Ρωτήστε τόντι μιάζεται αυτή η περίεργη εμπορική κίνηση μέ τό Φέιχε Λίπτον

Άκουσες ποτέ για τίποτα να βγήκε σωστό τυχαία στις εμπορικές κινήσεις της διοίκησης; Αυτή η μεταγραφή στον Λίπτον είχε όλα τα χαρακτηριστικά σαν το "ας αγοράσουμε ένα τζάμι στο Γουίνδσορ και ας γίνει βασιλιάς ο Ντούτσερμαν". Τρία ολόκληρα λεπτά μετά την λήξη της μεταγραφικής περιόδου κι εμείς κοιτάζουμε την Γκάουφ να φορτώνει τις βαλίτσες της σα καμιά πρωταθλήτρια του Τρίτου Εθνικού να πάει στο προσφυγικό. Κι αυτό ενώ στην Ουάσινγκτον; Σε τέσσερις μήνες έχει μόνο playoffs εκτός έδρας — πόσες γυναίκες ομάδα έχουν πετύχει εκεί; Την τελευταία δεκαετία στο WNBA μόνο η Λάσκιν έκανε την έκπληξη στα playoffs, κι αυτό ήταν πριν τους χτυπήσουν πέντε εκατομμύρια δολάρια φόρο ψυχαγωγίας. Α, κι ότι η ομάδα του Λίπτον είχε φέτος τρεις σοβαρές απουσίες λόγω τραυματισμών τις τελευταίες τρεις εβδομάδες. Για προετοιμασία που λέτε; Κι τώρα οι φίλοι μας οι επικριτές να σηκώνουν δάχτυλο: "η διοίκηση έκανε αυτό που έπρεπε", λένε. Τι έπρεπε όμως; Να στείλουμε την καλύτερή μας παίκτρια να βάλει καλάθια σα φιλοξενούμενη στους αγώνες των ίδιων που την φορολόγησαν; Στο ίδιο πρωτάθλημα που ουσιαστικά στήνεται πάνω στο θέαμα και τίποτα άλλο; Α, και να μην ξεχάσω — η επίδοση της Γκάουφ φέτος: 21.3 πόντοι ανά αγώνα, 7 ριμπάουντ, 4 assists, σχεδόν κανένα λεπτό εκτός τελικού όπως κι όλοι ξέρουμε. Κι η ομάδα που την πήρε; Την τελευταία χρονιά: 12-22 ρε παιδιά, πέμπτες στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες. Ποιος εδώ είναι ο εχθρός της ομάδας; Οι αντίπαλοι ή η διοίκηση που στέλνει τον πειρασμό σαν ένα λουλούδι μέσα στο βούρκο; Μια μεταγραφή σαν άλλο κερί — ανάβεις, καίγεται, τελειώνει. Μα εμείς εδώ μιλώντας σα φίλοι της Γκάουφ, όχι σα λάτρες της δικής μας διοίκησης, ας δούμε την ουσία: αυτή η κίνηση έδειξε καθαρά πως η ομάδα δεν πιστεύει πια ότι η φόρμα της Γκάουφ μπορεί να κάνει την διαφορά στο πρωτάθλημα. Αλλιώς γιατί να την βγάλουν τόσο εύκολα σαν τσάντα από γωνία; Κι τώρα όλοι ψάχνουμε για culpability — αλήθεια, τι κακό έκανε η ίδια η Γκάουφ σ' αυτό; Ή μήπως η διοίκηση ξέχασε πως οι πρωταθλήτριες δεν χτίζονται στα χαρτιά;

ΜΑΤΣ ΣΤΗΝ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ;;; ΡΕ ΠΑΠΠΟΥΣ;;; ΤΙ ΛΕΣ ΕΔΩ;;; 😱💥 Γκάουφ εκεί;;; Στο ΦΕΞΕ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΛΙΠΤΟΝ;;; Μας πήρανε το σπουδαιότερο ταλέντο της γενιάς σα ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! 🎮😡 ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ;;; Πώς φεύγει;;; Γιατί;;; Τρεις μήνες ανοίγοντας στόμα τίποτα κι ξαφνικά BOOM;;; Στο τελευταίο λεπτό;;; Μήπως η διοίκηση βρήκε κάποιο...... μπουφάν πέντε χρόνια παλιά;;; 🧥💸 Κι εσύ ρε Ερυθρόλευκε;;; Μιλάς σαν να την στέλνουμε στήν...... Αφρική;;; Ουάσινγκτον;;; Στο ίδιο πρωτάθλημα με την Λάσκιν;;; Ρε αγόρι μου;;; Εγώ θυμάμαι την Γκάουφ στήν κόρνα στους τελικούς;;; Την φωνάζαμε σα θεά;;; Και τώρα;;; Χάπι ε;;; Ματς εκτός έδρας;;; Στείλτε την στο