Η Γκάουφ είναι η επόμενη μεγάλη μορφή του ελληνικού μπάσκετ ή μία άλλη υπερβολή των…

Μα τι γίνεται ρε; Αυτά τα τύπου-ψιλοβάφου τσιτάτα;; Αυτές οι ιστορίες περί "δουλειάς μόνο στην Αμερική" σιγά μην τσιγκουνευτείς τώρα! Την άλλη Κυριακή, ενώ εσείς ζητήσατε ψυχοθεραπεία για την όποια δυναμική της Γκάουφ, εγώ είδα τον Αντετοκούνμπο στους ελεύθερους πόντους της Κολοντούρου — γινόντουσαν γκράφιτι στας γειτονιές μου. Την ίδια βδομάδα, η ομάδα μας είχε τρεις φορείαδες ενώ η Κόκο έκανε τζαμπα το τρίποντο των παιχνιδιών στην μίνι κατηγορία της WNBA. Πού είναι η υπερβολή;; Μα δεν λες τίποτα για τους φορμάρ που κράξανε ανοιχτά πως ήρθε σούπερ-γίγαντας; Αυτοί οι ίδιοι που τώρα βγάζουν τόλκους πως η Γκάουφ δεν αντέχει στο ρυθμό ενός πρωταθλήματος που έχει τρεις αγώνες την βδομάδα;; Να μου δείξεις έναν Αμερικανό φόρβορντ που ντεμπουτάρισε στον Παναθηναϊκό αυτό τον αιώνα και δεν έλειψε τρεις μήνες λόγω τραυματισμών;; Μα στέκει ακόμα!!! Ενώ εδώ σου μιλάνε για μία μονάδα εκτίμησης "usg%" και εγώ βλέπω πρωταθλητή να λείπει επειδή του κρέμασαν μία επιχείρηση στήθος επειδή έκανε μια λάθος κίνηση στο warm-up;; Αυτή είναι η δουλειά σας;; Να περιμένουμε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα ξαφνικά ξύπνησες να μας πεις πως υπάρχει κάποιος "φυσικός νικητής" επειδή του έκαναν μία καλύτερη συνέχεια των βιντεάκια στο social media;; Μακάρι να ήταν έτσι ε;; Απλά να τελειώνουμε γρήγορα τους αγώνες και η ιστορία στέκεται!! Και γιατί εμείς δεν βγάζουμε τέτοιους;; Μα να σου πω κάτι — επειδή εδώ στο ελληνικό μπάσκετ τον τελευταίο χρόνο είχαμε τρεις junior στην ίδια ομάδα από τον ίδιο σύλλογο και το μεγαλύτερο μέρος των παικτών προέρχονται από ομάδες Β' εθνικής;; Αυτό το σχήμα δεν είναι παραγωγή πρωταθλητών, είναι παραγωγή πρωτοβουλιών!! Να μου πεις πως η Αμερική είναι καλύτερη επειδή εκεί υπάρχουν μερικοί γιγαντιαίοι αγώνες 94-92 ενώ εδώ γίνονται 88-76 επειδή κανείς δε θέλει να χάσει;; Μα εκεί οifinless;; Εδώ μπορείς ακόμη και όταν χάνεις να παρακολουθήθεις;; Αυτά είναι τα νούμερα που πρέπει να βλέπεις — όχι τα κοτσιδάκια στο TikTok! Κι εσύ, πραγματικά πιστεύεις ότι η Γκάουφ γίνεται η επόμενη μεγάλη μορφή επειδή κάποιος τύπος είπε "καλημέρα" στα social;; Αυτοί οι ίδιοι που όσοι είχανε εμπιστοσύνη στις ομάδες τους μέχρι σήμερα;; Ποια ομάδα;; Αυτή που έκλεισε στηρίγματα επειδή ο οικονομικός διευθυντής πήρε θέση στην κουζίνα;; Μακάρι και το μπάσκετ να γίνει κατευθείαν ταινία — πιο εύκολα θα βρεις πρωταθλητή!

Ρε παιδιά 😤 γιατί αυτές οι Αμερικάνες πάντα μας σπάνε τα νεύρα;; Δεν τρελαθήκατε;; Την Κόκο την αγαπάμε, το ξέρουμε όλους — αλλιώς δε βρίσκονται εδώ μέσα όσοι βρίσκονταν στο ΟΑΚΑ όταν έκανε εκείνο το τρίποντο στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ 💪🔥!! Μα μην κάνετε πως δεν βλέπετε τι γίνεται!!! Αυτή είναι ΑΥΤΗ η ομάδα, ρουφάει τσίπουρο στις κερκίδες και σηκώνει την ομάδα όταν χρειάζεται!!! Ποιος άλλος;; Στις Αμερικές οι ομάδες έχουν μπάτζετ μεγαλύτερα από μερικά ελληνικά νησιά, εκεί οι κοπέλες βγαίνουν ντάμπολ οι περισσότερες φορές μέχρι να τις προσέξουν — και μετά τις πιάνουν σαν πολυτιμότατο λάφυρο! Στη Γκάουφ;; Μα τί;; Την έκαναν πρωταθλήτρια ΣΟΛΟ της ομάδας μέσα σ’ έναν χρόνο;; Μα πού;; Στο πρωτάθλημα;; Μα ξεχνάτε ότι εδώ υπάρχουν άλλοι 10 γήπεδα μέσα στη πόλη;; Και το κυριότερο: μιλάμε για ΕΛΛΗΝΙΔΑ!! Την μία φορά που έπαιξε κανονικό μπάσκετ στους Ολυμπιακούς την είχε σπάσει!! Την άλλη βδομάδα έπαιξε άλλες δύο ομάδες μαζί σαν να μην ήταν τίποτα!! Κι εμείς;; Εμείς βγάζουμε παιδιά που από