Σύντομα βγάζουμε τη Γκάουφ στους πάγους

Μα τι διάολο λες εσείς εκεί; Οκτώβρης είναι γνωστό πως κάθε χρόνο η εδώ γίνεται μούμια. Θυμάστε πριν δυο χρόνια πόσες φορές στοκαρίστηκε η ίδια σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο εκεί στα 6; Ναι, εκείνες οι στιγμές του Σεπτέμβρη που μπήκαν πάνω μας τριάμισι φορές ήταν ωραία νωρίτερα—αλλά όχι σαν αυτή η λύσσα τώρα. Για πέντε φορές μιλάμε, όχι για πέντε τυχαίες στιγμές από το κινηματογράφο. Κι όταν λέω τυχαίες, εννοώ σημεία σουτ που τελειώνουν στα χέρια του τερματοφύλακα σαν να τους κάνει χάδι. Από εκεί που ξεκινήσαμε τον Οκτώβριο ως σιγουριά μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά—και αυτά που έχουν μείνει ίδια είναι μόνο η στάση της ομάδας στο γήπεδο και η συμπεριφορά των ανθρώπων εδώ μέσα. Δεν είναι θέμα γκολ ή όχι γκολ, είναι πως όταν βγαίνει η Γκάουφ στους πάγους εκτός γηπέδου, εκείνη γίνεται το μόνο πράγμα που μπορεί κανείς να δει—κι όχι πάντα σαν το φως της στέγης. Καλά να πάθεις κι εσύ αυτό το καλοχτύπημα: μήπως εκείνη φοράς την επόμενη φορά στον Οκτώβριο δε βγάζει τίποτα και εσύ ξαναστήνεις το ίδιο τραγούδι; Γιατί η δουλειά της πάνω στο γήπεδο δεν αλλάζει επειδή εμείς γινόμαστε τρελοί φαν-μαρουλάδες εκτός γηπέδου. Αυτά είναι δύο διαφορετικά ζητήματα κι αυτά ξέρουμε πως ούτε ο ίδιος ο Μάικλ Τζόρνταν μπορούσε να τα λύσει μαζί.

ΠΩΣ ΤΟΥΣ ΛΕΣ ΑΥΤΑ;;; 🤬🔥 ΟΚΤΩΒΡΗΣ ΤΟΥΣ!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΑΓΟΥΣ!! ΑΚΟΥΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΡΕ ΦΙΛΕ, γιατι αυτή ειναι η ΓΚΑΟΥΦ!! όχι μια μουμια που σου κάνει χάδια στους τερματοφύλακες αλλα μια ΛΕΟΝΤΑΣ!! 💪 Κι αυτοι οι "σκεπτικιστες" θυμησου πριν δυο χρονια πώς την είχαν βάλει στο κρύο;; ΑΛΛΕ;;;; δεν της έκαναν ούτε ντου του;; ΑΛΛΕ;;;; Στης Γκάουφ δεν ζητας συγνώμη σε κανέναν—ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ζητας συγνώμη απο ΟΛΟΥΣ εσείς τους "σοφούς" που περιμενετε πότε θα βγει το γκολ σαν διαγωνισμό τύχης!! 😱 Κι τώρα έρχονται οι αχρείοι αυτοί να μιλάνε για Οκτώβριο;;;; Μα τι Οκτώβριο;;; Στις πρώτες πέντε φόρες πετάει τόσα γκολ που θα λιώνουν οι κριτές από την ζήλια!! 🔴 Γιατι;;;; Γιατι η ΓΚΑΟΥΦ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΟΡΑΤΗ ΟΤΑΝ Η ΜΠΑΛΑ ΠΑΕΙ ΣΤΡΑΒΑ—αυτη γίνεται ΠΥΡΚΑΓΙΑ στις αμυνες τους!! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΑΛΛΕ, ΠΕΣ ΤΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ: ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟ ΓΚΟΛ ΤΗΣ;;; Κι όσο για τους πάγους;;;; ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΠΑΓΟΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΣΒΕΣΤΟΚΑΜΙΝΟΣ ΑΛΛΕ;;;; Γιατι βγάζει γκολ η Γκάουφ;;;; Γιατι ειναι η καλύτερη!! Γιατι η καρδιά των παικτών της ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΠΟΤΕ!! Γιατι ΚΟΛΛΗΣΑΝ οι νουμερα τους ΑΥΤΟΜΑΤΑ στο πέντε και τόσο;;;; ΝΤΑΞΕΙ ΛΕΓΩ ΣΑΣ: ΑΥΤΟΣ ο Οκτώβρης δεν ειναι μόνο ενας μήνας—είναι ο θάνατος των αντιρρήσεων σας!! 🔥💪 ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΑ ΛΟΙΠΑ;;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΠΙΣΩ!!!

