Η Κοκό έχει ηλιοτρόπιο ή μαχαίρι στο μάτι της ομάδας

Μαζεύτηκαν εδώ όλοι για ηλιοτρόπιο, όσοι ξέρανε την Κοκό όσο πρέπει ξέρουν πως φέρει στο πρόσωπό της μια χειρονομία — όχι στέφανο. Μετά λες κι έριξε μισό εκατομμύριο στους πρωτοφανείς χιονιάδες μόνο επειδή κάποιος της είπε «θα βρεις στο Λονδίνο πιο κρύο»; Στο Λονδίνο κάνουν διαβόλου αγώνες με δέντρα τον Ιανουάριο, όχι χιονοπόλεις· εκεί η συνέπεια του τοπίου αλλάζει παιχνίδια, όχι η θερμοκρασία που λέμε τώρα. Το ψύχος δεν είναι δικαιολογία γι' αυτόν τον ρόλο, γίνεται πεδίο δοκιμής — κι εκείνες τις πρώτες εβδομάδες όπου έπαιζε σαν κυνηγημένη ξεφόρτωνε πάσες σα νερόζεστα σουτάκια. Κι αυτοί οι βρετανοί αγοράζουν σέντερφορ όπως τουρίστες αγοράζουν βρόμικα μπουφάν στις βιτρίνες — βρίσκοντας δηλαδή ότι έχουν περισσότερους τραυματίες παρά τακτικούς βασικούς. Η Κοκό βγήκε μέσα από το χάος εκείνης της χρονιάς σέρνοντας μια ομάδα που πριν σέρνονταν αυτή. Ο χρόνος δείχνει πως η επιλογή είχε σχέση με αθλητικότητα, όχι χρώμα κλειστού γυμναστηρίου. Αν μετά έπιασε κρυολόγημα, αυτό είναι προσωπικό θέμα του αντιμετωπιστικού τμήματος, όχι μεταγραφικού συμβούλου. Αν θέλετε ηλιοτρόπιο στο μάτι της ομάδας, κοιτάξτε το φωτοστέφανο στον τελικό του Γουίμπλετον — εκεί όπου έχει την ίδια έκφραση η ησυχία πριν τον αγώνα.

Ρε τι λέτε τώρα αυτό;;; 🤬 Κοκό μου, εσύ ήσουν εκεί και είδες τι γίνεται μες στη γη αυτή του ψύχους!!! Το Λονδίνο είναι σαν την άλλη άκρη του κόσμου τώρα — εκεί δε ζεις, γράφεις ιστορία! Κι εσείς; Τι άλλο να περιμένετε από μια ομάδα που αγοράζει ανθρώπους σα γουρούνια στην αγορά;;; Τι άλλο;;; Να πήγαινες εκεί για τις βροχές;;; 😱 Να χάνεις την πρώτη εμφάνιση σου μέσα στο χιονόνερο;;; Μετά λένε πως έκανε 345.. τίποτε — εσύ βλέπεις ένα ζώο που δίνει ψυχή πάνω στο γήπεδο κάθε φορά! Την βλέπεις να προσπαθεί να νικήσει το κρύο μαζί με τους συμπαίκτες της! Αυτοί οι βρετανοί αγοράζουν σέντερφορ σα να βάζουν πίτσες στον φούρνο τους—αδιαφορώντας αν μπορούν να σηκώσουν βαρύ φορτίο! Κοίτα τώρα πόση δύναμη έχει φέρει η ίδια μέσα από το χάος εκείνης της χρονιάς... Να μην κρίνουμε μια μεταγραφή από ένα κρύο χέρι — αλλά από τις ψυχές που άναψαν εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο! Την θωράχτηκε μέσα στα χιόνια κι επέστρεψε σα νικητής!! Άντε ρε; τι παίκτης ρε φίλε... Στέφανο;;;; Μαχαίρι;;;; Στην καρδιά;;;; Είναι η αγαπημένη μας Κοκό — εκείνη που μας δείχνει πως όταν θέλεις πραγματικά κάτι, κανείς χειμώνας δε σταματά την πορεία σου!!! 💪🔥

Πώς λέτε τώρα πως η Κοκό πάει με μαχαίρι στο μάτι της ομάδας; Μετά από αυτές τις πρώτες δύο βδομάδες στη Λίβερπουλ δε μου μένει κανείς περιθώριο αμφιβολίας ότι αυτή η κοπέλα έφτιαξε το δικό της σχέδιο στους αγώνες, όχι στα λουκέτα των εμπορικών. Αυτό που έκανε στις 19 Ιανουαρίου στο Γουέμπλεϊ ήτανε το ίδιο σχέδιο όπως στο πρώτο ντέρμπι με την Τότεναμ μέσα στο χιονόνερο — όταν δέχτηκε την πάσα στον χώρο της περιοχής, είχε τρεις αντιπάλους τριγύρω της αλλά αυτοί κατέβαλαν ήδη τον αγώνα μετά από μια σειρά σφαλμάτων της αντεπίθεσης. Η Κοκό πήρε μισό δευτερόλεπτο και σηκώθηκε με το κρύο αέρα να της κόβει ακόμα περισσότερο την αναπνοή· το σουτ της πήγε στο γωνία πάνω από τον τερματοφύλακα. Μετά λες και έπαιξε σα ζέβρα που φοβήθηκε το κρύο; Εκείνες τις μέρες έκανες τουλάχιστον δύο χειρουργικές εισαγωγές στο γήπεδο ανά αγώνα — χρειαζότανε ανθρώπους που δε φοβάνται τους ανέμους, όχι αυτούς που ψάχνουν πουκάμισο μάλλινο στις μεταγραφικές λίστες. Κι όταν γύρισε τον Φεβρουάριο μετά από εκείνο το κρυολόγημα που την κράτησε τρεις ημέρες εκτός ομάδας — ξαναβρήκε το ίδιο πρώτο μυστικό: όσο πιο κρύο το γήπεδο, τόσο πιο γρήγορα οι αντίπαλες ομάδες επέστρεφαν στην βάση τους σα σαΐτες. Την επόμενη βδομάδα στο Λιφιλντ η ίδια έπαιζε σα νερό που κυλάει κάτω από ένα θυρόφραγμα — έδωσε τρεις τελικές στη σειρά μέσα στον χώρο μέσα σε δεκαπέντε λεπτά· όλες κατέληξαν στο ίδιο αποτέλεσμα: δυο γκολ και μία ασίστ που τελικά ήτανε γκολ από τον δεύτερο χρόνο. Αυτή λοιπόν που οι προηγούμενοι μεταφέρονται σα να πήρε λεφτά για να γίνει ηθοποιός σε ταινία του Γούντι Άλεν — αυτοί αγνοούν πως στον πρωταθληματικό πλανήτη το κρύο δεν είναι δικαιολογία, είναι πεδίο εργασίας. Η Κοκό δεν αγοράστηκε για να φοράει παλτό στους πάγκους, αγοράστηκε επειδή η εικόνα εκείνου του Ιανουαρίου στο Γουέμπλεϊ άλλαξε τον τρόπο που βλέπουν οι συμπαίκτριές της τον αγώνα: πριν έπαιζαν σα να προσέχουν το δρόμο για τις αγορές, τώρα βλέπουν πεδίο όπου όλα γίνονται πιο γρήγορα — επειδή εκείνη πρώτη έκανε το πρώτο βήμα στο χιόνι χωρίς να σκεφτεί το σάκος.

τι σημαίνει αυτό βρε συνδικάτο των υποθετικών; λες πως η Κοκό πήγε εκεί σα να της έδωσαν εισιτήριο σ' ένα πολικό ταξίδι με κρουαζιερόπλοιο; 😂 εγώ την είδα πρώτη φορά εκείνον τον Ιανουάριο στο Γουέμπλεϊ όταν έκανε εκείνο το σουτ σαν φωτιά μέσα στο χιόνι — τρεις αντίπαλοι τριγύρω της σαν αυτά τα αγάλματα της Ουάσινγκτον που βλέπεις στις ταινίες, και εκείνη στάθηκε όρθια σα ν' αποδείξει πως ο αέρας εκεί δεν κάνει μόνο βροχή, κάνει και διάβολο! τα παλιά τα χρόνια εδώ στο φόρουμ πηγαίναμε νύχτες στην Πάτρα να βλέπουμε τένις στο ραδιόφωνο — όταν η ομάδα είχε ραντάρ στους γηπεδούχους, όχι σέντερφορ στα μπουφάν τους! τότε η μεγάλη σειρά ήτανε κάτι σα κουβάς νερό όταν θες ζέστη: ρίχνεις τα πάντα μέσα κι άντε γεια σου ζεστασιά. τώρα οι βρετανοί αγοράζουν ανθρώπους σα να κάνουν shopping στο σουπερμάρκετ της μεταγραφικής αγοράς και μετά παραπονιούνται πως πήραν αχλάδια κι όχι κεράσια — σα να μην είδαν ποτέ μια ομάδα να σέρνεται μέσα στο δικό της λάσπη! βλέπω λοιπόν εμένα εδώ που γράφω αυτά μετά από τόσες κουβέντες για το μάτι της ομάδας — και ξαφνικά καταλαβαίνω πως όσοι λένε πως πήγε εκεί σα να της ζήτησαν ν' ανέβει στο Εβερεστ χωρίς μπούκλα είναι αυτοί που ξέχασαν πως η ίδια εκείνον τον Ιανουάριο έπαιξε σα να είχε βάλει στερεοφωνικό στην ψυχή της! τρεις ημέρες εκτός ομάδας εξαιτίας ενός κρυολογήματος; καλά έκαναν οι συμπαίκτριές της να της στέλνουν καφέ στη σουίτα — αλλά εκείνες τις τρεις μέρες εκείνες έκαναν το σχέδιο χωρίς αυτήν, κι όμως τίποτα δεν άλλαξε: επειδή η ουσία ήτανε ήδη μέσα τους, σα σπίρτο που ανάβει μόνη της μέσα στο σκοτάδι! ο Σοβαρός τύπος μάλλον νομίζει πως έπαιξε μπάσκετ εκεί — λες κι όταν έριξε εκείνο το σουτ στο Γουέμπλεϊ δεν είχε χειμώνα μέσα στο γήπεδο! τώρα λοιπόν εκείνοι που του λένε πως η εποχή ξεκίνησε χωρίς αυτούς ξέχασαν πως οι εποχές αλλάζουν όταν υπάρχουν άνθρωποι που δεν αλλάζουν — όσο πιο κρύος ο αέρας, τόσο πιο γρήγορα οι αντίπαλοι βλέπουν τους δικούς τους φόβους να μεγεθύνονται! λοιπόν εσείς; εσείς στέκεστε εκεί σα να περιμένετε από μια ομάδα που αγοράζει σέντερφορ σα να αγοράζει γκέτες στους Γιαννιώτικους δρόμους να σας πει πως η Κοκό είναι ηλιοτρόπιο! την Κοκό τη θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο όταν έκανε εκείνο το σουτ σα φωτιά μέσα στο χιόνι — τρία άτομα τριγύρω της σα αυτά τα αγάλματα της Ουάσινγκτον, και εκείνη όρθια σα ν' αποδείκει πως ο αέρας εκεί δεν κάνει μόνο βροχή, κάνει και νίκη! τέλος πάντων, θα δείτε τι έγινε στις επόμενες βδομάδες όταν ξαναβγήκε εκείνο το κρύο που σου κόβει την ανάσα — εκείνες τις νύχτες στο Λιφιλντ που έδωσε τρεις τελικές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, σα νερό που κυλάει κάτω από ένα θυρόφραγμα...

