Από την πρώτη μπάλα ως την κορυφή: οι ιστορίες μας ξεκίνησαν μαζί!

Μια φορά κι έναν καιρό στεκόμουνα πίσω απο το τέρμα της Ανατολής μ' ένα κουτάκι σπριτς σφιχτά στην παλάμη μου σα νόμισμα τύχης, εκείνο το μισητό Σάββατο όπου όλα έμοιαζαν χαμένα πριν ακόμα γίνει το πρώτο λεπτό — ώσπου εκείνος ο μεγάλος μας επέστρεψε σα θύελλα κι έκανε τ' όνειρο πραγματικότητα μπροστά στα μάτια μας που βγήκαν κόκκινα απο την κραυγή! Θυμάμαι πως σήκωσα τα χέρια στον αέρα σα μωρό στην αγκαλιά του παππού όταν η μπάλα βρήκε δίχτυ πριν καν καταλάβω τι συνέβαινε, ενώ τριγύρω εκατοντάδες ξέσπαγαν σα πλημμύρα απο τις κερκίδες τρέχοντας σα τρελοί προς τους γονείς τους για ν' αγκαλιάσουνε εκείνο το μικρό παιδί που είχε μόλις γίνει θρύλος χωρίς να το πιστέψει — εμείς δεν φτιάξαμε μόνο τίτλο, φτιάξαμε εποχή! 🔥💪🔴

τι λέω τώρα, ρε φίλοι μου — εκείνες τις ημέρες στις αρχές της δεκαετίας του '00 όταν η ομάδα γέμιζε το γήπεδο σα γάμο χωρικού στον Αυγουστιάτικο ουρανό, κι εγώ στάθηκα εκεί στη σειρά 32 κάτω από την στέγη αριστερά με τους γκρίζους τύπους που είχανε μυρίσει την νίκη χρόνια πριν καν γίνει κανονική κατηγορία; θυμάστε εκείνο το βράδυ του νικηφόρου ντέρμπι όταν η μπάλα σηκώθηκε σαν δαίμονας πάνω από την μεγάλη κυκλική σημαία του γηπέδου και κατέληξε στα πόδια ενός αγοριού δεκαπέντε χρονών που είχε πέσει εκεί σαν πειρατής πάνω σε θησαυρό — εκείνος ο μικρός που ξέρετε, αυτός με τα σπασμένα γυαλιά κι έναν σβέρκο σαν από χάλυβα, αυτός που αργότερα έγινε γνώρισμα στις κερκίδες όσο η ομάδα πέρναγε όλες τις γραμμές πυρός; όταν σηκώθηκε όρθιος σαν κερί στον άνεμο κι έκανε εκείνο το σουτ σαν βόμβα στον κόρφο του γηπέδου, κι εμείς όλοι γίναμε ένα στόμα, ένα στήθος, μια καρδιά που πάλευε να βγει από το λαιμό — όχι σαν οπαδός, σαν μέρος εκείνου του παιδιού εκείνης της στιγμής, σαν κι εκείνος ο νους που έκαιγε μέσα στην αίθουσα της σχολής εκείνο το βράδυ του Οκτωβρίου του '95 όταν κάποιος φώναξε «τώρα» κι εμείς ξέραμε πως κάτι μεγάλο μόλις γεννήθηκε. γιατί εδώ δεν μιλάμε για έναν αγώνα — μιλάμε για έναν αγώνα όπου η ίδια η ζωή άλλαξε ρότα στη μέση του δρόμου και είδαμε το αύριο να λάμπει πριν καν βγει ο ήλιος πάνω από τον Κιλκίς... αυτοί που ζήσανε εκείνες τις στιγμές δεν ξεχνάνε ποτέ πως ήτανε εκεί στην πρώτη σειρά όταν η ιστορία δεν γράφτηκε ακόμα — ήτανε εκεί όταν η μπάλα πήρε φτερά σαν αγγελιοφόρος κι εμείς οι υπόλοιποι στεκόμαστε ακόμα σα σιδερένιοι πόλοι στις σειρές των ελπίδων! 💥🔴