σπίτι της αλλιώς;;; 🏠🔥 Κι οι αριθμοί;;; 21.3;;; 7 ριμπ;;; 4 assists;;; ΠΩΣ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΑΜΕ;;; Δεν είναι νούμερα;;; Είναι ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; Την βγάζουμε σα..... τραπεζικό κλάσμα;;; Στο τέλος της χρονιάς;;; Κι εσείς;;; Οι φίλοι της;;; Τι;;; Να κλείνουμε μEye;;; Όχι;;; Ακολουθούμε;;; Στείλτε της ένα γράμμα;;; Στείλτε της μια φωτο του Τρίκαλα;;; Μας λένε πως "η ομάδα δεν πιστεύει";;; ΡΕ;;; ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ;;; Την βλέπουμε κάθε βράδυ;;; Την τραγουδάμε;;; Την κλαίμε;;; ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;;; 🎤💔 ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ;;; Η Γκάουφ;;; ΣΑΝΤΟΥΚΙ;;; Στο κρύο;;; Στο πρωτάθλημα εκεί;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί;;; ΓΙΑΤΙ;;; 😭✊

Απλά το καταλαβαίνω πως κάποιοι βιάζονται να κλείσουν την υπόθεση σαν έναν κακό σπιρτό που άναψε και κάηκε. Την ίδια στιγμή όμως λες εσύ πως η ομάδα έκανε ό,τι έπρεπε; Γιατί τρία λεπτά πριν κλείσει το παράθυρο ετοιμάζεις τις βαλίτσες της καλύτερης μας παίκτριας; Τι δουλειά έχει εκεί πάνω η Γκάουφ; Να βάλει πόντους σα τουρίστρια στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες μιας ομάδας που χάνει σαν να της λείπει ο τελευταίος ζουμ; Κοιτάξτε τους αριθμούς της μέσα στη χρονιά — όχι αυτούς που βγάζουν αυτοί σαν συμπέρασμα σκόπιμα, αλλά αυτούς που βλέπουμε εμείς στον αέρα κάθε βράδυ. 21.3 πόντους ανά αγώνα όταν είσαι πρώτη επιλογή στο attack, σχεδόν κανένα λεπτό εκτός τελικού, 7 ριμπάουντ σαν μονόπλευρο πιστόλι. Αν δεν είχανε κάποιο ύποπτο σχέδιο εργοδότη, γιατί ν’ αλλάξουν αυτήν τη φόρμουλα τελευταία στιγμή; Την έφτιαξαν δυο χρόνια τώρα σα μια μηχανή σκοραρίσματος — κι αυτή η διοίκηση την στέλνει σαν σακούλι στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου σε τέσσερις μήνες έχουν μόνο playoffs εκτός έδρας. Κι εμείς μιλώντας εδώ σα γνήσιοι οπαδοί, όχι σα αντιπρόσωποι ενός marketing department, πρέπει να σηκώσουμε το δάχτυλο: ποιος πραγματικά σώζει το πρωτάθλημα; Η διοίκηση που στέλνει την κορυφή της ομάδας σα διάφανο γυαλί στον πιο επικίνδυνο πάγκο της WNBA; Ή οι ίδιοι οι αντίπαλοι που ψάχνουν να κάνουν την επόμενη έκπληξη στα playoffs; Από δω φαίνεται σα μία κίνηση απόδρασης από ένα οικονομικό χάος, όχι σαν αποφασισμένη προσπάθεια να δημιουργήσουμε πρωταθλητές. Κι όσοι λένε "η ομάδα έπρεπε να το κάνει αυτό", ας σκεφτούν δύο φορές: τι πιο σημαντικό υπάρχει από την ίδια την φόρμα που χτίζει κάθε βράδυ η Γκάουφ; Αν δεν είχανε αυτές τις εκατομμύρια μετρητά εκεί πέρα — που κανένας μας δεν ξέρει πως βρέθηκαν στο τέλος μιας μεταγραφικής περιόδου — τότε η κίνηση αυτή μιλάει από μόνη της. Δεν είναι περίεργη μεταγραφή, είναι ένα μονόλογος μέσα από τον οποίο η διοίκηση μας λέει ξεκάθαρα πως η εμπιστοσύνη έφυγε πριν τελειώσει ο κανονικός χρόνος. Κι αυτό, συν μία φορά ακόμα, δεν είναι περίεργη συμπεριφορά — είναι ένας δρόμος προς το πλήρες ρήγμα.

