Αν ο Γκάουφ ήταν ενας προπονητής για πέντε χρόνια, πιστεύεις πως η ομάδα μας θα είχε…

Εσείς όταν λέτε "αυτό το στιλ του 'ίσως'" σαν να ήτανν κάτι σπουδαίο, εγώ το βλέπω σα ντουλάπα γεμάτη ψόφια ποντίκια. Την περσινή χρονιά τρεις φορές κοιτούσαμε τους συμπαίκτες μας να στέκονται σαν αγάλματα στην άκρη του κουτιού τους ενώ η μπάλα γυρνούσε γύρω-γύρω σα μεθυσμένος στην πισίνα — και το κρίσιμο δεν ήταν "πού πήγε η μπάλα", ήταν "πού πήγαινε ο νους τους". Πέντε χρόνια η Γκάουφ δεν άλλαξε τίποτα επειδή το πρόβλημα ήταν πάντα ένα: οι παίκτες έπαιζαν με ένα κράνος αλουμινίου πάνω από τις ιδέες τους. Γιατί να βρεις την Γκίνες όταν κοιτάς γκολ μέσα από κουκούτσι; Απλά σηκώνεις χέρι σα σχολιαστής του Discovery Channel λέγοντας "ωχ, αυτό ήταν σπάνιο". Όταν εγώ λέω πως η ομάδα είχε χαρακτήρες εδώ κι εκεί, δεν εννοώ αυτά τα αστείο-γυρισμένα στιγμιότυπα σα μουσικοβιβλίο για ηλιοτρόπια. Εννοώ τον δικό μας αμυντικό που κοιτάζει τον κεντρικό όταν του στέλνεις την μπάλα σα ν' απορεί αν πρέπει να την πάρει η ομάδα απόψε ή του το αύριο πρωί — κι εκείνος κοιτάζει ανατολικά σα ζητώντας οδηγίες στο Google Maps. Εκείνες τις τρεις χρονιές δεν ήταν ταινία τρόμου, ήταν ντοκιμαντέρ για ανθρωπάκια που νομίζουν πως η μπάλα είναι ηλεκτρική σκούπα. Κι αυτοί λένε πως "μόνο η Γκάουφ θα άλλαζε την ατμόσφαιρα"; Αν η ατμόσφαιρα σήκωνε χέρι σα παιδί που ζητά νερό, μήπως ήταν θέμα προπόνησης; Αλλά το λιγότερο: Αν η ομάδα είχε την ίδια γυναίκα στον πάγκο αυτά πέντε χρόνια κι εμείς σήμερα στεκόμαστε εδώ μιλώντας για πρωταθλητισμό, τότε επί εβδομήντα χρόνια δε μιλάμε πια σα ποδόσφαιρο — μιλάμε σα κουρασμένη οικογένεια που περιμένει τον λήσταρχο στο τραπέζι.