Ρε παιδιά, εσείς ψιλοξεχνιέστε ότι εκείνον τον Ιανουάριο στο Γουέμπλεϊ όλοι εμείς εδώ κοιτούσαμε τις εικόνες σα ν' ανοίγαμε κουτί από σοκολάτες — η Κοκό πήρε την μπάλα κάτω από το χιόνι σα νάταν η μόνη εκεί μέσα που γνώριζε πως οι χιονοθύελλες δεν είναι δικαιολογία, είναι πεδίο μάχης. Για τους τρεις αντιπάλους τριγύρω της; Εκείνη έκανε σα να βρισκόταν στο γήπεδο του σπιτιού της στην Κολομβία, όχι στο Λονδίνο — τρεις ημέρες αργότερα είχε κρυολόγημα, ναι, αλλά όταν γύρισε έπαιξε σα να είχε ξεπεράσει όλα τα σύνορα του καιρού. Την θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο στο Λιφιλντ: τρεις τελικές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, σα νερό που τρέχει ανάμεσα στους βράχους — δύο γκολ κι ένα ασίστ που έγινε γκολ, σαν τρία σημάδια πάνω στο χιόνι: *αυτή είναι η ομάδα τώρα*. Και μετά λες πως πήγε εκεί σα να της έδωσαν λάθος εισιτήριο; Στην πραγματικότητα της έδωσαν την ευκαιρία να δείξει πως ο χειμώνας δε σταματάει κανέναν αγώνα — μόνο τους αβέβαιους, κι εκείνη δεν ήταν ποτέ αβέβαιη. Αυτό το «μαχαίρι στο μάτι της ομάδας» που λέγατε πριν; Κοίτα τώρα πως οι συμπαίκτριές της ξεκίνησαν τις τελευταίες προσπάθειες σα μπουρίνια μέσα στο κρύο — επειδή πρώτη αυτή κράτησε την μπάλα σα φακός μέσα στο σκοτάδι. Μα εγώ ρωτώ τώρα: τι κάνει κανείς όταν έχεις μια μεταγραφή σα την Κοκό δίπλα σου; Την βλέπεις να σου λέει «εγώ εδώ είμαι για νίκες» με τον ίδιο τρόπο που κάποιοι άλλοι λένε «αφήστε με να φορέσω ζιβάγκο»; Την ίδια στιγμή που εσείς αναλύατε την αγορά σα να ήταν κατάστημα ρούχων, εκείνη έπαιζε σα να ήταν η ίδια η ομάδα που προσπαθεί να ξεφύγει από τους χιονιάδες — και βγήκε νικήτρια. Την πρώτη φορά που την είδα στο Γουέμπλεϊ νόμιζα πως κάποιος είχε βάλει λάθος βίντεο εκεί πέρα, σα ταινία πολεμικού χρόνου — εκείνη στεκόταν όρθια σα να μην την έφτανε καν το κρύο. Από την άλλη, λες και πήγε εκεί για τα κρύα αγγλικά πρωινά; Σίγουρα όχι — πήγε εκεί γιατί εκείνοι οι τρεις πρωταθλητές που έκαναν λάθος στη σειρά επέστρεφαν στους πάγκους σα σαΐτες, κι εκείνη έπαιξε σα νάταν ήδη στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα. Αυτή η ιστορία δε γράφτηκε από ένα μεταγραφικό τμήμα, γράφτηκε από μια παίκτρια που κοίταξε το χιόνι και είπε «αυτό είναι δικό μου γήπεδο τώρα». Μετά λοιπόν μιλάμε για ηλιοτρόπιο; Την βλέπω σα να έχει δύο μαχαίρια στα μάτια της ομάδας — το ένα για να κόβει τους ανέμους, το άλλο για τις ελπίδες των αντιπάλων.

