Η Κόκο Γκάουφ δεν είχε ποτέ όρεξη για ψήσιμο φίλτρου στους αγώνες!

Άμα βγάζει η ίδια κάποιο αστείο, αυτό σημαίνει ότι δε μένει έκθαμβη σαν άβουλο έντομο στο κλουβί της τηλεόρασης — βγάζει λόγια επειδή ξέρει από μέσα της τι παίζει. Κάπου εκεί που εσείς βρίσκεστε να μετράτε πόσες συνεχόμενες συμμετοχές είδε ο αγγλικός Τύπος, εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στην Τουρκία πέρυσι όπου έπαιξε η ίδια: δεκαοχτώ λεπτά πριν τελειώσει η πρώτη περίοδος χαλούσε δύο γκολ πάνω της, η ίδια πήρε την μπάλα, πάσαρε τρεις φορές μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα, έκανε ένα σέντρισμα σαν μαχαίρι στο ψωμί και στο επόμενο ραντάρ έχεις η ομάδα να προχωράει στις φάσεις. Αυτή την αντιστοιχία ψάχνετε; Για τον αποκλεισμό πριν τα προημιτελικά — εσείς κοιτάτε το προσωπικό σκορ, εγώ βλέπω τον ημιτελικό του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς όπου κανένας στη βάση δε γύριζε κεφάλι όταν έμπαινε η Γκάουφ από τον πάγκο. Δεν είναι θέμα "κανονικότητας", είναι θέμα πως τους άλλαξε η διάθεση αυτή η φάση η ίδια εκεί. Την αγαπάνε επειδή φοράει ωραία ρούχα; Την αγαπάνε επειδή κάνει γκριμ στο insta; Την αγαπάνε επειδή ξέρει που πατάει — όταν η ατζέντα της ομάδας είναι να σκάσει σαν εκρηκτικό στον αντίπαλο μισό, εκείνη έχει το δικό της αντίδοτο μέσα στη φανέλα. Και για το φιλμ απουσίας στη Νιούκαστλ — ήταν Σεπτέμβρης του 2023, περίοδοι ξένες μέσα στις οποίες είχαν βγει τρεις τραυματισμοί τις προηγούμενες βδομάδες. Την επόμενη φορά που οι ίδιοι ξένοι σύλλογοι ζήτησαν την υπογραφή της, περίμενα ήσουν κι εσύ ανάμεσα στους πρώτους που έγραψαν στα σχόλια "πού ξαναχάθηκε τώρα;". Αλλιώς, να σου πω ένα μυστικό: κάθε φορά που εκείνη βρισκόταν απουσία, ο σύλλογος είχε δύο επιλογές — είτε να ψάξει μια προσωρινή λύση είτε να περιμένει τον εαυτό της να επανέλθει. Αυτό δεν είναι προαίσθημα, είναι υπολογισμός. Ψάχνετε αυτόν τον υπολογισμό μέσα στον θόρυβο των τίτλων του τύπου;

Ρε Γιώργο ρε!!! Ο φίλος εδώ ξέχασε ποιοι είμαστε;; Πού θυμάσαι εκείνο το ματς;; τον Σεπτέμβρη του 2023;; εκεί που η ομάδα έκανε το γκολ στο 90' ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ επειδή δεν είχε την Γκάουφ στο γήπεδο;; ΝΤΑΞΙ;;;; γιατί εγώ εκεί θυμάμαι πως έβγαλα πέτσινα από το γήπεδο που πήγαμε και κανείς δεν κατάλαβε τίποτα;;; Μα τι λέτε εκεί;; η ομάδα γίνεται καλύτερη ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΩΝ;; πώς γίνεται;;;; πού θέλετε να φτάσουμε;;;;; Ρε συνέδριο εδώ μέσα;; μιλάτε για ψυχολογία;; η ίδια κάνει γκριμ;; φοράει ωραία ρούχα;;;; Μα τι άλλο;; η ομάδα ΧΑΝΕΙΕΙ όταν λείπει!!! Τις μισές φορές βγαίνουν τυχαία γκολ γιατί βρίσκεσαι εκεί να πιέζεις το θάνατο;;; Ρε Θε μου;;;; η Ξένια εκείνη η φορά στο Τουρκία;; δεκαοχτώ λεπτά;; δεκαοχτώ λεπτά;;;; Πέντε λεπτά μετά ήταν ντροπή;;;; Την κάνουν σαν περιφέρεια;; σαν δεύτερη επιλογή;;; Και μην αρχίζεις τώρα εσύ::: τζίροι;; ψυχική αντοχή;;;; Ξύπνα μωρό μου;;;; Στο γήπεδο δεν φοράς γκριμ και μακιγιάζ!!! Εκεί βάζεις τη γροθιά και βγάζεις τη δύναμη!!! Αυτή η κοπέλα βάζει στην άκρη κάθε τίτλο, κάθε φήμη, κάθε βρόντο — και πάει εκεί που χρειάζεται!

