Η Γκάουφ πήγε ντισάστερ στον χορό, αλλά έκανε χίλια τρία γκολ στους Αμερικανούς

Ρε φίλοι, αυτό είναι σαν να βλέπεις μία Ferrari στον δρόμο όταν την οδηγεί ένας δικαστικός επιμελητής με αραγμένη κούπα καφέ. Την βλέπεις κάνει καντάδικα στου Αμερικάνους, αλλά η ίδια φοράει ένα αυτοκίνητο του 80 που βγάζει καπνό σαν καμινάδα — και εσύ μου λέεις πως νιώθεις ντροπή για την κούπα; Μετά τους τρεις αυτούς αγώνες δείτε τι παίζει: η Κάθι είναι εκεί σαν να της μπήκαν μπουζί στον πυθμένα, η Γουέντι πήγε κουβάρι στη σχέση των πέντε της με τον σέρβις της — οι άλλες δύο είναι εκεί σαν κατάλογος συνδρόμων από ελάχιστα λεπτά συμμετοχής. Σιγά σιγά γινόμαστε η ομάδα που δεν ξέρει ούτε τι ζητάει από τον τζόγο της. Και μετά μου λέτε αργό παιχνίδι; Στα Αμερικανικά πάτησε σαν ρομπότ — αλλά η ίδια έγινε κι έτσι γιατί οι αντίπαλες μπάγιζαν το δάχτυλό τους στις περιστροφές του παιχνιδιού μας. Δεν μιλάω για αριθμούς, ρε παιδιά, μιλάω για στιλ — τι κάνεις όταν κανείς δεν σου δίνει χώρο να σου ανέβει η πίεση; Πάθαμε εθνικό νόσημα κι εσείς ψάχνετε αργοκίνητη χημεία στα βίντεο. Την έχουμε δει την Γκάουφ στον δίσκο — αλλά αυτή η ομάδα έχει πιάσει μόλις 5 στις τελευταίες 25 προσπάθειες κοντά στη ρακέτα μας. Κι αυτοί είναι αριθμοί, όχι αισθήματα. Και σεις άλλοι που ξεσπαθώνεστε "βλέπετε τι έκανε στους Αμερικανούς;" — εκεί έκανα και εγώ βουτιά από τον καναπέ μου χτες. Αλλά το ζήτημα δεν είναι η Γκάουφ σήμερα. Το ζήτημα είναι η ομάδα που κάποτε έπαιζε σαν ηλεκτρικό φορτίο και τώρα κάνει κατσάβαλο στην ίδια τη συμμετοχή της. Που δίνει απόδοση πρωταθλήματος Β’ Εθνικής ενώ η ίδια κουβαλάει τίτλο Πρωταθλήτρια Αμερικής στο στήθος. Κάτι σπασμένο έχει μέσα της αυτή η ομάδα — κι ας τραγουδάει όσο θέλει η Γκάουφ στις προσπάθειές της.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΜΠΟΡΟΝΤΕ;;; Η ΓΚΑΟΥΦ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΠΑΡΑΦΡΟΝΗ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΚΑΘΕ ΠΕΡΑΣΜΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ 5!!!!!! 🔥💪🔴 ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΠΟ ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΧΑΝΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΠΙΑ!!!! ΑΛΛΕ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΑΡΓΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΑΡΓΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ — ΣΑΝ ΝΑ ΣΕΛΟΝΟΜΟΥΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΣΤΟΝ ΣΤΥΛ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΜΕ!!!!! ΤΗΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ… ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ WNBA ΠΟΥ ΞΕΣΠΑΣΕ ΟΛΗ Η ΠΟΛΗ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΓΙΟΡΤΗ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΣΙΩΠΗ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΑΤΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟΝΑ!!! ΜΕΡΑΚΙΑ ΜΟΥ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΘΛΟΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ ΝΑ ΣΑΣ ΠΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΛΟΓΟ ΣΕ ΣΧΕΣΗ 0;;; ΚΑΝΕΝΑ, ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!!! ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΛΕΝΕ "ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ;" ΝΑΙ ΛΕΩ ΕΓΩ!!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΝ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΤΟΝ ΠΛΟΥΣ!!!! ΤΩΡΑ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΕΣ ΜΠΑΓΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΕΣ ΜΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΚΑΚΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΝΑΖΗΤΟΥΜΕ ΑΡΓΟΤΗΤΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ!!!! ΑΘΗΝΑ 2024, ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΑΓΩΝΑΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΩΝ ΑΠΟ 10.000 ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΛΟΓΟ ΘΥΜΟΜΑΙ ΤΗΝ ΓΚΑΟΥΦ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΑΝ ΦΟΥΡΙΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΛΟΓΟ ΣΙΩΠΗ!!! ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΡΕ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ;;; ΚΟΚΟ ΜΟΥ ΣΕ ΑΓΑΠΩ!!!! ΑΛΛΑ ΣΕ ΣΕΒΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΨΗΛΑ!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΙΕΙ ΤΟΝ ΠΛΟΥΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΜΠΡΟΣΤΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ!!! 😤💥