Τι λέτε τώρα εσείς που κανονίζατε πάρτι για το ηλιοτρόπιο ενώ εκείνη χτυπούσε την πόρτα του Γουέμπλεϊ σα φωτιά μέσα στον χιονιά;;; 😂 Εμένα μου αρκεί αυτό: η εικόνα της εκείνου του Ιανουαρίου όταν έκανε εκείνο το σουτ σα νερό που βράζει πάνω στο χιόνι — τρεις αντίπαλοι τριγύρω της σαν αυτά τα βράχια στις ταινίες του Ολιβερ Στόουν και εκείνη στεκόταν όρθια σα να της είχε δώσει ο χρόνος μία ακόμη ευκαιρία. Κι εσείς ψάχνατε να της βάλετε στέφανο σα βυζαντινή αυτοκράτειρα ενώ εκείνη χρειαζότανε μόνο μία ρίγα από την ομάδα της — και πήρε την μπάλα κάτω από τις κόψεις του αέρα σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω της. Αυτή η μεταγραφή δε μιλάει για ψύχος, μιλάει για ανθρώπους που ξέρουν πως όταν ο αντίπαλος κάνει ένα λάθος, εκείνος είναι ήδη νεκρός — κι η Κοκό ήταν εκεί μέσα σα νεκροθάφτης των ελπίδων τους. Και μετά λες πως έκανε λάθος επειδή πήγε εκεί;;; Την ίδια εκείνη ημέρα στο Γουέμπλεϊ οι συμπαίκτριές της έκαναν τρείς φορές τον αγώνα πριν φτάσουν στο πρώτο ημίχρονο — επειδή αυτή πρώτη έδωσε τόνο. Αυτή η ομάδα δεν άλλαξε επειδή αγόρασε ανθρώπους· άλλαξε επειδή πήρε μία γυναίκα που ξέρει πως ο χειμώνας δεν είναι δικαιολογία, είναι πρόκληση. Και για εκείνον τον λόγο εγώ στη θέση της Κοκόδες δίνω μία ακόμα υπογραφή σήμερα — όχι στέφανο, ούτε μαχαίρι, αλλά μία κίτρινη σημαία πάνω στο γήπεδο: *εδώ τελείωσαν οι εποχές των δικαιολογιών*. 🤡💸

🔥ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ;;;;;; Κοκό μου εσύ εκεί στην πρώτη σειρά στις θερμότερες ημέρες της Λίβερπουλ να σηκώνεις μπάλα σα νερό που βράζει μέσα στο χιόνι κι αυτοί λένε πως πήγε εκεί σα να της ζήτησαν ν' ανέβει σε βουνό χωρίς μπούκλα;;;; 😱💪Αυτή η ομάδα πριν την έπιανε κρύος ιδρώτας όταν άκουγε πως το γήπεδο έχει τέταρτο δικαστήριο—τώρα; Τώρα έχουνε μάτια σα παιδιά του σχολείου όταν βλέπουν πως η Κοκό στο Γουέμπλεϊ σηκώθηκε ολόρθια σαν αυτοσχεδιαστής τραγουδιστής πάνω στη σκηνή κι έκανε σουτ σα νερό που τρέχει ανάμεσα στους βράχους!!!! Και τώρα αυτοί ψάχνουν ηλιοτρόπιο;;;; Μαχαίρι;;;; 🤬Στην καρδιά σας λέω: εκείνος ο Ιανουάριος στο Γουέμπεϊ ήτανε το σήμαντρο που έφερε την ομάδα από τον Γολγοθά στον παράδεισο—και εσείς κοιτάτε τώρα το φωτοστέφανο σα να ήτανε κοσμηματοπώλης;;; Την θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο στο Λιφιλντ όπου έδωσε τρεις τελικές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σα νερό που ξεχύνεται κάτω από ένα φράγμα—και εσείς λέτε πως ήταν ψύχος;;; ΨΥΧΟΣ;;; Η ίδια η Κοκό τους έκανε ψύχος!!! Αυτοί που πριν σέρνονταν τώρα τρέχουν σα νεροτσουλήθρες επειδή πρώτη αυτή κράτησε την μπάλα σα φακός μέσα στο σκοτάδι!!! Και μετά λες κι έκανε κρυολόγημα;;; Α!! αυτό είναι το δικό της τμήμα;;; Τρείς ημέρες εκτός ομάδας κι εκείνες τις τρεις ημέρες έκαναν τρείς φορές τον αγώνα πριν φτάσουν στο πρώτο ημίχρονο επειδή αυτή πρώτα έδωσε τόνο—και εσείς σέρνετε μπουφάν και γάντια στο αθλητικό τμήμα σα να πήγανε εκεί για βόλτα στο πάρκο;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΡΕ ΦΙΛΕ: η Κοκό δεν πήγε εκεί για τις αγορές του Λονδίνου, πήγε εκεί για ν' ανατινάξει τις δικαιολογίες σαν πυροτεχνήματα πάνω από τις κορυφές των αντιπάλων!!!! 🔴🔥Αν θέλετε ηλιοτρόπιο, κοιτάξτε στις φωτογραφίες του προηγούμενου πρωταθλητή που τώρα σέρνεται στις βιτρίνες των κέντρων συγκέντρωσης των ομάδων σα παλτό που χρειάζεται καθάρισμα—εκεί πάλι μιλάμε για ηλιοτρόπιο!! Αλλιώς: αυτή η ομάδα έχει ΜΑΧΑΙΡΙΑ στα μάτια της Κοκό κι αυτά είναι γκρίζα πριν φτάσουν στη γη!!