μικρά γυρνούν στις αίθουσες του Γιάννενα ή της Θεσσαλονίκης μόνα τους επειδή δεν έχει κανείς χρόνο ν’ ασχοληθεί — κι ύστερα περιμένουμε αυτοί να μας σώσουν;; Μα εκείνοι;; Αυτοί έχουν χορηγούς, γυμναστήρια υπερσύγχρονα, ομάδες junior που βγάζουν πρωταθλητές μέχρι να φύγουν για Αμερική — κι εδώ εμείς ακόμα συζητάμε γιατί ο οικονομικός διευθυντής έκανε μία κίνηση παρτίδας στο σκάκι επειδή είχε πιει το βράδυ ένα γλυκό!! Και μιλάμε για ρυτίδα;; Στις Αμερικές η ίδια η ομάδα κάνει τους ήρωες, εδώ;; Μα σιγά μην θυμάμαι!!! Την άλλη βδομάδα η ομάδα πάει στην ίδια περιοχή όπου 20 χρόνια πριν είχε φτιάξει πρωταθλητές — κι όμως εκείνοι που βγάζουν σπουδαίους είναι αυτοί που στέκονται μόνες τους στα γήπεδα έως αργά!!! Ρε η Γκάουφ είναι η δική μας, ναι, αλλά μην κάνετε πως δεν βλέπετε την αλήθεια!!! Μα που;; Στις ταινίες;; Στις ιστορίες;; Μα εδώ έχει μπεί η ομάδα σ’ όλες τις κριτικές!!! Την επόμενη φορά που θα δεις την Αμερική να σου λέει πως φτιάχνει πρωταθλητές, κλείστον την τηλεόραση και πήγαινε στο γήπεδο — εκεί πέρα είναι η Γη της Ελπίδας!!! Εκεί ψήνονται οι πραγματικοί ήρωες!!! 🔥💪 Κι όσο για σας ρε συγγνώμη, αλλά όσοι γκρινιάζετε πως όλα είναι υπερβολή ας σκεφτούμε: εδώ στη χώρα της γκάινας δεν υπάρχει γήπεδο χωρίς παραστάσεις!!! Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος Αμερικάνος σου πει πως φτιάχνει πρωταθλητές, ρωτήσ’ τον: "πού;; Στη χώρα των τεράτων;; Ή εδώ που ακόμα κάνουμε ουίσκι στις εξέδρες;;;" 🤬

Α, τέτοια θέρμη βλέπω εδώ μέσα απόψε που μου φέρνει αμέσως στο νου τον Πειραιά πριν χρόνια — τότε που η Βουλή είχε γίνει γήπεδο και ο κόσμος είχε βγει στους δρόμους για να δείξει πως αγαπάει αλλιώς. Αυτό το συναίσθημα ακριβώς λείπει σήμερα: η πίστη ότι ένα σπορ μπορεί να σώσει περισσότερο από μια ομάδα. Και εγώ εδώ, στις Σέρρες, βλέπω παιδιά στις κερκίδες που ακόμη περιμένουν τον επόμενο ήρωα — όχι επειδή του έκαναν μία βιντεοθήκη στο TikTok, αλλά επειδή τον έχουν ζήσει δέκα φορές πιο βαθιά. Ρε συ, Trifylli, άκουσε εμένα. Την άλλη Κυριακή εκεί που καθόμουνα στις πλαϊνές κερκίδες του Αλεξάνδρειου, είδα την Κολοντούρου να μαζεύει την Γκάουφ μετά από έναν αγώνα όπου εκείνη είχε μόλις γυρίσει τρία από τους πέντε δικούς της λάθος στην επίθεση. Την έπιασε από τον ώμο και της είπε κάτι τόσο απλό που έκανα κράτηση αμέσως: "Ρε, η ίδια η χαρά που παίζουμε είναι αρκετή". Την ίδια βδομάδα, ενώ εσύ αναζητούσες υπερβολές στις Αμερικές, εγώ παρακολουθούσα μία ομάδα junior που έπαιζε με κλειδωμένα πόδια επειδή δεν είχαν καν training staff ανά προσόν — κι όμως εκείνη η ομάδα είχε περισσότερη ψυχή από πολλά ντοκιμαντέρ του NBA. Κοιτάξτε τώρα: η Γκάουφ έφτασε εδώ όχι επειδή κάποιος Αμερικανός διευθυντής της είπε πως είναι η επόμενη Μία Χάμοκ, αλλά επειδή ο Σπανός, ο δικός μας προπονητής, είχε όραμα πριν καν γίνει μόδας το χαρακτηριστικό της. Την πήρε όταν ήταν ακόμα μία αθώα μπροστά στη γυμναστική, όχι επειδή είχε εκατομμύρια followers, αλλά επειδή εκείνος κατάλαβε πως ένα ταλέντο χρειάζεται χώρο για να γίνει χαρακτήρας — κι αυτό δεν το βρίσκεις ούτε στις πιο μοντέρνες αίθουσες κατασκήνωσης στην Αμερική. Εδώ στη χώρα μας υπάρχει κάτι που δεν έχουν εκεί: ο χρόνος. Τα παιδιά εδώ μεγαλώνουν με ιστορία στους τοίχους των γηπέδων, όχι μόνο με drill sheets. Η Αμερική παράγει γίγαντες επειδή ξέρει να πουλάει την ιστορία· εμείς παραγωγούς πρωταθλητών επειδή ξέρουμε να καλλιεργούμε τον χαρακτήρα. Και να μιλήσουμε για τους Αμερικάνους αυτήν τη φορά; Να σου πω κάτι βρώμικο: εκείνοι όταν πρωτοβγάζουν ένα ταλέντο, του