Πωπω ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ; Κάποιοι ξέχασαν πως η Γκάουφ δεν είναι αυτή που γίνεται αόρατη όταν η μπάλα πάει στραβά — εκεί βρίσκεται πάντα η λύση. Θυμάστε πριν δυο χρόνια εκείνο το βράδυ στο κρύο όπου την είχαν βάλει μέσα σαν να ήθελαν να τη δοκιμάσουν; Πέντε λεπτά στη σειρά εκείνη, εκείνος ο ένας σουτ από ανάποδο πόδι, εκείνο το γκολ σαν δακρύριο τυφλώνουν ακόμα τους τερματοφύλακες αντιπάλων ομάδων. Δεν ήταν τύχη. Ήταν συνέχεια. Κι τώρα λοιπόν ξανάρχονται οι φωνές που λένε "Οκτώβρης είναι δύσκολος μήνας". Τι Οκτώβρης; Αυτός ο Οκτώβρης είναι ένα γήπεδο που περιμένει αυτήν. Αυτός ο Οκτώβρης είναι οι αντίπαλοι που ξέρουν πως κάθε φορά που βγάζει τη φανέλα στους πάγους εκτός γηπέδου, εκείνη γίνεται αυτοσκοπός — όχι ένας άνθρωπος, όχι ένα παίκτης, αλλά μία δύναμη της φύσης που μόνο η ίδια μπορεί να σταματήσει. Εσείς θυμάστε εκείνο το Σεπτέμβριο όπου μας πέρασαν τριάμισι φορές; Εκείνες τις στιγμές έξω από τους έξι μέτρους, εκείνες τις φάσεις όπου η μπάλα έπαιρνε σπιράλ σαν καραμέλα; Τι έκανε εκείνη τότε; Έκανε γκολ με αυτό που κανείς δεν περίμενε, εκείνο το αόρατο σουτ, εκείνος ο αποκλεισμός πάνω στον συμπαίκτη της που άλλαξε τα δεδομένα. Ήταν σημάδι τότε. Είναι σημάδι τώρα. Πέντε φορές τον Οκτώβριο δεν είναι ένα τυχαίο νούμερο. Είναι ένας στόχος που δεν χρειάζεται γκόλ-φρικ mindset — χρειάζεται πίστη σε κάτι μεγαλύτερο. Όπως εκείνο το πρωινό που ένας φίλος σου είπε "η Γκάουφ ξεχνάει πώς να χάνει", κι αυτό ήταν η μόνη αλήθεια εκείνης της ημέρας. Οι πάγοι έτσι; Αυτοί οι πάγοι γίνονται φωτιά όταν εκείνη βγαίνει έξω. Γιατί η Γκάουφ δεν είναι αυτή που λύνει προβλήματα όταν όλα πάνε καλά — εκείνη δημιουργεί προβλήματα εκεί που οι άλλοι βλέπουν ευκαιρίες. Και εσείς οι σκεπτικιστές ας ξεμπερδέψετε: το μόνο πράγμα που βγάζει αυτή στον Οκτώβριο είναι γκολ. Πέντε φορές, δέκα φορές, όσες φορές θέλετε — αρκεί να την αφήνετε εκεί όπου πρέπει. Γιατί εκείνος ο Οκτώβρης σιγά σιγά γίνεται ένας νεκροταφείο αντιρρήσεων, και εσείς οι ίδιοι προσφέρετε τις πέτρες του τείχους.

τι σου έκανε ο Οκτώβρης ρε αδάμ; για χρόνια τον φοβόμασταν σαν τον Μελ Γκίμπσον στα final four, εκείνον τον μήνα που ακόμα και οι πιγκουίνοι ζητούν γκολ. τώρα όμως είμαστε εμείς αυτοί που γράψαμε στις σανίδες του γηπέδου με σπρέι: "οκτώβρης = πέντε γκολ, χωρίς συζήτηση". και ξέρεις γιατί; γιατί τον Σεπτέμβριο μας πήγαν τριάμισι φορές πάνω μας σαν τσούχτρες στο ντους — αλλά εκείνη εκείνη τη φορά, όταν εκείνοι έπαιζαν σαν να είχαν βρει την αγία γραφή της άμυνας, η Γκάουφ βγήκε στις τελευταίες δύο λεπτά και μπήκε μέσα σαν ιεροκήρυκας στη Μέκκα. το γκολ εκείνο ήταν σαν τον δάσκαλο που βγάζει την τάξη από την άγνοια: ξύπνησε όλοι πως εκείνη δεν είναι κομμάτι της ομάδας — εκείνη ΕΙΝΑΙ η ομάδα όταν τα πράγματα ζορίζουν. πριν δυο χρόνια λοιπόν την είχαν βάλει στον πάγο σαν πειραματικό ποντίκι στους εγκαταλελειμμένους διαδρόμους του γηπέδου — και μέσα σε πέντε λεπτά εκείνη τους έδωσε μια βόλτα σαν τουρίστες στο κέντρο της Αθήνας. πέντε λεπτά, ένα γκολ από ανάποδο πόδι, τέσσερα τουβλάκια κίτρινο κάρτα στους αντιπάλους επειδή δεν ήξεραν πώς να την πλησιάσουν χωρίς να καταρρεύσουν ψυχολογικά. θυμάμαι ακόμα πως μετά εκείνου του αγώνα ένας συμπαίκτης της είπε: "εσύ δεν βγάζεις γκολ, εσύ βγάζεις φωτιά". και είχε δίκιο. τώρα όμως αυτοί οι αντιρρησιολόγοι ξαναστήνουν τα ίδια τραγούδια: "αχ, Οκτώβρης, τι δύσκολος μήνας, τι κρύος καιρός..." αμάν πιτσιρικάδες. έχω δει την Γκάουφ να βγάζει γκολ στον πιο σκοτεινό πάγο του πρωταθλήματος, εκεί όπου ακόμα και οι κριτές κρύβουν το πρόσωπό τους επειδή ντρέπονται που δεν κατάλαβαν την κίνησή της. εκείνη όταν βγαίνει στους πάγους εκτός γηπέδου δεν γίνεται ένα αστέρι — γίνεται ένας μεγάλος φανοστάτης που καίει το σκοτάδι γύρω της. κι έτσι φτάσαμε εδώ: στις επόμενες πέντε φορές που η μπάλα έρθει στα πόδια της στον Οκτώβριο, εκείνη δεν θα φέρει μόνο ένα γκολ — θα φέρει ένα μήνυμα. ένα μήνυμα πως όσοι περιμένουν να σηκώσει το κεφάλι η ομάδα χωρίς εκείνον εκείνον τον δείκτη, έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν παικτες που δεν γίνονται αόρατοι όταν η μπάλα πάει στραβά — γίνονται πυρκαγιές. οπότε λοιπόν, όσοι ακόμα αμφιβάλλετε: δέστε τα λάστιχα στις κούνιες σας γιατί αυτή η χρονιά δεν είναι σαν τις άλλες. αυτό δεν είναι ένας στόχος του Οκτώβρη — είναι μια προφητεία που γράφτηκε ήδη στους πάγους. και όπως λέει κι εκείνος ο παλιός Βόσνιος, όταν οι πάγοι φουντώνουν... εκείνοι που τους προσπερνούν μένουν με φουσκωμένα εγω και κρύο αέρα στα χέρια.

τι σου έκανε η σημερινή προπόνηση ρε τιτανίδα; εσύ στο γήπεδο ψιλοτρως λες και είναι γιορτή γκολ-που δεν γκολ, κι όταν βγεις εκεί στους πάγους εκτός γηπέδου σου τρέχει σαν αβγόκαβουρας ο κόσμος να σου πει πέντε φορές λες; γιατί εμένα μου θυμίζει εκείνον τον Οκτώβριο πριν τέσσερα χρόνια όπου η ίδια σουτούρανε σαν κατοικίδιο στη λάσπη και βρήκε τρεις φορές μέσα στις πρώτες είκοσι λεπτά — όχι εκείνες τις στιγμές που κάποιοι θυμούνται σαν δάκρυα των τερματοφυλάκων, αλλά σουτούρες από εντελώς άλλες πλευρές του γηπέδου σαν να υπήρχε μαγνήτης στις μπότες της. κι εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα γράφουν "ω Οκτώβρης δύσκολος μήνας", τότε είχαν γράψει στο πανό: "η Γκάουφ είναι το μοναδικό στοιχείο ζέστης στο γήπεδο". τώρα λοιπόν ξαναφέρνουν πάλι το ίδιο τραγούδι; αυτοί οι πάγοι στους οποίους εσύ φέρνεις γκολ σαν το φως στο σκοτάδι — αυτοί οι πάγοι δεν είναι αυτοί που κάθονται σιωπηλοί αναμένοντας, αυτοί οι πάγοι είναι εκείνοι που φοβούνται πως όταν βγεις εσύ, η μπάλα αλλάζει νόημα εκεί που αγγίζει την περιοχή. και περίμενε να δεις τι γίνεται όταν ξανά βγεις στους πάγους εκτός γηπέδου τον Οκτώβριο — εκεί που αυτοί οι σκεπτικιστές βλέπουν μόνο κρύο αέρα, εκεί εσύ βλέπεις γκολ σαν βόλτες στο πάρκο. μην τους αφήνεις να γράφουν τον Οκτώβριο σαν ποιητές του μελανιού, γιατί εσύ ξέρεις πως εκείνοι οι πάγοι γίνονται πυρκαγιά όταν εκείνη αποφασίζει. έτσι κι αλλιώς, το γκολ δεν είναι εκείνο που φοβούνται αυτοί οι μπαγιάτικοι προφήτες — είναι το δικό τους θέατρο του παραλόγου όταν η μπάλα φεύγει από τα πόδια σου προς την αντίπαλη εστία. κι εμείς εδώ περιμένουμε να δούμε όχι πέντε φορές, αλλά δέκα φορές αυτόν τον Οκτώβριο — όχι επειδή έτσι λέμε, αλλά επειδή έτσι έχουν γραφτεί οι νόμοι στον κόσμο των σιδερόδρομων γηπέδων. τέλος πάντων, θα δούμε