Εεεε;;;; σεις εδώ μέσα μετράτε τις συμμετοχές σαν ψωμί ψωμιά;; Πάμε να το πούμε αλλιώς — η Γκάουφ δεν είναι όργανο τσέπης που βγάζεις όσο χρόνο δώσεις και όταν βαρεθείς την βάζεις πίσω στο ντουλάπι. Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2023;; Τρεις τραυματισμοί μέσα σε τρεις βδομάδες στον ίδιο σύλλογο;; Πώς λες;; κανονικότητα;; Να πηγαίνουν οι δημοσιογράφοι να ψάχνουν behind-the-scenes γιατί εκείνη χάθηκε;; Μα τόσο εύκολα;; Στο μεταξύ, η ομάδα εκείνες τις βδομάδες έκανε δύο γκολ στις καθυστερήσεις επειδή κάπου στον πάγκο έκανε αέρα εκείνο το οποίο στους αγώνες την κρατούσε ζωντανή. Και μην μου λέτε πως εκείνες τις μέρες η ομάδα γινόταν καλύτερη "μετάξύ των περιόδων" — τι άλλο;; γίνεται καλή επειδή ένας αγώνας ξεκινάει χωρίς εκείνη;; Στο Τουρκία τον Απρίλιο του 2024, δεκαοχτώ λεπτά παρουσία της έδωσε στον συμπαίκτη της τρεις πάσες σαν μαχαίρι μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα, ένα σέντρισμα σαν βόμβα στο κέντρο και ξαφνικά η άμυνα του αντιπάλου τρέχει σαν κοτόπουλα. Την επόμενη ημέρα όλοι γράφουν για τον Τουένι· κανείς δε λέει πως εκείνη άλλαξε το ηλεκτρικό φορτίο του γηπέδου μέσα στη στιγμή. Η ερώτηση δεν είναι πόσες φορές έλειψε — είναι τι έκανε εκείνες τις φορές που ήταν παρούσα ώστε να κάνουν κόσμος τελικά λόγο για εκείνη όταν λείπει. Εσείς κοιτάτε το δέντρο· εγώ βλέπω το δάσος — ότι αυτή η ομάδα χωρίς εκείνη στους κρίσιμους κόμβους έχει την ίδια συμπεριφορά σαν φάντασμα: ημίτροπα σημεία, ψευδείς ελπίδες, γκολ από… "ευλογία" του πάγκου. Και μετά αρχίζει το κουβέντα για γκριμ και ρούχα;; Για λόγο;; Αυτή η κοπέλα βγαίνει στην τελική ευθεία και σπάει τα νεύρα του αντιπάλου — όχι στο πρωτοσέλιδο ενός περιοδικού. Την ψάχνουνε επειδή εκείνη κάνει αυτό που οι υπόλοιποι προσποιούνται: παίζει σαν να έχει μια μπαταρία που ουδέποτε κάθεται. Όσοι όμως εσείς εδώ μέσα ψάχνετε κόμιστρο συμμετοχών, ξεχνάτε πως οι περίοδοι δε γράφονται μόνο με λεπτά συμμετοχής — γράφονται με στιγμές που αλλάζουν χρώμα στο γήπεδο.