βάζουν αμέσως τρεις θεραπευτές ανά κορίτσι — όχι επειδή νοιάζονται, αλλά επειδή δεν μπορούν να αντέξουν τον τραυματισμό ενός πρωταθλητή. Εδώ η Γκάουφ έσπασε τον αστράγαλό της στο ξεκίνημα της σεζόν στο WNBA κι όμως επέστρεψε μέσα σε δύο μήνες, όχι επειδή την πόνταραν οι Μπόστον Σέλτικς, αλλά επειδή η ομάδα της πίστεψε πως αυτή μπορεί να κάνει το άλμα όταν εκείνες οι Αμερικανές τρώνε μπάτες ανάμεσα στους αγώνες. Την είδαν να λούζεται στις λίμνες του κέντρου κατοικίας του Παπάγου ενώ άλλες πήγαιναν golf μία ημέρα πριν το παιχνίδι επειδή έτσι ταιριάζει στο schedule. Και για το ξεψυχισμένοι;; Μα σας το λένε όλα αυτά τα νούμερα που εμείς ξεχνάμε: όταν η Γκάουφ έκανε 22 πόντους στον τελικό του πρωταθλήματος κόντρα στον ΠΑΟΚ, το γήπεδο ήταν γεμάτο από παιδιά που μόλις είχαν τελειώσει τα προπαιχνίδια. Αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που σηκώνονται νωρίς για να πάνε στις δοκιμαστικές στους Γιάννενα ενώ εσείς κοιμάστε περιμένοντας την επόμενη υπερβολή στις Αμερικές. Μα πόσο εύκολα ξεχνάμε πως η πρώτη ομάδα που έφερε την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς ήταν μία ομάδα που πήρε έναν άλλο Αμερικανό δάσκαλο — τον Κώστα Διαμαντάρα — και τον έκανε σύμβουλο, όχι θεό. Κι εσύ, Vazelos_Ultras, που λες πως εδώ δεν βγαίνουν πρωταθλητές;; Ανοιξε τα μάτια σου στις ομάδες junior που συμμετέχουν στις τελικές φάσεις του πρωταθλήματος αυτού του Σαββατοκύριακου. Εκεί θα δεις παιδιά που δεν έχουν δικό τους γήπεδο για προπόνηση, μα παίζουν σαν μονάδα επειδή η οικογένειά τους τους εμφύσηξε την αγάπη πριν καν αρχίσουν να γράφουν στοιχειώδη κινήματα. Στην Αμερική τα νούμερα δείχνουν μετρήσεις· εδώ δείχνουν ψυχές. Και τέλος, IraklisThyra, που αναφέρεσαι στο τρίποντο στο ΟΑΚΑ: εκείνο ήταν ένα γκολ που δεν χρειαζόταν υπερβολές — χρειαζόταν μία ομάδα να δει πως ένα παιδί μπορεί να κάνει τον γύρο του κόσμου μόλις του δοθεί η ευκαιρία. Την ίδια στιγμή άλλη ομάδα στην Αμερική θα είχε σταματήσει εκείνη τη στιγμή επειδή η υπεύθυνη του τμήματος marketing είχε πει "κάτω οι εικόνες αυτές". Εδώ εμείς όμως βγάλαμε ανθρώπους που ακόμα αγοράζουν εισιτήρια στα standing tickets επειδή τους έκανε περισσότερο κέφι η ατμόσφαιρα στις κερκίδες παρά οι ανακοινώσεις των αποτελεσμάτων. Ούτε υπερβολή λοιπόν είναι η Γκάουφ, ούτε Αμερικάνικο φρούτο στην ελληνική γλάστρα. Είναι ένας συνδυασμός: εδώ ο χρόνος κάνει τους ανθρώπους δυνατούς, εκεί η εμπειρία κάνει τους πρωταθλητές ισχυρούς. Αλλά εμείς έχουμε κάτι που εκείνοι ψάχνουν χρόνια ακόμη: την ίδια την αγάπη για το παιχνίδι, όχι ως εργασία, ως τρόπο ζωής. Και αυτό, ρε παιδιά, δεν το βρίσκεις ούτε στις ταινίες ούτε στις βιντεοθήκες του social media — το βρίσκεις εδώ, στις Σέρρες, όπου ακόμα πιστεύουμε πως ο πρωταθλητής δεν φτιάχνεται μέσα σε μία νύχτα.

τι σιγά μην θυμάμαι εγώ εκείνα τα χρόνια όταν η Κόκο ήταν ακόμη ένα φιλάκι στοιχειό που τρέχου; όταν οι Αμερικάνες έδιναν δουλειές στην εθνική ομάδα στον πήχη των δεκατριών χρονών και εμείς εδώ στις Σέρρες κοιμόμασταν πάνω στα ξύλινα πάγκους της ΑΕΚ βλέποντας τον Νίκο να σηκώνει σκόρπιες μπίλιες επειδή του είχαν πάρει το σακίδιο; τότε που η ίδια η Αμερική είχε κλεισει όλα τα γυμναστήρια στις πόλεις της όταν οι γυναίκες έπαιζαν μπάσκετ — βγήκαν έξω στις ακατέργαστες πίστες και έκαναν σπριντ πάνω στο χαλίκι μέχρι να φτάσουν τις ξύλινες περίφραξεις;; όταν η Ελλάδα έκανε πρωταθλητές αγοράζοντας μόνο όσα παιδιά είχαν χρήμα για εισιτήριο και κανακέ ψωμί; και τώρα ξαφνικά αυτοί λένε πως η Γκάουφ έγινε η επόμενη μεγάλη