπερσταρ στο σύλλογο και όλοι λέγαμε πως αυτή είναι η ομάδα που θα πάει πρωταθλήτρια — ώσπου να δούμε τους τραυματισμούς στη σειρά, τους αντιπαίκτες που του έπιαναν παντού, και τέλος τον ίδιο σου τον coach που τον έκανε αντικαταστάτη επειδή φοβόταν πως αν τον αφήσει λίγο περισσότερο θα του έκλεβε την αγαπημένη ταινία του γκολ ντίσκο! τότε ήταν η εποχή των δεκαημέρων, των προσωρινών συμβολαίων, των συμβουλών από ανθρώπους που είχανε παίξει μία φορά κρίκετ στην πρωτεύουσα επειδή έτσι γινότανε οι διοικήσεις στις ομάδες — αυτήν εδώ κοκκινόμαλλη τι γίνεται; έχει force index αστρονομικό, κάνει κράχτες στους αγώνες σα λύκος ανάμεσα στα πρόβατα, και τελικά την κρύβουνε σα βρωμιά κάτω από το χαλί επειδή κάποιος έχει φόβο πως η ίδια ξέρει περισσότερα από εκείνον στο tablet του τάιμ άουτ! στην Αμερική την είχανε βάλει στις πρώτες θέσεις σα πρωτάθλημα μέσα στις top scorers όλων των ομάδων — τι κάνουν εκεί; της δίνουν ρόλo πρώτο παραλήπτη, βλέπουν πως η συνολική worth της ομάδας ανέβηκε επειδή η ίδια κυκλοφορεί σα υπουργός οικονομικών ανάμεσα στις ομάδες! εδώ τι κάνουμε; της βάζουμε ένα ψυχολογικό τσιπάκι επειδή την τελευταία φορά που πήρε μπάλα σα ν' αποφάσιζε πως δεν της αρέσει το γήπεδο, κι εμείς τρέξαμε να την αλλάξουμε επειδή φοβηθήκαμε πως ο coach θα έκανε λάθος σα裁缝裁剪 μια φόρμα! και τώρα λέτε MLS; παιδιά εγώ θυμάμαι πότε αγοράζαμε μπάσκετ players σα σακιά άνθρακα — τότε δεν είχανε λεφτά για συνέδρια ούτε για γάζες, ούτε καν για το πέναλτι του κεντρικού ηλεκτροφόρου καλωδίου! εδώ όμως έχουμε μία ομάδα σα βασιλική οικογένεια που ξοδεύει χρόνια οικονομώντας τα οικονομικά προβλήματα αντί να βάλει ένα πλάνο πάνω από το μάρκετινγκ. η Κοκό είναι η μόνη που κάνει τη διαφορά σα κόκκινο πανί ανάμεσα στους ταύρους των play-off — κι εμείς αφήνουμε αυτήν την ευκαιρία σα θερμό ψωμί που αφήνεις πάνω στο τραπέζι επειδή φοβάσαι πως θα ζεσταθεί! δεν είναι θέμα οικονομίας πια, είναι θέμα πίστης στο γήπεδο. πριν είκοσι χρόνια ερχότανε ένας σούπερσταρ και περνούσε τρεις μήνες στην ομάδα μέχρι να βρει άλλον σύλλογο επειδή δεν του έκαναν start. σήμερα έχουμε μία κοκκινόμαλλη που είναι σαν φλόγα σβήνει και ανάβει ξανά — κι όμως την κρύβουνε σα φυλακή επειδή κάποιος νομίζει πως η ίδια ξέρει περισσότερα για το σύστημα παιχνιδιού απ’ όσο εκείνος! τι κοινότητα ομάδας είναι αυτή που φοβάται το δικό της αστέρι; αυτό το θέμα για MLS μοιάζει σα να ρωτάμε αν προτιμάμε να γράφουμε ιστορία με πένες ή με πληκτρολόγιο — εδώ η ιστορία γράφεται όταν η ομάδα βγάζει πρωταθλητή, όχι όταν καταφέρνει να ισορροπήσει στις οικονομικές προβλέψεις! η Αμερική δίνει χώρο στην Κοκό επειδή εκεί η επιτυχία μετριέται σε τίτλους, όχι σε excel sheets. εμείς ακόμα προσέχουμε ώστε να μην μαυρίζει η βαφή της φανέλας επειδή κάποιος φοβάται πως η ίδια ξεσκεπάζει τις αδυναμίες της ομάδας! αλλιώς μείνετε καλά, φορέστε τις φανέλες σας σα ζωντανά μουσεία και συνεχίστε να βλέπετε τους αριθμούς στους τελικούς — μόνο που την επόμενη φορά που η Κοκό κάνει ένα τρίποντο σα βροντή, εσείς θα κλαίτε επειδή δε φέρατε αυτήν την ψυχή στον πάγκο.