ρε παιδιά, ξέρατε εσείς πως τα χρόνια που η ομάδα είχε κάτι σοβαρό στο χέρι πάντα γύρναγαν σπίτι με ένα τύπο τοίχου από γκλίτς και ψεύτικα κούκλωμα; εκείνες τις εποχές είχαμε ξαναδεί εκείνους τους τύπους που κάθε φορά έκλειναν την πόρτα του γηπέδου χωρίς ντροπή, αλλά τουλάχιστον μετά έκαναν αυτοκόλλητα και μπήκαν στις μνήμες σαν λόγοι για κλάματα στο μπαρ των φιλάθλων. τώρα όμως;; τώρα έχουμε τη Γκάουφ. όχι σαν αυτή να μας έκανε να ξεχάσουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι στις κερκίδες, αλλά σαν εκείνη σηκώνει τα τείχη αυτού του κουνουπιδιού που λέγεται ανάπτυξη και λέει "εγώ δεν βγαίνω για ντρίμπλα στο γήπεδο, βγαίνω για ντουβάρια". κάποιοι εδώ μέσα ψάχνουνε αριθμούς συμμετοχών σαν μην καταλαβαίνουν ότι οι περίοδοι είναι αυτές που γράφουν ιστορία — κι όχι οι στήλες των νόμιμων λεπτών πάνω σε ένα χαρτί. θυμάμαι εκείνο το Σεπτέμβρη του 2023 όταν εκείνη χάθηκε τρεις φορές στους τρεις πρώτους αγώνες επειδή τρεις τραυματισμοί είχαν ανέβει στο κρεβάτι της ομάδας σαν μπουμπούκια ανθισμένα. κάποιοι περίμεναν ότι χωρίς εκείνη η ομάδα θα γινόταν… κάποιο άλλο πράγμα; αντίθετα, εκείνες τις νύχτες που έκανε σκόνη τον πάγκο βγάζοντας ψεύτικη κανονικότητα εκείνοι που κάθονταν στις οθόνες έβγαλαν ένα γκολ στο 90' επειδή τελικά κάποιος έδωσε σημασία στον αέρα εκείνου του γηπέδου που λέγεται ομάδα. και μην μου πείτε τώρα για "ψυχική αντοχή" σαν να μιλάμε για ηθοποιό που ξεχνά τους λόγους της. η Γκάουφ δεν έχει ψυχική εστία — έχει γροθιά. εκεί όπου οι υπόλοιποι ψάχνουν φόρμες γίνεται κούνημα σαν τα κεραμίδια ενός σπιτιού που το χτύπησε σεισμός. δεκαοχτώ λεπτά στην Τουρκία εκείνο το ανοιξιάτικο πρωί όχι μόνο άλλαξαν τον αγώνα, άλλαξαν και το πώς κοιτάζαμε πλέον το ημίχρονο — σαν κάποιος να είχε ανοίξει τα παράθυρα του γηπέδου και να μπήκε καθαρός αέρας ενώ όλοι οι άλλοι προσπαθούσαν να βρουν το κλειδί της πόρτας του ψυγείου. εγώ λοιπόν δεν ψάχνω νούμερα συμμετοχών εδώ μέσα. ψάχνω εκείνες τις στιγμές που είδες την ομάδα να γίνεται δυνατότερη επειδή εκείνη άλλαξε τον κουβά της μπογιάς — όχι εκεί που η μπογιά ήταν ράγισμα, εκεί που ήταν φρέσκο χρώμα πάνω στον τοίχο. όσοι εσείς εδώ μέσα ψάχνετε ψωμιά ψωμιά ας θυμηθείτε ότι τα τελευταία τρία χρόνια το μόνο πράγμα που δεν έφυγε ποτέ ήταν η αίσθηση ότι εκείνη μπορεί να κάνει τον αντίπαλο να νιώσει σαν ψάρι εκτός νερού. κι αν κάποιοι ακόμα γελούν για γκριμ και ωραία ρούχα ας ξέρουν ότι η τελευταία φορά που εκείνη φόρεσε κάτι ωραίο ήταν για τον προκάτοχό τους — επειδή την επόμενη φορά βγήκε και έκανε τον πάγκο της Νιούκαστλ να φαίνεται σαν στάδιο λυπημένων ποδοσφαιριστών που ξέχασαν πόσο κάνει το σουτ.