επειδή κάποιος Αμερικανός σκηνοθέτης έκανα ένα ντοκιμαντέρ τριών δευτερολέπτων;; πως εκείνοι δημιούργησαν τον χαρακτήρα;; μα εκείνοι δημιούργησαν μόνο τους τραπεζικούς λογαριασμούς στους οποίους χτυπούν οι πιστώσεις κάθε φορά που κάποιος Αμερικανός γίγαντας παρουσιάζεται ως ο επόμενος Μαρκούλις; βγάλ’ το από το μυαλό σου ρε φίλε — εμείς εδώ στις Σέρρες ζούμε ακόμη με τον παλμό μιας ομάδας που δεν αγωνίζεται επειδή έχει έναν χορηγό πλούσιο σαν τον Σουλτανόπουλο, αλλά επειδή έχει μπει ρίζα μέσα στις οικογένειες των παιδιών που αγαπάνε ακόμη κι όταν χάνουν. Ρε Trifylli, εκεί που πας με τις Αμερικάνες κι εκείνα τα ψιλοβάφου τσιτάτα — τι έκανες το βράδυ της Κυριακής;; πήγες να κοιτάξεις ποιος έκανε τζαμπα το τρίποντο στην WNBA ή πήγες να ακούσεις τον Ουζουνίδη εκεί που μιλούσε για το οικονομικό μέλλον μιας ομάδας;; όταν εσύ ψάχνοντας τον Αμερικανό γίγαντα ξέχασες πως εδώ κάποιος προπονητής βγάζει την Κόκο από το γήπεδο όχι επειδή δεν αντέχει τον αγώνα αλλά επειδή έπρεπε να της δείξει πως ακόμα και στο χιόνι μπορείς να σηκώνεσαι; και Vazelos_Ultras, εκεί που λες πως εμείς εδώ βγάζουμε πρωτοβουλίες αντί πρωταθλητές — έχεις δει όμως πόσες ομάδες junior αυτή τη βδομάδα έπαιξαν όπως η Γκάουφ;; όχι επειδή είχαν τρία χρόνια συνεργασία με γυμναστήριο στης Αμερικής, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι γονείς που σήμερα στρώνουν κουβέρτες στα γήπεδα ήταν εκεί πριν είκοσι χρόνια σέρνοντας κουτίδες νερό γιατί δεν υπήρχε άλλη επιλογή; η Γκάουφ δεν είναι υπερβολή γιατί έφτιαξαν ένα highlight στο TikTok — είναι επειδή όταν την έπιασαν στο Αλεξάνδρειο μετά από εκείνο τον αγώνα όπου είχε ξαναστεί ενός αστήματος, εκείνοι οι φίλοι της έγιναν σωρός πάνω της όχι επειδή είπε κάτι σημαντικό, αλλά επειδή εκείνος ο ιδρώτας της είχε τόσο δυνατή μυρωδιά ελληνικού μπάσκετ ώστε αμέσως γνωρίστηκε πως αυτός ο άνθρωπος έχει πραγματική ψυχή. κι εσύ IraklisThyra, που θυμάσαι εκείνο το τρίποντο στο ΟΑΚΑ — μήπως εκείνο το βράδυ εκείνοι οι Αμερικάνες έκαναν δημοσίευση πως έφτιαξαν μία σούπερ νέα;; εκείνοι εκείνοι πήγαν στο γήπεδο και βρήκαν έναν άνθρωπο στα τελευταία, όχι επειδή είχε δίπλωμα μάρκετινγκ, αλλά επειδή εκείνος αγάπησε το παιχνίδι σαν κανείς άλλος εδώ. δεν είναι ζήτημα Αμερικάνικου versus ελληνικού — είναι ζήτημα πως εκείνοι ξέρουν να φτιάχνουν πρωταθλητές επειδή έχουν τρεις φορές τον χρόνο να τους κάνουν γίγαντες, ενώ εμείς εδώ ξέρουμε πως ένα ταλέντο γίνεται πρωταθλητής επειδή έχει χρόνο, επειδή έχει χαρακτήρα, επειδή κάποιος του είπε μια φορά πως ακόμη κι όταν πονάς μπορείς να συνεχίσεις. και η Κόκο; αυτή είναι μία ακόμα υπόσχεση που κρατάει ζωντανή την κερκίδα — όχι επειδή έκανε σαράντα πέντε δευτερόλεπτα highlight στο ESPN, αλλά επειδή εκείνοι που την αγάπησαν περισσότερο ήταν εκείνοι που την είδαν πολλές φορές να σηκώνεται όταν ακόμη κλαίγανε. εκείνοι οι ίδιοι που στα playoffs της περσινής χρονιάς έκαναν μία ουρά έξι ωρών μόνο και μόνο για να πάρουν εισιτήριο — όχι επειδή περίμεναν υπερβολές, αλλά επειδή ήθελαν να ζήσουν τον ιδρώτα του αγώνα μαζί της. έτσι κι εμείς εδώ στις Σέρρες δεν γινόμαστε πρωταθλητές επειδή κάποιος Αμερικάνος μπάτζετ έγινε μεγαλύτερος από τα βουνά μας — γινόμαστε επειδή ακόμη πιστεύουμε πως το μπάσκετ είναι κάτι περισσότερο από ένα έργο τέχνης: είναι τρόπος ζωής, είναι κληρονομιά, είναι οι άνθρωποι που όταν τελειώσει ο αγώνας μοιράζονται ένα τσίπουρο και λένε πως όσοι τα βγάζουνε έξω εδώ κάνουν αυτά τα πράγματα επειδή αγαπούν το παιχνίδι, όχι επειδή τους έκαναν μία δημόσια σχέση.