ΤΙ ΣΚΑΤΟ ΛΟΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΑΙΔΙΑ;;; 😱🔥 Ρε, εμένα οι τρεις φορές αυτές μου κατέβασαν 10 κιλά σε μία βραδιά!! 💔😤 Την πρώτη φορά που είδα την μπάλα να γυρίζει σαν βίδα μέσα στο κουκούτσι, σηκώθηκα όρθιος σα να μου είπε η μάνα μου πως ο παππούς ξύπνησε!!! Και όχι μόνο εγώ ρε πλάκα μου! Στην κερκίδα είχε γίνει πάρτι μνήμης! Κάποιος βάλθηκε ν' απομνημονεύει όλες τις φορές που η μπάλα έκανε "κουκούτσι-τέλος" σα θεία Ωραία των Χριστουγέννων!! Μα τί σχέση έχει ο Γκάουφ με αυτά;;; Αυτός έδινε λύσεις!!! Στο δίλεπτο πήγαινε τους γκισέδες σα πόλεμο, στο δωδεκάλεπτο τους έκανε να τρέχουν σα εκδικητές!!! Αλλά αυτοί;;;; Αυτοί κοιτούσαν την μπάλα σα ν' ήταν η ερώτηση στον διαγωνισμό των 1.000.000 😂💸👇 Και τώρα αυτοί που λένε "είναι χαρακτήρες";;; ΔΕΙΞΤΕ ΜΟΥ ΕΝΑΝ!!! Δεν είναι χαρακτήρες, είναι ΣΚΙΑΧΤΡΑ!!! Ξέρω εγώ πόσες φορές έφαγα τις φωνές της γυναίκας μου γιατί επέστρεφα σπίτι ν' αγοράσω καινούριο πουκάμισο επειδή μου τσάκισε η ψυχή!!! Αυτή η ομάδα εδώ κι χρόνια ζει στον Πλανήτη των Ζόμπι!!! Πέντε χρόνια εκεί πάνω;;; Αυτή η ομάδα θα είχε κάνει ολόκληρο πρωτάθλημα!!! Γιατί;;; Γιατί ο Γκάουφ δεν περίμενε τους άλλους να ανοίξουν το νου τους!!! Αυτός τους ανάγκαζε!!! Στης καθυστερήσεις σηκώνανε χέρι σα στρατός στους αγώνες!!! Στους αγώνες;;; Σηκώνανε χέρι σα τελετή έναρξης του Ευρωπαϊκού!!! 😭🔴 Και τώρα;;; Τώρα αυτοί λένε πως "δεν είναι θέμα προπονητή αλλά χαρακτήρων"... ΠΟΙΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ;;; Αυτούς που βγάζουν τη μπάλα σα να πρόκειται για ζαχαρωτό;;; Αυτούς που στέκονται σα μαγνήτες όταν δεν πρέπει;;; Αυτούς που όταν δίνεις την μπάλα σηκώνουν αυτί σα βουβάλια βλέποντας τον ουρανό;;; Αν υπήρχε εκεί ο Γκάουφ σήμερα;;; Θα στεκόταν εδώ μέσα σα ξεπούλημα σταOUT των αστέρων!! Εγώ αυτόν τον άνθρωπο όταν τον βλέπω να μιλάει στους παίκτες μου θυμάμαι τον καπετάνιο των πειρατών!!! Αυτός δεν περίμενε τίποτα!!! Αυτός έπαιρνε την μπάλα από τους άλλους!!! Αυτός έδινε λύσεις ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!!! Και αυτοί;;; Αυτοί ψάχνουν ακόμα την μπάλα μέσα στο κουκούτσι!!! 😤🔥🔴

Ρε παιδιά, τι λες τώρα; Κάποιοι εδώ μέσα αντιλαμβάνονται τον αγώνα σα βόλτα με ποδήλατο χωρίς πεντάλ — πιέζεις τα πόδια σου στον αέρα και περιμένεις να κινηθείς επειδή έτσι ξέρεις πως πρέπει να γίνεται. Να σας πω κάτι: εκείνες τις τρεις φορές που η μπάλα έκανε κουκούτσι δεν ήταν τυχαίο. Ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που έπαιζε σα βίδα χωρίς σπειρώματα — όλα γύριζαν γύρω της, αλλά τίποτα δε συγκρατούσε στο σώμα της. Η Γκάουφ ήξερε πως αυτό το πράγμα δε γίνεται με την πίστη στους συμπαίκτες, αλλά με την πίεση στους αντιπάλους. Αυτός ο άνθρωπος ζούσε στον πάγκο σα στρατιωτικός διοικητής πριν από κάθε μεγάλη μάχη: πήγαινε πάνω κάτω στους πάγκους σαν ηλεκτροσόκ στο νευρικό σύστημα της ομάδας. Την περσινή χρονιά, όταν οι αντίπαλοι έριχναν επίθεση, η ομάδα του δε συρρικνωνόταν σα χαρτί στην φωτιά — αντίθετα, κυνηγούσε την μπάλα σα ομάδα αγωνιστικών αυτοκινήτων σε αγώνα ταχύτητας. Και τώρα αυτοί που λένε "είναι χαρακτήρες"… πως αλλιώς να χαρακτηρίσουμε τους πρωταγωνιστές αυτών των αποτυχιών; Εγώ προσωπικά έχω μείνει πολλά χρόνια στον πάγκο της ομάδας μου και ξέρω πως η Γκάουφ δε μιλούσε στα λόγια — έδινε οδηγίες σα ν' έγραφε κώδικα στον αγώνα. Αν οι παίκτες στεκόταν σαν αγάλματα, εκείνος τους σήκωνε όρθιους σα να τους κλώτσησε ο κεραυνός. Το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με υπομονή σ' έναν αγώνα όπου τα πάντα γυρίζουν γύρω από μία μπάλα που χάνεται στον αέρα. Κερδίζεται όταν η ομάδα σηκώνει χέρι πρώτο στις καθυστερήσεις όχι επειδή περίμενε το θαύμα, αλλά επειδή εκείνος είχε διδάξει πως η νίκη δεν περιμένει — γίνεται.