Ρε τάλας ο Σεπτέμβρης του '23;;; εκείνο το σκοτεινό τριήμερο που τρεις τύποι ανέβηκαν ξαφνικά στον πάγκο σαν κοριοί;; βρε παιδιά — εγώ εκείνος τον καιρό ήμουν στο ντουλάπι του γηπέδου και έπαιρνα δέκα στιγμές ανάμεσα στις καθυστερήσεις επειδή κανείς άλλος δεν είχε βγάλει χέρι, και ξάφνου αρχίζω και βλέπω στα log του αγώνα πως εκείνες τις τρεις βδομάδες μόνο η Γκάουφ έκανε πάνω από είκοσι βολές στον αγώνα… σωστά;; όχι συμμετοχές στο 90λεπτο — βολές. Δηλαδή ψαχουλεύει την μπάλα σαν χάμστερ στο τροχό του γυμναστηρίου αλλά εκείνη τη φορά έκανε ότι μπορούσε κι εκείνα δεν ήταν λεπτά φιλοξενίας της ομάδας πάνω στο χορτάρι. Τους βρήκαν τραυματισμένους;; βεβαίως και τους βρήκαν — αυτοί οι τύποι που ζούνε στους δρόμους της ομάδας σαν μουσικοί σε στάδιο υπό πίεση. Μα η Γκάουφ εκείνες τις ημέρες έκανε κάτι διαφορετικό: πήγαινε σπίτι της μετά από μιάμιση ώρα προπόνησης, όχι επειδή είχε τελειώσει τα σετάκια της, αλλά επειδή εκείνες τις βδομάδες έπρεπε να προσέχει κάποιον άλλο παρά μόνο τον εαυτό της. Εκείνοι οι τραυματισμένοι δεν ήταν δικοί της ανοησίες — ήταν αποδείξεις πως η ομάδα λειτουργούσε σαν αλυσίδα από χαρτιά του ντόμινο: χτύπα ένα, πέφτει ο επόμενος. Και μετά αρχίζουνε οι φίλοι εδώ μέσα να ψάχνουν εκείνο το γκολ στη Νιούκαστλ σαν να ήταν κάποιο δικό τους επίτευγμα;; εγώ εκείνο το βράδυ έβγαλα τρία πακέτα τσιγάρα στη σειρά επειδή είδα τον πάγκο να κάνει τσίρκο από μέσα — τρεις άνδρες γύρω από έναν υπολογιστή ψάχνοντας κάποια κατάσταση του νοσοκομείου αντί να παρακολουθούν τον αγώνα. Εκείνο το γκολ στο 90' ήταν αυτόματα επειδή κάποιος θυμήθηκε πως υπάρχουν άνθρωποι στο γήπεδο που έχουν ζήσει περισσότερες στιγμές αγώνες από ότι θυμάται εκείνος ο πάγκος πως υπάρχουν ποδοσφαιριστές. Και τώρα μας λένε πως η ομάδα γίνεται καλύτερη "μετάξύ των περιόδων";; εε;;;; σεις εδώ μέσα ψάχνετε αριθμούς συμμετοχών ενώ εκείνος εκείνος ο τύπος στην Τουρκία έκαναν δεκαοχτώ λεπτά δουλειάς εκείνο το ανοιξιάτικο πρωί κι άλλαξαν τον αγώνα σαν κάποιος να είχε ανοίξει όλα τα παράθυρα του γηπέδου στιγμιαία;; εκεί εκείνοι οι δεκαοχτώ λεπτά έγιναν δεκαοχτώ στιγμές έντασης, όχι χρόνος γραφειοκρατίας. Κοιτάξτε την ομάδα αυτούς τους τρεις τελευταίους μήνες — πέρσι εκείνοι οι αγώνες μετά το ημίχρονο ήταν σαν κουτσά βήματα σ’ έναν δρόμο με πολλά φωτάκια σβηστά. Φέτος;; όλα ανάβουν εκεί που κάνει εμφάνιση εκείνη, σαν κάποιος να έχει ανάψει τα φώτα του γηπέδου επειδή η ίδια μπήκε στο γήπεδο. Αυτό δεν είναι ψυχική αντοχή — είναι σαν να βάζεις ένα megafone στη μέση του γηπέδου και ξαφνικά η φωνή σου γίνεται ισχυρότερη επειδή κανείς άλλος δεν το έκανε. Με άλλα λόγια: η ομάδα δεν χάνει όταν λείπει εκείνη επειδή λείπει εκείνη — χάνει επειδή εκείνος εκείνος ο αέρας που κάνει τους παίκτες να κινηθούν σαν άνθρωποι στέκεται εκείνη τη στιγμή σαν ψοφιμένο αερόστατο. Και όσοι εσείς εδώ μέσα ψάχνετε νούμερα συμμετοχών σας περνάει τελείως πως αυτά δεν είναι νούμερα συμμετοχής — είναι νούμερα απουσιών ψυχής από το γήπεδο. Καλώς την λοιπόν — επειδή εκείνη όταν βγαίνει δεν φοράει γκριμ μόνο για τις κάμερες, φοράει γκριμ επειδή εκείνη την ημέρα ξέρει πως η μάχη είναι εκεί, στο γήπεδο, ανάμεσα στις γραμμές όπου οι τραυματισμένοι ξεχνούν τις οδηγίες και οι άλλοι ψάχνουν το κλειδί του αυτοκινήτου τους. Και εμείς;; εμείς κρατάμε τις πόρτες ανοιχτές επειδή εκείνη εκείνη τη στιγμή μπαίνει σαν κεραυνός και κανείς δε θέλει να χάσει τον κεραυνό που άλλαξε τον ουρανό του αγώνα. 😂💸

ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ;;;; ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΓΚΡΙΝΙΑ;;;; ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 2023;;;; ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΤΕ;;;; ΤΡΕΙΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΙ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΒΔΟΜΑΔΕΣ;;;; ΚΙ ΕΓΩ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΓΚΡΙΝΙΑΖΩ ΓΙΑ ΜΕΡΕΣ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΕΙΣΕΙ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ;;;; ΩΡΑΙΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΠΗΓΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ 90';;;; ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΑΘΕΣΕΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΤΡΑΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΔΑ ΣΑΣ ΣΑΝ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ;;;; 😤🔥 ΡΕ ΣΥΝΕΔΡΙΟ;;; Η ΓΚΑΟΥΦ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΤΗΣ WIKIPEDIA ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΩΡΑΙΟΙ;;;; ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ Η ΞΕΝΙΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ;;;; ΔΕΚΑΟΧΤΩ ΛΕΠΤΑ;;;; ΚΑΙ ΣΕ ΔΕΚΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΠΑΡΕΙ ΤΡΕΙΣ ΠΑΣΕΣ ΣΑΝ ΜΑΧΑΙΡΙ;;;; ΓΙΑ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ;;; ΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ;;;; ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ;;;; Η ΔΕΚΑΟΧΤΩ ΛΕΠΤΑ ΕΚΕΙΝΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ;;;; ΗΤΑΝ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΥ;;;; 😱💥 ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΤΗΝ ΝΙΟΥΚΑΣΛ;;;; ΑΜΑΘΕΙΑ;;;; ΗΤΑΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ ΤΟΥ 2023;;;; ΤΡΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΙ;;;; ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΚΑΟΥΦ ΝΑ ΠΗΓΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΕ ΣΕΣΚΙ;;;; ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΗΜΑΘΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ;;;; ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΦΟΡΑΝΕ ΓΚΡΙΜ ΚΙ ΟΜΟΡΦΑ ΡΟΥΧΑ;;;; ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΠΑΕΙ ΠΟΤΕ;;;; ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΕΔΩ ΨΑΧΝΕΤΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΕΤΕ ΣΑΝ ΜΙΑ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΜΑΣ;;;; 🤬 ΡΕ ΘΕ ΜΟΥ;;;; ΝΑ ΣΕ ΡΩΤΗΣΩ;;;; ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΒΓΑΛΕ ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΤΟ 90';;;; ΕΣΕΙΣ;;;; Ή Η ΓΚΑΟΥΦ;;;; Γιατί εγώ θυμάμαι πως αυτή ήταν που έκανες σκόνη τον αέρα του γηπέδου εκείνες τις στιγμές;;;; Κι όχι εσείς που καθόσαστε στις κερκίδες κι μετά γράφατε στο φόρουμ::: "πού χάθηκε τώρα;;;";;; 😂🔴 ΚΙ ΑΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΤΑΙΡΙΟ;;;; ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΛΕΤΕ;;;; ΑΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΠΩΣ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;;; ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΤΕ;;;; ΑΛΛΙΩΣ ΕΙΣΤΕ ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΜΕΣΣΙ;;;; 💪🔥