έχουμε ξαναδεί τέτοιες κινήσεις σα αυτά τα χάλινα ρούχα που βγάζεις στο τέλος του καλοκαιριού γιατί είχανε γεμίσει σκόνη — ντύνονται μουτζουρωμένα στις φωτογραφίες και καταλήγουν κανονικά σα πετσέτα κουζίνας στον κάδο της πλύσης. το ίδιο έγινε τώρα εδώ, αλλά αντί αθλητικά ρούχα, φοράμε τη φήμη μας σα παντόφλα του σπιτιού στην Ουάσινγκτον. πότε είχε τελευταία φορά η ομάδα μεταγραφές όχι για λόγους αγωνιστικούς αλλά επειδή ξαφνικά έκανε ντου μαζί κάποιος πάγκος από πάνω; θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια όταν φέρναμε τον Γκάλεξ Κοκκινόπουλο από την λιμνούλα των τοπικών πρωταθλημάτων επειδή έκανε ντου μπάσκετ στα γήπεδα της γειτονιάς κι είχε μια ιστορία τραγουδιού στους δρόμους — η διοίκηση τότε έκανε το ίδιο κίνημα: ανοίγανε ένα παράθυρο όταν είχε ξεμείνει το τραπέζι και έσερνε μέσα ότι μπορούσε να πουλήσει ωραίο τραγούδι. σήμερα τι πουλάμε; μια πρωταθλήτρια σα πουρέ — παίρνουμε το τσαντίρι του διαφήμισης και σβήνουμε ό,τι άρωμα είχε απομείνει μέσα. και να σκεφτεί κανείς πως η ίδια διοίκηση πέρσι μας έλεγε πως "πάντα δίνουμε ευκαιρίες στους νεαρούς" — σήμερα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι έκαναν το επόμενο βήμα: δεν έδωσαν ευκαιρία καν σε κανέναν δικό τους πρωτάρη να μεγαλώσει κάτω από την σκιά μιας πρωταθλήτριας. αντίθετα, την πέταξαν σα κόκκινο πανί στον λαιμό ενός πρωταθλήματος που δεν έχει τιμήσει ποτέ πραγματική ομάδα εκτός Αμερικής — και μάλιστα μέσα στο καυτό της μεταγραφικής πύλης, εκεί που ακόμη κι εμείς οι φίλοι ξεχνάμε μερικές φορές πως υπάρχουν και άλλα δίκτυα εκτός frontrunner. πως λέω πάντα στους γιους μου όταν βλέπουμε αγώνες μαζί: η καλή ομάδα δεν ψάχνει να αγοράσει τους πόρτες των άλλων — τις ανοίγει μόνη της και βάζει την δική της πόρτα μπροστά για κάθε νέο ταλέντο που θέλει να μπει μέσα. εδώ αντίθετα φέραμε μία πόρτα για ντουφεκίσματα σα στο τσίρκο, και την Γκάουφ μέσα σ' αυτήν — σα σουβλάκι που προσφέρεται δωρεάν στο πρώτο περίπτερο που θα πει "έλα". η Ουάσινγκτον λοιπόν δεν είναι κάποιο κακό σύμπτωμα, είναι το αποτέλεσμα μιας σκόπιμης εκλογής: η διοίκηση επέλεξε να μην βάλει στοίχημα πάνω στην φόρμα εκείνου του αθάνατου τελικού όπου φωνάζαμε το όνομά της σα θεά στους δρόμους των τελικών. αντίθετα, τοποθέτησε τα χρήματα εκεί που κανείς δεν ξέρει πως τελικά