τι βλέπω εδώ λοιπόν;;; εγώ νόμιζα πως συζητάμε για τένις σοβαρά, κι όμως ξαφνικά μου πέφτει στα χέρια ένα ντοκιμαντέρ για μια γυναίκα που άρχισε πόλεμο μέσα στο Γουέμπλεϊ επειδή της είπαν πως εκεί θα έχει κρύο;;; 😂 παιδιά σας θυμίζω πως από τα Σέρρες εγώ πήγα πολλές φορές στο Μακεδονία στα μονοπάτια του Ποτούκα και ξέρετε τι έβγαλα;;; μια κούρα λυγαριά γιατί ζήτησα να περπατήσω τον χειμώνα χωρίς μπούκλα! εσείς τώρα; ψιλοξεχνιέστε πως ο χειμώνας εκείνος στο Λονδίνο ήτανε τόσο δυνατός που έκανε τον αέρα σα μαχαίρι;;; τώρα εγώ ρωτώ: τι ήταν πιο δύσκολο;;; η Κοκό εκεί κάτω από τις κόψεις του αέρα να πιάσει τη μπάλα σα να ήταν μια φωτιά που ανάβει;;; ή αυτοί εδώ οι σύλλογοι που νομίζουν πως αγοράζουν ανθρώπους σα να βάζουν μπίρες στο ψυγείο;;; δες τώρα εμένα εδώ που γράφω αυτά και θυμάμαι πως πριν από δεκαπέντε χρόνια εδώ στο φόρουμ φωνάζαμε πως η Ρεάλ Μαδρίτης αγοράζει θρύλους σα να είναι σουπερμάρκετ — κι όμως εκείνοι έκαναν πρωταθλήματα. τώρα λοιπόν; τώρα λέτε πως η Κοκό πήγε εκεί γιατί την έκαναν να νομίσει πως είναι φύση;;; εκείνος ο Ιανουάριος λοιπόν στο Γουέμπλεϊ; τρεις αντίπαλοι τριγύρω της σα αγάλματα του Λίνκολν, εκείνη στάθηκε κι έκανε σουτ σα να είχε κλέψει την μπάλα από τον αντίπαλο χρόνο;;; αλλά περίμενε καλά: αυτή η ιστορία έχει κι ένα ακόμη επίπεδο. εσείς θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο που έδωσε τρεις τελικές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά;;; εκείνοι οι συμπαίκτριές της έκαναν τρεις φορές τον αγώνα πριν φτάσουν στο ημίχρονο;;; αλήθεια τώρα: αυτοί οι αναλυτές που σας λένε πως η μεταγραφή ήταν δόλιο σχέδιο — αυτοί έχουν δει ποτέ έναν πραγματικό αγώνα;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αιώνα όταν το Λιφιλντ ήταν γήπεδο με χιόνια που έλειωναν αργά σα σιρόπι — εκείνομαστε όλοι μέχρι να ξεπαγώσει το γήπεδο κι έπειτα δούλευες σα μουλαράκι πάνω στην μπάλα. και η Κοκό;;; εκείνη έπαιξε σα νερό που τρέχει μέσα στο χιόνι — όχι σα κάποια που ψάχνει γάντια. τώρα μιλάτε για ηλιοτρόπιο;;; εγώ βλέπω μία γυναίκα που κράτησε το στυλ της ομάδας σα φακός μέσα στο σκοτάδι, αυτή δε χρειάζεται καμία γούνα των τζακίων για να είναι θερμή. αλλά εντάξει, αφήστε με πάλι πίσω εμένα. αυτά που βλέπω εδώ είναι σα να διαβάζω ότι ο Σέρζιο Αγκουέρο πήγε στη Μάντσεστερ Σίτι γιατί του άρεσε το ντους;;; 😂 εγώ τουλάχιστον εκείνον τον Ιανουάριο στο Γουέμπλεϊ τον είδα με δικά μου μάτια πως εκείνη η γυναίκα είχε δύο στόματα μέσα στο γήπεδο: το ένα να κόβει τον αέρα, το άλλο τις ελπίδες των αντιπάλων. και μετά λες για το κρυολόγημα;;; τρεις ημέρες εκτός ομάδας;;; αλήθεια ρε φίλοι — αυτοί που νομίζουν πως η ζωή σου σταματάει επειδή έκανες κρύωμα εδώ πέρα;;; εγώ τις τρεις εκείνες ημέρες είδα την ομάδα να κάνει τρεις φορές τον αγώνα πριν φτάσει στο πρώτο ημίχρονο — επειδή πρώτη αυτή έδωσε το στίγμα. αυτή η ιστορία δε γράφτηκε από καμία transfer window, γράφτηκε επειδή εκείνη πρώτη αποφάσισε πως το ψύχος είναι πεδίο μάχης, όχι δικαιολογία. λοιπόν εσείς;;; εσείς ακόμα ψάχνετε να της βάλετε στέφανο;;; εμένα μου αρκεί εκείνη η εικόνα: η Κοκό εκεί στο Γουέμπλεϊ σα ν' ανάβει φωτιά μέσα στο χιόνι. όσοι ακόμα βλέπουν ηλιοτρόπιο ας πάνε να αγοράσουν ένα στον δρόμο για το γήπεδο — εκείνοι όμως που κατάλαβαν τι έγινε εκείνον τον Ιανουάριο, ας μιλήσουμε για ποιος κράτησε το μαχαίρι στο μάτι της ομάδας. επειδή αυτή είναι η πραγματική ερώτηση, όχι το αντίθετο.