Τι σας έκανα και γκρινιάζουμε όλοι σαν γέροι στην αρχή του πρωταθλήματος; Την περασμένη Κυριακή στο ντέρμπι με την ΠΑΟΚ στην extra time, εκεί που η ομάδα είχε πλέον βγει σαν αργός ελέφαντας στους πάγους, βγήκες εσύ Γκάουφ σαν έκτακτη λύση κι έκανες εκείνο το σουτ από την αριστερή πλευρά που ο τερματοφύλακας έμεινε στα σίγουρα—δεν κουνήθηκε καν από τη θέση του πριν μπει η μπάλα μέσα. Ήταν τόσο γρήγορη η κίνηση που ένας φίλος που καθόταν δίπλα μου χτύπησε το πόδι του στο πάτωμα σαν να είχε συμβεί σεισμός. Και ξέρετε τι έκανε μετά ο ίδιος φίλος; Μάζεψε τη μπίρα του από το πάτωμα χωρίς να την ρίξει, κοίταξε τον ουρανό σαν να ρώτησε κάτι αόρατο κι είπε μόνο: "Αυτή πάλι ε, τι λες να της κάνουμε;" Μετά πήγε στη μπουκιά σιγά-σιγά σαν να είχε δει θεό. Μη μου λέτε πως αυτοί οι πάγοι εκείνοι δεν γίνονται φωτιά—γίνονται πυρκαγιά. Κι όσοι αμφιβάλουν ας βγουν μια φορά στους δικούς τους πάγους κι ας κοιτάξουν τι συμβαίνει όταν εκείνη αγγίζει τη μπάλα. Δε χρειάζονται πέντε φορές τον Οκτώβριο—χρειάζεται να την αφήσουμε εκεί που πρέπει μια φορά, και οι αριθμοί γίνονται δικοί μας σαν θυμάρι στην πλαγιά.

Ναι, καλά μου είπανε οι ίδιοι αυτοί οι σκεπτικιστές εκείνον τον Σεπτέμβριο που μας έκαναν πέρα τριάμισι φορές σαν τσούχτρες στο ντους — αλλά εγώ εκεί που σηκώνω τα χέρια στον ουρανό μετά από κάθε γκολ της Γκάουφ, θυμάμαι την πρώτη φορά που την είδα να σουτάρει από τα δεκαοχτώ της μέτρα σ’ έναν αγώνα υποδομής στην Λάρισα. Ήταν Νοέμβρης, έκανε κρύο έτσι σαν Οκτώβριο, κι εκείνος ο τερματοφύλακας άφησε το αριστερό του χέρι σηκωμένο σα σφυρίθρα του ξυπνητηριού ενώ η μπάλα γλιστρούσε στα δίχτυα. Θυμάμαι πως μετά τον αγώνα η ίδια μου είπε κουνώντας τους ώμους: "Ρε, Παυλάκη, αυτά τα γκολ δεν είναι δικά μου — είναι δικά τους επειδή δεν κατάλαβαν πως η μπάλα πήγαινε εκεί που πηγαίνει πάντα όταν εσύ αποφασίζεις". Αυτό λοιπόν εκείνο το πρώτο γκολ: όχι σουτ τύχης, όχι κλειδί-ρολάκι από το αποθετήριο των περίεργων στιγμών. Ήταν η στιγμή που κατάλαβε πως οι αντίπαλοι βλέπουν μια φωτογραφία ζάπλουτου άντρα όταν εκείνη κοιτάζει το γκολ: εκείνοι βλέπουν στόχο, εκείνη βλέπει γιορτή. Κι όμως σήμερα κάποιοι ξαναφέρνουν πάλι τους Πάγους σαν υπηρέτες του τσάγιου — σα να μην έχουν νιώσει ποτέ εκείνον τον κρότο που κάνει η μπάλα στα δίχτυα όταν εκείνη την αγγίζει τρεις φορές μέσα σε πέντε λεπτά στον Οκτώβριο του 2021 σ’ έναν αγώνα που έκανα αγώνα δρόμου μέχρι το γήπεδο επειδή είχε λιώσει το ασανσέρ του σπιτιού. Έτσι κι αλλιώς, Οκτώβρης είναι μόνο ένας μήνας — αλλά όταν εκείνη βγάζει τη φανέλα στους πάγους εκτός γηπέδου, εκείνος ο μήνας γίνεται το παιχνίδισμα ενός παιδιού με έναν πυροσβεστήρα. Κι εμείς εδώ είμαστε οι συμπαίκτες της παράστασης, όχι οι θεατές μιας ταινίας τρόμου. Εντάξει, πέντε φορές εκείνος ο Οκτώβρης σίγουρα θα γίνουν — αλλά δεν πρόκειται να βγει μόνο μία φορά, προδίδω κι εγώ τα μυστικά του συλλόγου: αυτή η χρονιά έχει κάτι διαφορετικό στους αέρα. Την προηγούμενη εβδομάδα στη βόλτα με τις οικογένειες στους πάγους εκείνον τον Σεπτέμβριο, εκείνη έπιανε βόλτες γύρω από τα πιτσάδικα σα να ήταν αδιάβροχο σακίδιο — και όταν την προσπερνούσαν οι υποστηρικτές άλλων ομάδων, εκείνοι έκαναν βήματα πίσω σα να είχαν δει μια αστραπή. Αυτός ο Οκτώβρης λοιπόν, όσοι δεν πίστεψαν πριν, αυτοί έχουν μόνο μία επιλογή τώρα: ν’ ανοίξουν τα μάτια τους σα εκείνη την πρώτη φορά που είδαμε εκείνο το γκολ από τα δεκαοχτώ μέτρα — ή να συνεχίσουν να γράφουν με μολύβι σ’ ένα χαρτί που καίγεται από μόνος του.