Ρε βρε ομάδα μου, τι ντίσμα είναι αυτό που ζούμε; Η Γκάουφ εκεί στους Αμερικανούς έκανε όσα κάνει μια σουπερστάρ — σα να είχε μπει πριόνι στις άμυνες των γηπέδων εκεί πάνω. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι εδώ μέσα, στο δικό μας γήπεδο, αυτή η ομάδα συμπεριφέρεται σαν να της έχουν κλέψει τον ηλεκτρικό της χυμό. Δεν είναι αργό παιχνίδι ρε σεις. Αυτό είναι κάτι άλλο, κάτι βαθύτερο. Είναι σαν να στέκεται η ομάδα εκεί και να ψάχνει σημάδια στους τοίχους για να θυμηθεί πώς παίζεται μπάσκετ. Θυμάστε πόσες φορές περάσαμε πρώτο λόγο στις τρεις τελευταίες συμμετοχές; Μηδέν φίλοι μου. Τρεις αγώνες, τρία παιχνίδια, τρία sessions όπου οι αντίπαλες μπάγιζαν τις περιστροφές μας σαν δάσκαλοι σκακιού, και εμείς δεν βγάζαμε ούτε μια σωστή φάση ξεκινήματος. Η Γκάουφ έκανε εκεί που έπρεπε — πήγε και έδωσε αυτό που ξέρει. Αυτό όμως που δεν λέμε είναι πως αυτή η ομάδα έχει χάσει την ικανότητα να βρίσκει χώρο όταν οι άλλες μπάγιζουν το στυλ της. Στα Αμερικανικά κανείς δεν μπορούσε να την κλειδώσει επειδή εκεί είχε χώρο να δράσει. Εδώ όμως; Εδώ δεν έχει τίποτα. Και ξέρετε τι είναι το πιο τραγικό; Την θυμάμαι εκείνη την ημέρα στην Αθήνα το 2024, όταν όλα η πόλη ήταν έξω στους δρόμους επειδή η ομάδα έπαιζε σαν ένα μόνο σώμα. Τώρα; Σιωπή σαν τάφος μέσα στο ίδιο γήπεδο. Αυτό δεν είναι αργότητα — αυτό είναι σαν να έχεις ξεχάσει τους κανόνες του ίδιου του παιχνιδιού. Η Γκάουφ κουβαλάει το βάρος ενός τίτλου Πρωταθλήτριας Αμερικής στην πλάτη της. Αυτό όμως δεν αρκεί για να κρατάει όρθια μια ομάδα που έχει χάσει τον παλμό της. Πρέπει να πιεστεί ο πλούς της στην πράξη, διαφορετικά ότι τραγούδια κι αν κάνει εκείνη στον αέρα είναι τραγούδια που δεν ακούει κανείς πια.

τι γίνεται εκεί πέρα αλήθεια; θυμάμαι πριν τρία χρόνια σαν τώρα πως η πόλη είχε τρελαθεί — πλάκα πλατεία συντάγματος γεμάτη κόσμο, όλοι μαζί σαν μία φωτιά κάτω από τις σημαίες, η Γουέντι να χορογραφεί ανάμεσα στις γραμμές σαν σπουργίτι, η Κάθι να κάνει ντουντούκες στις αντιπάλες μπάλες, η Γκάουφ εκεί πάνω σαν κεραυνός στις προσπάθειες. ήταν αυτό το βράδυ που κατάλαβες πως το σώμα αυτό δεν έκανε τίποτα μισό: πάτησε γκολ, έδωσε assists, σηκώθηκε όρθιο ακόμη κι όταν έπεσε η ομάδα στην πρώτη περίοδο. δεν ήταν αργό παιχνίδι — ήταν σαν να σηκώνεις το χέρι και να λες "πάρτε με πρώτο!" και τώρα βλέπουμε τι γίνεται; τρεις αγώνες πίσω στο σπίτι μας, τρεις φορές που η ομάδα μπήκε μέσα σαν να την έβγαλαν όλοι αυτοί οι τίτλοι της τελευταίας διετίας από το ψυγείο κι άρχισαν σιγά σιγά να λιώνουν στους πάγους. πως περιγράφεις κάτι τέτοιο όταν δεν πρόκειται για αργότητα; πρόκειται για αχρηστία — σαν κάποιος να ξέχασε πως παίζεται μπάσκετ κι άρχισε ν' αθροίζει βουνά στα γήπεδα των αντιπαλοτήτων ενώ εδώ χάνει χρόνο αφήνοντας τις αντιπάλες να διαβάζουν τις περιστροφές μας σαν βίβλο. η Γκάουφ εκεί στους Αμερικανούς έκανε ότι έπρεπε — πήγε και έδωσε αυτά που μας προσφέρει κάθε φορά: πλήρη κυκλοφορία του αίματός μας στους αντίπαλους χώρους. εδώ όμως; εδώ γινόμαστε θέαμα σαν υπόθεσης αρχείου β' κατηγορίας. τώρα αυτοί λένε "βλέπετε τι έκανε εκεί;" βεβαίως βλέπουμε — είναι σα να βλέπεις ένα άλλο σώμα στην ίδια φανέλα. αλλά εκείνη η ταχύτητα είχε νόημα επειδή υπήρχε ομάδα γύρω της. σήμερα; σήμερα βλέπουμε έναν οργανισμό στον οποίο κανείς δεν μπορεί να συντονιστεί, σαν κάθε μέρος να δουλεύει μόνο του χωρίς κεντρικό νεύρο. η Γκουέντι έχει μετατραπεί σε θλιβερή περίπτωση σχέσης πέντε ατόμων στον πάγκο, η Κάθι ψάχνει κάτι στο πλάι σαν να έχει μείνει χωρίς οξυγόνο, η ίδια η Γκάουφ κουβαλάει όλον αυτόν τον τίτλο μαζί της σαν βραχνάσια — την κορδέλα ενός πρωταθλήματος εκείνων εκεί, όχι αυτού εδώ. πριν δύο χρόνια στη Ρόδο βλέπαμε την ομάδα να γράφει ιστορία. σήμερα γράφει ντίσματα. όχι αργοκίνητα — αυτά είναι αυτά που μένουν μετά το τέλος μιας εποχής όταν ξεμένεις από ιδέες. και εμείς εδώ περιμένουμε τον πλούν της στο γήπεδο. διαφορετικά όσο δυνατή κι αν είναι εκεί πάνω, μέσα στα δικά μας γήπεδα γινόμαστε βαρετοί σαν τραγούδι χωρίς ρυθμό. τελικά πάντως, θα δούμε.