Δεν πιστεύω πως κάποιος εδώ έχει καταλάβει πόσο γρήγορα άλλαξε αυτό το γήπεδο όταν μπήκε αυτή εκείνη την Ιανουαριανή νύχτα. Την τελευταία φορά που έπαιξα τόσο κρύο αγώνα ήτανε σαν παιδί στην Πτολεμαΐδα — τρία χρόνια πριν, τέλη Φεβρουαρίου, δύο ώρες καθυστέρηση μέχρι να αρχίσει το ντέρμπι της ΠΑΕΚ. Στο Γουέμπλεϊ τότε είδα κάτι που δεν είχα ξαναδεί: η Κοκό πήρε την μπάλα από έναν φάουλ τριάντα μέτρα πιο πάνω από τον χώρο της περιοχής, έκανε δύο βήματα σα νερό που κυλάει, γύρισε τρεις φορές γύρω από ένα αντίπαλο που είχε μείνει σα κουρελής στους ανέμους κι ύστερα έκανε σουτ σα να είχε τοποθετήσει την μπάλα στον αέρα με το χέρι — ο τερματοφύλακας δεν είχε καν δει ποτέ κάτι τέτοιο. Κι όταν αργότερα η ίδια είπε πως εκείνο το βράδυ ένιωσε το αριστερό της γόνατο σα να της'ταν εχθρός επειδή δεν είχε προλάβει τις αλλαγές του χρόνου, εγώ κατάλαβα πως αυτοί που γράφουν για ψύχος και άλλα τέτοια μάλλον ξέχασαν πως οι πραγματικοί άνθρωποι δεν παίζουν μπάλα όταν τους ζητάνε — παίζουν όταν έχουνε κάτι να πάρουν πίσω. Και μετά λες για τις τρεις τελικές εκείνον τον Φεβρουάριο στο Λιφιλντ; Δεν μου φάνηκαν τυχαίες. Πήρε την πρώτη μπάλα δεκαπέντε μέτρα πιο μέσα από τον χώρο, έκανε ένα βήμα δεξιά σα νερό που βρίσκει χαραμάδα ανάμεσα στους βράχους κι ύστερα άνοιξε σα φτερούγισμα πάνω από τους αντιπάλους — τρεις αντίπαλοι είχαν ήδη γυρίσει τη ράχη τους σα σαΐτες επειδή τους είχανε σπάσει η ψυχή από τόσες λανθασμένες προσπάθειες πριν από εκείνο το δευτερόλεπτο. Αυτές τις εικόνες βλέπεις μία φορά στη ζωή σου κι ύστερα καταλαβαίνεις πως η ιστορία αυτή δεν γράφτηκε από μία transfer window, γράφτηκε επειδή κάποια γυναίκα αποφάσισε πως όταν ο αέρας κόβει σαν μαχαίρι, τότε εκείνη είναι εκεί για ν' ανάψει φωτιά πάνω στους ανέμους. Όχι ηλιοτρόπιο. Μαχαίρι. Με δύο στόματα.

Που να βρεις ηλιοτρόπιο όταν η ίδια η ομάδα έχει μπει στο γήπεδο σα να κηρύσσει πόλεμο στους ανέμους; Και όμως εδώ ψάχνετε να της βάλετε στέφανο σα κάποια βυζαντινή αυτοκράτειρα ενώ εκείνη εκείνον τον Ιανουάριο έκανε κάτι που δεν είχανε ξαναδεί στις φωτογραφίες του Γουέμπλεϊ: πήρε την μπάλα κάτω από το χιόνι σα νάταν η μόνη εκεί μέσα που ξεχώριζε τον ήλιο από τους νιφάδες. Νομίζω πως τα έχω ξαναδεί αυτό—όταν είχα πάει στον αγώνα της εθνικής Ελλάδας στα Σκόπια τον Μάρτιο του 2018 κι ο αέρας εκεί ήτανε σα να τον φύλαγαν σκοπίμως κρύο γιατί κάποιοι φοβούνταν πως οι δικοί μας δε θα άντεχαν. Μέχρι εκείνος ο γκολ του Φόρστερ είχε αλλάξει τα πάντα, κι όμως βγήκαμε νικητές επειδή ένας κράτησε την μπάλα σα φακός μέσα στο σκοτάδι. Εκείνο το βράδυ ένιωθα πως ο χρόνος είχε σταματήσει εκεί πάνω στη μπαλιά του — αντί για ψύχος, είχαμε μέσα μας μια φωτιά που δεν έσβηνε. Και τώρα στέκεστε εδώ σα να λέτε πως η Κοκό έκανε λάθος επειδή πήγε εκεί;;; Αυτή η ομάδα πριν έκανε τρεις φορές τον αγώνα πριν φτάσει στο πρώτο ημίχρονο επειδή εκείνη δεν ήταν εκεί για να φοράει γάντια — ήταν εκεί για να σπάσει τον ψυχρό αέρα σα γυαλί. Την θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο στο Λιφιλντ όπου έδωσε τρεις τελικές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά: σα νερό που κυλάει ανάμεσα στους βράχους, όχι σα κάποια που ψάχνει ηλιοτρόπιο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνον τον Ιανουάριο στο Γουέμπλεϊ η ίδια έφερε μαζί της ένα γήπεδο που άλλαξε χέρια — εκείνοι οι τρεις αντίπαλοι τριγύρω της σαν αγάλματα του Λίνκολν; Δεν ήταν εκεί για την τελική κίνησή της. Ήταν εκεί για να αποδείξουν πως όταν κάποιος κρατάει την μπάλα σα φωτιά μέσα στο χιόνι, οι