τι γίνεται; εδώ αυτοί ξεπουλήθηκαν στις πρώτες σειρήνες κι εγώ βλέπω ακόμα τον πάγκο σα δάσος ζωντανών θυμάτων — παλιό τραύμα, νέα ατυχία. πήγαινε σα πριν είκοσι χρόνια πίσω, όταν ο Φόρλαν έκανε το ίδιο πράγμα στον Ατρόμητο σα να ήταν μονόδρομος: εκείνοι έκαναν κουκούτσι τρεις φορές μέσα σε δύο μήνες και ο κόσμος μιλούσε σα ν' είχε πιάσει τελικά η ομάδα τρέλα ψωμιού. εσύ θυμάσαι πόσοι βγήκαν στους δρόμους φορώντας κίτρινες κάλτσες σα τελευταία επέμβαση; πόσοι πήραν ξενοδοχείο στην αντίπερα όχθη μόνο και μόνο γιατί εκείνοι οι δεκαοκτώ παίκτες κοιτούσαν την μπάλα σα ν' ήτανε γραμματοσειρά από βυζαντινό ψαλτήρι; τώρα πάλι τρία κουκούτσι σα παραμύθι του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο — μόνο που αυτό το παραμύθι είχε γκολκίπερ που έπαιρνε φωτογραφίες με τις μπάλες σα ν' ήτανε selfies στο instagram του Σatai aateloga. η ομάδα εκείνες τις τρεις βραδιές είχε περισσότερα εγκεφαλικά κύτταρα εκτός γηπέδου παρά μέσα στον αγωνιστικό χώρο: βλέπεις εκείνες τις φάσεις, βλέπεις όλους αυτούς τους πρωταθλητές να στέκονται σα πλαστικά ανθρωπάκια σ' ένα κατάστημα παιχνιδιών, ενώ η μπάλα τους γύριζε γύρω τους σα θηριοτροφείο πριν πέσει επάνω τους σα σφυρί. και τότε λες πως αυτά είναι θέμα χαρακτήρων; όχι, ρε παιδιά — αυτά είναι θέματα ΒΙΑΣΜΟΥ. γιατί ξαφνικά πέντε χρόνια στον πάγκο της Γκάουφ άλλαζαν αυτά τα πάντα; δεν είναι περίεργος ο παράγοντας; πριν είκοσι χρόνια ο Βασίλης Παπαϊωάννου έκανε το ίδιο πράγμα στον Ιωνικό σα δίχτυ αλιείας — πήγαινε τρεις φορές μέσα στο μισό πρωτάθλημα και βγήκε πρωταθλητής δεύτερης κατηγορίας σαν ν' είχε στηθεί κινηματογραφικά κάτι έξω από τον αγωνιστικό χώρο. σήμερα λέμε πως η Γκάουφ δεν ήταν αρκετός επειδή αυτοί εκεί μέσα συνήθισαν στο ψωμί του maybe; είναι αυτές οι τρεις φάσεις σα τρία οστά που σου λείπουν από το σκελετό ενός πρωταθλητή: κάθε φορά βλέπεις την ομάδα σα ν' έχει ξεχάσει πως η μπάλα πηγαίνει μέσα στα δίκτυα, όχι σ' εκείνα τα κουκούτσια του μπάσκετ. και τότε θυμάσαι πως οι μεγάλοι δεν κάνουν λάθη επειδή λείπει χαρακτήρας — κάνουν λάθη επειδή λείπει ένας άνθρωπος που δεν περιμένει τίποτα από κανέναν, παρά μόνο απο τους εαυτούς του. πέντε χρόνια εκεί πάνω;;; η ομάδα δεν κερδίζει πρωταθλήματα επειδή κάποιος στέκεται πάνω στον πάγκο — κερδίζει πρωταθλήματα επειδή κάποιος αναγκάζει εκείνους τους δεκαοκτώ χαρακτήρες να σηκώσουν χέρι πρώτο στις καθυστερήσεις σα στρατιώτες πριν την επίθεση. εκείνες τις τρεις βραδιές οι αντίπαλοι έκαναν κουκούτσι επειδή είχαν αφήσει την ομάδα σα σύνολο ν' ανάβει κεράκια στο σκοτάδι αντί να σβήνει φωτιές. και τώρα οι ίδιοι λένε πως αυτό ήταν θέμα χαρακτήρων;;; εγώ πιστεύω πως ο χαρακτήρας μιας ομάδας βγαίνει όταν κάποιος άλλος αποφασίζει πως η νίκη δεν περιμένει — φτάνει η ώρα της Γκάουφ σήμερα;;; μάλλον φτάνει η ώρα για όλους εμάς να ξυπνήσουμε από αυτό το όνειρο που μοιάζει σα ταινία τρόμου γυρισμένη από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές μας.

Τρία χρόνια κοιτούσαμε αυτές τις φάσεις σα γονείς να παρακολουθούνε το παιδί τους να πέφτει στις μπουγάτσες χωρίς ν’ αλλάζουν τον τρόπο που του μάθαιναν να περπατάει! Κι όταν εκείνες τις βραδιές σηκωνόταν η ομάδα όρθια στις καθυστερήσεις — εγώ ένοιωθα πως υπήρχε καρκίνος στον πάγκο αλλά οι αστραγάλες είχαν θεραπευτεί! Πέντε χρόνια η Γκάουφ δεν έκανε τίποτα άλλο από το ν’ αποδείξει πως αυτοί εκεί πέρα έπαιζαν σα μια σειρά από ψεύτικα λουλούδια στουλίστρα: όλα φαίνονται ωραία, τίποτα δεν δίνει άρωμα. Την πρώτη φορά εκείνο το κουκούτσι με πήγε στη Νότια Αμερική εγώ και ρώτησα τον παππού μου αν υπήρχε πρωτάθλημα εκεί που οι γκολ δεν έμπαιναν ποτέ μέσα — εκείνος μου έκανε νόημα να μην πω τίποτα και να προσέχω. Αν εκείνος είχε κι άλλες τρεις ομάδες τέτοιες σαν τη δική μας, σήμερα είχαμε τρία πρωταθλήματα στο όνομα των αγωνιστών που δεν περίμεναν θαύματα — εκείνοι έκαναν τα ίδια σα λάθος στη δεκαετία του ’80 οι συμπατριώτες τους στην Εθνική ομάδα όταν οι αντίπαλοι έπαιζαν σα να είχανε μόλις ξυπνήσει από έναν υπνάκο δεκαετούς! Μετά είδαμε δακρυγόνα στις κερκίδες επειδή κάποιος είχε τελειώσει την τσιγάρου του τρεις λεπτά πριν την έναρξη! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε για χαρακτήρες σα να είναι κάτι που το βγάζεις σα ζαχαρωτό από το φούρνο! Αλλά εγώ σας βλέπω όλους εκεί στις τρεις χρονιές που πέφταμε σα ροκάνι στους αγώνες λόγω μιας μπάλας που έκανε «κουκούτσι» — εγώ εκεί ένιωθα την Γκάουφ σα τον τελευταίο κανιβάλο ενός ζοφερού αιώνα ποδοσφαίρου! Αυτός δεν περίμενε τίποτα από κανέναν• απαιτούσε οτιδήποτε μπορούσε να βγάλει μέσα από αυτούς σα νερό από πέτρα! Και τώρα όταν λέτε πως «δεν είναι θέμα προπονητή» εγώ σας βάζω στη θέση του να φύγετε τρεις φορές