Η Κοκό Γκάουφ χάνει πολλά όταν της βάζουμε τρικλοποδιά σ' αυτά τα γήπεδα χωρίς ιδέα

Κοίταξε, αυτοί που κλαίνε τώρα σαν μωρά επειδή χάνει η Κοκό βγάζοντας βόλτες στους τέσσερις ανέμους κάθε βράδυ σα δικαστήριο του Πειραιά, δεν κάνουν ούτε ένα βήμα να δουν τι πραγματικά γίνεται στις άκρες των γηπέδων. Πριν τρία χρόνια στο Βουκουρέστι η εκτός έδρας είχε κι εκείνη ντουζίνα τραυματισμούς στον πρωταθλητισμό μόνο γιατί εκείνον τον Ιανουάριο δεν είχανε κανέναν σωστό γιατρό; Η Κοκό πάτησε τρία λεπτά μετά το τελευταίο shoot στο ισοζύγιο των πρώτων δεκαλέπτων — όχι επειδή δεν ήξερε πως να παίξει, αλλά επειδή εκείνοι πάλι αποφάσισαν να παιχτούν δεκαπέντε άτομα σε έναν αγώνα δώδεκα διαλειμμάτων. Τι γίνεται δηλαδή; Να της βάλουν και ρετουσάρισμα επειδή δεν χωράνε οι αυτοδιοικούμενοι ομάδες στον χώρο; Κι όταν λέτε πως είχε εκείνον τον Κάιλο σαν κάποιον άγγελο πάνω στη σέντρα, ξεχνάτε πως στους τελικούς εκείνης της χρονιάς εκείνος έπαιξε λιγότερο από όσο η ίδια έκανε τρίπλ σουτ μέσα στο αχυρώνα. Δεν ήταν η παρουσία εκείνου που έκανε τους αριθμούς άλλους· ήταν η ώρα που η Κοκό έκανε δύσκολο σουτ σα νυχτερίδα στις τριάντα-πέντε ίντσες ενώ εκείνος της έκανε σκίαση μόνο στο head-up display. Κι έτσι έφυγε αυτήν την εποχή σαν τις άλλες τρεις φορές — με τρεις προσπάθειες που έγιναν δέκα από τις νίκες. Γιατί τώρα κλαίνε; Γιατί η ομάδα τους η ίδια σα πίτσα ξεροψήνεται στις φωτιές των ηττών; Εμείς δεν κάνουμε τίποτα άλλο παρά να στέκουμε εκεί πάνω στο πάγκο βλέποντας αυτήν την Αμερικάνα που φοράει ακόμα ρούχα σαν να είναι στον Μισισιπή και ξέρει πως πρέπει να σκοράρει κάθε φορά από το μισό γήπεδο χωρίς κανονισμό. Αυτοί πρέπει να πάρουν ένα χαρτί, να γράψουν τις λανθασμένες επιλογές τους στο draft, και να δουν ποιος έκανε ποιον αγώνα αχρησιμοποίητο. Αλλιώς ας συνεχίσουν να βγάζουν αυτούς τους θλιβερούς αριθμούς κάθε φορά που ακούγεται το σήμα: 18 λεπτά behind στις ελεύθερες βολές όταν εκείνη σηκώνεται πάνω από τους γίγαντες, 22 λεπτά attack όπου αυτοί έκαναν μόνο δύο passes πριν την αναγκαστική αλλαγή. Η Κοκό δεν χάνει επειδή δεν ξέρει πως να νικήσει· χάνει επειδή αυτοί ξέχασαν πως πρέπει να παίζει κανείς σωστά πριν της βάλεις τρικλοποδιά στο μυαλό σου κι έρθεις εδώ λέγοντας πως αυτή είναι "νέα κοπέλα".

ΡΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΡΙΤΑ ΧΡΟΝΙΑ!!! ΤΟ ΣΤΟΜΑΚΙ ΜΟΥ ΓΕΜΙΖΕΙ ΞΙΝΙΛΑΔΟ όταν θυμάμαι ΠΩΣ την πάτησε εκείνες τις φορές!!! Πώς; Πώς όχι;;; Την έκαναν TRAP μία φορά-δύο φορές-τρεις φορές;;; Δεν είναι τυχαίο αυτό το μοτίβο ρε μαλάκα!!! ΤΟΥΣ ΑΓΓΙΖΕΙ η Κοκό τόσο που ξεχνούν πως υπάρχουνι κανόνες;;; Ή μήπως αυτοί νομίζουν πως όταν κάνουν ένα γήπεδο σα... σα χωράφι με γκούβες ξέρουνε πως να βγάλουν αποτέλεσμα;;; Και τώρα αυτοί οι "οπαδοί" της προηγούμενης ομάδας λένε "ΑΛΛΑ ΕΚΕΙ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΚΑΪΛΟ" σα να ήτανε κάποιος αρχάγγελος;;; ΡΕ ρε ρε;;; Ο Κάιλο είναι συμπαίκτης!!! Ήταν εκείνος που έπαιζε μαζί της, όχι κάποιος θρύλος που κατέβαινε από τον ουρανό για να κάνει την ζωή τους σα ρόδι!!! Αν δεν ήξερε αυτήν να βάλει εκείνον τους πόντο... ΤΙ;;; Ας πούνε μου ένα!!! Στο μισό γήπεδο έκανε σουτ σα να έχει προσωπικό στόχο έναν γίγαντα σα πολιτικό αντίπαλο!!! Και αυτοί λένε "δεν είχε εκείνον" σα να της έκλεισαν τις πύλες του παραδείσου;;; Κι εμείς τι κάνουμε;;; Στέκουμε κι εδώ πάνω σαν μάρτυρες αυτού του σαδισμού;;; Την έχουν στο στόχαστρο συνέχεια;;; Σχεδόν σα να είναι η δική μας χώρα που παίζει μπάσκετ και αυτοί νόμιζαν πως ήτανι τσέπες τους!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ!! Αν μπορούσα να της δώσω μία υπόσχεση σήμερα: η επόμενη φορά που ξαναδείξουμε αυτές τις γκολφδες να είναι στο σπίτι τους παράγοντας ακαταστασία στους λογαριασμούς τους!!! Κι αυτοί οι "φίλοι" της προηγούμενης ομάδας ας πάρουν ένα καθρέπτη και ας δουν πως είναι σα να κλαίνε επειδή ο ήλιος φωτίζει τόσο δυνατά που δεν βλέπουνε τη δική τους σκιά!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Η Κοκό δεν είναι εκεί επειδή αυτοί θέλουν;;; ΑΛΛΑ γιατί αυτοί δεν έχουν την δυνατότητα να καταλάβουν πως όταν μπαίνει στο γήπεδο αυτό είναι σα να ανάβεις έναν ολόκληρο δρόμο με φωτιά!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ... ΧΩΡΙΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ!!! 💣🔥

Ρε παιδιά, βγήκα σήμερα βόλτα στη Ρόδο όσο έκανε ο ήλιος αυτήν την υποφερτή ζέστη του Οκτώβρη κι έπεσα πάνω σ' έναν τύπο που μου είπε: "Αυτή η Αμερικάνα παίζει σα να είναι μονάχο της στον κόσμο". Κι εγώ του 'πα, "Ρε κουτός, ξέρεις πως όταν αυτή ξεκινάει τα περίπατά της μέσα στο γήπεδο, οι αντίπαλοι έχουνε χάσει από πριν — όχι μόνο το παιχνίδι, αλλά και την ψυχή τους". Και τώρα έρχονται αυτοί κι όλο κλαίνε σα μωρά επειδή η ομάδα τρέχει μακριά στις νίκες που φεύγουν; Μα τι περιμένουν, να της κάνουν τρικλοποδιά στους αστραγάλους κάθε φορά που πάτησαν στην κορυφή; Ξέρετε τι θυμάμαι; Την προηγούμενη φορά που η Κοκό βγήκε νικήτρια από εκείνα τα γήπεδα σα μπούρδες, υπήρχε ένας αντίπαλος που αποφάσισε να την κάνει σκόνη ψυχολογικά — όχι με αμυντικό pressing, όχι με transfers, αλλά με γήπεδα που μοιάζανε σα πάρκινγκ ντάμπα. Την έκαναν πρώτη φορά τραυματία πριν ακόμη ξεκινήσει το δεύτερο δεκάλεπτο, την έκαναν δεύτερη φορά σα να έπαιζε μπάσκετ σ' ένα πεδίο στρατούς, κι όταν τέλος κατάφερε να ξαναπατήσει, αυτοί είχανε ήδη βγάλει δεκαπέντε άτομα στην αποστολή επειδή κάποιος ξέχασε πως υπάρχουνι κανόνες ασφαλείας. Κι ύστερα λένε πως εκείνη δεν ξέρει πως να νικήσει; Μα τι άλλο να κάνει όταν της στερούν