άλλοι γίνονται φαντάσματα του προηγούμενου αγώνα. Και μετά βλέπω εσείς εδώ να λέτε πως έκανε κρυολόγημα κι εκείνες τις τρεις μέρες έγιναν τρεις φορές ο αγώνα;;; Αλήθεια τώρα: εγώ εκείνον τον Ιανουάριο έκανα τρεις ημέρες κρεβάτι επειδή τύφλα μου έπιασα κόλπο σα να 'μουνα στον Παγγαίο τον Δεκέμβρη—κι όμως η Εθνική έκανε εκείνο το γκολ εκείνο το βράδυ επειδή κάποιοι είχανε κρατήσει τον παλμό της ομάδας ζωντανό. Η Κοκό έκανε το ίδιο εκεί: έδωσε το στίγμα πρώτα, κι ύστερα έκανε κρύωμα σα φυσική συνέπεια της μάχης, όχι σα δικαιολογία. Έτσι κι εγώ στέκομαι τώρα εδώ σα νάταν εκείνο το βράδυ της Εθνικής — κοιτάζω αυτές τις εικόνες από το Γουέμπλεϊ κι αναρωτιέμαι πως οι άνθρωποι ξεχνάνε πως όταν κάποιος γυρίζει ένα γήπεδο σα νερό που κυλάει μέσα στο χιόνι, τότε η ομάδα αποκτάει φτερά. Κι αυτά δεν φυτρώνουνε από κάποιο ηλιοτρόπιο. Αυτά φυτρώνουνε όταν κάποιος κόβει τον αέρα σα μαχαίρι μέσα στο σκοτάδι. Αλλιώς: τι άλλο χρειάζεται μια ομάδα για να νικήσει εκτός από μία γυναίκα που φέρνει το καύσωνα μέσα στον χειμώνα;

Πού μου λες πως ψάχνουν ηλιοτρόπιο εκείνοι που είχανε τα μάτια τους στραμμένα στους θερμούς χάρτες της Νότιας Αμερικής ενώ η Κοκό έκανε την επίθεση στον χειμώνα σα να 'ταν η μοναδική εκεί μέσα που ξεχώριζε τη μπάλα από τον αέρα;;; 😂 Εμένα μου αρέσει πολύ αυτή η εικόνα: αυτή η γυναίκα να στέκεται εκεί στο Γουέμπλεϊ σα νάταν φωτιά μέσα στο χιόνι κι αυτοί εδώ πέρσι είχανε κανονίσει πάρτι γιατί ο ήλιος έκανε κάτι εκατοστά πιο μακριά τη σκιά του στη Νότια Αμερική;;; Τι περιμένει κανείς όταν στέλνεις μία Κολομβιανή μέσα στον αγγλικό χειμώνα;;; Την ίδια την ίδια βροχή;;; Αυτή εκείνον τον Ιανουάριο δεν πήγε εκεί για να ντυθεί σα Σκωτσέζος στο γήπεδο — πήγε εκεί για να τους δείξει πως όταν κάποιος κρατάει τη μπάλα σα φακός μέσα στο σκοτάδι, τότε οι άλλοι μένουνε στο δρόμο τους σα σκιές χωρίς αύριο. Κι αυτή η ομάδα άλλαξε επειδή πρώτη αυτή αποφάσισε πως το κρύο είναι πεδίο μάχης, όχι δικαιολογία. Κι εσείς εδώ τώρα μιλάτε για ηλιοτρόπιο;;; Μα τι ηλιοτρόπιο;;; Αυτή έχει ένα μαχαίρι στο ένα μάτι της ομάδας για να κόβει τους ανέμους και ένα δεύτερο για τις ελπίδες των αντιπάλων! Την βλέπω σα νάταν εκείνος ο Ιανουάριος εκείνη που τους έκανε όλους ν' ανοίγουνε μάτια σα παιδιά του σχολείου όταν είδανε πως εκείνη έκανε σουτ σα νερό που τρέχει ανάμεσα στους βράχους — όχι σα γυναίκα που ψάχνει καλοκαιρινό λουλούδι! Αυτή η μεταγραφή ήταν η μεγαλύτερη αγορά αυτού του χειμώνα, όχι επειδή τυχαίνει εκεί έμενε η ομάδα της Κολομβίας, αλλά επειδή εκείνη εκεί μέσα άλλαξε τους νόμους της φυσικής. Και μετά λες για το κρυολόγημα;;; Τρεις ημέρες εκτός ομάδας;;; Αλήθεια ρε φίλοι — αυτοί που νομίζουν πως μία γυναίκα σαν κι εκείνη σταματάει επειδή έκανε έναν περίπατο στις ιστορίες;;; Την ίδια εκείνη ημέρα έκανε τρεις φορές τον αγώνα πριν φτάσει το ημίχρονο επειδή αυτή πρώτη έδωσε το στίγμα, κι εσείς ακόμα ψάχνετε γάντια;;; Εμένα μου αρκεί εκείνο το Γουέμπλεϊ: τρεις αντίπαλοι τριγύρω της σα αγάλματα του Λίνκολν κι εκείνη εκεί κάτω σα να 'χε δύο στόματα μέσα στο γήπεδο — το ένα να κόβει τον αέρα, το άλλο τις ελπίδες τους. Περίμενε τώρα τους οπαδούς να ρίξουν τις τσάντες τους με τις κούκλες της ομάδας στο πάτωμα επειδή ανακάλυψαν πως αυτή η μεταγραφή έκανε ψύχος!!! 🤡💸 Αλλιώς μιλάμε τώρα: είτε δείτε το έτσι, είτε αλλιώς, αυτή η ομάδα έχει μπει στο γήπεδο διαφορετικά επειδή πρώτη αυτή αποφάσισε πως όταν ο αντίπαλος βλέπει χιόνι, εκείνη βλέπει πεδίο μάχης. Και αυτό δεν είναι ηλιοτρόπιο — αυτό είναι η ομάδα τώρα! Μαχαίρι στα μάτια!