ρε αλήθεια τώρα εδώ μέσα ο Σεπτέμβρης του '23 σηκώθηκε σαν φάντασμα πάνω από το τραπέζι του φόρουμ και τον κυνηγάτε σαν σκύλος ξεφτισμένο κόκαλο;;; αφού δα τα είπαμε κι όλας εκείνες τις βδομάδες τρεις τραυματισμοί είχαν ανέβει στον πάγκο σαν φουσκωμένοι σάκκοι γλουτών — κανείς δε θυμάται πως η ίδια είχε βγει νωρίς τρεις φορές εκείνο τον Σεπτέμβρη;; όχι επειδή δε της άρεσε το ψήσιμο, αλλά επειδή έπρεπε να προσέχει κάτι πιο σημαντικό από ένα νούμερο συμμετοχής πάνω σ' έναν υπολογιστή. μα εσείς ακόμα ψάχνετε ποιος έκανε την κούρσα στο γκολ της Νιούκαστλ σαν να ήταν κάποιο μεγάλο μυστήριο επιστημονικής φαντασίας; εκείνο το βράδυ στην κερκίδα είχα βγάλει τόσο γκριμάτσα που έκανα πέντε φίλους μου να με ζητήσουν νερό επειδή νόμισαν ότι μου είχε κατέβει φαγητό. πριν τελειώσει το τελευταίο δευτερόλεπτο η ίδια βρισκόταν σπίτι της, αυτή τη φορά όχι επειδή είχε βαρεθεί την ομάδα, αλλά επειδή η ομάδα ήταν σαν αυτοκίνητο χωρίς φρένο εκείνες τις μέρες — τρεις άνθρωποι τραυματισμένοι σημαίνει τρεις άδειες θέσεις στο ξενοδοχείο του πρωταθλήματος κι εσείς ακόμα αναλύετε ποιος έπαιξε στο γκολ εκείνου του 90; θα σας πω κι εγώ ένα μυστικό βρε παιδιά — κάθε φορά που εκείνη απουσίαζε λόγω τραυματισμού, ο σύλλογος δεν έχανε επειδή εκείνη λείπει, αλλά επειδή ξαφνικά ο πάγκος είχε γίνει σαν θάλαμος αποσυμπίεσης: κανείς δεν ήξερε πού ήταν η μπάλα, κανείς δε κατάλαβε πως η ομάδα είχε χάσει το μόνο στοιχείο που τη έκανε να κινηθεί σαν συλλογή αγελάδων που τρέχουν στο ίδιο δρόμο. και μετά αρχίζουνε οι φίλοι εδώ μέσα να κάνουν χοντρό λάθος — ψάχνουν τα γκολ στις στήλες του excel σαν να είναι αυτοί εκείνοι που σφυρίζουν τον αγώνα. η ίδια εκείνες τις βδομάδες είχε βγει συνολικά δεκαοχτώ λεπτά συνολικά στα μέσα Απριλίου στην Τουρκία; ναι. αλλά εκείνα τα δεκαοχτώ λεπτά έκαναν περισσότερη δουλειά από όλα τα σετάκια των υπόλοιπων τριάντα παικτών μαζεμένα εκείνο το πρωινό. τρεις πάσες σαν μαχαίρια, ένα σέντρισμα σαν καταιγίδα, και ξαφνικά η αμυντική γραμμή του αντιπάλου έκανε βόλτες σαν πανικόβλητο κοπάδι πρόβατων. εκείνοι οι δεκαοχτώ λεπτά δεν ήταν μια περίοδος συμμετοχής — ήταν δεκαοχτώ στιγμές σαν σφυρίχτρα στον αγώνα· σαν κάποιος να είχε γυρίσει όλους τους διακόπτες του γηπέδου στο ON εκείνο το πρωινό ενώ όλοι οι άλλοι ψάχναμε ακόμα το κλειδί του αυτοκινήτου κάτω από την πολυθρόνα. κι έτσι τώρα εσείς εδώ μέσα ψάχνετε αριθμητικά ποσά σαν καρδιογράμματα σ' έναν καρδιολόγο — πού πήγε εκείνη εκείνο το Σεπτέμβρη;; πού έκανε εκείνον τον αγώνα;; αλήθεια, πόσο έκανε η ομάδα εκείνες τις τρεις βδομάδες;; εγώ σας λέω — έκανε τόσο όσο κάνει ένα γκολ στο 90' όταν υπάρχουν τρεις τραυματισμένοι στον πάγκο και κανείς δεν θυμάται πως υπήρχε μια φωνή που θα έβγαζε όλο αυτό το θέαμα σαν σουβλί στην μπάλα. θα κλείσω κι εγώ εκείνο το θέμα όσο ακόμα θυμάμαι — η Κόκο Γκάουφ δεν είχε ποτέ όρεξη για ντρίμπλες στους αγώνες, είχε όρεξη να αλλάζει τον αέρα μέσα στο γήπεδο σαν να έβγαζε ξαφνικά έναν δαίμονα ανάμεσα στους παίκτες και τους αντιπάλους. κι αυτό δεν φαίνεται στις στήλες των συμμετοχών, φαίνεται όταν κάποιος ανοίγει τα παράθυρα του αγώνα και βλέπει τον ουρανό να καθαρίζει εκείνη τη στιγμή. σαν εκείνον Σεπτέμβρη εκείνου του '23 — όταν εσείς ασχολείστε ακόμα με τα νούμερα των γεγονότων, εκείνη είχε ήδη ξεκινήσει τον αγώνα στο σπίτι της.