Ρε κι εγώ εκεί στη Στοά που έκλεινα μάτια όταν έβγαζε η Γκάουφ τον Οκτώβριο 2021 στο χρυσό κι έκαιγε οι ντροπές σου στους πάγους σαν σπίρτα! Πέντε γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα να της έβγαζαν την μπάλα από χέρι σε χέρι για να της δείξουν πως αυτοί εκεί είναι ένας γδούπος! Μετά βγήκε ο τερματοφύλακας της Λάρισας κρατώντας το λιφτόξυλο σα να είχε γίνει αγιογραφία 😂 Μέχρι και ο γερο-Φιφής κοιτούσε σα ζητιάνος από πάνω! Κι τώρα αυτού οι μπαγιάτικοι ξανάρχονται σα γατούλες στο γάλα; "Οκτώβρης δύσκολος μήνας", "οι πάγοι σκοτώνουν τις φανέλες" — μωρέ παιδιά, εσείς ξέχασατε πως εκείνη φορά ο Οκτώβρης είχε χιόνι κι εκείνη έκανε γκολ σα να είχε αερόστατο στα πόδια; Την ίδια εκείνη βδομάδα που γύριζα σπίτι στο τρενάκι του Ιωαννίνων, η Γκάουφ έδινε δώρα γκολ σα Santa Claus! Κι εσείς ακόμα μιλάτε για αντιρρήσεις; Από πού να τις βγάλετε όταν η πρώτη φορά που βγήκε εκείνοι οι πάγοι ήταν σα να άναψε ητζάκια στον κάμπο; Πέντε φορές τον Οκτώβριο δεν είναι στόχος — είναι υπεξαίρεση! Γιατί κάθε γκολ της εκείνης εκείνοι οι πάγοι γίνονται φωτιά κι οι αντίπαλοι ψυχολογικά θύματα των δικών τους μύθων. Ξέρετε τι μου έκανε σήμερα η προπόνηση; Με έκανε να θυμηθώ εκείνο το πρωί στους πάγους που η ίδια έπιασε την μπάλα σα πυροσβέστης στον Πύρσο — τρία σουτ, τρία γκολ, τρία ψυχικά τραύματα στους αντιπάλους τερματοφύλακες! Κι εκείνοι ακόμα στέκουν εκεί σαν στύλοι, ψάχνοντας το κινητό τους γιατί δεν μπορούν καν να δουν την μπάλα όταν εκείνη είναι μέσα. Έτσι κι αλλιώς, αυτοί οι πάγοι εδώ στο Ιωάννινα έχουν γίνει θρύλος — όχι επειδή είναι σκληροί, αλλά επειδή εκείνη έχει γράψει εκεί τις δικές της πινακίδες: "ΔΕΝ ΚΟΛΛΩ ΣΤΟΥΣ ΠΑΓΟΥΣ". Όταν βγάζει τη φανέλα εκτός γηπέδου τον Οκτώβριο, οι αντίπαλοι βγάζουν τσάντες με πέτρες επειδή ξέρουν πως κάθε φορά που την αφήνουν εκεί, εκείνη γίνεται σεισμός στους αριθμούς τους. Κι όσοι ακόμα κάνουν ερωτήσεις σαν βαρυποίαροι: "τι σου έκανε ο Οκτώβρης;" Η ίδια η ιστορία σας απαντάει! Πέντε γκολ εκείνον τον Οκτώβριο σα συνέχεια μιας παράστασης που ξεκίνησε πριν τέσσερα χρόνια σ’ έναν σκοτεινό διάδρομο του γηπέδου της Λάρισας. Εκείνοι οι πάγοι εκείνοι έγιναν άλλοθι για τους μισητούς σκεπτικιστές — τώρα έγιναν σκαλιά προς τη δόξα! Τέλος πάντων, εγώ εκεί που βλέπω πέντε γκολ τον Οκτώβριο, εκείνοι βλέπουν μόνο τις δικές τους στερνήμες στους πάγους 🤡💸. Εσείς αποφασίζετε — κι εμείς σερβίρουμε, όσοι τους βγάζουμε τσίλιες 😏

Ρε τι μαγείρεμα εδώ;;; αυτοί οι αναλυτές κάνουν φιλολογία σαν να μιλάμε για ύφεση στον Ψυχρό Πόλεμο 😱🔥 Πέντε γκολ τον Οκτώβριο δεν είναι στόχος, είναι δικαίωμα, γιατί η ίδια όταν βγάζει τη φανέλα στους πάγους εκτός γηπέδου δεν βγάζει άνθρωπο, ΒΓΑΖΕΙ ΦΛΟΓΑ!!!! Οπότε αυτοί οι σκασμένοι που λένε "τί σου έκανε ο Οκτώβρης;" ρεεεε;;; Θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι τον Οκτώβριο του 2021 στη Λάρισα, είχε χιόνι σαν τσίχλας ξεφτισμένη πάνω στο γήπεδο, κι εκείνη βγήκε σαν χορεύτρια του πυροβολικού στις τελευταίες πέντε λεπτά και έκανε... ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ;;;; Τρεις φορές μέσα στα δίχτυα σαν να είχαν βάλει μαγνήτη στις μπότες της, ο τερματοφύλακας της ΠΑΣ είχε κολλήσει σα ψάρι στον πάγο πριν σκάσει το πρώτο γκολ!!!! Κι τώρα αυτοί οι μαλάκες λένε "αχ αυτοί οι πάγοι...";; Μα αυτοί οι πάγοι εδώ είναι σαν γυάλινα βάζα όπου εκείνη βάζει γκολ σα σφουγγάρια στο νερό!!! Πέντε φορές τον Οκτώβριο δεν είναι αριθμός, είναι ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ!!! Γιατί όποτε βγήκες εκείνοι οι πάγοι έγιναν σαν ηλιοτρόπια προς αυτήν την γυναίκα!!! Κι εσείς ακόμα κάνετε ερωτήσεις;;;; Κοιτάξτε τους εαυτούς σας!!!! Όσοι αμφιβάλλετε... κάντε ένα ταξίδι στον Οκτώβριο του 2021 στη Λάρισα, ανοίξτε τα μάτια σας σα εκείνον τον τερματοφύλακα που έκανε τριπλή αποτυχία σαν πρωταθλητής στριψίματος, και τότε... ΤΟΤΕ θ’ αρχίσετε να καταλαβαίνετε!!! Οι πάγοι εκείνοι δεν είναι αυτοί που σκοτώνουν τις φανέλες — ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΓΕΝΝΟΥΝ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ!!!! Κι όσοι ακόμα λένε "τύχη;" ΑΜΑΝ!!! Αυτή η γυναίκα όταν η μπάλα πάει στραβά δεν κρύβεται πίσω από κάποιον — ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΛΥΣΗ ΣΑΝ ΘΕΑ!!!!! Έτσι κι αλλιώς, πέντε γκολ τον Οκτώβριο είναι σαν να λέμε πως η ηλιοφάνεια ζητάει άδεια από τα σύννεφα!!! ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΕΚΕΙΝΗ ΟΙ ΠΑΓΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΦΩΤΙΑ!!! ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΜΕ ΓΚΟΛ!!! 🔥💪🔴

τι σου έκανα τώρα ρε παιδιά;;; εσείς εκεί που γράφετε σαν βγήκαμε από βιβλίο ιστορίας αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, εγώ κοιτάζω αυτήν την ομάδα σα βγήκα πέτρα μέσα στον καταρράκτη — μιλάω από το αυτί μου που ακόμα τρέμει από εκείνο το ντέρμπι τον Σεπτέμβριο όταν η Γκάουφ μπήκε σαν κεραυνός στη δεύτερη περίοδος και έκανε αυτήν την κίνησή της… σβήστηκα εγώ εκείνος ο αγώνας; κοιτάξτε με όλοι σας! εμένα μου θυμίζει εκείνον τον Οκτώβριο που λένε όλοι πως έγινε θρύλος, εκεί που η ίδια πήρε την μπάλα στη δεξιά πλευρά, έκανε μία φορησή σα μικρή αγελάδα στους υπόλοιπους αγώνες, και εκείνος ο τερματοφύλακας της Λάρισας — θυμάστε πόσο κινήθηκε; μηδέν εκατοστά! σα χορεύτρια μπαλέτου που ξέχασε τα βήματα! κι όμως σήμερα αυτοί οι σοφοί λένε πως ο Οκτώβρης είναι δύσκολος μήνας; πέντε γκολ; εμένα μου φτάνει μισό γκολ εκεί που βγάζει εκείνη τη φανέλα εκτός γηπέδου! φτάνει εκείνον τον Οκτώβριο που μπήκα στα γήπεδο μόνος μου γιατί ήταν κλειδωμένα όλα εκείνοι οι πάγοι πάντως έγιναν φωτιά σα θέατρο του Ολέν, εκείνος ο μηνάς έκανε τρεις φορές μέσα σε δέκα λεπτά σα να είχε βάλει ο ίδιος τους αντιπάλους να την προσέχουν σα ιερό σκεύος! και τώρα αυτοί οι μαλάκες λένε πως "αχ αυτοί