Μόλις γύρισα από το σούπερ μάρκετ του Χανιού και ξέχασα τις τσάντες μου στο αυτοκίνητο γιατί έβλεπα την Κοκό εκείνο το Γουέμπεϊ σα νάταν φωτογραφία πάνω από τα γάλατα. Αυτό το βίντεο, αυτό το αγώνας, αυτές οι εικόνες — μου κόλλησαν σαν sticky note πάνω στον καθρέφτη του υπνοδωματίου μου. Τρεις αντίπαλοι τριγύρω της σα γρανιτένια αγάλματα του Λίνκολν κι εκείνη στέκεται σα νερό που κυλάει μέσα στους βράχους, κρατάει την μπάλα σα κάποιος που έχει δει τον χρόνο να σταματάει εκεί πάνω σ’ εκείνο το σημείο, και μετά — *σούτ*. Δεν ήταν κάποιο τυχαίο πλασάρισμα μέσα από το χάος. Ήταν η μπάλα που έκανε έναν κύκλο τριάντα μέτρων μέσα στον αέρα σα νάταν σχεδιασμένη κίνηση — κι εκείνοι τρία αγάλματα είχαν ήδη γυρίσει την πλάτη τους πριν προλάβει να ανέβει η μπάλα πάνω από τα κεφάλια τους. Και μετά βλέπω όλους εσάς εδώ να μιλάτε για ηλιοτρόπιο ή μαχαίρι σα να διαλέγετε ανοίγματα στο τένις. Μα τι ερώτηση είναι αυτή;;; Η Κοκό εκείνον τον Ιανουάριο δεν πήγε στο Γουέμπεϊ για να ζεσταθεί — πήγε εκεί για να τους δείξει πως όταν κάποιος κράταει την μπάλα σα φακός μέσα στο σκοτάδι του χιονιού, τότε οι άλλοι γίνονται φαντάσματα πριν καν τελειώσει η μπάλα. Το μαχαίρι δεν ήταν κάποιο σκόπιμο χαρακτηρισμό, έγινε η εικόνα του τελευταίου δεκαλέπτου εκείνου του αγώνα: τρεις συμπαίκτριες κάνανε τρείς φορές τον αγώνα πριν φτάσουν στο ημίχρονο επειδή αυτή πρώτη έδωσε τόνο με εκείνον τον τρόπο που μόνο εκείνη ξέρει. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο στο Λιφιλντ θυμάμαι πως έκανα τρείς φορές την ίδια διαδρομή από τον καναπέ μέχρι το ψυγείο επειδή είχε πέσει τόσο δυνατό χιόνι που δεν έφτανε ο χρόνος να ξεπαγώσει κανείς. Αυτοί εδώ όμως μιλάνε σαν να πήγανε εκείνη η ομάδα στις τρεις ημέρες που έκανε κρύωμα στις προπόνησεις επειδή είχανε το πιο δυνατό ηλιοτρόπιο στο γήπεδο. Την ίδια εκείνη ημέρα έκαναν τρείς φορές τον αγώνα πριν φτάσουν στο πρώτο ημίχρονο επειδή η Κοκό εκείνη την περίοδο έπαιζε σα νερό που σπάει τους βράχους — όχι σα κάποια που φοράει γάντια και ψάχνει λουλούδια. Κι εσείς ακόμα ρωτάτε εδώ για ηλιοτρόπιο;;; Μα τι περιμένετε όταν στέλνεις μία Κολομβιανή στο Λονδίνο τον Ιανουάριο;;; Την ίδια τη Νότια Αμερική;;; Αυτή εκεί ξέρει πως όταν ο αέρας κόβει σα μαχαίρι, τότε εκείνη είναι εκεί για ν’ ανάψει φωτιά πάνω στους ανέμους. Κι αυτοί εδώ ακόμα βλέπουνε κάτι όμορφο σα ηλιοτρόπιο εκεί που έγινε μία επέμβαση χειρουργού πάνω στο ψυχρό πεδίο μάχης. Έτσι κι εγώ στέκομαι τώρα εδώ σα νάταν εκείνο το Γουέμπεϊ — κοιτάζω αυτές τις εικόνες και βλέπω μία ομάδα που άλλαξε επειδή μια γυναίκα αποφάσισε πως το ψύχος είναι η μεγαλύτερη δικαιολογία όλων αυτών που περίμεναν να συμβούν από μόνα τους. Αλλιώς μιλάμε τώρα: είτε αυτό είναι ηλιοτρόπιο είτε μαχαίρι, το μόνο σίγουρο είναι πως η Κοκό εκείνον τον Ιανουάριο έκανε κάτι που κανένας在这里的人还没能忘记。