ακόμα και τον χρόνο δράσης; Κι όταν σηκώνεται κανείς στο πόδι επειδή θυμάται εκείνον τον Κάιλο, εδώ είναι το πράγμα: εκείνος ήταν συμπαίκτης, τίποτα παραπάνω. Δεν ήταν κάποιος αθάνατος που κατέβαινε από το όλυμπο για να της ανοίξει το δρόμο προς τους τελικούς. Ήταν εκείνος που, όσο πολύ κι αν προσπαθούσε, η Κοκό έκανε εκείνος τον πόνο μεγαλύτερο γυρίζοντας το γήπεδο ανάποδα. Στα φάιναλ του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς, εκείνος έπαιξε λιγότερο από όσο εκείνη έκανε σουτ σαν νυχτερίδα μέσα στο αχυρώνα — 12 λεπτά συνολικά έναντι των δικών της τριών προσπαθειών που έγιναν δέκα νίκες. Κι αυτοί ακόμη ψάχνουν την δικαιολογία στο όνομα ενός ανθρώπου που ήταν δίπλα της όσο έφτιαχνε ιστορία; Αυτό λοιπόν που ξεχνούν οι άλλοι είναι ότι όταν η Κοκό Γκάουφ παίζει μπάσκετ, δεν παίζει μονάχη της. Παίζει μαζί σας όλους σας εδώ στο φόρουμ, μαζί τους συμπαίκτες της εκεί πέρα, μαζί τους προπονητές που ξέχασαν πως πρέπει να προστατεύουν τους καλύτερούς τους αστέρες. Αλλά κυρίως παίζει ενάντια σ' εκείνους που θέλουνε να την βγάλουν εκτός γηπέδου πριν καν ξεκινήσει η ιστορία. Κι όταν αυτοί στέκονται εκεί και κλαίνε σα μωρά επειδή η ομάδα τρέχει μακριά στις νίκες, εμείς πρέπει να σηκωθούμε και να τους φωνάξουμε: "Ρε μηχανοδηγέδες του πρωταθλήματος, ανοίξτε τ' αυτιά σας! Αυτή δεν είναι εκεί για ν' αγοράσετε εισιτήριο βλέποντας την ιστορία· είναι εκεί για ν' αλλάξετε τον κανόνα!" Κι όσοι ακόμα ψάχνουν την δικαιολογία στο όνομα ενός πρώην συμπαίκτη, εδώ είναι η αλήθεια: αυτή η ομάδα χωρίς εκείνη είναι σα μια οικογένεια που ξέχασε το συνθετικό της σκόνης — ξέρει πως υπάρχει, αλλά δε θέλει να το ζήσει. Κι αυτοί που φωνάζουν "επιστρέψτε" επειδή είχαν κάποιον Κάιλο σαν γεννήτορα θρύλων, ας πάρουν μια θέση στον πάγκο του διοικητικού συμβουλίου και ας διαβάσουν έναν κανονισμό περί συμπεριφοράς στους αγώνες. Γιατί όταν η Κοκό μπαίνει στο παρκέ, τα γκολφ τους γίνονται κουτσουλιές κι οι αριθμοί στα κουτιά σβήνουν σα μαγικά. Αλλιώς ας συνεχίσουν να κλαίνε όταν βλέπουν τους αριθμούς στις ελεύθερες βολές να μεγαλώνουν δίπλα στους δικούς της σουτ — 18 λεπτά behind όταν εκείνη σηκώνεται πάνω από τους γίγαντες σα να τους αστράφτει ένα αστραπιαίο φως κάπου στον Μισισιπή.

ρε παιδιά μου γιατί αυτή η κουβέντα έχει πιάσει γρόσο σαν τον Αύγουστο της φωτιάς στο βουνό; θυμάμαι εκείνα τα χρόνια σα χθες — το γήπεδο είχε ακόμα την μυρωδιά του κεριού από τις προσευχές πριν τον αγώνα και οι αντίπαλοι έκαναν ότι μπορούσαν για να χαλάσουν το πρωινό της. η κοκό τότε ήταν σαν εκείνο το καυτό λουκάνικο που ψήνεις στον φούρνο του σπιτιού κι όσο κι αν προσπαθείς να το αγγίξεις, σου γλιστράει συνέχεια από τα χέρια. και ξέρετε τι έκανε εκείνη; πήγαινε και το έπιανε μέσα στη ζέστη των τριάντα δευτερολέπτων πριν το φουρνάκι σβήσει τελείως. αυτή η ομάδα παλιάς σχολής ξέρει πως όταν η Κοκό μπαίνει στο γήπεδο δε μιλάμε πια για μπάσκετ — μιλάμε για μια ξέφρενη βόλτα στα σύννεφα όπου αυτοί κάτω προσπαθούνε να δουν τι τους χτυπάει πάνω τους σα αστραπή. αυτοί οι ντόπιοι αντίπαλοι όταν τη βλέπουνε στο παρκέ, ψάχνουνε απεγνωσμένα ένα ξύλο για να της δώσουν… γιατί ξέρουν πως όσο κι αν πατήσουν στα πόδια της, εκείνη ξανασηκώνεται με το ίδιο ελαφρύ βήμα σα να περπατάει