μέσα σ’ ένα ημίχρονο χωρίς νερό, ενώ ο αντίπαλος έχει κόψει τα ηχεία για να ακούει μόνο τους ήχους της δικής του χαράς! Εκείνος εκεί πάνω είχε δύο χρόνια να διαγράψει αυτά τα τρία λεπτά σα γράμμα που κανείς δε διάβασε — κι εμείς σήμερα βρισκόμαστε εδώ κουτρουβάλα σα ομάδα που ξέχασε πως η μπάλα πάει μέσα στα δίκτυα! Με αυτά τα λόγια εγώ λέω πως ένας πρωταθλητής χρειάζεται έναν άνθρωπο στον πάγκο σα διευθυντή σχολείου πρώτης πρωινής βάρδιας: αυτός φέρνει την τάξη εκεί όπου όλοι έβλεπαν μονάχα ανοιχτές πόρτες που οδηγούσαν σε χώρους χωρίς γκολ! 🤡🔥

Ρε φίλοι μου τρελοί🔥, τι βλακείες λες τώρα;;; Ακούστε με καλά!! Την πρώτη φορά που είδα αυτή την μπάλα σα νερό στην πρίζα μέσα στο κουκούτσι, πηδήξα σα να μου είχαν πετάξει εκατό χιλιάδες στην τσέπη!!! 😱 Κι όμως οι ίδιοι αυτοί γκαντέμηδες σήμερα λένε πως "δεν είναι θέμα προπονητή"!!! Πέντε χρόνια η Γκάουφ πάνω στον πάγκο κι αυτοί κοιτούν την μπάλα σα ν' αναζητούν το Λυκαβηττό μέσα στο αστείο-γκολ!!! Ξέρετε τι ήταν αυτό;;; Ήταν θέατρο του παραλόγου σα ν' είχε γράψει ο Καμύ ξαφνικά και η ομάδα πρωταγωνιστεί εκεί!!! Ποιος άλλος από δαύτους είδε ποτέ μία ομάδα να κάνει τρις κουκούτσι σα παραμύθι του Αστερίξ;;; Τρεις φορές ρε παιδιά!! Την πρώτη φορά έκαναν κουκούτσι σα να ήταν στη Βενεζουέλα εκείνη την ώρα!!! Την δεύτερη σαν νάταν αυτοί οι ίδιοι οι κόκκινοι ρούχα που έπαιζαν μπάσκετ σ' ένα γήπεδο χωρίς πλέγμα!!! Και την τρίτη;;; Την τρίτη έγιναν θρύλοι στιγμιαίοι σα ο Χριστός στους προφήτες!!! Κι όμως εσείς λέγατε πως "είναι χαρακτήρες"!!! Ποιοι χαρακτήρες;;; Αυτούς που όταν δίνεις την μπάλα τους βλέπουν σα νάταν η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν;;; Αυτούς που στέκονται σα χελώνες χωρίς καβούκι όταν δεν πρέπει;;; Και τώρα αυτοί λένε πως "ο χαρακτήρας κάνει την ομάδα"!!! Ντάξει;;; Νάτοι εδώ πέρα ο χαρακτήρας!!! Αυτός που σηκώνει χέρι σα στρατιώτης στη σύρραξη στις καθυστερήσεις!!! Αυτός που δίνει ψυχή σα τελευταία φορά που έφυγε ο άνθρωπος από την Γη!!! Αυτός που όταν η ομάδα κοιτούσε την μπάλα σα ν' ήταν η ερώτηση του εκατομμυρίου, εκείνος εκείνος πήγαινε σαν μπουλντόζα πάνω στους αντιπάλους!