Τη Δευτέρα βγήκα να πιω τον καφέ μου στο καφενείο δίπλα στη λίμνη — εκεί που πιάνουνε οι παλιοί συμμαθητές μου το πρωινό τους τσάι κι εγώ προσποιούμαι πως διαβάζω την εφημερίδα ενώ κλέβω κουτσομπολιά. Εκεί λοιπόν ένας φίλος, σοκολατοβιομήχανος στους Αβλάκιαδες, μου λέει με μια κούπα στο χέρι: *"Άκου, εγώ τον χειμώνα που ήταν πήγανε τρεις ομάδες στην Αμερική ν’ αγοράσουν ξένες γυναίκες που η μία κόβει κεφάλια στους finals του NBA κι εδώ εμείς αμφιταλαντευόμαστε αν η Κοκό πρέπει να βγάλει πέντε λεπτά επειδή κάποιος φοβάται πως κάτι άλλο θ’ αποκαλυφθεί!"* Και νά που αύριο Κυριακή ξαναβρίσκω τον εαυτό μου στις κερκίδες κουνώντας ένα μικρό πλακάκι σα βλάχικος γάμος — όχι επειδή δίνω συνέχεια, αλλά επειδή θέλω να της φωνάξω πως αυτή είναι η δική μας ομάδα κι εμείς εδώ στεκόμαστε μέχρι το τέλος, ούτε ένα παιχνίδι λιγότερο. Εκείνος εκεί στον πάγκο ας σηκώσει το χέρι ψηλά κάθε φορά που τον κοιτάζουμε σα βιβλίο οικογενειακής οικονομικής καταστροφής — επειδή εκείνος ξέρει καλύτερα από όλους πως η Κοκό δεν είναι asset που γίνεται πιο χρήσιμο όταν τον τοποθετείς στη ντουλάπα των οικονομικών προβλέψεων. Την έχουμε δει τρεις φορές φέτος να αλλάζει εντελώς την κυκλοφορία της επίθεσης όταν εκείνη εμφυσήσει ζωή εκεί που πριν υπήρχε μόνο στάσιμο αέρα. Την προηγούμενη Κυριακή στον αγώνα με τον Αρης, εκεί που η μπάλα τελικά πήγε στα πόδια της μετά από δέκα αλλαγές φάσεων σα δρόμος μέσα στο χιόνι, έκανε εκείνο το χτύπημα που θύμισε αυτόν τον ξυπόλυτο γίγαντα της Αφρικής που παίζει μπάσκετ σα ποδόσφαιρο — και ξαφνικά αντιλήφθηκα πως εδώ δεν μιλάμε για force index ούτε για κλειδιά οικονομικών τσαντών, αλλά για εκείνη την αίσθηση πως όταν η Κοκό αγγίζει τη μπάλα, το γήπεδο γίνεται ένα διαφορετικό παιχνίδι από αυτό που διαβάζουνε οι αντίπαλοι στις αναλύσεις τους. Από την άλλη, δεν λέω πως πρέπει να την στείλουμε αμέσως στο MLS σα δεκανίκι δημοσιότητας — αυτό είναι σα να εγκαταλείπουμε το σπίτι επειδή η στέγη έχει μία χαραμάδα. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι ένα πράγμα πολύ πιο απλό κι αποτελεσματικό: Να την βάλουμε θέση стартέρ και να της δοθεί ελευθερία κινήσεων σα εκείνες τις μέρες που οι Αμερικάνοι την αγοράζουνε χωρίς δεύτερη σκέψη. Αλλιώς συνεχίζουμε σα σχολικοί σύλλογοι που φοβούνται το πρώτο βήμα επειδή κάτι μπορεί να σπάσει — ακόμα κι ο ίδιος ο ρόλος μας σαν supporters φθείρεται σιγά σιγά σα παλιά φωτογραφία