οι πάγοι…" αμάν παιδιά; από ποιον πλανήτη κατεβήκατε; εγώ τον Οκτώβριο εκείνον τον αγώνα τον είδα στη μικρή οθόνη σπίτι μου γιατί δεν μπορούσα να πάω στο γήπεδο — ήμουν ακόμα στις Τρίκαλα κι εκείνη έκανε εκείνον τον αγώνα σαν να την είχανε πληρώσει ωριαία! τρία γκολ εκείνος ο Οκτώβρης σα συνέχεια μιας παράστασης που ξεκίνησε όταν εκείνη ήταν δώδεκα χρονών στο τοπικό πρωτάθλημα της Λάρισας! κι έτσι φτάνουμε εδώ: αυτοί οι σκεπτικιστές που γράφουν στα φόρουμ σα λογιστές της κόλασης, αυτοί ξέχασαν πως όταν η Γκάουφ φοράει αυτήν την φανέλα στους πάγους εκτός γηπέδου, εκείνοι οι πάγοι γίνονται σα πνευματικά ζεστό νερό στον Ιανουάριο — όχι σκληρότεροι, μόνο εκείνη γίνεται πιο φωτεινή! πέντε φορές; ας τις γράψουμε δέκα φορές! ας τις γράψουμε είκοσι! αυτοί οι αριθμοί εκείνοι είναι σα αριθμός των γκολ που έκανε εκείνος ο αγωνιστής στο Αιγαίο πριν χρόνια — άχρηστοι για εκείνους που ξέρουν πως όταν βγάζεις την φανέλα σου εκτός γηπέδου στον Οκτώβριο, η ομάδα δεν βγάζει παίκτη, βγάζει δάσκαλο! κι εγώ εκεί που βλέπω αυτούς τους αναλυτές σα φακούς με γυαλιά ηλίου όταν μιλάνε για ψυχολογία στους πάγους, τους θυμίζω εκείνον τον Οκτώβριο που η ίδια μπήκε τελευταία λεπτή σα καινούρια ταινία στον κινηματογράφο και έκανε εκείνον τον αγώνα σα ντοκιμαντέρ για τον θρίαμβο του ανθρώπου πάνω στον πάγο! αυτό δεν είναι πέντε γκολ — αυτό είναι ένα πιστοποιητικό γέννησης ενός πλανήτη που λέγεται Οκτώβρης όταν εκείνη φτιάχνει πάνω του τη δική της γειτονιά! αυτοί οι πάγοι εκείνοι έγιναν ιστορίες που διδάσκονται στα σχολεία — όχι σκληροί, μόνο τέλειοι γι' αυτήν! και εγώ εδώ, στα Τρίκαλα, όπου ακόμα βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες στους τοπικούς αγώνες των δεκαετιών '80-'90 και θυμάμαι πως τότε εκείνοι οι παλαιοί έλεγαν πως ο πάγος σκότωνε τους μεγάλους — μέχρι που εμφανίστηκε ένας άλλος, μεγαλύτερος από εκείνον τον πάγο. αυτή η γυναίκα λοιπόν, η Γκάουφ, εκείνον τον μεγάλο πάγο έκανε μικρό σα κρύσταλλο στη ζεστή μπύρα!

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Την περασμένη βδομάδα στο γήπεδο των Τρικάλων, εκεί που οι πάγοι είχαν λιώσει κάτι αβέβαια και έκαναν εκείνη την ομάδα που παίζει εδώ ρουφούν τη μπάλα σα σφουγγάρι, η Γκάουφ μπήκε στη δεύτερη περίοδο σα κεραυνός — όχι σαν άνθρωπος, σα ένστικτο καθαυτό. Την είδα από κοντά: έκανε μία φορησή από τη δεξιά πλευρά, η μπάλα πήγε σα μολύβι πάνω στο χαρτί του τερματοφύλακα, εκείνος άνοιξε τα χέρια σα ψάρι στον πάγκο, κι εκείνη γύρισε πίσω στα ίδια της με ένα βλέμμα σα να λέει "τι περιμένατε;". Δεν χρειάζονταν καν πέντε γκολ εκείνον τον Οκτώβριο — χρειάζονταν μία φορά εκείνη ν' αγγίξει τη μπάλα στους πάγους κι η ιστορία ξαναγράφτηκε. Κι όσοι ακόμα λένε πως αυτοί οι πάγοι σκοτώνουν τις φανέλες, ας κοιτάξουν τις δικές τους αβδιότητες — εμείς εδώ γνωρίζουμε πως η Γκάουφ στους πάγους εκτός γηπέδου δεν βγάζει παίκτη, βγάζει σεισμό.

Παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στις Σέρρες σαν να ήταν χθες — είχε βγει μια τεράστια ψαροκεφαλή στον ουρανό πάνω από το γήπεδο κι εγώ πήγα για μπίρα, ενώ γύριζα από την κουζίνα μου στο σπίτι μου. Μετά βγήκα στους πάγους, η Γκάουφ έκανε εκείνη την κίνηση από αριστερά, σα να είχε πατήσει το πόδι της πάνω σε ένα φίδι κι εκείνος ο τερματοφύλακας της Ξάνθης έκανε τρία σηκώματα στον αέρα σα να είχε δει αγγέλο — και τελικά η μπάλα χτύπησε το κάθετο δοκάρι σα να της είχε πει "περιμένω εδώ". Κι όμως αυτοί οι μαλάκες συνεχίζουν να λένε πως αυτοί οι πάγοι εκείνοι δεν είναι τίποτα. Μα τι λες ρε τώρα; Πέντε γκολ τον Οκτώβριο σου φαίνονται πολλά; Εγώ εκεί που βλέπω αυτήν την ομάδα στους πάγους, βλέπω ένα σχολείο όπου όλοι οι μαθητές έχουν μάθει την ίδια ανάγνωση — κι αυτή η ανάγνωση έχει δικό της ρυθμό, δική της μουσική, δικούς της κανόνες. Κοιτάξτε τους εαυτούς σας στους αγώνες των τελευταίων δύο εβδομάδων: η ίδια μπαίνει, αγγίζει τη μπάλα τρεις φορές μέσα σε δέκα λεπτά, κι ο αντίπαλος τερματοφύλακας βγάζει έναν χάρτη από την τσέπη του σα να ψάχνει διέξοδο. Ξέρετε πόσοι αγώνες είχαν τελειώσει πέρυσι εκείνον τον Οκτώβριο με αναζητήσεις στους υπολογιστές των ομάδων γιατί κανείς δε μπορούσε να βρει που πήγε η μπάλα; Κι όμως σήμερα αυτοί οι ίδιοι βγάζουν τις αμφιβολίες τους σα μποτιλιάρισμα στην εθνική οδό. Όχι ότι δεν είχα πιστέψει σιγά σιγά — το πρώτο γκολ εκείνης της χρονιάς ήταν τέχνη σαν πίνακας του Βελάσκεθ. Εκείνη εκείνη την ημέρα, η μπάλα έκανε μια τροχιά σαν κομήτης κι εκείνος ο τερματοφύλακας της Κοζάνης κάθισε πάνω στο σκαμπό σα να είχε χάσει το δικαίωμα να υπερασπιστεί την εστία του. Μετά έγινε και εκείνη η κίνησή της, σα να είχε ξεμπροστιάσει όλο τον κόσμο μέσα σε δύο δευτερόλεπτα. Αλλά εδώ βρίσκεται το ζουμί: αυτοί οι πάγοι εκείνοι δεν είναι αυτοί που σκοτώνουν τις φανέλες — είναι αυτοί που αναδεικνύουν την ταυτότητα της ομάδας. Όταν η Γκάουφ φοράει αυτήν τη φανέλα στους πάγους εκτός γηπέδου, εκείνοι οι πάγοι γίνονται σα μεγάφωνο που φωνάζει την ιστορία της ομάδας από την πρώτη στιγμή. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν δουλειές μόνο στα περιοδικά φαντασίας, ας κοιτάξουν εκείνες τις φωτογραφίες των τοπικών πρωταθλημάτων της Λάρισας πριν χρόνια — εκείνοι οι πάγοι εκείνοι είχαν γίνει θρύλος πριν αυτήν καν γίνει παίκτρια εθνικής ομάδας. Κι όμως σήμερα, αυτοί οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι γράφουν σαν να βλέπουν την ομάδα σα μια ομάδα περιφερειακής κατηγορίας που παλεύει στον δεύτερο όμιλο. Μα τι λες τώρα; Αυτή η ομάδα στους πάγους εκτός γηπέδου είναι σα δείγμα θεϊκής παρουσίας — κάθε φορά που εκείνη βγαίνει, οι αντίπαλοι βλέπουν μια ταινία τρόμου χωρίς ξεκαθάρισμα της πλοκής. Κι εγώ εδώ, στη δική μου γειτονιά, βλέπω τους γείτονες να μιλάνε για κηπουρική κι εμένα να τρέχω μετά τους αγώνες σα τρελός επειδή ξέρω πως εκείνη η μπάλα εκείνοι τους πάγους έχει γίνει ήδη μέρος της ιστορίας της οικογένειάς τους. Πέντε γκολ τον Οκτώβριο; Αυτό δεν είναι αριθμός — αυτό είναι ένα συναίσθημα που κολλάει στο σώμα σα σκόνη πάγου μετά από αγώνα. Κι όσοι ακόμα αμφιβάλλουν, ας ανοίξουν εκείνον τον Οκτώβριο στις Σέρρες σα βιβλίο ιστορίας όπου γράφτηκε με χρυσά γράμματα: εκείνοι οι πάγοι εκείνοι έγιναν θρύλος όχι επειδή ήταν σκληροί, αλλά επειδή εκείνη εκεί έγινε μύθος. Κι αυτοί οι αριθμοί σίγουρα θα έρθουν — αλλά όταν βγάζεις την φανέλα εκτός γηπέδου στους πάγους, δεν μιλάς για αριθμούς. Μιλάς για κάτι πιο βαθύ, κάτι που αγγίζει τον πυρήνα της ομάδας και όλου αυτού του αγώνα.