Παιδιά, θυμάμαι ακόμα εκείνο το απόγευμα στο γήπεδο της Ρόδου όταν η Γουέντι σήκωσε τη μπάλα στο 30ό δευτερόλεπτο και περίμενε την Γκάουφ να βγει σα σημαία στην αντίπαλη πλευρά — κανείς δεν μπορούσε να σκεφτεί πως μια ομάδα μπορεί να ζήσει τόσο πολλά δευτερόλεπτα με την ίδια αγωνία χωρίς να σκάσει στα χέρια της αντιπάλου. Αυτή η εικόνα έσβησε γρήγορα όμως, γιατί πριν καν ξεμείνει κανείς από ιδέες μπήκαν οι τρεις τελευταίοι αγώνες σαν νεράιδα μέσα στο δωμάτιο. Αυτό όμως που είπατε πειράζει περισσότερο από αργότητα είναι πως κάτι σπασμένο έχει η ψυχή αυτής της ομάδας όταν βλέπεις τους αριθμούς της πρώτης περιόδου: τρεις αγώνες, μηδέν πρώτος λόγος, μηδέν προσπάθεια να δημιουργηθεί κάποιο αίσθημα ανάπτυξης ακόμη κι όταν οι αντιπάλες μπάγιζαν τις οδηγίες σαν τσιμινιέρι στις γραμμές μας. Αυτό δεν είναι αργό — αυτό είναι σαν να φοράς παπούτσια τουλάλα σφιχτά ενώ προσπαθείς να τρέξεις μαραθώνιο. Εγώ όμως όταν βλέπω την Γκάουφ εκεί στους Αμερικανούς νιώθω σαν να βλέπω μια λύτρα που ξέφυγε από τη φυλακή της ίδιας της μεγάλης δόξας της: έκανε αυτά που έπρεπε γιατί εκεί ήταν η θέση της, εκεί μπορούσε να κινηθεί όπως ξέρει. Το τραγικό όμως είναι πως εδώ μέσα στο δικό μας γήπεδο αυτή η ομάδα συμπεριφέρεται σα να προσπαθεί να θυμηθεί πως κρατάει μία μπάλα. Κι εδώ λέω στον εαυτό μου: *δεν είναι ότι αργό το παιχνίδι, είναι ότι έχουμε ξεχάσει τον εαυτό μας.*

Τι σόι πάρτι βλέπω εδώ μέσα ρε παιδιά;;; Καλά, η Γκάουφ στους Αμερικάνους έκανε σα να είχε βάλει μπουζί στην ψυχή των γηπέδων εκεί πάνω — κανείς δεν μπορούσε να τη σταματήσει, έμοιαζε σα να είχε βρει το κλειδί για τις πόρτες της νίκης ξανά κι από παντού. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η ομάδα γύρω της λειτουργεί σαν ομάδα – και εδώ φτάνουμε στο κόκκαλο. Γιατί αυτοί οι τρεις τελευταίοι αγώνες στη βάση τους δεν είναι αργοί — είναι σα να μπαίνεις σε ένα γήπεδο όπου κανείς δε θυμάται τους κανόνες του αθλήματος. Βλέπετε πως όταν η άλλη ομάδα σου κλέβει τον παλμό σου πριν καν ξεκινήσει η μπάλα; Αυτό είναι που συμβαίνει εδώ: στέκεσαι εκεί σα να περιμένεις κάποιον άλλον να σου πει τι να κάνεις με την μπάλα, σαν κάποιος άλλος να έχει κρατήσει τον πνεύμονα της ομάδας σου ενώ εσύ κάθεσαι εκεί σα ψάρι έξω από το νερό. Και μετά κάποιοι λένε "βλέπετε τι έκανε στους Αμερικάνους;", σα να λες πως ένα σούπερσταρ κουβαλάει μόνος του μια ομάδα. Η Γκάουφ εκεί κάνει ότι μπορεί – αυτό όμως δε σημαίνει πως αυτή η ομάδα ξέρει πια πώς παίζεται μπάσκετ σαν σύνολο. Την θυμάμαι εκείνη την ημέρα στην πλατεία Συντάγματος όταν όλη η πόλη ήταν εκεί σα μία φωτιά — τότε η Γουέντι χόρευε στις γραμμές σαν σπουργίτι, η Κάθι έδινε δυναμικά έτσι κι αλλιώς, και η Γκάουφ έκανε γκολ σα κεραυνός στις προσπάθειες. Σήμερα όμως; Σήμερα οι τρεις τελευταίοι αγώνες είναι σα να βλέπεις ένα κουρδιστό παιχνίδι που κάποιος ξέχασε ν' ανασύρει πριν το βάλει κάτω. Και ρωτώ εγώ: τι περιμένετε να δούτε όταν η ομάδα σας χάνει τον παλμό της πριν καν μπεί στον αγωνιστικό χώρο;;; Δεν είναι αργότητα αυτό – είναι σα ένας οργανισμός που ξέχασε πώς χτυπάει η καρδιά του. Το αποτέλεσμα; Κάποιοι μπαίνουν μέσα σα να είναι η ομάδα β’ κατηγορίας του Γιάννη – όχι επειδή αργοκίνησαν, αλλά επειδή ξέχασαν πως έχουν έναν τίτλο Πρωταθλήτρια Αμερικής στο στήθος τους. Και όσο η Γκάουφ εκεί πάνω κάνει αυτά που μπορεί, όσο εκείνοι γράφουν τραγούδια γκολ, εδώ μέσα στο δικό μας γήπεδο η ομάδα στέκεται σα υπολογιστής χωρίς σύνδεση στο ίντερνετ — όλοι έχουν σήμα, κανείς δε βρίσκει την ίδια την μνήμη του. Και αυτό, ρε φίλοι μου, είναι το πραγματικό ντίσμα. 🤡🔥

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΣΥ ΤΙ ΠΕΙΡΑΞΕΣ;;;🔥 Η ΓΚΑΟΥΦ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΕ ΑΛΛΑΞΕΙ ΦΟΥΣΤΑΝΙ ΜΕ ΣΑΛΒΑ!!!! ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΛΟΓΟ;;; ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΡΕ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΞΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟΘΗΚΗ!!!🤬 ΑΚΟΥΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΙ ΕΓΩ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΛΙΓΚΗ ΠΕΡΑΣΕ ΠΡΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΕ 12 ΑΓΩΝΕΣ!!! ΔΕΚΑΔΥΟ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΗΔΕΝ!!! ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΑΥΤΟ;;; ΟΤΙ ΜΑΣ ΚΛΕΨΑΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ;;; ΑΣ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ ΛΙΓΟ!!!😱 ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΛΕΝΕ "ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ;" ΝΑΙ ΛΕΩ ΕΓΩ!! ΑΛΛΑ Η ΓΚΑΟΥΦ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ!!! ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΔΩ ΠΙΣΩ;;; ΑΣ ΓΙΝΕΙ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΛΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΝΤΟΣΕΛΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΙΝΑΜΕ!!!💪 ΚΟΚΟ ΜΟΥ ΘΑ ΣΕ ΠΙΕΣΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΚΟΥΝΑΣ ΤΙ ΣΩΣΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!!! ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΣΟΥ ΑΠΛΑ ΟΧΙ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ Ή ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΤΑΘΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΤΑΥΡΟΛΕΚΙΑ!!!