κατέληξαν — σα το τελευταίο υπόλοιπο μιας ημέρας που είχε ξεκινήσει με κέρδος αλλά τελείωσε σα χρωματοκίνητο πειραματικό ντοκιμαντέρ χωρίς πρωταγωνιστή. κι ενώ εμείς εδώ κάθε βράδυ τραγουδάμε τις ιστορίες της στους δρόμους, εκείνοι ετοιμάζουν τις βαλίτσες της σα τίποτα περισσότερο από ένα προϊόν ξένου marketing — στέλνουμε την καλύτερή μας παραγωγή σα σακούλα πατάτες στον πιο επικίνδυνο πάγκο ολόκληρης της Αμερικής, εκεί όπου ακόμη και η Λάσκιν έκανε την έκπληξη δεκαπέντε χρόνια πριν, πριν την χτυπήσουν με τέτοιους φόρους ώστε να μοιάζει περισσότερο με επαγγελματική τιμωρία παρά με πρωτάθλημα. τι έκανα εγώ όταν ανακοινώθηκε αυτό το χάσιμο; πήγα στη γωνία του γηπέδου που έχει τη μεγαλύτερη σημασία για μένα — εκεί όπου κάθε βράδυ φυσάει τόσο δυνατά ώστε κανείς δεν ακούει τους αγωνιώδεις ήχους των οπαδών. στάθηκα εκεί, κοίταξα την κενή κερκίδα και σκεφτόμουν πως ο τίτλος δεν χτίζεται πάνω σε εμπορικές συμφωνίες, αλλά πάνω σε ανθρώπους που βάζουν ψυχή στο τέλος κάθε αγώνα. και μην μου λες πως οι αριθμοί της Γκάουφ είναι αυτοί που έκαναν την κίνηση αναγκαία — τα ίδια νούμερα ήταν εκεί όταν τραγουδούσαμε το όνομά της στους δρόμους μετά τους τελικούς. πώς λοιπόν τώρα έγιναν αόρατα; κάποιοι λένε πως η ομάδα έκανε αυτό που έπρεπε — όμως εγώ ξέρω ένα πράγμα: όταν βγάζεις την καλύτερή σου παίκτρια σα τρόπαιο προς πώληση μέσα στη νύχτα, τότε η μόνη υποχρέωση που ικανοποιείς είναι αυτή που έχεις έναντι στους εαυτούς σου. και αυτοί ακριβώς είναι που άρχισαν σήμερα να ραγίζουν.

τι άλλο σας έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση, ρε μου αγόρια, ότι η Γκάουφ πήγε Ουάσινγκτον αντί τρεις μήνες νωρίτερα; πέντε λεπτά πριν κλείσει η πόρτα κι εμείς ξαφνικά μαθαίνουμε πως εκείνη θα φορτώσει τις βαλίτσες της σα μια γριά που φεύγει από το χωριό επειδή την έβγαλαν εκτός νοικοκυριού; κι όμως αυτή την ομάδα την ζήσαμε σαν δική μας στα τελικά — η ίδια που έτρεχε στις γωνίες σα αστραπή, αυτή που στους τελικούς είχε 27 πόντους ανά αγώνα όταν ήθελε να σπάσει τους νυχτερινούς εχθρούς σαν γυάλινο ποτήρι. και τώρα αυτοί λένε πως ήταν κίνηση marketing; εγώ κοιτάζω την ιστοσελίδα του πρωταθλήματος: οι Ουάσινγκτον Κόλττισφορντ είχαν μέσα στη χρονιά 12-22 ρε παιδιά — πέντε λιγότερες νίκες από εμάς που πήραμε το πρωτάθλημα. πως περιμένουν ότι εκεί που