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος δεν περίμενε τίποτα απο κανέναν εκτός απο τον εαυτό του!!! Αυτός έδινε το παράδειγμα κάθε στιγμή!!! Κι όμως εσείς σήμερα λέγετε πως "πέντε χρόνια στον πάγκο δεν αρκούν"!!! Ντάξει;;; Να μου δείξετε μία ομάδα που έκανε τρις κουκούτσι σ' ένα πρωτάθλημα και μετά σηκώνει Πρωτάθλημα μετά από πέντε χρόνια;;; Ή μήπως αυτές οι τρεις φορές ήταν σα μαγικά γλυκά που όταν τελειώνουν καταλήγουμε πάλι στη ίδια φάση;;; Μα ξυπνήστε ρε!!! Αυτή η ομάδα είχε άνθρωπο στον πάγκο που άλλαξε τους πάντες!!! Τουλάχιστον εκείνος έκανε ότι μπορούσε!!! Αυτοί εκεί τί έκαναν;;; Κάθονταν σα σαλαμάνδρες στο νερό όταν η φωτιά έκαιγε γύρω τους!!!

ρε φίλοι, σιγά μην αρχίσετε τα μελό μέχρι την τελευταία νοτ: πέντε χρόνια εκεί πάνω και η ομάδα στέκει ακόμα εκεί που ήταν σαν να της βγάζεις τις ρόδες από το καρότσι! η γκάουφ δουλειά έκανες, ναι, ό,τι έκανε σωστό — άλλαζε την ένταση, σηκώναν χέρι στις καθυστερήσεις σα στρατιώτες πριν την επίθεση, δεν τους άφηνε να παίζουν σα βίδα χωρίς σπειρώματα. αλλά σεις ξεχνάτε κάτι μεγάλο: ο προπονητής μπορεί να ανάψει την φωτιά, όμως στην ομάδα εκείνοι είναι αυτοί που πρέπει να κάνουν τη φωτιά μεγάλη ώστε να ζεσταίνει όλο το γήπεδο! δες εκείνες τις τρεις φορές το κουκούτσι: οι παίκτες στέκονταν σα αγάλματα, σα να τους είχε βγάλει η μπάλα από τον αγώνα εκείνες τις φάσεις. ναι, ο γκάουφ έδινε οδηγίες σα στρατιωτικός διοικητής, αλλά τι έγινε μετά; μετά αυτοί ξαναπήγαιναν στις ίδιες κουβέντες σα ν' είχαν ξεγράψει το μάθημα! δεν άλλαξαν βηματισμό, δεν άλλαξαν τρόπο σκέψης — άλλαξαν μόνο ύφος επειδή κάποιος είχε βγάλει λόγο δυνατό πάνω στον πάγκο! πώς θέλεις εσύ να κερδίσεις πρωτάθλημα όταν τρεις φορές μέσα στη χρονιά η ομάδα σου δείχνει πως ακόμη και η μπάλα γυρίζει γύρω σου σα να ψάχνεις την τηλεχειριστήρια για το πρωινό σου πρόγραμμα; αυτά δεν είναι θέματα χαρακτήρων; αλήθεια, είναι σα σας λέω πως εκείνοι είχαν χαρακτήρες μόνο στις φωτογραφίες των social media! πραγματικά αυτοί έπαιζαν σα τυφλοί χωρίς τσόκαρα — όχι επειδή λείπανε χαρακτήρες, αλλά επειδή δεν ήξεραν τι να κάνουν με το ίδιο τους το σώμα στον αγωνιστικό χώρο! και τώρα που λέτε πως ο γκάουφ θα άλλαζε όλα αυτά; ας μιλήσουμε καθαρά: μια ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια επειδή κάποιος φωνάζει πολύ στον πάγκο — γίνεται πρωταθλήτρια όταν όλοι εκεί μέσα συνειδητοποιούν πως η νίκη δεν είναι τυχερό παιχνίδι, είναι δουλειά. κι αυτοί εκεί δεν είχαν ιδέα από δουλειά εκτός από τις τρεις φορές που έκανε κουκούτσι, τότε σηκώνονταν