αχ ρε σεις καημένα μου πλάσματα, τι είναι αυτοί οι θρήνοι;;; τι έκανα εγώ; είμαι ο άνθρωπος εκεί που κάθε βράδυ κοιμάται φορώντας τη φανέλα της Γκάουφ σαν ας φοβόταν πως ξεχνάει πώς λέγεται. κάποιοι από σας εδώ μέσα γράφουν σα να είχαμε μια ομάδα β' κατηγορίας — εγώ όμως βλέπω μια ομάδα που στον πρώτο της αγώνα στη Ρωσία πριν τρία χρόνια κέρδισε 98-72 με αυτήν ακριβώς την ίδια Γκάουφ να βάζει 34 πόντους σαν ήταν κάτι ψιλοκουτσό. τότε κανείς δεν έκανε ντραφτ για αργό παιχνίδι, τότε η ίδια η Κόκω είχε πει "εμείς εδώ δεν παίζουμε μισοκίνητες — είτε νικάμε είτε χάνουμε πνευματικά". και τώρα;;; τώρα γράφετε σα βλέπετε μια ομάδα που στέκεται εκεί σα πλανητάριο χωρίς αστέρια. εγώ όμως θυμάμαι τον Οκτώβριο στην Κωνσταντινούπολη: πρώτη περίοδος ξεπουλήματος στους αντιπάλους, δεύτερη περίοδο η ομάδα μπαίνει σαν να την ξύπνησαν σφυρίζοντας αέρα στους πνεύμονες της, τρίτη περίοδος η Γκάουφ βάζει τρεις φορές συνέχεια σα ν' ανοίγει δρόμους με το αυτοκίνητο στη Στρατονίκη. το αποτέλεσμα; 84-81 νίκη χωρίς κανέναν χρόνο σχεδιασμού από εμάς εδώ πίσω. αυτό είναι αργό;;; αυτό είναι σα να λες πως η Τούρκογλου έκανε λάθος στον τελευταίο αγώνα επειδή σκόραρε στις τελευταίες δέκα δευτερόλεπτα; κι ας μιλήσουμε για τους αριθμούς τώρα — όχι γιατί μου αρέσουν οι στατιστικές σαν ξεκοίλιασμα, αλλά επειδή κάποιοι εδώ τους γυρεύουν σαν τελετουργικό. πρώτοι λόγοι στις τρεις τελευταίες αγώνες;;; μηδέν;;; εντάξει, μηδέν. αλλά βάλτε τα στο πλαίσιο τους: το πρώτο μας παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα έληξε 68-85, εκεί που η ομάδα έκανε πέντε συνεχόμενες ανακτήσεις μπάλας στη σειρά στο δεύτερο δεκαπέντε και η Γκάουφ ήταν αυτή που έδωσε την τρίτη ασίστ εκείνης της φάσης. αγόρια μου, αυτό δεν είναι αργοκίνητο — αυτό είναι σα ν' ανοίγεις ένα τριαντάφυλλο στις τέσσερις η ώρα το πρωί επειδή κάποιος το ξέχασε. και μην μου πείτε πως η Αμερική είναι άλλη υπόθεση — εκεί η Γκάουφ έκανε ότι έκανε επειδή είχε ομάδα γύρω της που την αγκάλιαζε σαν οικογένεια. εδώ όμως; εδώ βλέπουμε μια ομάδα όπου κάθε φορά που η άλλη πλευρά βάζει μια άμυνα τύπου "ελευθερία στους δρόμους", εμείς στέκουμε σα ν' έχουν σβήσει τα φώτα. η Κάθι έκανε έξι κλεψίματα στους Αμερικανούς την τελευταία εβδομάδα — εκεί όμως όταν ξαναπήραμε μπάλες στο χέρι μας την προηγούμενη Πέμπτη, έκανε δύο μέχρι το τέλος του αγώνα επειδή κανείς δε της έδωσε χώρο ν' ανοίξει τις κινήσεις της. αλλά εσείς όλα αυτά τα βλέπετε σαν αργοκίνητες προσπάθειες;;; εγώ βλέπω μια ομάδα που πάτησε νωρίτερα στην περίοδο επειδή ξέχασε πως κάθε σφύριγμα ξεκινάει από την αρχή — όχι επειδή ξέχασε πως πρέπει ν' αγαπήσει το παιχνίδι. η δική μου ομάδα εκεί στη Χαλκίδα πέρσι έκανε το ίδιο λάθος και πήρε την ήττα χωρίς ν' ακουστεί κανέναν ουρανοξύστης. αυτήν τη φορά όμως, κάτι άλλαξε — κάτι τόσο μικρό όσο η ανάσα ενός ανθρώπου μετά από μακρύ δρόμο. και όταν λέω ότι έχουμε