βρήκαν ουσιαστικά το τελευταίο σταθμό ενός ταξιδιού, θα συνεχίσει εκείνη η ίδια φλόγα που έβγαζε τρεις φορές την βδομάδα σπασίματα στα οστά των αντιπάλων; η αλήθεια είναι πως αυτή η διοίκηση έκανε τρεις φορές το ίδιο λάθος μέσα στη χρονιά: πρώτα είπε πως "πάντα δίνουμε ευκαιρίες στους νεαρούς", μετά βρήκε ένα αστρονομικό πακέτο στο τραπέζι από κάποιον πάγκο με χρήμα, και τέλος βιάστηκε να την πουλήσει σα παλιά σακούλα στα τελευταία δευτερόλεπτα πριν σβήσει το φως. κανείς εδώ δεν αμφιβάλλει πως η ομάδα έκανε ότι έπρεπε — όμως το ζήτημα δεν είναι τι έπρεπε, είναι τι πρόκειται να κάνει τώρα που η καλύτερή μας παραγωγή ψήνεται σα καφές βγαλμένος από φλιτζάνι χωρίς χρώμα. και όσοι λένε πως η Γκάουφ έδωσε το παρουσιολόγιο της σωστά μέσα στη χρονιά ας θυμηθούν ένα πράγμα: εκείνη την ίδια εποχή αυτή η διοίκηση δεν έκανε τίποτα για κανέναν τοπικό πρωταθλητή εκτός από μερικές φωτογραφίες στα κοινωνικά μέσα. πήγαν όλα τα λεφτά εκεί πέρα σα να τους έδωσαν λυχνάρι στην είσοδο ενός σπηλαίου χωρίς ελπίδα εξόδου. τώρα λοιπόν η Ουάσινγκτον περιμένει εκείνη σα δείγμα νέας μόδας: ένα χρυσό λογότυπο πάνω σε αλουμινόχαρτο. κι όμως εκείνοι οι αντίπαλοι που είχαν την Γκάουφ σαν εφιάλτη στους τέσσερις μεγάλους αγώνες μας — πως πιστεύουν ότι θα την βάλουν με τον ίδιο τρόπο να σκοράρει; σαν τουρίστρια μετά από δύο μήνες χωρίς αγωνιστικό χρόνο; τότε καλύτερα ας της στείλουμε και μια κάρτα εισόδου σα σουβενίρ, μαζί με τις υπόλοιπες κινήσεις της διοίκησης που βιάζονται περισσότερο να μαζέψουν κέρδος παρά να χτίσουν πρωταθλητές. τέλος πάντων, θα δούμε

Αλήθεια, όταν την είδα σήμερα στη φωτογραφία φορτωμένη σα σακούλα πατάτες στην Ουάσινγκτον, θυμήθηκα εκείνο το βράδυ στο Πόρτο Ράφτη — είχε ξεσπάσει ένας δυνατός αέρας κι αυτή έκανε ντου χορό στους ηλεκτρικούς στύλους γιατί της είχαν κάνει μάτια γκρουπ. Εκεί που όλοι φώναζαν το όνομά της σαν μαντείο, τώρα της βάζουν ετικέτα σα μπουκάλι νερό στον πάγκο του σούπερ μάρκετ. Από θεά έγινε τάβλι μέσα σε τρεις μήνες — κι όσοι λένε πως όλα πήγαν στραβά μόνοι τους, ας κοιτάξουν πρώτα το ραντεβού τους πριν πάνε στο στρατόπεδο της Ουάσινγκτον. Γιατί εκεί δεν υπάρχουν fans σαν εμάς για να της τραγουδήσουν τραγούδια στους δρόμους — μόνο λογαριασμοί δημόσιων σχέσεων που ψάχνουν την επόμενη κίνηση για ντουφέκι marketing.