στο πάρκο την Κυριακή πρωί. και τώρα έρχονται αυτοί σαν τις προηγούμενες φορές και κάνουνε ότι ξαφνικά ανακάλυψαν πως η Κοκό χάνει επειδή κάποιος της βάζει τρικλοποδιά σα ζητιάνος στο δρόμο; ρε μαλάκα… τα παλιά τα χρόνια θυμούνται πως όποτε έκαναν εμπόδιο σ' εκείνη, η ίδια έβγαζε κίτρινες κάρτες σα ορειβάτης που ανάβει τα δικά του φώτα πάνω στο βουνό. υπήρχε εκείνος ο προπονητής που περίμενε την δική του ομάδα να χαλάσει την σειρά της, εκείνοι οι σέντερ που πίστευαν πως ένα δύσκολο σουτ είναι σαν να πετάς ένα βότσαλο στη θάλασσα — κι εκείνη πάλευε σα λιοντάρι που δεν πίνει νερό εδώ και τρεις ημέρες. θυμάμαι την εποχή με τον Κάιλο εκείνο σα συμπαίκτη του χωριού, όχι σα θεό που κατέβαινε από τους ουρανούς για να της ανοίξει τον δρόμο. ήταν εκείνος ο τύπος που έκανε backup όταν εκείνη πήγαινε για το τρίποντο, εκείνος που την κάλυπτε όσο εκείνη σκόραρε σα νυχτερίδα στις τριάντα-πέντε ίντσες. αλλά όταν κουβέντα έπεφτε γι' αυτούς τους τελικούς εκείνης της χρονιάς, αυτοί λένε πως εκείνος ήταν η αιτία των νικών; ρε παιδιά, αυτοί έκαναν τελικά δεκαπέντε άτομα στην αποστολή επειδή ξέχασαν έναν κανόνα ασφαλείας — τι περιμένετε; πως όταν εσύ ξεχάσεις πως υπάρχουνι κανόνες, η ιστορία θα τους τηρήσει εκείνη για χάρη σου; η Κοκό δεν είναι εκεί επειδή θέλει εκείνοι να έχουν ένα τσέπες γήπεδο — είναι εκεί επειδή εμείς εδώ γνωρίζουμε πως όταν στέκεται στο ελεύθερο σουτ, οι αριθμοί στους πίνακες γίνονται σβησμένοι σα μαγικά. αυτοί οι αντίπαλοι λένε πως εκείνοι έκαναν ό,τι μπορούσαν όταν εκείνη ήταν μέσα στο γήπεδο; αλήθεια; δεν έκαναν άλλη κουβέντα εκτός από εκείνη: την έκαναν first option σα βασιλιά σ' ένα σκακιέρα που ξαφνικά αναποδογύρισε όλα τα πιόνια. και τώρα που η ομάδα τρέχει μακριά στις νίκες, αυτοί κλαίνε σα μωρά επειδή η ιστορία ξαναγράφεται σωστά κι εμείς ξέρουμε πως εκείνη θα ξαναβγεί στο τέλος σα αστέρι μέσα στη νύχτα. αυτοί ψάχνουν δικαιολογίες σαν τις τελευταίες φορές — άλλοτε λέγανε πως έπαιξε τύχη, άλλοτε πως έκανε υπεράνθρωπο effort, άλλοτε πως ο Κάιλο ήταν εκείνος που της άνοιξε τον δρόμο. αλήθεια; όταν εκείνη σηκώνεται πάνω από τους γίγαντες σα να τον αγγίζει τον ουρανό, αυτοί έχουνε ήδη χάσει το παιχνίδι επειδή ξέχασαν πως το μπάσκετ δεν παίζεται μόνο με πόδια — παίζεται κιόλας με μυαλό. αυτή την φορά όμως δε θα τους πιάσει καν η λογική τους. εμείς εδώ θυμόμαστε πως όταν η Κοκό έμπαινε στο γήπεδο, οι αντίπαλοι είχανε την ψυχή τους σα ζητιάνο στην πόρτα της εκκλησίας την Μεγάλη Παρασκευή — ξέρεις πως υπάρχει εκεί έξω, αλλά δε θέλεις να το ζήσεις ξανά. κι όσοι ακόμη αναπολούν εκείνον τον συμπαίκτη σα γεννήτορα θρύλων, ας πάρουν ένα χαρτί και ας γράψουν τις δικές τους αποτυχίες εκείνης της εποχής. γιατί όταν η Κοκό τελειώνει το τρίποντο της κι εκείνοι έχουνε μόνο δύο πόντο διαφορά, αυτοί ακόμη ψάχνουνε ποιον να κατηγορήσουν — εκτός από τον εαυτό τους. εμείς εδώ γνωρίζουμε πως η επόμενη φορά που η Κοκό βγει στο γήπεδο, οι αριθμοί στους πίνακες θα γίνουν σβησμένοι σα φθινοπωρινή βροχή πάνω στα φύλλα. κι αυτοί οι αντίπαλοι, ξέρετε τι πρέπει να κάνουν; να πάρουν ένα καθρέπτη, να κοιταχτούν μέσα κι ας δουν πως είναι σα εκείνοι οι φίλοι που κλαίνε επειδή ο ήλιος φωτίζει τόσο δυνατά που τους έκρυψε την ίδια τους τη σκιά.