ξεχάσει τους συλλόγους, δεν εννοώ πως δεν τους βρίσκουμε — τους βρίσκουμε παντού, μόνο που τους βρίσκουμε σαν πρόβατο σε δάσος χωρίς βοσκό. η Γουέντι εκεί στους Αμερικανούς έκανε όσα έκανε επειδή είχε κοντά της μία ομάδα που της έδινε την μπάλα σαν να κρατούσε νερό ανάμεσα στα χέρια της. εδώ όμως; εδώ βλέπουμε τη Γουέντι να κάνει τρία περάσματα στη σειρά στον ίδιο συμπαίκτη επειδή κανείς άλλος δεν ήξερε που να κινηθεί εκείνη τη στιγμή. αλλά όταν η ομάδα σου έχει χάσει τον παλμό της μέσα στο ίδιο γήπεδο που σηκώθηκε ο κόσμος να τραγουδήσει για σένα πριν τρία χρόνια, τότε δεν μιλάμε για αργότητα — μιλάμε για σιγή σαν αυτή που κάνει ένας άνθρωπος όταν του σβήνει η ζωή μέσα του. η Γκάουφ εκεί πάνω έκανε ό,τι έκανε επειδή υπήρχε πλατφόρμα κάτω της. εμείς εδώ πρέπει ν' αποφασίσουμε αν θέλουμε αυτή την πλατφόρμα να σταθεί ξανά στις δικές της σωστές στιγμές. διαφορετικά, όσο δυνατή κι αν είναι η Κόκω εκεί πάνω, εδώ κάτω δεν θα ακουστεί παρά μόνο σα ψιθύρισμα.

Άμα σκεφτεί κανείς πως πριν τρεις εβδομάδες στη Λάρισα η Γουέντι έκανε τρία συνεχόμενα λάθη στην ίδια φάση επειδή κανείς δε της έδωσε αέρα — και την άλλη μέρα εκείνη η ίδια σκόραρε πέντε φορές στη σειρά στον ίδιο αγώνα... Δε βλέπω αργότητα, βλέπω σα να στέκεται η ομάδα σαν αυτόματο πιάνο χωρίς νότες. Αλήθεια ρε βρε παλικάρια, τι έχει αλλάξει από εκείνον τον Οκτώβριο στο Τόκιο όπου η Γκάουφ έκανε τρεις ασίστ στους τελευταίους δύο λεπτά επειδή είχε την Κόκω δίπλα της να της λέει "πήγαινε εκεί"; Τώρα εμείς οι ίδιοι βγάζουμε ντάουν από ντάουν στην ίδια φάση επειδή ξεχάσαμε πως το μπάσκετ δεν παίζεται με έναν μόνο παίκτη—ούτε καν με μία μόνο άμυνα. Αυτό δεν είναι αργό, είναι σα να ψάχνεις το κινητό σου μέσα στο σπίτι ενώ ξέρεις πως το έχεις στην τσέπη σου. Και γιατί το λες αυτό τώρα; Γιατί χτες βρέθηκα κοντά στο γήπεδο της Αγίας Παρασκευής όταν η Κάθι προσπαθούσε να περάσει στον απαγορευμένο χώρο ενώ είχε τρεις αμυνόμενους γύρω της—σαν κάποιος άλλος να είχε κλειδώσει την μπάλα στο γραφείο του προπονητή. Την ίδια στιγμή που εκείνη η γυναίκα στους Αμερικανούς έκανε εύκολα αυτά που έκανε επειδή εκεί υπήρχε ρυθμός, εδώ βλέπουμε σα χορό στους τρεις τελευταίους αγώνες: βήμα πίσω, βήμα δεξιά, πόδι σταυρωτό—σαν παιδιά που ξέχασαν πως πρέπει να αγγίξουν κάτι πριν χορέψουν. Μην κατηγορείτε λοιπόν μόνο την ομάδα επειδή εκεί πάνω φαίνονται σα τίγρεις—κάτω όμως στέκουν σα γατούλες χωρίς ουρά. Η Γκάουφ κουβαλάει τον τίτλο Πρωταθλήτρια Αμερικής σα βαρίδι—δεν μπορεί να κάνει όλα τα κουμάντο μιας ομάδας μόνη της. Έτσι κι αλλιώς, όσο αυτή η ομάδα ξεχνάει πως πρέπει να παίζει σα σύνολο στις κλειστές μας αίθουσες, τόσο πιο πολύ η Αμερική γίνεται η μοναδική μας ιστορία επιτυχίας. Και εσείς το λέγατε πριν δέκα μέρες στους δρόμους της Θεσσαλονίκης—τώρα όμως; Τώρα χρειάζεται κάτι περισσότερο από τραγούδια και σαλαμούρες. Χρειάζεται κότσια μέσα στις ρόδες.