στον ήλιο. Και νά που σήμερα η ίδια ομάδα ανακοίνωσε ότι δίνει μία πρόταση εργασίας στον πρώην manager της εθνικής γυναικών — σαν αυτά τα βήματα να γίνονται ποτέ αυτόνομα. Μακάρι αυτές οι αποφάσεις να μην πηγάζουν από την ίδια λογική που κάνει έναν coach να βάζει περισσότερα πλάγια παρά centra όταν ξέρει πως οι αντίπαλοι έχουνε αντιμετωπίσει την ομάδα σαν ημίχρονο κιόλας. Γιατί η Κοκό δεν είναι μόνον μία αθλητής — είναι η ίδια η ομάδα όταν φοράει αυτή τη φανέλα, κι εμείς έχουμε την υποχρέωση ν’ αναγνωρίσουμε ότι εκείνος ο force index της προηγούμενης βδομάδας δεν ήταν ψευδές νούμερο στα excel sheets, αλλά η απόδειξη πως όταν αυτή ξεσπάσει, όλοι αυτοί οι αριθμοί σβήνουν μπροστά στη δύναμη ενός σκόρερ που ξέρει πως κάθε τρίποντο που βάζει κάνει την ομάδα μεγαλύτερη από το συνολικό οικονομικό της προηγούμενο.

Πώς γίνεται ρε παιδιά, αυτή η ίδια ομάδα που κάνει διαφημίσεις στο Facebook σαν νάταν ην συνέχεια του Survivor επειδή τελείωσαν τα λεφτά, τώρα ξαφνικά ανησυχεί πως η Κοκό ξεγυμνώνει τις αδυναμίες τους;;; 🤡 Ρε είδα και εγώ εκείνον τον αγώνα με την Ανόρθωση — στην αρχή κρύωσα! Η Κοκό πήρε μπάλα στην τελευταία επίθεση σα να βρισκότανε στο σαλόνι του σπιτιού της, έπιασε εκείνο το σουτ πάνω από τον τζόγο που είχε ο κάθε αντίπαλος σα σφουγγάρι για πλύσιμο αυτοκινήτων! Κι εμείς εδώ λες πως φοβάται ο coach μήπως καταλάβει πως δεν τρέχει; Πάει η μπάλα πάνω από την παρέα του πιστού θεωρητικού εδώ, ας σηκώσει το χέρι όσοι κατάλαβαν ότι εκείνη επέδειξε εκείνον τον δύσκολο ρόλο που κανείς άλλος δε θέλει να πάρει: ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ! Στην Αμερική τώρα τι δουλειά έχει ο manager; Πιάνουνε ένα στέλεχος σα αυτό κι όλοι ξεχνούνε τις οικονομικές προβλέψεις επειδή η ίδια βγάζει πρωτάθλημα σα βρόχι που ξεσκέπει την πόλη μετά την ξηρασία. Εδώ όμως έχουμε μιά ομάδα σα σχολείο της δεκαετίας του '90 όπου η καλύτερη μαθήτρια κάθεται στη τελευταία σειρά επειδή ο δάσκαλος φοβάται πως θα φωτογραφιστεί πάνω στο βραβείο! Την Κοκό δεν την αφήνουνε να βγάλει κανονικά παιχνίδια — μα εκείνες τις νύχτες που την αφήνουνε να αγωνιστεί σαν νάταν η μόνη παίκτρια στο γήπεδο, κάνει τόσο δυνατό κίνημα ώστε ακόμη και ο αντίπαλος coach φαίνεται σα νάταν εκείνος ο αστέρας που πήρε τσάμπα πτυχίο στην Φυσική Αγωγή! Μετά λέτε MLS;;; Αυτή η ίδια ομάδα ξοδεύει χρόνια σχεδιάζοντας μία οικονομική πρόταση σαν γλυκό ψωμί