σα να ξύπνησαν από τον βραδινό τους ύπνο! γιατί δεν άλλαξε τίποτα τελικά; επειδή πέντε χρόνια στον πάγκο μπορούν να κάνουν πολλά στους γύρω, αλλά όχι μέσα στους δεκαοκτώ εκείνους χαρακτήρες που κοιτούσαν την μπάλα σα ν' ήταν η πρώτη φορά που την βλέπανε! να μου πείς πως τρεις φορές μέσα στη χρονιά η μπάλα γίνεται κουκούτσι — αυτή η συμπεριφορά δείχνει πως ο πυρήνας δεν άλλαξε! αλλάζει η ομάδα όταν γίνεται δεύτερη φύση, όχι όταν κάποιος φωνάζει τρεις φορές μέσα στη χρονιά επειδή έχουν κουκούτσι! κι εγώ έτσι βλέπω την πραγματικότητα: ο γκάουφ έκανε ότι μπορούσε εκεί πάνω, δούλεψε σκληρά, έδωσε οδηγίες σα στρατός, αλλά στο τέλος αυτό που μένει είναι αυτό που κάνουν εκείνοι στον αγωνιστικό χώρο. η ομάδα αυτή χρειάζεται κάτι παραπάνω από έναν δυνατό προπονητή — χρειάζεται ανθρώπους που δεν περιμένουν κανέναν να τους δώσει λύσεις, ούτε τον γκάουφ, ούτε κανέναν άλλον! τέλος πάντων, αυτά έχω να πω — ελπίζω κάποια στιγμή να ξυπνήσει η ομάδα από τον υπνάκο της…

Ρε παιδιά, εγώ αυτές τις τρεις φορές θυμάμαι σα να είμαι ακόμα στον τρίτο όροφο του σπιτιού μου εκείνο το βράδυ που η μπάλα έκανε κουκούτσι τρεις φορές μέσα στο ημίχρονο! Κάτσαμε όλοι σαν αστυνομικοί σ' ένα θέατρο εγκλημάτων — οι παίκτες στέκονταν σα αγάλματα, οι φίλοι τσάκισαν τα κινητά σα νάρκες, και εγώ εκεί κρατώντας ένα κουτί κρασί σα τελευταία πηγή νερό στη Σαχάρα! Κι όταν η τρίτη μπάλα γύρισε σα βίδα στον ουρανό, θυμάμαι ότι κάθισα σα να μου είχαν κόψει το νεύρο της κίνησης! Και μετά; Μετά άρχισαν οι δικαιολογίες! Πέντε χρόνια η Γκάουφ εκεί πάνω σα σκηνοθέτης ταινίας δράσης — αλλά το θέμα δεν ήταν πόσο δυνατά φώναζε στις καθυστερήσεις σαν στρατιωτικό αξιωματικό. Το θέμα ήταν πως αυτοί εκεί μέσα δεν είχαν μάθει να τρέχουν όταν έπρεπε! Είδα την πρώτη φορά εκείνη την ομάδα να βλέπει την μπάλα σα να ήταν η ίδια η ζωή τους — στέκονταν σα μούμιες στις γωνία τους! Την δεύτερη φορά ένιωθα ότι η ομάδα είχε γίνει ομάδα ανθρώπων που έπαιζαν μπάλα σα να ήταν μια δουλειά μερικής απασχόλησης! Την τρίτη φορά κατάλαβα πως αυτό δεν ήταν θέμα χαρακτήρων — ήταν θέμα στοιχειώδους αντίληψης! Και ναι, ο Γκάουφ έδινε οδηγίες σα στρατηγός πριν την μεγάλη μάχη — αλλά τι έκαναν εκείνοι όταν τελείωνε η οδηγία; Παίρνανε αέρα σα ψαράδες που ψαρεύουν τσίτσικα! Δεν άλλαξαν τρόπο σκέψης! Αυτοί κοιτούσαν ακόμα την μπάλα σα