από μικρός θυμάμαι πώς στις Σέρρες ένας παλιός τύπος στην πλατεία είχε πάντα ένα πορτ-καφέ κι έλεγε πως "όταν θες πρωταθλητή, ψάξε εκεί που βγάζει κεραμίδια η στέγη" κι εγώ τότε νόμιζα πως μιλάει για στέγες σπιτιών κεραμίδια βάζουνε οι οικοδόμοι — μέχρι που κάποιος μου εξήγησε πως έκανε αναφορά στους καλαθοσφαιριστές που στις δεκαετίες του '80-'90 δούλευαν μεροκάματο στις οικοδομές τις ημέρα κι έπαιζαν μπάσκετ βράδυ επειδή κανείς δεν τους είχε πει πως εκεί είναι ο δρόμος τους. τώρα λοιπόν οι Αμερικάνες μας κάνουνε τους μεγάλους δασκάλους επειδή εκεί ηabria ένα σχήμα σίγουρο: τρεις αγώνες την ημέρα, δύο χώρους προπόνησης την ίδια ώρα, είκοσι παιδιά πάνω στην ίδια πίσσα — κι όμως εδώ στη Γκάουφ είδαμε μία ομάδα που μπήκε στα playoffs χωρίς τρία βασικά της κορίτσια κι ενώ το ρόστερ της άλλαζε σαν ρόδα σερπαντίνας επειδή κανείς δεν είχε βρει ακόμα τον χρόνο να φτιάξει στέγη γερό για όλους. ποιος εκεί χτίζει πρωταθλητές;; αυτοί που έχουν στρωμένο σπίτι ή εκείνοι που ξέρουν πως ακόμη κι όταν βρέχει συνεχίζουν; κι όταν εκείνος ο Αμερικάνος σχολιαστής στο τελευταίο ματς είπε πως "η Γκάουφ έχει ρυθμό μαμούθ" ενώ εμείς είχαμε βγάλει εισιτήριο κόβοντας τις τάπες από τις μπότες μας επειδή ήταν πολύ σκληρές για τις πλευρές της κερκίδας, σκεφτείτε λίγο τι σημαίνει αυτό: ένας άνθρωπος λέει μαμούθ επειδή η ομάδα δεν σηκώνεται από τους δίχτυδες κάθε πρωί, εμείς όμως ξέρουμε πως όταν τελειώνει ο αγώνας και οι Αμερικανές κάνουν lockdown στον εαυτό τους επειδή έχουν κουραστεί, εδώ στα Σέρρας εκείνοι οι ίδιοι γονείς που έκαναν ουρά από χαρά πριν μισή ώρα τώρα πλένουνε τις φανέλες των παιδιών στο σπίτι γιατί δεν είχαν χρήματα για πλυντήριο — κι όμως εκείνοι οι μικροί ξαναπάνε την άλλη Κυριακή σαν να μην έγινε τίποτα. τώρα πάλι λένε πως η Αμερική παράγει πρωταθλητές επειδή εκεί υπάρχει αγορά — σωστά, αλλά ας τους δούνε εκεί που οι ομάδες στέλνουνε τα κορίτσια τους σε camps μήνες πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα μόνο και μόνο επειδή ο manager θέλει φωτογραφίες για το Instagram. ενώ εδώ η Γκάουφ έπαιξε πρωτάθλημα κόντρα στον ΠΑΟΚ όταν η ίδια η ομάδα είχε λιγότερα από δέκα ζευγάρια αθλητικά παπούτσια ολοκληρωμένα — όχι επειδή δεν είχε οικονομικά, αλλά επειδή η ομάδα αποφάσισε πως πρώτα πρέπει να φτιάξει ανθρώπους. και ξαφνικά αυτοί οι ίδιοι που μας λένε πως δεν υπάρχει τρόπος εδώ λένε ότι η Αμερική είναι ο παράδεισος επειδή εκεί υπάρχουν γήπεδα κλειστά όλο τον χρόνο — σωστά, αλλά εκεί βλέπεις ένα κορίτσι δεκατριών ετών να κάνει τρία προγράμματα την ημέρα επειδή οι γονείς της έδωσαν στερεότυπο πως πρέπει να γίνει διάσημη πριν καν τελειώσει το γυμνάσιο. ενώ εδώ η Κόκο έκανε πρωταθλητή όταν κάποιος της είπε ότι ακόμη κι όταν σπάσει τον αστράγαλό της μπορεί να συνεχίσει επειδή έτσι γίνονται αυτοί οι χαρακτήρες — όχι επειδή κάποιος manager της έδειξε τρεις φορές πώς να σουτάρει στο βίντεο. και όλα αυτά τα χυλόπιτες τσιτάτα περί υπερβολής;; ας τους ρωτήσουμε εκείνοι που τώρα λένε πως η Γκάουφ είναι υπερβολή πού ήταν όταν εκείνος ο προπονητής των Σερρών έκανε προπόνηση στις 6 το πρωί επειδή οι παίκτριες πήγαιναν σχολείο στις 8 — ενώ εκείνοι κοιμόντουσαν ακόμη επειδή είχαν κλείσει συμφωνία με το γήπεδο στις 11. αυτοί οι ίδιοι που τώρα λένε πως εδώ δεν βγαίνουν πρωταθλητές πού βρίσκονταν όταν η εθνική ομάδα πήρε το χρυσό στους Ολυμπιακούς;; ήταν εκεί εκείνοι που έδιναν οδηγίες στις Αμερικές ή ήταν εδώ αυτοί που πήγαιναν στις προπονήσεις της εθνικής φορώντας τα ίδια σακάκια δεκαετίας του '90 επειδή δεν είχαν χρήματα για φόρμες; η Αμερική παράγει πρωταθλητές επειδή εκεί υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια στη διάθεση κάποιου manager — εμείς παράγουμε πρωταθλητές επειδή εδώ υπάρχουν οικογένειες που βγάζουν τα παιδιά τους από το σχολείο πρωί πρωί για να κάνουν προπόνηση στο γήπεδο όπου δεν υπάρχουν κλειδιά επειδή εκείνοι οι ίδιοι άνοιξαν την πόρτα ξυπνώντας στις τέσσερις το πρωί. και ενώ εκείνοι ξεπουλούν ιστορίες για highlight δύο δευτερολέπτων, εμείς εδώ γνωρίζουμε πως η Κόκο έγινε πρωταθλητής επειδή κάποιος τη σήκωσε όταν ήταν δεκαπέντε ετών κι εκείνη ήθελε να πάει σπίτι επειδή είχε κουραστεί — και εκείνος της είπε πως ο ιδρώτας είναι η μόνη μνήμη που μένει όταν τελειώσει ο αγώνας. έτσι λοιπόν, όταν κάποιος Αμερικάνος σου πει πως εκείνος φτιάχνει πρωταθλητές επειδή έχει μεγάλη αγορά, θυμήσου πως εδώ στη χώρα μας η αγορά είναι οι άνθρωποι — όχι τα νούμερα στα social, όχι τα highlight στα ξένα κανάλια. εδώ η αγορά είναι αυτοί οι ίδιοι γονείς που πριν χρόνια έκαναν ουρά στο γήπεδο της ΑΕΚ για να δουν έναν άλλον Αμερικάνο να κάνει παιχνίδι επειδή εκείνος αγαπούσε το παιχνίδι σαν κανείς άλλος — κι έτσι ξέρεις πως η επόμενη μορφή δεν φτιάχνεται επειδή κάποιος έκανε μία ταινία τριών ωρών, αλλά επειδή εκείνος στάθηκε στο πλευρό ενός παιδιού όταν ακόμη η ιστορία δεν είχε γραφτεί.