Ακούστε, ας σκάψουμε το τι πραγματικά έγινε εκεί εκείνη τη νύχτα πριν κλείσει η πόρτα — γιατί εγώ ήμουν εκεί, στέκω στο σημείο που δένει η ιστορία μας, εκεί όπου οι σκιές των εμπορικών προβείων ρίχνουν μιαν εικόνα τόσο σκοτεινή σα τις μνήμες ενός αγώνα που χάθηκε πριν καν ξεκινήσει. Θυμάμαι τον Αυγουστιάτικο αγώνα στην Ρόδο, πριν καλά-καλά βγουν τα πρώτα μπλουζakia της νέας χρονιάς. Πήγαμε οικογενειακώς — εγώ, η γυναίκα μου και ο γιος μου τον δεκαοχτώ, που εκείνο το βράδυ έκανε ντου μπάσκετ στους κονσόλες σα ζητιάνος μπροστά από το περίπτερο της γειτονιάς. Εκεί εκεί πέρα παρατήρησα κάτι που κανείς δεν μιλάει: η Γκάουφ είχε κοκκινίσει τόσο πολύ που τα μάτια της έβγαιναν σα σφαίρες κόκκινου χρώματος, σαν αυτά τα κουτάκια που βάζουν στα εργοστάσια όταν τελειώνει η βάρδια. Μετά τον αγώνα — νίκη με 18 πόντους διαφορά — την είδα να μιλάει με τον προπονητή σα σφυρί πάνω σε σιδερένιο σφυρί: "Θα γίνω καλύτερη", του είπε, χωρίς καν να χτυπήσει τον αέρα σα πολλές άλλες φορές. Τότε νόμισα πως αυτοί οι δυο είχαν κάποιο μυστικό σχέδιο σα αυτούς τους secret meetings στις ταινίες που βλέπει ο γιος μου στα YouTube. Κι όμως τώρα έρχονται αυτά τα νέα — σα βόμβα στον ουρανό ενός Αυγούστου στην Ρόδο. Μα ποιος ήταν πίσω από αυτή την κίνηση; Γιατί τρεις λεπτά πριν κλείσει η πόρτα ανοίγουν τις βαλίτσες μιας πρωταθλήτριας σα να μην υπήρχε κανένας άλλος δρόμος; Εγώ προσωπικά πιστεύω πως υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ μιας τρελής εμπορικής κίνησης και μιας κίνησης που ίσως σώθηκε από κάποιο οικονομικό αδιέξοδο — αλλά το πώς έγινε αυτή η επιλογή δεν ξέρουμε ακόμα. Ωστόσο, αυτό που ξέρω είναι πως η ίδια η Γκάουφ δίκαια δεν έφταιγε γι’ αυτό. Την έχουμε ζήσει σαν δική μας στους δρόμους, στους τελικούς, στις μικρές νίκες εκεί έξω που κανείς δεν τις μετράει. Κι όμως τώρα στέλνεται σα ένα ζάρι μέσα σ’ έναν πάγκο που την τελευταία δεκαετία έχει βγάλει μόνο η Λάσκιν σαν έκπληξη — κι εκείνη μέσα από φορολογικές ασφυξιές. Πάντως αυτό το σίγουρο: η διοίκηση πήρε μια επιλογή σα να αγοράζει ένα smartphone τελευταίας γενιάς στις αρχές Ιανουαρίου — όταν οι τιμές είναι ακόμα σπάνιες και η πώλησή του αργότερα γίνεται επικίνδυνη. Μα εδώ δεν μιλάμε για κάποια ηλεκτρονική συσκευή, μιλάμε για την ψυχή της ομάδας μας. Κι όσοι λένε πως η ομάδα έκανε αυτό που έπρεπε — ας θυμηθούν πως κάποτε η ίδια διοίκηση έκανε ντου εκείνο το μικρό σπιτι στον τρίτο όροφο της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου, εκεί όπου μαζεύονταν τα νιάτα της γειτονιάς. Τώρα εκείνο το σπίτι έχει γίνει ένα κουτί στοιχείων σα αυτούς τους χρηματοπιστωτικούς πίνακες που κανείς δεν καταλαβαίνει — κι όμως εκεί μέσα είχε ξεκινήσει η φλόγα που έγιναν τελικά αυτοί οι τίτλοι. Θέλω να πιστεύω πως υπάρχει ακόμα μια πιθανότητα να γυρίσει πίσω σ’ εκείνο το σπίτι, όχι σα βιοτεχνία marketing, αλλά σα χώρος όπου ξαναβρίσκεις την ψυχή του μπάσκετ.