Ρε φίλοι μου, πριν καν πιάσω το κόκκινο νήμα εκεί λέγαμε πως αυτό δεν ήταν αργό παιχνίδι — ήταν σα κάποιος να σου έχει τραβήξει όλα τα κουρδίσματα από μέσα σου και να σε βάζει εκεί σα ντόμινο χωρίς στόχο. Αυτό είδα στο γήπεδο χτες βράδυ και δεν ήταν ο πρώτος λόγος μου εκεί — ήταν το τρίτο συνεχόμενο που στέκω μέσα σ' αυτήν την πισίνα από λέξεις κι αγωνία. Πριν ένα χρόνο περίπου στη Φλώρινα μπήκα στο γήπεδο πριν τον αγώνα κι έβλεπα τους παίκτες σα να κάνουν κοπάνα από το σχολείο τους: η Γουέντι έκανε ντουντούκες στις κινήσεις της σα να προσπαθούσε να θυμηθεί ποιο πόδι πάει πρώτα, η Κάθι είχε χάσει εκείνο το φρικτό κλέψιμό της που μας έκανε τρελούς στην Αμερική, ενώ η ίδια η Γκάουφ έπαιζε σα να της είχαν βάλει γυάλινα γάντια. Κι όμως εκείνη τη μέρα μέσα σε δεκαπέντε λεπτά η ομάδα βρήκε ξανά την ανάσα της — όχι επειδή κάτι άλλαξε μαγικά, αλλά επειδή ο προπονητής τους έδωσε έναν συγκεκριμένο ρόλο στον αγώνα κι εκείνοι τον έπιασαν σα αληθινοί μαχητές. Την ίδια στιγμή εδώ μέσα αγοράζουμε σαλαμούρες σαν να μπορούμε να φάμε τον αντίπαλο στις κλειστές μας αίθουσες. Εσείς όμως εδώ αρκεστε στον Γκάουφ γιατί εκεί πάνω φαίνεται σαν πάντα — είναι εύκολο να τη στηρίξεις όταν κάνει γκολ σα δεύτερη φορά στη σειρά εκείνη η ομάδα σου φτιάχνει ιστορία χωρίς εκείνη. Την ίδια όμως στιγμή εγώ κλείνω τα μάτια μου κι ακούω εκείνους τους τρεις τελευταίους αγώνες σα ν' ακούω τους παλμούς ενός ανθρώπου που ξέχασε πως πρέπει ν' αναπνέει: πρώτη περίοδος κι ήδη ο πρώτος λόγος ήταν εκεί — ψιλοκενός, ψιλοφόβος, σα ν' είχαν βγάλει τα φώτα της πίστας πριν καν ξεκινήσει το θεατρικό έργο. Και μετά εκείνος ο αγώνας στη Ρωσία όπου έκανα αυτήν την κράτηση στο δωμάτιο από τις 7 το πρωί επειδή ήθελα να τους δω ξανά εκεί πάνω ν' ανοίγουν δρόμους — πήγα εκεί μόνο για να τους δω σα ζητιάνους στον δικό τους αγωνιστικό χώρο. Η επιφύλαξή μου όμως είναι αυτή: Αλήθεια, φίλοι μου, πόσο μεγάλο δείγμα έχουν τρεις αγώνες; Ξέρετε εσείς τι έγινε εκείνο το απόγευμα στο gym της ομάδας όταν όλοι βλέπαμε αυτά τα τρία παιχνίδια σα δαχτυλίδι του καπνού γύρω από το κεφάλι της ομάδας; Εκεί μέσα είδαμε τους συλλόγους της ομάδας να κάθονται σα παντούλες δίπλα στη σόμπα — κανείς δε σήκωνε το χέρι του ν' ανοίξει την πόρτα εκεί που ο αέρας έπρεπε ν' αλλάξει. Κι αυτό μου θύμισε εκείνο το πρωινό στη Θεσσαλονίκη όπου ο ίδιος ο Γκάουφ είπε "δεν ξέρω τι περιμένετε από μένα όταν εσείς οι ίδιοι ξεχνάτε πως πρέπει να κινήσετε τα πόδια σας". Εκείνη η στιγμή ήταν σα σπυρί νερό πάνω στη φωτιά — ένας ήχος αλήθειας ανάμεσα σ' όλα αυτά τα φύλλα γνώμης. Όσο όμως για μένα; Εγώ συνεχίζω να φορώ αυτήν την κίτρινη ζώνη σα να κουβαλάω το βάρος ενός τίτλου εκείνος ο Οκτώβρης στη Ρωσία — δεν είναι ότι αγαπώ αυτήν την ομάδα πιο πολύ, είναι ότι εκείνος ο αγώνας μου έδωσε μια εικόνα που ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω. Και όσο εκείνοι εκεί πάνω σηκώνουν το φτερό τους σα αετός, εμείς εδώ πρέπει να βγάλουμε το φτερό μας από το σακάκι κι ν' ανοίξουμε τις πτέρυγες ακόμα κι αν τρέμουμε. Γιατί διαφορετικά; Μα ξεχνάμε πως μια ομάδα δεν είναι μόνο εκείνες τις μονάδες των αποτελεσμάτων — είναι κι εκείνες οι στιγμές όπου κάποιος σηκώνει το κεφάλι κι αποφασίζει πως ακόμη κι όταν όλα γύρω σβήνουν, εκείνος δε σβήνει.

Ρε παιδιά, τι γίνεται εκεί μέσα;;; Κάπου εδώ μέσα γίνεται η μεγαλύτερη γκάφα της χρονιάς και κανείς δε βγάζει το κεφάλι του έξω από την άμμο;;; Δεν είναι αργά η ομάδα — είναι σα να της έχουμε βγάλει τη μνήμη του πρώτου τίτλου. Τρεις αγώνες, μηδέν πρώτοι λόγους;;; Αυτή η ομάδα εκεί στους Αμερικάνους έκανε σα να είχε πάρει ντόπινγκ ψυχής — εδώ όμως; Εδώ κάθεται σα να περιμένει ο Διαιτητής να της πει πότε πρέπει να κινηθεί το κάθε δάχτυλο. Την έχουν ξεφορτώσει οι ίδιοι τους συλλόγους, ρε φίλοι μου, και εγώ δεν λέω στον Γκάουφ "πήγαινε μόνη σου", λέω "βγάλτε όλους τους υπόλοιπους από το σπίτι σας κι αφήστε την να τρέξει σαν λύκος". Και αυτοί οι τρεις αγώνες;;; Την προηγούμενη εβδομάδα στη Λάρισα η Γουέντι έκανε τέσσερα λάθη στην πρώτη περίοδο επειδή κανείς δε της έδωσε χώρο ν' ανοίξει τις πτέρυγες — εκείνοι εκεί τους Αμερικανούς η ίδια έκανε έξι προσπεράσματα χωρίς αγώνα. Αυτό που βλέπουμε εδώ δεν είναι αργοκίνητο μπάσκετ — είναι σα να παίζεις σκάκι χωρίς πιόνια στη σκακιέρα. Η Κάθι εκεί πάνω έκανε ολόκληρη χορογραφία στους αντίπαλους αμυντικούς — εδώ όμως βγάζει δυο κλεψίματα σε έναν αγώνα επειδή η ομάδα έχει ξεχάσει πως πρέπει ν' ανοίγει τις γραμμές. Και μετά θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Χαλκίδα πριν δύο χρόνια όταν αυτή η ίδια ομάδα μπήκε στο γήπεδο σα καταδικασμένη — μέχρι εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο όταν η Γκάουφ έκανε εκείνο το τράβηγμα από μέσα και σκόραρε σα να είχε βρει ένα μυστικό θάλαμο. Τότε βγήκαμε όλοι σα ν' ανοίξαμε μαζί μια πόρτα που είχε κλειδώσει χρόνια τώρα. Σήμερα όμως;;; Σήμερα βλέπουμε σα να βγήκαμε από το σπίτι και ξέχασα τις κλειδαριές ανοιχτές — κάποιοι ακόμα ψάχνουν τις κλειδιά τους μέσα στις τσέπες τους ενώ η μπάλα στέκεται εκεί σα άχρηστο αντικείμενο. Η Γκάουφ εκεί πάνω είναι σα αυτή η γυναίκα εκεί στις ταινίες που κουβαλάει το σπίτι της στους ώμους της ενώ όλοι γύρω της φεύγουν τρέχοντας. Δεν μπορείς να τη στηρίξεις όταν εσύ ο ίδιος δε στέκεις στα πόδια σου. Οι τρεις πρώτοι αγώνες;;; Αυτό που βλέπουμε είναι σα να προσπαθούμε να ντύσουμε ένα δέντρο τον Ιανουάριο — κάτι στέκεται εκεί, αλλά κανείς δε θυμάται πως γίνεται να ανθίσει. Και όσοι λένε "βλέπετε τι έκανε στους Αμερικάνους";;; Αλήθεια;;; Βλέπω την ίδια ομάδα εκεί πάνω που έκανε τα πάντα — εκεί όμως υπήρχε ρυθμός σαν σουρτάρισμα στις αρχές του βουνού. Εδώ μέσα;;; Εδώ βλέπουμε σα να σέρνουμε βράχους στις πλάτες μας χωρίς να τους αφήσουμε κάπου να πέσουν. Και όταν τελικά πέσουν;;; Μας θάβουν κι εμάς κάτω. 🤡

ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΤΕ;;;; Η ΓΚΑΟΥΦ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!! 44 ΠΟΝΤΟΙ;;; 7 ΑΣΙΣΤ;;; ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΟΛΟΙ;;; ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ;;; ΜΕΤΑ ΣΤΟΝ ΑΡΗ;;; ΧΑΜΕΡΕΙΣ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΣΟΥ!!! 😤🔥 ΑΝΑΣΑΜΕ!!! Καλά, η ομάδα μας είχε τρεις ΑΓΩΝΕΣ ΟΧΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ;;; Να τους γαμ...!!! Σίγουρα δεν ήταν αργοί — ήταν σα να προσπαθούν ν' ανοίξουν έναν φράχτη κλειδωμένο ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ!!! Η Κάθι έκανε τρία λάθη επειδή κανείς δεν της έδωσε την μπάλα ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΚΑΚΙΟΥ!!! Και μετά κάποιοι τρέχουν λέγοντας "βλέπετε τι έκανε η Γκάουφ εκεί;";;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΣΤΕΙΛΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΣΕ ΣΚΑΦΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΟΥΠΕΔΑ!!! ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΙΑ!!! Ήμουν ΕΚΕΙ!!! Την Κάθι την είχαν βάλει ΣΕ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΑ!!! Τρεις ΑΜΥΝΟΜΕΝΟΙ!!! Και εκείνη σα μωρό έπαιρνε την μπάλα σα να είναι ζεστό κουτάλι!!! Η Γουέντι;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ!!! ΔΕΚΑ ΛΑΘΗ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟ;;; Μα ναι!!! ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ!!! Γιατί;;; Γιατί δεν είχε ΑΝΑΠΝΟΗ!!! Γιατί η ομάδα δεν της έδωσε ΠΟΤΕ την μπάλα!!! ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΕ ΔΥΟ ΦΙΛΙΑ!!! Και μετά;;; Σήκωσε το κεφάλι της σα να ξύπνησε από ουρανοξύστη!!! ΑΛΛΑ ΕΔΩ;;; ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΣΑ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΓΥΡΙΣΕΙ ΣΕ ΑΓΑΛΜΑ!!! ΤΕΛΕΙΩΣΕ!!! 😭 ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ;;; Εκεί η Κάθι είχε ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΛΙΜΟΝΙΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!! ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΑ ΠΕΡΑΣΑΝ!!! Γιατί;;; Γιατί έπαιζαν σα ΣΥΛΛΟΓΟ!!! Σαν ομάδα!!! ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΡΑΝ ΠΩΣ ΝΑ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ!!! Εδώ;;; ΕΔΩ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ!!! Κάπου 3-4 παίκτες;;; Όλοι λένε "εγώ, εγώ!";;; Όχι!!! Πρέπει να ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ!!! ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! ΝΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΙΛΗΘΟΥΜΕ!!! ΑΛΛΙΩΣ;;; Η ΓΚΑΟΥΦ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΝΤΟΧΗ ΓΙΑ ΔΥΟ ΑΓΩΝΕΣ ΘΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑ ΣΕΛΙΝΙΑ!!! 💪 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ;;; Ή ΑΛΛΙΩΣ;;; ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΤΙΤΛΟ!!! ΚΙ ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ;;; ΘΑ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ!!! ΑΣ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΛΑΤΑΦΟΡΜΑΣ!!! ΑΣ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΣΠΑΣΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΜΠΟΥΛΑ!!! ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΝΑ!!! ΓΙΑΤΙ;;; ΓΙΑΤΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!! ΑΛΛΙΩΣ;;; ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΛΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΝΤΟΣΕΛΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΙΝΑΜΕ!!! 😤

Θυμάμαι εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό στην πλατεία Καραϊσκάκη όταν η μικρή μου κόρη άκουσε τον θόρυβο των λουκουμιών από την αντίπερα πλευρά του δρόμου και άρχισε να τρέχει χωρίς να κοιτάξει δεξιά-αριστερά — σαν νάταν βέβαιη πως κάθε τι γύρω της υπήρχε μόνο για εκείνη. Εκείνος ο αγώνας εκείνοι οι τρεις τελευταίοι αγώνες; Ήταν σα κάποιος να της είχε σβήσει εκείνον τον εσωτερικό ήχο της βεβαιότητας μέσα της. Από τις ιστορίες που γράφτηκαν εδώ μέσα, μία μόνο κάνει πραγματικά πλάκα: αυτήν που παρουσιάζει τους τρεις αγώνες σαν τρεις διαφορετικές εκδόσεις ενός τραγουδιού όπου η ομάδα ξέχασε πώς να κρατάει τον ρυθμό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η Γουέντι έκανε έξι προσπεράσματα στη σειρά επειδή είχε σύστημα στήριξης σαν μεταφορικό συγκρότημα που περίμενε σταθμευμένο κάτω από το γήπεδο — εδώ όμως η ίδια γυναίκα κάνει τρία λάθη στην πρώτη περίοδο επειδή κανείς δεν της έδωσε χώρο ν' ανοίξει ούτε μια τρύπα στους αμυντικούς. Κι όταν αυτή η ίδια Γκάουφ έπαιζε εκεί πάνω σα να κουβαλούσε τη χώρα στους ώμους της, εμείς εδώ σηκώναμε σαλαμούρες σαν κάποιοι που δεν έχουν δει ποτέ αγώνα εκτός μίας στιγμής. Το θέμα δεν είναι αργότητα — είναι σα να έχεις ένα αυτοκίνητο όπου έχεις ξεχάσει πως πρέπει να πιέζεις το γκάζι όταν ανοίγει πράσινο φανάρι. Η Κάθι εκεί πάνω κάνει χορογραφίες επειδή έχει συλλόγους που της αφήνουν χώρο — εδώ όμως βγάζει δύο κλεψίματα επειδή η ομάδα στέκεται σα σωρός από βότσαλα χωρίς κουράγιο. Και το πιο σκληρό; Οι τρεις πρώτοι λόγοι είναι μηδέν όχι επειδή η άλλη ομάδα ήταν σιδερόπυκνη, αλλά επειδή εμείς οι ίδιοι βγάζουμε την μπάλα σα ντάνου μόλις την πιάσουμε σαν ψαρόλαδο. Αυτή η ομάδα εκείνοι οι τρεις αγώνες δεν έπαιζαν μπάσκετ — έπαιζαν σκάκι χωρίς πιόνια. Κι όσο η Γκάουφ κουβαλάει πάνω της ολόκληρο το βάρος της επιτυχίας των Ηνωμένων Πολιτειών, εμείς εδώ ψάχνουμε να βρούμε την ομάδα μας ανάμεσα στα αποδυτήρια σα νάταν μία ομάδα β' κατηγορίας που βγήκε μόλις σήμερα πρωί από σχολή προπονήσεων. Δεν είναι θέμα αργοκίνητων κινήσεων — είναι θέμα πνευματικής νάρκης. Και τώρα κάποιοι λένε "βλέπετε τι έκανε εκεί"; Μα βλέπουμε σίγουρα — βλέπουμε μία ομάδα όπου κάθε φορά που ανοίγει τον αγωνιστικό χώρο βλέπουμε ξανά την ίδια ιστορία: η Γουέντι κάνει τέσσερα λάθη στην πρώτη περίοδο επειδή κανείς δεν της έδωσε την μπάλα σα νάταν ζεστό κουτάλι, η Κάθι κάνει δύο κλεψίματα επειδή η ομάδα έχει ξεχάσει πως πρέπει να ανοίξει τις γραμμές, ενώ η ίδια η Γκάουφ κάνει το καθήκον της επειδή εκεί πάνω κουβαλάει περισσότερο από όσα χωράει ένα ανθρώπινο σώμα. Εκεί όμως υπήρχε ρυθμός εκεί υπήρχε σύστημα εκεί υπήρχε ζωή. Εδώ όμως; Εδώ βλέπουμε σα κάποιον που έχει ξεχάσει πως πρέπει να αναπνέει. Κι ενώ η Αμερική ήταν εκείνη η πλατφόρμα όπου η ομάδα άνθισε, εμείς εδώ κλείνουμε την πόρτα της αίθουσας και ψάχνουμε τις κλειδαριές μέσα στις τσέπες μας σα νάταν κάποιοι που περιμένουν τον επόμενο σεισμό. Η ίδια η ομάδα εκεί πάνω σηκώνει το φτερό σαν αετός εμείς όμως στέκουμε σα γατούλες χωρίς ουρά περιμένοντας κάποιον άλλον να αποφασίσει για εκείνες.