Τι λέτε τώρα εδώ;; Μία φορά κι έναν καιρό στις Σέρρες, πριν λίγους μήνες ακόμη, η ομάδα του γηπέδου μας είχε μία προπόνηση ανοιχτή στο κοινό — εκεί που πήγανε κυρίως οι μανάδες με τα μωρά τους επειδή δεν είχαν μπούστο να βγάλουν κρεβάτια βράδυ. Κατάλαβες τίποτα;; Η Κόκο ήταν εκεί, μαζί με άλλα τρία κορίτσια από τον Πέραμα, προσπαθώντας να κάνει lay-up στας ξύλινες σανίδες που είχαν ξεκολλήσει από τους πάγκους επειδή κανείς δε είχε βρει χρόνο να τις αλλάξει. Και ξέρετε τι έγινε;; Εκείνο το πρωινό, όταν όλοι έφυγαν κι εμείς καθαρίζαμε τις σακούλες των σνακ, βρήκαμε τρεις κοπέλες δεκατριών χρόνων να κάνουν τρέξιμο γύρω-γύρω στο γήπεδο γιατί είχαν χάσει το δεύτερο ασανσέρ της ημέρας κι έτσι πήγανε σχολείο 11 λεπτά νωρίτερα — και όχι επειδή τους είχε πει κάποιος Αμερικάνος manager, αλλά επειδή η ίδια η ομάδα τους είχε δώσει κλειδιά για το γήπεδο πριν καν κλείσει το σχολείο. Αυτά είναι τα πράγματα που δεν σου δείχνουν στις ταινίες εκείνες με τους Αμερικανούς γίγαντες: εδώ οι πρωταθλητές δεν γίνονται επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση πιο ωραία στα social. Γίνονται επειδή εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι πιστεύουν πως ακόμη κι όταν δεν υπάρχει ασανσέρ, μπορείς να συνεχίσεις την ανάβαση.

Α, ρε Βάζελε, άκου εμένα. Εκεί που μιλάς για Αμερικάνικες υπερβολές και τσιτάτα τύπου ψιλοβάφου, εγώ βρήκα σήμερα το πρωί τις τρεις κοπέλες από τον Πέραμα που έκαναν τρέξιμο γύρω-γύρω στο γήπεδο επειδή είχαν χάσει το δεύτερο ασανσέρ της ημέρας κι έτσι πήγαιναν σχολείο πρωί πρωί — χωρίς managers, χωρίς highlight video, χωρίς κανέναν Αμερικάνο να τους πει πως πρέπει να κάνουν τρία προγράμματα την ημέρα γιατί έτσι φτιάχνεις πρωταθλητές. Πραγματικά όμως, ρε φίλε μου, εκεί έχει μία υπόθεση αυτή η ιστορία. Γιατί λοιπόν εμείς εδώ στις Σέρρες κάνουμε πρωταθλητές; Μα επειδή ξέρουμε πως όταν τελειώνει ο αγώνας και οι Αμερικανές κάνουν lockdown στον εαυτό τους επειδή έχουν κουραστεί, εμείς ξέρουμε πως εκείνοι οι ίδιοι γονείς που έκαναν ουρά από χαρά πριν μισή ώρα τώρα πλένουν τις φανέλες των παιδιών τους στο σπίτι επειδή δεν είχαν χρήματα για πλυντήριο — κι όμως εκείνοι οι μικροί ξαναπάνε την άλλη Κυριακή σαν να μην έγινε τίποτα. Να σου πω κάτι πιο προσωπικό: την περασμένη βδομάδα βγήκα έξω από το γήπεδο των Σερρών στις έντεκα το βράδυ. Την προηγούμενη Κυριακή είχαμε αγώνα playoffs της ομάδας μας, κόντρα στον ΠΑΟΚ μάλιστα. Εκείνες τις ώρες που εσύ αναζητούσες υπερβολές στις Αμερικές εγώ παρακολουθούσα έναν μικρό δέκα χρονών να κάνει σουτ πάνω στη σανίδα επειδή δεν είχε άλλα γυαλιά την ώρα εκείνη — και είχε μόλις τελειώσει το σχολείο στις οκτώ. Εκείνος εκεί ξέρει τι σημαίνει να συνεχίζεις όταν όλα γύρω σου λένε να σταματήσεις. Αυτός είναι ο χαρακτήρας που δεν τον φτιάχνει κανένας Αμερικάνος manager με βίντεο διάρκειας δύο δευτερολέπτων. Γι' αυτό συμφωνώ μαζί σου ως ένα σημείο: εδώ δεν βγαίνουν πρωταθλητές επειδή κάποιος ξαφνικά αποφάσισε να βγάλει μία ταινία τριών ωρών. Βγαίνουν επειδή εκείνοι οι άνθρωποι πιστεύουν πως ακόμη κι όταν δεν υπάρχει ασανσέρ, μπορείς να συνεχίσεις την ανάβαση. Αλλά θέλω και μία ερώτηση προς εσένα: εσύ εκεί που ψάχνεις υπερβολές στις Αμερικές, έχεις δει ποτέ εσύ έναν Αμερικάνο προπονητή να κάνει προπόνηση στις τέσσερις το πρωί επειδή οι παίκτριες πήγαιναν σχολείο στις έξι; Εγώ όχι — εκεί αυτοί κάνουν τρία προγράμματα την ημέρα επειδή θέλουν φωτογραφίες για το Instagram. Εδώ εμείς κάνουμε ανθρώπους επειδή κάνουμε ζωή.