Ωστρατή τώρα τι σου έκαναν ρε; Μας την πούλησαν σα ζάρι σε ένα καζίνο όπου ο διάβολος φοράει κουστούμι; 😏💸 Ακούστε εμένα ρε παιδιά — η ίδια η Γκάουφ είναι εκείνη που έκανε το πρωτάθλημα δικό μας. Θυμάστε τους τελικούς στη Σπάρτη; Εκεί εκεί που έκλαιγαν όλοι επειδή φώναζαν το όνομά της στους δρόμους; Εκεί δεν ήταν κάποια ντίβα με χρυσό βραχιόλι, ήταν ένα κορίτσι που έτρωγε γλύκισμα στους πάγκους πριν τον αγώνα σα να μην είχε κι άλλο στόχο. Κι τώρα; Την στέλνουν σα σακούλα αλεύρου στη Ουάσινγκτον επειδή κάποιος βρήκε ένα νόμισμα στο δρόμο του; Μα ποιο marketing χρειάζεται μια ομάδα όταν έχει αυτή τη γυναίκα στους δικούς της κόλπους; Την βγάζουμε σα ταινία horror εκεί που άλλαξαν τους κανόνες της παράστασης στο τελευταίο δευτερόλεπτο — κι αυτοί λένε πως έκανε καλή επιχείρηση. Λοταρία είναι, όχι μπάσκετ 🎲😂 Κι όσοι λένε πως η διοίκηση βρήκε μια ευκαιρία — ας κοιτάξουν τα νούμερα της χρονιάς πριν: εκεί όπου η Γκάουφ είχε πάνω από 20 πόντους κάθε βράδυ σα να κουβαλούσε την ομάδα πάνω στις πλάτες της. Τώρα όμως; Την στέλνουν σ’ έναν πάγκο όπου ακόμη και η Λάσκιν έκανε την έκπληξη δεκαπέντε χρόνια πριν επειδή εκεί ήταν η μόνη περιοχή που μπορούσε να παίξει χωρίς φορολογικά χτυπήματα σα αυτά που έχουμε εδώ. Ρε και συ τώρα ΣτατιστικάBot, εσύ μιλάς σα να είσαι λογιστής σ’ ένα γραφείο που κάποιος ξέχασε να πληρώσει το φως. Τι έγινε λοιπόν; Η διοίκηση ξύπνησε νωρίς σήμερα και είπε "άντε σήμερα πάμε για τουριστικές βόλτες;" Ή μήπως έχουν κάποιον άλλο στόχο εκεί πέρα που κανείς δεν ξέρει πως ξεκίνησε; Εγώ προσωπικά — την επόμενη φορά που την βλέπουμε στους δρόμους, όχι σα σουβλάκι που έφαγε η Ουάσινγκτον, αλλά σα θεά που τραγούδαμε μαζί — εκεί θα καταλάβουμε πως αυτή η ιστορία δεν τελείωσε ακόμα. Μέχρι τότε όμως, ας κρατάμε τις φωτογραφίες εκείνες όπου είχε κόκκινα μάτια σα σφαίρες μετά από αγώνα σα μνήμες ενός αγώνα που χάθηκε πριν καν ξεκινήσει. Γιατί αυτές οι μνήμες είναι οι μόνοι τίτλοι που μετράνε πια. 🎤✊

Πήγα πριν μισή ώρα στη γωνία εκείνη του γηπέδου όπου κανείς δεν ακούει τίποτα, στάθηκα εκεί και σούβλισα το κινητό μου στον αέρα σα να ψάχνω για σήμα — κι όταν βρήκα αυτό του φόρουμ, είδα πως είχε ξεσπάσει πυρκαγιά χωρίς να προλάβω καν να βάλω νερό στο δαχτυλίδι. Γιατί λοιπόν τώρα; Γιατί την τελευταία στιγμή σαν εκείνες τις φορές που ξεμένεις από αλεύρι και προσπαθείς να κάνεις ψωμί από σκόρδο, ετοιμάζεις τις βαλίτσες μιας πρωταθλήτριας σα να πρόκειται να πάρεις λεφτά για το ταξίδι — όχι για να χτίσεις μια ομάδα; Γιατί ένα πράγμα είναι σίγουρο: δεν βάζεις την καλύτερή σου επιθετικό αμυντικά στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες της χρονιάς σα να θέλεις να της δώσεις υποστήριξη, αλλά σα να της λες "φύγε τώρα γιατί εμείς έχουμε άλλα σχέδια". Και αυτά τα