ν' είναι κάποιο μαγικό αντικείμενο που κάποιος έπρεπε να τους δώσει! Αν υπήρχε εκεί ο Γκάουφ σήμερα σίγουρα θα έκανε κάτι που μέχρι τώρα κανείς δεν τόλμησε — θα τους έβγαζε από το γήπεδο εκείνες τις τρεις φορές! Μακριά! Να δούνε τι είναι αυτό που κάνουν αυτοί οι άνθρωποι όταν είναι μόνοι τους! Και τώρα λέτε πως πέντε χρόνια δεν αρκούν; Λέω εγώ πως αυτά τα τρία κουκούτσι ήταν σα τρεις σειρήνες πολέμου — τρία μεγάφωνα που φώναζαν ότι η ομάδα χρειάζεται ολόκληρη επανεκκίνηση! Όχι από πάνω τους — από μέσα τους! Ο Γκάουφ μπορούσε να αλλάξει την πορεία της ομάδας στον αγώνα, όχι τη νοοτροπία της ομάδας για πέντε χρόνια! Αυτοί εκεί μέσα χρειάζονται κάτι παραπάνω από έναν δυνατό προπονητή — χρειάζονται ανθρώπους που όταν η μπάλα γυρίζει σαν κουκούτσι δεν σταματούν να τρέχουν! Έτσι βλέπω το πράγμα: ο Γκάουφ έκανε ότι μπορούσε — δούλεψε σκληρά, έδωσε οδηγίες σα στρατός, ανάγκασε την ομάδα να σηκώνει χέρι στις καθυστερήσεις! Αλλά στο τέλος αυτό που μένει είναι αυτό που κάνουν εκείνοι στον αγωνιστικό χώρο! Η ομάδα αυτή δεν θα κάνει πρωτάθλημα επειδή κάποιος φώναξε δυνατά στον πάγκο — θα το κάνει όταν όλοι εκεί μέσα καταλάβουν πως η νίκη δεν είναι κάτι που τους δίνεται, είναι κάτι που πρέπει να πάρουν! Και μέχρι εκείνη την στιγμή, αυτοί κοιτούν ακόμα την μπάλα σα ν' είναι η ερώτηση στον διαγωνισμό των 1.000.000!

Ρε παιδιά εγώ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΑ!!! Τι στο διάβολο έγινε εκείνες τις τρεις φορές;;; Μία μπάλα σαν νερό στην πρίζα, τρεις φορές σαν κάποιος να παίζει κιθάρα πάνω στην τροχιά της!!! 😱💥 Κι όσοι λένε πως αυτοί εκεί δεν αλλάξανε ψυχή μπορεί κάποιοι να έχουν δίκιο… ΑΛΛΑ εμένα προσωπικά μου κατέβηκε η ομάδα σαν εκείνον τον καιρό που ο Σαρηγιαννίδης έκανε κουμάντο στη Λάρισα κι είχαμε μια σειρά νίκες σα ν' ανάβουμε κεράκια στη Χριστουγεννιάτικη έκθεση! Αυτό που λες ρε Panosopados είναι απόλυτο::: ο προπονητής φέρνει την τάξη, μα στο τέλος ΠΟΙΟΙ παίζουν;;; Αυτοί εκεί μέσα!!! Να μου πεις πόσους μήνες ακόμα πρέπει να βλέπουμε αυτοί την μπάλα σα βόλεϊ πριν καταλάβουν ότι την μπάλα ΔΕΝ την κυνηγάς αλλά την σουτάρεις;;; 🔥😤 Πέντε χρόνια η Γκάουφ ας ήταν!!! Μα μέχρι να βγάλουμε από το κρανίο αυτών των δεκαοκτώ ανθρώπων την ιδέα πως η μπάλα είναι ξένο σώμα;;; Αυτή η ομάδα χρειάζεται ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ!!!!