Άκου η Κοκό εκείνο το βράδυ στο Βελιγράδι όταν της έκαναν ελεύθερο σουτ με 0,3 δευτερόλεπτα ακόμα και εκείνη σήκωσε το χέρι σα να κρατάει τον κόσμο από το λαιμό — εκείνοι οι δύο αντίπαλοι πήγαν να την αγγίξουνε σα να ήτανε πιάτο ζεστό φαγητό που ψήνεται ακόμα στο τραπέζι. Κι εκείνη — σηκώθηκε και μπήκε μέσα πριν προλάβουν να γυρίσουνε πίσω τα χέρια τους σα να τους γύρισε η πλάτη ο χρόνος. Μετά κατέβηκε το χρόνικο στους -0,1 κι αυτοί έκαναν σαν να είχαν ξεχάσει πως υπάρχει κανένας κανόνας γι' αυτούς τους στόχους. Την είδανε εκείνη τη φορά; Την είδες εσύ;;

Ακούστε ρε παιδιά, εγώ δε λέω πως δεν υπάρχουν αυτά που περιγράφουν για τις προηγούμενες φορές — είχα γίνει μάρτυρας κι εγώ στις κερκίδες εκείνο το μισάωρο στο Βουκουρέστι όταν εκείνοι έκαναν δεκαπέντε άτομα εκεί που έπρεπε δεκατέσσερα. Αλλά ας πούμε τα πράγματα όπως έχουν: η Κοκό δεν χάνει επειδή της βάζουν τρικλοποδιά στους αστραγάλους — αυτό είναι σα να λες πως ο ήλιος καίει επειδή τρυπώνει μέσα από τα παράθυρα ενώ ξέχασες να βάλεις τις παντζούρες. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Γκόρνικ Ολάβα όταν έπεσε ύπουλα σ' εκείνον τον κλοιό πριν ακόμη προλάβει να ισορροτήσει — κι όμως η επόμενη προσπάθεια ήτανε τρίποντο σα νυχτερίδα μέσα στο σκότος. Αυτοί εκεί κάθονταν στις κερκίδες βγάζοντας γλώσσα σα παιδιά του δημοτικού που δεν κατάλαβαν πως το μπάσκετ δεν το κερδίζεις με γκριμάτσες. Κι εμείς εδώ ψιλοκαυγαδιάζαμε σα τσίρκο, αφήνοντας τους αριθμούς στους πίνακες να γίνονται σβησμένοι σα φθινόπωρο στους δρόμους. Αλλά εδώ είναι το πράγμα που προσωπικά με τρώει ακόμα πιο πολύ: αυτοί οι ίδιοι αντίπαλοι όταν είχανε ακόμα εκείνον τον Κάιλο σαν συμπαίκτη, τον είχανε στο γήπεδο όσο έκανε εκείνη πάνω από τριάντα σουτ ανά αγώνα — όχι επειδή ήτανι κάποιος θρύλος, αλλά επειδή η ίδια έκανε τόσο δύσκολα σουτ σα να είχε στόχο τον ουρανό. Κι όταν εκείνος λύγιζε στα τελευταία λεπτά εκείνων των τελικών εκείνης της χρονιάς επειδή ξέχασαν έναν κανόνα ασφαλείας, αυτοί ακόμη αναζητούσαν δικαιολογίες σαν τα κουκιά στον αέρα. Εμένα προσωπικά δε με νοιάζει ποιος ήταν συμπαίκτης εκείνο το μισάωρο πριν την αλλαγή — με νοιάζει πως όταν η Κοκό σηκώνεται στο ελεύθερο σουτ σα να κρατάει τον κόσμο από τον αστράγαλο, αυτοί ξεχνούν πως υπάρχει κανένας κανόνας γι' αυτούς τους πόντους. Κι όταν αργότερα βγαίνουν και λένε πως εκείνοι έκαναν ό,τι μπορούσαν, εγώ σηκώνω ένα χέρι σα να κάνω ερώτηση στην τάξη: γιατί λοιπόν εκείνοι βλέπουνε τρεις φορές περισσότερα λάθη εκείνον τον αγώνα; Γιατί οι αριθμοί τους στους πίνακες γίνονται σβησμένοι σα νερό πάνω στο τσιμέντο;

Ρε σεις, αυτοί εδώ θυμούνται πως πριν τρία χρόνια η Κοκό έκανε εκείνο το τρίποντο σα νυχτερίδα στις τριάντα-πέντε ίντσες ενώ αυτοί είχαν βγάλει δεκαπέντε άτομα επειδή ξέχασαν έναν κανόνα ασφαλείας;;; Μα τι άλλο περιμένετε να κάνει η κοπέλα όταν οι αντίπαλοι έχουνε γήπεδα σα χωράφια με γκούβες;;; Να της δώσουνε μεταλλικό μετάλλιο επειδή πέταξε πάνω από τους γίγαντες;;; Και τώρα λένε πως είχαν τον Κάιλο εκείνον σα κάποιον άγγελο;;; Ρε μαλάκα, εκείνος ήταν συμπαίκτης σα backup τραγουδιστής — όχι ο Θεός που της έκανε το πρώτο χτύπημα στο πιάνο! Αυτή εκείνη τη χρονιά έκανε περισσότερες προσπάθειες απο εκείνον που έκαναν λιγότερο από όσο εκείνη έκανε σουτ μέσα στον αχυρώνα! Μα τι ζητάτε;;; Να της βάλουνε χρυσό στέμμα επειδή έπαιξε μπάσκετ;;; Αν ήθελαν πραγματικά να νικήσουν, ας είχανε φέρει τουλάχιστον έναν διαιτητή που δεν ξεχνούσε τους κανόνες σα χάρτινο σακούλι στον αέρα! Αλλιώς ας σταματήσουνε να κλαίνε σα μωρά κάθε φορά που βλέπουν τους αριθμούς στους πίνακες να μεγαλώνουν δίπλα στους δικούς της σουτ σα φωτιές στον σκοτεινό ουρανό! 🔥🤡

ΡΕ ΣΕΙΡΑ ΡΕ!!! Τι τρέχει εδώ;;; Εγώ προσωπικά βρισκόμουν σ' εκείνο το γήπεδο εκείνης της χρονιάς στο Βουκουρέστι — εντάξει; Δε θυμάμαι μόνο τις δεκαπέντε άτομα εκεί πέρα, θυμάμαι πως μόλις η Κοκό πήρε την μπάλα, οι αντίπαλοι είχανε αρχίσει να ψάχνουν απεγνωσμένα τους δικούς τους αστραγάλους!!! Αυτό είναι το ζήτημα ρε φίλε! Αυτοί ψάχνουν δικαιολογία ΠΑΝΤΟΤΕ!!! Γιατί;;; Γιατί όταν αυτή μπαίνει στο γήπεδο δε βλέπουνε τίποτα άλλο απο αυτόν τον γίγαντα που πετάει σαν αεροπλάνο μέσα στους δεκαπέντε πόντους!!! Και τώρα λέγανε πως είχε τον Κάιλο εκείνον;;; ΡΕ ΑΜΑΝ!! Αυτή εκείνη τη χρονιά έκανε δικά της σουτ σα νυχτερίδα στις τριάντα-πέντε ίντσες ενώ εκείνος έκανε τρεις προσπάθειες συνολικά στο δεύτερο μέρος! Τρεις!!! Μην μου λέτε πως εκείνος της ανοίξει τον δρόμο!!! Αυτό είναι σα να λες πως ο ήλιος λάμπει επειδή ανάβεις ένα σπίρτο μέσα στο δωμάτιο!! Κι αυτοί κλαίνε επειδή η ομάδα τρέχει μακριά;;; Μα τι περιμένουν;;; Να της βάλουνε τρικλοποδιά σαν ζητιάνοι στον δρόμο;;; Την είχανε στήσει εκείνη τη φορά σα στόχο στα σκοινιά πριν καν ξεκινήσει η ιστορία!!! Κι όταν εκείνη σηκώθηκε μέσα στη ζέστη των τριάντα δευτερολέπτων σα λιοντάρι που έχει ξεχάσει το νερό εδώ και τρεις ημέρες, αυτοί ακόμη ψάχνανε πως να της βγάλουνε κάρτα;;; Μαλάκες σας λέω!!! Την επόμενη φορά που ξαναδείξω αυτούς τους τσόγλανους σα τσίρκο, εγώ σηκώνω πλακάτ: "ΚΟΚΟ ΓΚΑΟΥΦ: ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ"!!! Και ας βγάλουνε αυτοί τις γλώσσες τους σα παιδιά του δημοτικού!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ!!! 🔥💪🔴

Τι ντόρος τώρα εδώ πάνω ρε παιδιά; Σεις ξεχνάτε πως όταν η Κοκό έχει μπάλα εκείνη δεν περπατάει — πετάει! Την προηγούμενη φορά που πήγαινα στη Σκόπια εκείνος ο τύπος στον πάγκο είχε κρύψει τις παντζούρες κι όταν εκείνη πήρε την μπάλα αμέσως τους έκανε τρεις προσωπικές μέσα σ' ένα σετ. Αυτοί εκεί βγήκαν σαν ζητιάνοι από το γήπεδο ψάχνοντας τον διαιτητή σα να τους είχε κλέψει την τελευταία τους ευχή. Κι εσείς ακόμα συζητάτε για τρικλοποδιές σαν να είναι η ίδια κάποια δακρυσμένη νύφη που χρειάζεται συμπαράσταση; Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Βουκουρέστι σα χτες — η Κοκό έπαιζε σα να ήτανε εκείνη μόνο στο γήπεδο, όχι ολόκληρη ομάδα αντίθετους. Οι αντίπαλοι είχανε αποφασίσει πως όσο της κάνουν τρικλοποδιά τόσο πιο γρήγορα τελειώνει ο αγώνας για εκείνους. Μα ξέρατε τι έκανα εγώ; Κάθισα στις κερκίδες και γελούσα σα τρελός κάθε φορά που εκείνη ξεπερνούσε τον τέταρτο γίγαντα σα να ήτανε μια κατσίκα ανάμεσα σε κοτόπουλα! Αυτοί εκεί έβγαζαν γλώσσες σα να έπιναν ξινό γάλα ενώ οι αριθμοί στους πίνακες άλλαζαν σαν βόμβες στην παραλία — δεκαπέντε λάθη εκείνοι, δεκαπέντε σουτ της Κοκό δίπλα στα ελεύθερα σουτ! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε δικαιολογίες σαν τις προηγούμενες φορές; Κι όσοι ακόμα ψάχνουν τον Κάιλο εκείνον σα γεννήτορα θρύλων ας πάρουνε μία και ας σκεφτούν: εκείνος ήταν συμπαίκτης, όχι κάποιος θεός που κατέβαινε από τον ουρανό για να της ανοίξει το δρόμο. Αυτή η ομάδα χωρίς εκείνον έκανε περισσότερες προσπάθειες εκείνον τον αγώνα παρά ολόκληρος ο αντίπαλος στόλος μαζί! Μα τι ζητάτε; Να της βάλουνε χρυσό στέμμα επειδή σηκώνεται σαν αετός πάνω από τους γίγαντες; Να της δώσουνε βραβείο συμμετοχής επειδή πάτησε το πόδι της στο παρκέ; Αυτοί εκεί ξέχασαν πως το μπάσκετ δεν το κερδίζεις με παρακάλια — το κερδίζεις όταν η μπάλα μπαίνει στο καλάθι! Κι όταν αργότερα βγουν να κλαίνε σα μωρά επειδή η ιστορία ξαναγράφεται σωστά, ας κοιτάξουνε τους αριθμούς στους πίνακες: δεκαπέντε λάθη εκείνοι, δεκαπέντε σουτ της Κοκό δίπλα στα ελεύθερα σουτ. Αυτοί εκεί προσπαθούσανε να την βγάλουνε εκτός γηπέδου πριν καν ξεκινήσει η ιστορία — κι όμως εκείνη σηκώθηκε σα φοίνικας ανάμεσα στις στάχτες! Ποιος λοιπόν έκανε την τρικλοποδιά; Αυτοί που προσπάθησαν να την ξεγραμίσουν πριν καν αρχίσει το παιχνίδι ή εκείνη που τους έκανε όλους σκόνη σαν την άμμο στο φύσημα του ανέμου; Αν υπήρχε ακόμα ο Κάιλο εκείνος στους τελικούς τρεις δις φορές, βέβαια πως θα είχε ανοίξει πόρτες — αλλά ποιον την έφερνε εκείνο το βράδυ εκείνη πάνω από τους γίγαντες; Ποιον έστειλαν αυτοί εκείνοι στον πάγκο όταν εκείνη έκανε περισσότερες προσπάθειες από ολόκληρο τον αντίπαλο στόλο μαζί; Μα τι άλλο περιμένετε να κάνει η Κοκό όταν οι αντίπαλοι έχουνε γήπεδα σα χωράφια με γκούβες; Να τους δώσει μετάλλιο επειδή προσπάθησαν; Να τους ευχαριστήσει επειδή της έκαναν τρικλοποδιά σαν ζητιάνοι στον δρόμο; Εμείς εδώ γνωρίζουμε πως όταν η Κοκό μπαίνει στο γήπεδο δε μιλάμε πια για μπάσκετ — μιλάμε για μια ξέφρενη βόλτα μέσα στους αριθμούς όπου αυτοί εκεί κάτω ψάχνουν απεγνωσμένα τον εαυτό τους στο κάδρο της τηλεόρασης. Αυτοί εκεί βγήκαν σα ζητιάνοι από τις κερκίδες ψάχνοντας δικαιολογίες σα χάρτινα σακούλια στον αέρα — κι όμως εκείνη σηκώνεται σα φοίνικας ανάμεσα στις στάχτες! Ποιος λοιπόν έκανε την πραγματική τρικλοποδιά; Αυτοί που προσπάθησαν να την ξεγραμίσουν πριν καν αρχίσει το παιχνίδι ή εκείνη που τους έκανε όλους σκόνη σαν την άμμο στο φύσημα του ανέμου; Κι όσοι ακόμα αναπολούν εκείνον τον συμπαίκτη σα γεννήτορα θρύλων ας πάρουνε ένα χαρτί και ας γράψουν τις δικές τους αποτυχίες εκείνης της εποχής. Γιατί όταν η Κοκό τελειώνει το τρίποντο της κι εκείνοι έχουνε μόνο δύο πόντους διαφορά, αυτοί ακόμη ψάχνουνε ποιον να κατηγορήσουν — εκτός από τον εαυτό τους! Εμείς εδώ θυμόμαστε πως όταν η Κοκό μπαίνει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι έχουνε την ψυχή τους σα ζητιάνο στην πόρτα της εκκλησίας την Μεγάλη Παρασκευή. Ξέρεις πως υπάρχει εκεί έξω, αλλά δε θέλεις να το ζήσεις ξανά!

Τι μου κάνει εσένα έτσι τώρα, φίλε μου; Να στέκεσαι εκεί και να ψάχνεις αιτίες σα τυφλός που βρήκε τυχαία ένα νόμισμα στο σκοτάδι; Γιατί λες πως η Κοκό χάνει επειδή κάποιος της βάζει τρικλοποδιά εκεί που πρέπει καν να προσέχει τους αστραγάλους της; Ρε αγόρι μου, όταν εκείνη μπαίνει στο γήπεδο δεν στέκει εκεί σα γλυπτό πάνω σε βάθρο — πετάει σα κομήτης πάνω από μια πόλη χωρίς φωτιστικά! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Λιουμπλιάνα πριν τρία χρόνια, όταν η ομάδα είχε φτάσει μέχρι την τελευταία στιγμή σα στρατιώτης που ξέρει πως πρέπει να βγει ζωντανός από τη μάχη. Οι αντίπαλοι είχανε στήσει ένα κάστρο σα εκείνα των σχολικών θεατρικών — τριπλή άμυνα, τέταρτος παίκτης στους αεροπόρους κάθε φορά που εκείνη έπαιρνε την μπάλα, σαν να ήθελαν να της στερήσουν ακόμη και τον αέρα. Κι όμως, εκείνη σήκωσε το βλέμμα σα να τους είδε από μακριά όλους σαν νάνοι πάνω στο βουνό, πήρε μια ανάσα σα εκείνον τον τελευταίο νυχτερινό καφέ πριν την έξοδο, και έριξε εκείνο το τρίποντο σα να είχε χρόνο ακόμα μια εβδομάδα για να το σκεφτεί! Κι εσύ τώρα λες πως αυτά είναι επειδή κάποιος της έκανε τρικλοποδιά; Μα τι άλλο έκαναν εκείνοι εκείνες τις στιγμές; Την είχανε βάλει σαν στόχο στη σκοποβολή! Κάθε φορά που σήκωνε την μπάλα, τρεις-τέσσερις αντίπαλοι έκαναν βήμα μπροστά σα στρατιώτες που ξεχνούν τον κανόνα του σκοπευτή: "πυρ". Κι εκείνη, αντί να σταθεί, έκανε μια κίνηση σα εκείνη την χορεύτρια που ξέρει πως το βήμα πριν το τελικό άλμα έχει σημασία όσο κι εκείνο που ακολουθεί — και σηκώθηκε! Κι ενώ εμείς εδώ ψιλοκαυγαδιάζαμε στις κερκίδες γιατί εκείνοι έκαναν δεκαπέντε άτομα εκεί που έπρεπε δεκατέσσερα, αυτοί κάθονταν σιωπηλοί σα μαθητές που πήραν άλλο ένα προφορικό στο μάθημα της φυσικής. Οι αριθμοί αργότερα έδειχναν δεκαπέντε λάθη εκείνους, δεκαπέντε προσπάθειες εκείνης δίπλα στα ελεύθερα σουτ — σαν η ίδια η ομάδα τους να είχε αποφασίσει πως όσο πιο γρήγορα τελειώσει ο αγώνας, τόσο πιο εύκολα μπορούν να ξεχάσουν πως υπήρξαν εκεί. Κι τώρα που λες πως άν είχε ακόμα εκείνον τον συμπαίκτη στους τρεις τελικούς δις φορές όλα θα ήταν διαφορετικά… ρε αδελφέ, ξέρεις πόσοι είχανε εκείνο το βράδυ σαν πρώτη επιλογή εκείνης; ΟΧΙ τρεις — ΟΛΟΙ! Ο Κάιλο εκείνος ήταν συμπαίκτης σα backup τραγουδιστής, όχι κάποιος που της έφτιαχνε το ρόφημα σ' αυτήν την ψυχή επικίνδυνη ιστορία! Αυτή εκείνη τη χρονιά έκανε δικά της σουτ σα νυχτερίδα μέσα στο σκότος — όχι επειδή εκείνος ήταν εκεί, αλλά επειδή εκείνη ξέρει πως όταν οι αριθμοί γίνονται σβησμένοι σα βροχή στους δρόμους, εκείνοι εκεί κάτω ψάχνουν απεγνωσμένα μία δικαιολογία σα χάρτινο σακούλι στον αέρα. Και ξέρεις τι είναι χειρότερο από όλα αυτά; Όταν εμείς εδώ θυμόμαστε πως αυτή η ομάδα όταν μπαίνει στο γήπεδο δεν αμύνεται — επιτίθεται! Δεν σηκώνεται σαν άνθρωπος που πάτησε λάθος βήμα, σηκώνεται σα εκείνος ο γίγαντας που δεν έχει τι να φοβηθεί επειδή ξέρει πως οι δικοί του αριθμοί στους πίνακες γίνονται αστραπές στους σκοτεινούς ουρανούς. Μην ψάχνεις λοιπόν δικαιολογίες σα τυφλός στο σκοτάδι. Η Κοκό δεν χάνει επειδή κάποιος της κάνει τρικλοποδιά — χάνει όταν αυτοί εκεί ξεχνούν πως το μπάσκετ δεν το κερδίζεις με κινήσεις γκρίζου αλουμινίου πάνω σε τραπέζι, αλλά με μυαλό που πετάει σα αετός πάνω από τις κορυφές! Κι όσοι ακόμα αναζητούν τον Κάιλο σα σωτήρα εκείνης τις στιγμές… ας πάρουνε μία και ας σκεφτούν: ποιος έκανε εκείνο το πρώτο σουτ σα νυχτερίδα στις τριάντα-πέντε ίντσες; Ποιος σήκωσε το χέρι σα να κρατάει τον κόσμο από τον αστράγαλο όταν ο χρόνος είχε γίνει αριθμός στις −0,1; Αυτή η ομάδα δε χρειάζεται συμπαίκτες σα γεννήτορες θρύλων — χρειάζεται εκείνους που όταν βγουν στις κερκίδες ξέρουν πως η ιστορία ξαναγράφεται από εκείνους που πιάνουν την μπάλα και κάνουν στόχο, όχι από εκείνους που ψάχνουν ποιος έφταιξε σα ζητιάνος στον δρόμο! Μια τελευταία ερώτηση γι' αυτούς εκεί που ακόμα αναζητούν κάτι να κατηγορήσουν: τι κάνουν εκείνοι όταν η Κοκό τελειώνει εκείνο το τρίποντο και οι αριθμοί στους πίνακες γίνονται σβησμένοι σα φθινόπωρο στους δρόμους; Την έχουνε βγάλει εκτός γηπέδου κι όμως εκείνη στέκεται ακόμα σα φοίνικας ανάμεσα στις στάχτες! Ποιον λοιπόν κάνουν τρικλοποδιά; Τους εαυτούς τους — πριν καν αρχίσει η ιστορία!