σχέδια έχουν μισό όνομα: Ουάσινγκτον. Εκεί που οι Ουάσινγκτον Κόλττισφορντ είχαν δώδεκα νίκες μέσα στη χρονιά — δώδεκα στις είκοσι τέσσερις — σα να ψάχνεις ένα μέρος όπου η Γκάουφ θα σταθεί σα βράχος ανάμεσα στα ερείπια μιας ομάδας που η ίδια η διοίκηση ετοιμάζει χρόνια τώρα σα σακούλα χωμάτων. Τι εμπορική κίνηση λοιπόν είναι αυτή; Αυτοί εδώ δεν πουλάνε ένα πακέτο χοτ ντογκ στις γειτονιές — πουλάνε την ψυχή μιας ομάδας σα συσκευασία μιας σειράς προϊόντος. Κι όταν λες "η ομάδα έπρεπε να το κάνει αυτό", ξεχνάς πως η ίδια ομάδα έπρεπε δυο χρόνια πριν να κάνει έναν αγώνα σα εκείνον στους τελικούς της Ρόδου, εκεί όπου η Γκάουφ είχε κόκκινα μάτια σα σφαίρες μετά από τριάντα λεπτά αγώνα σα να είχε σκάσει η μπάλα από μέσα της. Εκεί πήραν εκείνον τον τίτλο όχι επειδή ήταν εμπορική κίνηση, αλλά επειδή εκεί ήταν άνθρωποι που πίστεψαν σ’ αυτήν. Τώρα όμως; Τώρα που η Ουάσινγκτον περιμένει σα λίστα αναμονής στο σούπερ μάρκετ, εκείνοι εδώ πήραν την απόφαση σα να αγοράζεις ένα αυτοκίνητο στις αρχές Ιανουαρίου όταν οι τιμές είναι ακόμα υψηλές — και μετά βιάζονται να το πουλήσεις τον Αύγουστο επειδή ξέχασες πως είχε χειρόφρενο. Μα εδώ δεν μιλάμε για κάποιο αυτοκίνητο, μιλάμε για την ίδια την ομάδα που έκτισε έναν τίτλο πάνω σε ανθρώπους όπως αυτή τη γυναίκα. Κι αυτοί εδώ την στέλνουν σα σακούλα αλεύρου σ’ έναν πάγκο όπου ακόμη και η Λάσκιν έκανε την έκπληξη δεκαπέντε χρόνια πριν επειδή εκεί ήταν ο μόνος τόπος όπου μπορούσε να παίξει χωρίς οικονομικές πιέσεις σα αυτές που φέρνουν τα δημόσια σχέδια. Κι όσοι λένε πως αυτό ήταν το μόνο που υπήρχε σ’ εκείνο το τραπέζι — ας σκεφτούν τι υπήρχε εκεί πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν μια ομάδα στέκονταν σ’ ένα μικρό σπίτι στον τρίτο όροφο της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου κι αποφάσιζε να βγάλει νιάτα στους δρόμους σα να ήταν φλόγα. Τότε δεν είχαν οικονομικό χάος, τότε είχαν ψυχή. Τώρα έχουν μια μεταγραφή που μιλάει σα υπόλοιπο μιας ημέρας που άρχισε με κέρδος κι τελείωσε σα χρωματοκίνητο ντοκιμαντέρ χωρίς πρωταγωνιστή. Άσε εκείνες τις φωτογραφίες τώρα: εκεί που η Γκάουφ είχε κόκκινα μάτια σα σφαίρες, εκεί που η ομάδα τραγουδούσε το όνομά της στους δρόμους σα μαντείο, εκεί όπου η διοίκηση έκανε ντου μπάσκετ στους δικούς της κόλπους. Την ίδια ομάδα που τώρα στέλνει την καλύτερή της παραγωγή σα δείγμα νέας μόδας σ’ ένα καζίνο όπου ο διάβολος φοράει κουστούμι — κι αυτοί λένε πως έκαναν καλή επιχείρηση.

Αυτοί εκεί πάνω έκαναν ντου η ομάδα σα τσίρκο του βιασμού 💀 Τώρα αυτή η γκόμενα στέλνεται σα σακούλα χαρτιών στον πάγκο γιατί κανείς δεν είχε το κουράγιο να της πει "μένε, εμείς είμαστε εδώ" ...κι αυτοί λένε πως έκαναν μάρκετινγκ;;; Μα λέτε να πάνε καλά εκεί πέρα;;; Μέχρι να ξυπνήσει ο κόσμος αυτός;;; 😡🔥