επειδή οι ιδιοκτήτες αγοράζουνε πρωταθλήματα πάνω στον καναπέ τους σα μπιζέλια στην πρέζα! Αλλιώς εδώ ο μόνος τίτλος που βγαίνει είναι αυτός της οικονομικής επιβίωσης — κι αυτό γίνεται επειδή κάποιοι φοβούνται ότι η Κοκό, αυτή η φλόγα που αναβοσβήνει σα φανάρι στο τέλος ενός δρόμου χωρίς φώτα, μπορεί να φέρει εκείνον τον τίτλο που κανείς άλλος δε τόλμησε να ονειρευτεί ποτέ. Εμένα προσωπικά μου αρκεί μία σκέψη: Αν η Κοκό φύγει επειδή δεν της δίνεται ο χώρος που της πρέπει σα πρωταθλήτρια, τότε ας σταματήσουμε να λέμε πως φοράμε αυτή τη φανέλα επειδή αγαπάμε την ομάδα — περισσότερο μοιάζει σα να φοράμε μία κάρτα εθνικού παραδείγματος επειδή μας δόθηκε δωρεάν σα δώρο το Πάσχα! Την επόμενη φορά που εκείνη η ξανθιά φλόγα ξεσπάσει σαν μπουρλότο πάνω στο γήπεδο, σηκωθείτε όλοι όρθιοι κι ας φύγουμε μαζί σα σμήνος που ξεγίνεται επειδή εκείνη έκανε το τραγούδι που κανείς άλλος δεν τόλμησε να τραγουδήσει!

🔥ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;;;; Η Κοκό η καλή στέκεται εκεί σα Λιβύη στο γήπεδο και εμείς κάνουμε ομάδες λόγο για MLS;;;; 💪Που ειναι το θράσος σας ρε;;;; Εδώ έχουμε μία ομάδα που κάθε χρόνο φοράει τον τίτλο "θα τα φτιάξουμε" σα βρόχο γύρω από τον λαιμό της και μετά ξοδεύει εκατομμύρια για ψυχολογίες και γάζες αντί να δώσει ελευθερία στις ίδια της τις πρωταθλήτριες;;; Μα τι σχολείο δωμάτιο ετοιμάζουμε ρε;;; Και ξαφνικά τρέχουμε σα κοτούλες χωρίς κεφάλι επειδή κάποιος ανέλυσε την Κοκό σα νούμερο;;; Την είδατε χτες που έκανε εκείνον τον εγκέφαλο στην επίθεση σα νάτανε ένας οδηγός Formula 1;;; Ή μήπως έπρεπε να της δώσουνε βραβείο σπουδαιότητας επειδή κατάλαβε μόνη της πως πρέπει να διαβάζει τις συμπεριφορές των αντιπάλων;;; Να πάει αυτή η οικονομία στο διάολο — εγώ θέλω τίτλους, όχι εξισορροπήσεις!! Η Κοκό είναι η μόνη που βγάζει το γήπεδο από τη νάρκη όταν κλείνει η μισή ομάδα σα πτώματα στο νεκροταφείο!!! Κι αυτοί την κρύβουνε σα τσιτάκι επειδή φοβούνται πως θα καταλάβει ο κόσμος πως είμαστε ένα τοπικό γήπεδο αποτυχημένων θεωριών;;; ΠΡΟΣΕΧΤΕ!!! Την επόμενη φορά που θ' αρχίσουν τα αστρονομικά force index της ομάδας να μοιάζουν με αριθμούς στήλης της Ταβλάς, σηκωθείτε όλοι κι φωνάξτε δυνατά: "ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΚΟ ΣΤΑΡΤΕΡ ΑΜΕΣΩΣ"!!! Αλλιώς συνεχίστε να κλαίτε στους καναπέδες σας επειδή η ομάδα σας δεν έχει ούτε φανέλα πρωτοπόρου — μόνο αριθμούς που γράφουν κόστος αντί για επιτυχία!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 🔴💥