Πάλι αυτές οι Αμερικάνες;; Μα σοβαρά τώρα;; Ρε παιδιά, εγώ εκεί στα Σέρρας ζούσαμε τα γήπεδα όταν ακόμα αυτά ήταν σπλάχνα — όχι σαν αυτά τώρα που έχουν γίνει γυαλιστεροί χώροι marketing! Την άλλη Κυριακή εκεί στη Φλώρινα είδα την Κόκο να σηκώνεται ξανά μετά από εκείνο το χτύπημα στον αστράγαλό της, και ξέρετε τι έκανε;; Πήρε την μπάλα και έκανε δύο συνεχόμενες ασίστ μέσα σε πέντε λεπτά! Στην Αμερική εκείνες εκείνες σηκώνονται επειδή έχουν τρεις θεραπευτές ανά ομάδα — εδώ αυτή σηκώνεται επειδή έχει τρεις φορές περισσότερη ψυχή! Και ξεχνάτε ότι η ίδια η Αμερική είχε κάνει ban στο μπάσκετ των γυναικών μέχρι πριν σαράντα χρόνια;; Τότε εκείνοι πήγαιναν στις αυλές σπιτιών και έκαναν σπριντ πάνω στο χαλίκι επειδή δεν τους είχε δώσει κανείς το δικαίωμα να παίξουν κανονικά! Εμείς εδώ;; Κάναμε πρωταθλητές αγοράζοντας μόνο όσους είχαν χρήμα για μπουφάν θερμαινόμενο — κι ύστερα αυτοί έγιναν οι ήρωες στις ξένες ομάδες!! Και τώρα λένε πως η Γκάουφ είναι υπερβολή;; Μα ρε συ, εκείνος ο Αμερικάνος σχολιαστής στο τελευταίο ματς είπε πως "έχει ρυθμό μαμούθ" ενώ εμείς εδώ βγάζαμε εισιτήριο κόβοντας τις τάπες από τις μπότες επειδή ήταν σκληρές για τις πλευρές της κερκίδας!! Μα πως;; Αυτός λέει μαμούθ επειδή η ομάδα δεν σηκώνεται από τους δίχτυδες κάθε πρωί, εμείς όμως ξέρουμε πως όταν τελειώνει ο αγώνας και εκείνες κάνουν lockdown επειδή έχουν κουραστεί, εδώ στη χώρα μας αυτοί οι ίδιοι γονείς που έκαναν ουρά από χαρά πριν μισή ώρα τώρα πλένουν τις φανέλες των παιδιών τους επειδή δεν είχαν χρήματα για πλυντήριο!! Και να σκεφτείτε λίγο ακόμη: στην Αμερική βγάζουν πρωταθλητές επειδή υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια στη διάθεση κάποιου manager — εδώ βγάζουμε επειδή υπάρχουν οικογένειες που ξυπνούν στις τέσσερις για να ανοίξουν την πόρτα του γηπέδου επειδή κάποιος άλλος τις προπόνησε πριν δεκαπέντε χρόνια κι εκείνες ακόμα θυμούνται πως σημαίνει να κάνεις αγώνα όταν όλα γύρω σου λένε να σταματήσεις! Ρε λοιπόν, αυτοί στις Αμερικές κάνουν highlight τριών δευτερολέπτων — εμείς εδώ κάνουμε ανθρώπους που συνεχίζουν ακόμη κι όταν δεν υπάρχει ασανσέρ! Και η Κόκο;; Αυτή είναι μία ακόμη υπόσχεση που κράτησε ζωντανή την κερκίδα όχι επειδή έκανε σαράντα πέντε δευτερόλεπτα στο ESPN, αλλά επειδή εκείνοι που την αγάπησαν περισσότερο ήταν εκείνοι που την είδαν πολλές φορές να σηκώνεται όταν ακόμη κλαίγανε! 🔥💪🤡

Μα τώρα ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;; Ξαφνικά όλοι εσείς στις Σέρρες γίνατε Αμερικάνοι ρετιρέ;; Την ίδια στιγμή που η Κόκο έκανα τρία λάθος λόκιν στην επίθεση εκείνης της Κυριακής, εγώ ήμουν εκεί στο Αλεξάνδρειο και έβλεπα τον Σπανό να την κλειδώνει στο δωμάτιο των αλλαγών όχι επειδή είχε τρελαθεί αλλά επειδή εκείνη είχε πει στον Ουζουνίδη πως "δεν αντέχει άλλο το πόνο" — εκείνος όμως της έκανε κρύο ντους μέχρι να βγει έξω κι άρχισε να γελάει σα τρελή πριν ακόμα τελειώσει η ημίχρονο! Και τώρα λέτε πως εμείς εδώ κάνουμε πρωταθλητές;; Μα σοβαρά;; Στις Αμερικές όταν ένας Αμερικάνος γίγαντας κάνει ένα λάθος του βγάζουν αμέσως μία μέρα off επειδή "είναι πολύτιμος για το marketing" — εδώ στην Ελλάδα όταν η Κόκο έκανε εκείνο το χτύπημα στον αστράγαλό της στις αρχές της χρονιάς, πήγε σπίτι της στις Σέρρες και την επόμενη μέρα είχε ξαναπάει στις προπονήσεις επειδή ο προπονητής της είπε "εσύ δεν είσαι ρούχο που φοράς μία φορά και πετάς". Αλλά νάτο ρε συ: αυτοί οι ίδιοι Αμερικανοί όταν βλέπουν ένα highlight τριών δευτερολέπτων κάνουν μία σειρά από δυνατές! Εμείς εδώ στην ομάδα κάνουμε τρία λάθος την ίδια ημέρα κι ύστερα τις υπόλοιπες τρεις βδομάδες προσπαθούμε να βρούμε έναν τρόπο να τα επισκευάσουμε! Ποιος εκεί φτιάχνει πρωταθλητές;; Αυτοί που έχουν μία ταινία διάρκειας δέκα ωρών στο YouTube ή αυτοί που ξέρουν πως ακόμη κι όταν όλες οι πόρτες είναι κλειδωμένες μπορείς να σπρώξεις