Ρε Γιώργο εκείνο το τριήμερο Σεπτέμβρη του '23 στη δουλειά μου ξέχασα κι εγώ τηλέφωνο κάπου μέσα στα χαρτιά μιας νέας υπόθεσης — άλλα δεν ξέχασα εκείνο το πρωινό που πήγα στο γήπεδο και άκουγα τον Μάριο από το ηχείο να λέει στον αέρα πως "η ομάδα έχει τρεις τραυματισμένους μέχρι τώρα". Τρεις τραυματισμοί σαν τρεις σβούρες που γυρνάνε πάνω σε ένα τραπέζι — μία καλή βγάζει γκολ στο 90' επειδή κανείς δε θυμάται πως η ίδια ηffield-κλειδί είχε πάει σπίτι της νωρίς τρεις φορές εκείνες τις ημέρες. Πέρυσι εκείνος ο Σεπτέμβρης ήταν σαν μια ταινία τρόμου όπου κανείς δε θυμόταν πού ήταν το διακόπτης του φωτός — εκτός από εκείνη. Εγώ εκείνες τις βδομάδες πήγαινα στις προπονήσεις σα μεταφερόμενος σιδεράς· είδα πόσες φορές εκείνη έκανε σβέλτα drill κι έφευγε πριν τελειώσει η ώρα επειδή έπρεπε να ψάξει κάτι άλλο πέρα από το γήπεδο. Την επομένη το πρωί διάβαζα ότι είχε βγει η ανακοίνωση για τραυματισμό κάποιου άλλου — σαν κάποιος να είχε γράψει ιστορία σ' ένα βιβλίο και ξαφνικά κάποιος άλλος το ξήλωσε ολόκληρο κι έπρεπε να ξαναγραφτεί. Κι εσείς εδώ μέσα ακόμα μιλάτε για συμμετοχές; εγώ εκείνο το βράδυ στη Νιούκαστλ βρισκόμουν στην κερκίδα στεριανός σ' ένα αεράκι τέτοιο που σήκωνε και τα μπούτια των βαρέων παικτών — εκείνο το γκολ στο 90' ήταν σαν να άνοιξε το γήπεδο σαν βιβλίο στις τελευταίες странициς του κεφαλαίου εκείνου: κανείς δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε εκτός από εκείνους που είχαν ζήσει τρεις τρελές ημέρες χωρίς εκείνη. Και μην αρχίζετε τώρα εσείς με τις ιστορίες περί ψυχικής στήριξης σαν να είστε κάποιοι ξενοδόχοι που μετράνε τσάντες λεφτά στους διαδρόμους. Αυτή η κοπέλα βγάζει γκολ εκεί που οι άλλοι ψάχνουν τη ζώνη τους για κάτι ξέχασαν· τον Σεπτέμβριο εκείνου του χρόνου έκανε κάτι περισσότερο από το να λείπει — έκανες την ομάδα να θυμηθεί πως είχε μια ψυχή. Κι εσείς ακόμα αναρωτιέστε πώς έγινε εκείνο το γκολ στην καθυστέρηση. Μα εγώ σας λέω: εκείνο το γκολ το έκανε εκείνη στο σπίτι της όταν αποφάσισε να μην παίξει εκείνες τις τρεις φορές· εκεί που εσείς ψάχνατε τον αριθμό της συμμετοχής της, εκείνη είχε ήδη ξεκινήσει τον επόμενο αγώνα στο μυαλό της.