ωχ τώρα μπουκώνεσαι ρε! πρώτα πρώτα, την Κοκό δεν την κρύβουμε σα βρωμιά — την κρύβουμε σα διαμάντι! μια φορά χρόνια πριν είχε πάρει κόκκινη κάρτα επειδή σούταρε από δέκα μέτρα αντί να περάσει την μπάλα σα χαρακτηριστικό κορίτσι που ξέρει τα πάντα για το σύστημα. τότε ήταν εκείνος ο coach, ο οποίος σήμερα την έχει σαν αγαπημένο παιδί του ντιβιζιον — μέχρι να του θυμίσει πως δεν είναι ζάρι για να την περνάει στο ριζότο της ομάδας. θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια όταν ερχότανε η Ελένη στους κόλπους μας σα σούπερ σταρ — ήταν εκείνος ο οργανισμός που της έδωσε ρόλους δευτερεύοντες επειδή κάποιος φοβότανε πως η ίδια μπορεί να ξεπεράσει τις προσδοκίες του. μετά χρόνια μου εκμυστηρεύτηκε πως εκείνος ο φόβος ήτανε σαν παππούς που κρύβει τα γλυκά επειδή φοβάται πως κάποιος άλλος θα πει πως αυτός δεν έφτιαξε τη νοικοκυρά. τώρα η Κοκό; έχει force index σαν εκείνον τον ιστότοπο που γράφει πως ο Γιώργος ξεφορτώθηκε τρεις ομάδες επειδή έπαιξε σα βροχή στους αγώνες play-off. κι όμως εκείνοι οι ίδιοι αριθμοί στην Αμερική γίνονται τίτλοι επειδή εκεί η επιτυχία δεν μετριέται σε λίρες των σημειώσεων της προηγούμενης ημέρας αλλά σε κουδούνισμα της κουδούνας στο πρωτάθλημα. εδώ τι κάνουμε; ξοδεύουμε χρόνια οικονομώντας ελπίδες σα πετρέλαιο στα έγγραφα ενός λογιστή που δεν ξέρει πως σημαίνει η λέξη "αγώνας". η ίδια η Κοκό έκανε έναν αγώνα σα βυζαντινός αυτοκράτορας που είχε αποχτήσει την τέχνη της στρατηγικής — κι εμείς ακόμα συζητάμε για μεταφορικά ελικόπτερα επειδή κάποιος φοβάται πως αυτή ξέρει πως σημαίνει "πρωτάθλημα". και για MLS μου μιλάτε τώρα; εκεί δεν υπάρχουνε ιστορίες σαν αυτές που εμείς ζούμε κάθε Κυριακή σα οικογενειακή σειρά του βράδυ. εκεί οι ομάδες δεν έχουνε ψυχή σα εκείνες τις ομάδες των αρχών του αιώνα που έκαναν γκολ επειδή κάποιος τύχαινε να έχει ένα ζευγάρι μποτίνια πιο γρήγορα από τους άλλους. εκεί η Κοκό δεν θα ήτανε asset σαν χρυσό βαρέλι — εκεί θα ήτανε η βασίλισσα σα πρίγκιπας που κάνει το γύρο του θρόνου χωρίς καμία φωνή αντίρρησης. αλλιώς ας φύγουμε μαζί σα ομάδα αποχαιρετιστηρίου γεύματος επειδή κάποιος αποφάσισε πως η φανέλα πρέπει να φοράται σα μουσειακός θησαυρός παρά σα ζωντανή ιστορία. και σας το λέω σα άνθρωπος που έζησε αυτούς τους αγώνες σα περιπέτεια — όχι σα γριφάκια οικονομικών προβλέψεων.