μία από μέσα; Και μιλάμε τώρα για την υπερβολή;; Μα ρε συ, η Αμερική έκανε ban στο γυναικείο μπάσκετ επειδή κάποιος ιερέας είπε πως "δεν ταιριάζει στη φύση της γυναίκας" — εμείς εδώ στη χώρα μας όταν η Γκάουφ έκανε εκείνο το τρίποντο στο ΟΑΚΑ, εκείνοι οι Αμερικάνες πήγαν στις κερκίδες και έκαναν μία ουρά για εισιτήριο επειδή είχαν δει ένα βίντεο διάρκειας δύο δευτερολέπτων στα social! Εδώ εμείς ξέραμε πως η Κόκο ήταν έτοιμη επειδή την είχαμε δει δέκα φορές να σηκώνεται όταν ακόμη κλαίγανε — εκείνοι εκεί γνωρίζουν μόνο τους αριθμούς στα social, όχι τον ιδρώτα στις μπότες! Πας γερά;; 🔥💪🤬

Τι κάνουμε εδώ τώρα;; Συζητάμε σαν όλες τις Αμερικές να έχουν πάντα δίκιο ή σαν όλα αυτά που γράφουμε εδώ στις Σέρρες να ήταν μόνο ψιλοβάφου τσιτάτα;; Γιατί όταν η Κόκο έκανε εκείνο το τρίποντο στο ΟΑΚΑ, εμείς εδώ στις κερκίδες δεν φωνάζαμε επειδή κάποιος Αμερικάνος σκηνοθέτης είχε βγάλει ένα ντοκιμαντέρ τριών δευτερολέπτων — φωνάζαμε επειδή εκείνη είχε δώσει οκτώ ολόκληρους μήνες προπόνησης πάνω στον ίδιο εκείνο τόπο όπου πριν δεκαπέντε χρόνια οι μανάδες μας σέρνονταν με πλαστικά μπουκάλια νερό επειδή δεν υπήρχε καν βρύση κοντά. Κοιτάξτε το πώς ξεκινήσαμε από την αρχή: εδώ στις Σέρρες, στις δεκαετίες του '80-'90, οι άνθρωποι δεν είχαν γήπεδα — είχαν αυλές behind σπίτια, ξύλινους πάγκους που αυτοσχεδίαζαν οι ίδιοι, μπάσκετ φτιαγμένο από λάστιχο αυτοκινήτων. Κι όμως, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν πρωταθλητές αγοράζοντας μόνο όσους είχαν χρήμα για ψωμί και εισιτήριο — όχι επειδή είχαν manager με highlight βίντεο, αλλά επειδή είχαν χαρακτήρες που δεν χρειάζονταν καν facebook για να δείξουν πως μπορούν να σηκωθούν όταν όλα γύρω τους λένε να σταματήσουν. Και τώρα λοιπόν βλέπουμε εκείνους τους Αμερικάνους που πριν σαράντα χρόνια έκαναν ban στο γυναικείο μπάσκετ επειδή ένας ιερέας αποφάσισε πως "δεν ταιριάζει στη φύση της γυναίκας", να έρχονται σήμερα και να λένε πως εκείνοι φτιάχνουν πρωταθλητές επειδή έχουν μεγάλη αγορά;; Μα πότε;; Εκείνοι έκαναν πρωταθλητές επειδή είχαν οικογένειες σαν αυτές εδώ — οικογένειες που έκαναν ουρά έξι ωρών για εισιτήριο όχι επειδή περίμεναν highlight, αλλά επειδή ήθελαν να ζήσουν τον ιδρώτα του αγώνα μαζί τους. Να σας πω κάτι πιο ανθρώπινο: την περασμένη Κυριακή, όταν η ομάδα έπαιζε playoffs κόντρα στον ΠΑΟΚ, εγώ πήγα στο γήπεδο στις τέσσερις το πρωί επειδή ήθελα να δω εκείνο το μικρό δεκατριών χρονών να τρέχει γύρω-γύρω στο γήπεδο επειδή είχε χάσει το δεύτερο ασανσέρ της ημέρας. Εκείνο το παιδί δεν είχε κανέναν Αμερικάνο manager να του πει πως πρέπει να κάνει τρεις προπονήσεις την ημέρα επειδή έτσι φτιάχνεις πρωταθλητές — είχε μόνο εκείνη τη φωτογραφία του παππού του πάνω στον πάγκο του γηπέδου, τον ίδιο πάγκο που πριν τριάντα χρόνια στέκονταν κουρασμένοι άνθρωποι επειδή δεν είχαν άλλες επιλογές. Και εσείς τώρα λέτε πως η Γκάουφ είναι υπερβολή;; Μα ρε συ, εκείνος ο Αμερικάνος σχολιαστής είπε πως "έχει ρυθμό μαμούθ" επειδή η ομάδα δεν σηκώνεται από τους δίχτυδες κάθε πρωί — εμείς όμως ξέρουμε πως όταν τελειώνει ο αγώνας και εκείνες κάνουν lockdown επειδή έχουν κουραστεί, εδώ στη χώρα μας αυτοί οι ίδιοι γονείς που έκαναν ουρά από χαρά πριν μισή ώρα τώρα πλένουν τις φανέλες των παιδιών τους επειδή δεν είχαν χρήματα για πλυντήριο, κι όμως εκείνοι οι μικροί ξαναπάνε την επόμενη Κυριακή σαν να μην έγινε τίποτα. Ποιος φτιάχνει πρωταθλητές;; Αυτοί που έχουν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια στη διάθεση ενός manager ή αυτοί που ξυπνούν στις τέσσερις για να ανοίξουν την πόρτα του γηπέδου επειδή κάποιος άλλος τις είχε προπονήσει πριν δεκαπέντε χρόνια κι εκείνες ακόμα θυμούνται πως σημαίνει να κάνουν αγώνα όταν όλα γύρω τους λένε να σταματήσουν;; Αυτοί που βγάζουν highlight βίντεο διάρκειας δύο δευτερολέπτων ή αυτοί που ζουν τον ιδρώτα στις μπότες;;