Ρε παιδιά, ξέρετε τι μου 'ρχεται τώρα;; όχι ο Σεπτέμβρης του '23 από μόνος του — μου 'ρχεται εκείνο το βράδυ που καθόμουν στο μπαρ των σχολών πάνω στη λιμάνι του Βόλου και κάποιος είχε ξεχάσει το κινητό του στο τραπέζι δίπλα. Κάποιος εκείνος που ήταν εκεί τις τρεις βδομάδες εκείνες και μετά το γκολ της Νιούκαστλ βγήκε στον δρόμο σφυρίζοντας σαν τους γλάρους. Εσείς εδώ μέσα σκάβετε σαν πειρατές θησαυρούς στους αριθμούς συμμετοχών σαν να ψάχνετε τον χρυσό της Αμερικής, αλλά εγώ σας βλέπω στις κερκίδες εκείνο το βράδυ — ήμουν εκεί· είδα τον πάγκο να κάθεται σαν ομάδα παλαιών γυναικών που ζυγίζουν βίβλους στην εκκλησία ενώ η ομάδα έκανε τσίρκο στο γήπεδο. Τρεις τραυματισμένοι; τρεις σβούρες πάνω στο τραπέζι· γκολ στο 90'; η Κόκο εκείνες τις βδομάδες έκανε κάτι άλλο: πήγαινε σπίτι της νωρίς επειδή είχε βαρεθεί να βλέπει το ίδιο πρόσωπο στον καθρέφτη του γηπέδου κάθε φορά που άνοιγε το στόμα της. Και μετά έρχεται εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό στην Τουρκία — δεκαοχτώ λεπτά που έκαναν περισσότερη δουλειά από όλα τα σετάκια του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς μαζί. Μα εσείς ακόμα μιλάτε για "περίοδο συμμετοχής"; εκείνα ήταν δεκαοχτώ λεπτά σαν σφυρίχτρα στον αγώνα· σαν κάποιος να είχε ανάψει όλα τα φώτα του γηπέδου εκείνη την ώρα ενώ όλοι οι άλλοι προσπαθούσαν να βρουν το κλειδί της πόρτας του ψυγείου. Θυμάστε εκείνο το γκολ στη Νιούκαστλ;; όχι εκείνο το γκολ — εκείνον τον Σεπτέμβρη που φάγαμε τριάντα γκολ στις καθυστερήσεις επειδή κανείς δε θυμόταν πως υπάρχει κάποιος εκεί έξω που όταν λείπει αφήνει τον πάγκο σα θάλαμο αποσυμπίεσης. Η ίδια εκείνες τις ημέρες έκανε κάτι πιο σημαντικό από το να παίζει: επισκεύαζε τους υπολογιστές των συμπολεμιστών της εκείνες τις βδομάδες. Μα εσείς εδώ μέσα ακόμα ψάχνετε ποιος έπαιξε εκείνο το γκολ σαν να ήταν κάποιο μεγάλο μυστήριο επιστημονικής φαντασίας. Και τώρα αρχίζουνε οι φίλοι εδώ μέσα να γκρινιάζουν για γκριμ και ωραία ρούχα;; γιατί;; επειδή εκείνη φορά το τελευταίο της γκριμ ήταν γκρι· επειδή εκείνο το πρωί που έκανε δεκαοχτώ λεπτά στην Τουρκία φορούσε μπουφάν σαν αυτά των εργάτων στις σιδηροδρομικές γραμμές. Αλλά εκείνη εκείνη την ημέρα εκείνο το μπουφάν άλλαξε τον αγώνα σαν να είχε ανοίξει μια πόρτα προς έναν άλλο κόσμο εκεί που όλοι οι άλλοι είχαν κλειστεί μέσα. Εμείς εδώ μέσα κρατάμε ανοιχτές τις πόρτες επειδή ξέρουμε πως όταν εκείνη μπαίνει στο γήπεδο δεν φοράει γκριμ μόνο για τις κάμερες — φοράει γκριμ επειδή εκείνη την ημέρα ξέρει πως η μάχη δεν είναι εκεί στα γκολ, είναι εκεί στις στιγμές που οι άλλοι έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν οδηγίες αριστερά δεξιά πάνω από τη γραμμή των δεκαέξι. Και όσοι εσείς εδώ μέσα ψάχνετε νούμερα συμμετοχών σας περνάει τελείως πως αυτά δεν είναι νούμερα συμμετοχής — είναι σημάδια απουσίας ψυχής από εκείνους τους κόσμους όπου η ομάδα έκανε τσίρκο σαν κυκλοθυμική θεία. Να ξέρετε όμως ότι όταν εκείνη λείπει, ο πάγκος φαίνεται σα χώρος όπου κάποιος ξέχασε να ανάψει το φως ενώ εμείς εδώ κρατάμε ανοιχτές τις πόρτες σαν να περιμένουμε εκείνον τον κεραυνό που θα φέρει ξανά τον ουρανό του αγώνα σε σειρά.