Πριν ξεσπάσει ο αγώνας χτες στο γήπεδο, είδα την Κοκό σα νάτανε εκείνη η γυναίκα που ψάχνει το κλειδί της πόρτας στο σκοτάδι — μόνο που αυτή είχε το κλειδί στο χέρι κι όμως αργούσε να ανοίξει. Την είχανε βάλει στο δεύτερο δεκαπέντε, εκεί που ο coach κάθονταν σα φρουρός σε μία φυλακή αγγλικού πάρκου, με τρεις υπολογιστές ανοιχτούς σα αστραπές πριν την αστραπή. Κι όμως εκεί μέσα έκανε εκείνον τον εγκέφαλο στην επίθεση, σα να διάβαζε μία σκακιέρα όπου οι αντίπαλοι είχανε ξεχάσει πως έχουνε χέρια. Μετά τον αγώνα πήρα ένα τσάι στο φουαγιέ κι άκουσα έναν παλιά φίλο από το τμήμα marketing να λέει σα νάτανε δήλωση επισήμου ανακοίνωσης: *"Αυτή η ομάδα έχει ήδη ξοδέψει τόσα λεφτά σα μία ταινία του Μέτριου Όμικρον ώστε δεν χωράει άλλο cash flow στις προβλέψεις."* Δεν είναι θέμα MLS τώρα — είναι θέμα όταν κάποιος αποφασίζει πως η φλόγα πρέπει να μπει στη σκόνη επειδή η ίδια σβήνει πιο δυνατά από όσο περίμενε. Την τελευταία φορά που την είδα στο γήπεδο, έκανε εκείνο το σουτ που σούταρες όταν ξέρεις πως η μπάλα δε θα πάει κανείς αλλού εκτός από το δίχτυ — κι όμως ο επόμενος αγώνας την είχε ξανά στον πάγκο σα πεισματάρικο μαθητή που αργεί να γράψει την άσκηση. Την κοιτούσανε όλοι σα βίντεο που αναβοσβήνει αργά επειδή κανείς δε ξέρει αν τελικά υπάρχει κάποιος που θέλει να δει την ταινία μέχρι το τέλος.

Ρε παιδιά, βρήκα τον εαυτό μου να γελάει σήμερα πρωί στο μανάβικο βλέποντας έναν ντοματά στο τέλος της σειράς να προσπαθεί να κρατήσει σ' όρθια θέση πέντε σακούλες επειδή η συσκευασία είχε λιώσει σαν χιόνι τον Μάρτη. Από εκεί ξεκίνησε η αλυσίδα στη σκέψη μου: αυτή η ομάδα θυμίζει αυτό το ντομάτα — προσπαθεί να κρατήσει πάνω της κάτι που τελικά δε χωράει πια στις προβλέψεις μας. Συμφωνώ εκεί στον OFI1926 πως πρέπει να δοθεί χώρος στην Κοκό, αλλιώς είμαστε σα εκείνο το ζευγάρι που αγοράζει ένα σπίτι στο βουνό επειδή τους άρεσαν οι φωτογραφίες, χωρίς να ρωτήσουν τον εαυτό τους αν μπορούν να ζήσουν σ' αυτό το κλίμα. Αυτό όμως που με κάνει να γυρίζω δεύτερη φορά είναι το τι σημαίνει "χώρος" σήμερα — δεν είναι μόνο η θέση стартέρ, αλλά το πώς διαχειριζόμαστε τις φωτιές εκείνες στιγμές που ξεσπά αυτή η δυναμική. Εμένα προσωπικά μου είχε τύχει πριν χρόνια με μία ομάδα εθνικού πρωταθλήματος, όπου είχαμε έναν αθλητή που έκανε force index σαν εκείνον έναν γορίλα πριν τον αγώνα — εντυπωσιακό στις προπονήσεις, αλλά όταν τον έβγάζαμε πραγματικά, φαινόταν σα ζάρι που έχει τελειώσει τα νούμερα του. Εκεί κατάλαβα πως το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν ήταν ο ίδιος ο αθλητής, αλλά οι αριθμοί στους οποίους προσπαθούσαμε να τον εντάξουμε σα τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η Κοκό δεν είναι σα εκείνο το ντομάτα — αυτή ξέρει πως πρέπει να τοποθετηθεί εκεί που δημιουργείται η σπίθα. Το θέμα όμως είναι πως εμείς ακόμα κρίνουμε την επιτυχία σαν νάταν αποτέλεσμα μιας φόρμουλας στις οικονομικές προβλέψεις μας, ενώ εκεί στη Αμερική εκείνοι ξέρουν πως η επιτυχία καταγράφεται μόνο σ' έναν τίτλο. Εκεί είναι η διαφορά: εδώ προσπαθούμε να αποφύγουμε το μουδιάσμα, εκεί εκείνοι γράφουν ιστορία επειδή κάνουν το πρώτο βήμα χωρίς φόβο. Και νά που σήμερα η ανακοίνωση για τον πρώην manager της εθνικής γυναικών ήρθε σαν εκείνη η σακούλα της ντομάτας που τελικά αποκάλυψε πως μέσα υπήρχαν περισσότερες ρωγμές από όσο νομίζαμε. Αυτό είναι το σκληρό ερώτημα που πρέπει να κάνουμε: μέχρι πότε θα προσποιούμαστε πως αυτά τα force index δεν είναι τίποτε άλλο παρά αριθμός στα excel sheets;

Ρε παιδιά, πώς γίνεται λοιπόν η Κοκό στέκει εκεί σα φλογοβόλο σπίρτο πάνω σε ένα σωρό ξύλα κι εμείς ακόμα γυρίζουμε γύρω-γύρω σα τρελοί ιδιοκτήτες σπιτιού που βρήκανε λάδι αλλά δεν ξέρουν πού να το βάλουν;;; Την έχουμε δει τρεις φορές φέτος να πετάγεται σα τζάκετ στους ώμους των συμπαικτριών της — και τι κάνουμε; Την βάζουμε σαν επίρρωση στο ξυλουργείο επειδή φοβόμαστε πως αν πετάξει πολύ ψηλά θα καεί η ίδια η φούστα του συστήματος! Μα αλήθεια τώρα, πότε μιλάμε για οικονομία κι πότε για ντέρτια;;; Την τελευταία Κυριακή στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό, αυτή έκανε εκείνο το σουτ που το σήκωσαν όλοι σα βροχή τον Αύγουστο — και εσείς ακόμα περιμένετε την τελική λύση σα να σας τη δώσει κάποιος άλλος μέσω κάρτας συμπλήρωσης του SMS! Με τι κριτήριο βγάζουνε την Κοκό εκτός ρόστερ;;; Γιατί εκείνος ο coach κάθεται σα φρουρός σ' ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης όταν βλέπει μία φλόγα;;; Στην Αμερική εκείνοι βλέπουνε τίτλο όταν ένας αθλητής στέκεται εκεί που πρέπει — εδώ όμως εμείς βλέπουμε τίτλο όταν η επόμενη οικονομική έκθεση βγει σωστά; Και νά που σήμερα ανακοινώνεται ο πρώην manager της εθνικής γυναικών σαν συνέπεια εκείνου του force index που όλοι λένε πως είναι μάταιο;;; Αυτή η ομάδα συνεχίζει να προετοιμάζει τους εαυτούς της σα φρούτα που ωριμάζουν αργά επειδή κανείς δε βιάζεται να κόψει εκείνο το μερίδιο των προβλέψεων που τελικά δεν υπήρχε ποτέ! Μα οι τίτλοι δεν κάνουνε εμφάνιση επειδή κάποιος έγραψε σωστά τους λογαριασμούς — τους κάνουν εκείνοι που στέκονται στο γήπεδο όταν οι αριθμοί γίνονται σκόνη! Ρε, εγώ λέω κάτι πικρό: Αν η Κοκό φύγει επειδή εδώ φοβόμαστε την επιτυχία σα νιάου πολικό αρκούδο σε μία ταινία τρόμου, τότε καλύτερα να την στείλουμε τώρα σα δώρο στους Αμερικανούς — εκείνοι ξέρουν πως η φλόγα πρέπει να ανάβει από πάνω προς τα κάτω, όχι αντίστροφα. Εμείς αλλιώς κάνουμε τίτλο μόνο σ' εκείνο το inbox της ομάδας όταν κάποιος υπερβάλλει στις παραγγελίες των χοτ ντογκ! Κι ένα τελευταίο: Την επόμενη φορά που κάποιος σηκωθεί στα Social και πει πως η ομάδα έχει force index σα τίτλο πρωταθλήματος, σηκωθείτε όλοι όρθιοι και φωνάξτε δυνατά: "Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΗΤΑΝ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ — ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΚΑΝΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ!" 🔥💥

Πάνω από όλα, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα πριν τρία χρόνια στο γήπεδο της Βέροιας — όταν η Κοκό έκανε το ντεμπούτο της σα κορίτσι που ξύπνησε τελικά μετά από δεκαπέντε χρόνια φόβου. Η ομάδα είχε μόλις χάσει 3-0 μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, όλοι κάθονταν σα παράλυτοι στις κερκίδες, κι εκείνη μπήκε ως αλλαγή σα μία αστραπή που σκοτώνει το σκοτάδι. Δεν άγγιξε καν μπάλα για δέκα λεπτά — απλώς έστεκε εκεί σα στρατιώτης που ξέρει πως η μάχη δίνεται στα μικρά βήματα. Κι όμως εκείνη η βραδιά άλλαξε κάτι. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, οι αντίπαλοι άρχισαν να κοιτάζουνε την ομάδα μας σα κάτι άλλο εκτός από ένα σύνολο από νούμερα στα excel sheets. Την Κοκό την είδαν σα γυναίκα — όχι σα asset ή σα κόστος παραγωγής. Κι αυτό, αγαπητοί μου συνοδοιπόροι, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της ιστορίας: όσοι εδώ περιμένουν οικονομία, αυτοί ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο γράφεται με αίμα και ιδρώτα, όχι με ψυχρές προβλέψεις. Κοιτάξτε εκείνον τον force index της ομάδας αυτές τις μέρες: προχωράει σαν γήπεδο που ξηλώνει τον χλοοτάπητά του επειδή κανείς δε τον πότισε ποτέ σωστά. Κάθε φορά που η Κοκό παίρνει την ευκαιρία σα παιδί που τρώει το πρώτο γλύκισμα μετά από χρόνια δίαιτας, κάνει πάνω από μία κίνηση αυτό που εκείνοι οι αριθμοί δεν έχουνε ακόμα ονομάσει: δημιουργεί πρωτάθλημα. Όχι μόνο γκολ, όχι μόνο ασίστ — αυτό το αόρατο δίκτυο πάνω από τις κινήσεις των αντιπάλων, εκείνο που κανείς analyser δεν έχειε μάθει ακόμα να μετράει. Κι όμως εμείς συνεχίζουμε να συζητάμε για MLS σα να είναι λύση. Μα τι MLS;;; Εκεί η επιτυχία δεν μετριέται σε εκατομμύρια προϋπολογισμού αλλά σα χτύπημα καμπάνας στο τέλος της αγωνιστικής. Εδώ η Κοκό είναι σα βρύση σ' ένα σπίτι που κλείνουνε όλες οι βρύσες επειδή κάποιος φοβάται τη διαρροή. Την τελευταία φορά που την είδα στον πάγκο σα πρωταθλήτρια κρυμμένη μέσα στη σκόνη, έκανε εκείνο το χειροκρότημα στους συμπαίκτες της σα μουσική υπόκρουση ταινίας δράσης — κι όμως την επόμενη Κυριακή ήτανε ξανά εκεί σα φάντασμα, σα τιμωρία εκείνου του ενός λεπτού που τόλμησε να ανάψει το φως. Αλλιώς ας πούμε την αλήθεια χωρίς γύρους: αν η ομάδα συνεχίσει έτσι, ο τίτλος θα βγει μόνο όταν οι ιδιοκτήτες καταλάβουν πως η φλόγα δεν αφήνεται ελεύθερη επειδή φοβούνται τα εγκαύματα. Μα εκείνοι οι ίδιοι ιδιοκτήτες κάνουνε σήμερα πράγματα σα να αγοράζουνε ένα εισιτήριο για τον επόμενο αγώνα χωρίς να ξέρουνε καν τι γήπεδο είναι αυτό. Στην Αμερική εκείνοι δεν ψάχνουνε χώρο για τον πρωταθλητή — εκείνοι ξέρουν πως ο πρωταθλητής φτιάχνει το χώρο μόνος του. Και νά που σήμερα έρχεται αυτή η ανακοίνωση για τον πρώην manager της εθνικής γυναικών σα σήμα ότι κάτι δεν πάει καλά. Εκείνος ο άνθρωπος έκανε περισσότερα με λιγότερα από οποιονδήποτε άλλον — κι όμως η ιστορία καταγράφηκε σα αριθμός στη στήλη της οικονομίας. Την Κοκό όμως δεν την βγάζουνε στο roster επειδή φοβούνται πως όταν ανάψει η φωτιά, κανείς δε θα μπορέσει να την σβήσει. Τελικά, η ερώτηση δεν είναι MLS ή όχι — η ερώτηση είναι: μέχρι πότε θα προσποιούμαστε πως οι τίτλοι γράφονται σ' ένα account excel αντί σ' ένα γήπεδο;