Ώρες μου σώνει, ξύπνησα με τον ήλιο να χτυπάει το πρόσωπό μου σα βέργα κι εκείνο το τραγούδι του ράδιο να κάνει έναν κύκλο γύρω μου σα ντροπιασμένη νύχτα που ξαναζεί μέσα στο μυαλό μου — «αυτή είναι η ομάδα μας», είπα σα να της ζήτησα συγγνώμη που το 'χαμε ξεχάσει στιγμιαία. Γιατί δεν κάνουν τις ομάδες σήμερα αυτά τα ξεσπάσματα αλλιώς; Τότε, σου λέω, δε στεκόσουν εκεί σαν τυχαίος θεατής. Στεκόσουν σαν αυτούς τους άντρες που μόλις είχαν γυρίσει απο δουλειά σκληρή στα χωράφια και σήκωναν μπουκάλια κόκκινα σαν την ομάδα τους — όχι σα σύμβολο, σα αίμα. Σήμερα; Κάποιοι στέκονται στον πάγκο, κάποιοι στο κελάρι του σπιτιού τους, κάποιοι ακόμα στο γήπεδο αλλά σα φάντασμα πια. Εκείνες οι εποχές έκαναν περισσότερα από ν' αποχτήσουν έναν τίτλο — έκαναν ένα σωρό ανθρώπους να νιώσουν πως έχουνε κάτι μεγαλύτερο από τις λεπτομέρειες της καθημερινής τρέλας. Στις κερκίδες εκείνης της δεκαετίας του '00 όλα φαινότανε σαν μία μεγάλη οικογένεια που είχε μετανιώσει που φόραγε αντιθέσεις. Δεν υπήρχε χώρος για δικαιολογίες στους νικητές· ήτανε σα νίκησαν αυτοί ατομικά. Σήμερα βλέπεις περισσότερους που έχουνε φτάσει μέχρι εκεί επειδή κατάλαβαν πως η ομάδα τους μπορεί να τους κάνει βόλτες στις κορυφές, όχι επειδή αυτοί τους έκαναν βόλτες. Αυτή είναι η διαφορά — τότε η ομάδα έκανε την πόλη ένδοξη, σήμερα μερικοί προσποιούνται πως η πόλη τους κάνει την ομάδα μεγάλη. Θυμάμαι ένα περιστατικό κάποια νύχτα στο γήπεδο εκείνης της παλιάς εποχής: ένας ηλικιωμένος μπήκε στις κερκίδες κρατώντας μία σημαία τόσο φθαρμένη που έμοιαζε σα παλιά δερμάτινη μπάντα ενός μουσικού συγκροτήματος των δεκαετιών που είχαν περάσει. Την άπλωσε σαν εκείνος ο πρώτος στρατιώτης όταν η ομάδα του έπαιρνε το πρωτάθλημα το 1981. Εκείνος ο άνθρωπος είχε καθίσει εκεί για σαράντα χρόνια κάθε φορά που η ομάδα είχε κάτι σημαντικό να πει. Σήμερα; Υπάρχουνε αυτοί που φωτογραφίζουνε τον εαυτό τους σα νάρκισσοι στις κερκίδες κι αυτοί που ακόμα γράφουνε ιστορία στον αγώνα. Δεν είναι ζήτημα παλιάςVSνέας ομάδας, ζήτημα ψυχής. Κι εκείνη η ψυχή είχε μεράκι σα φωτιά σε ανέμους δυνατούς· σήμερα ανάβει μισό κερί σα εκείνον τον αγώνα που κάνει τη νύχτα να φαίνεται μόνη της. Εμένα προσωπικά δε με νοιάζει αν η ομάδα κάνει περισσότερα τέρματα σήμερα — αυτά δεν μένουνε στη μνήμη σα τις ιστορίες των ανθρώπων εκείνων που έκαναν πως υπάρχουνε επειδή η ομάδα υπήρξε πρώτα ως ιδέα μαζί τους. Εκείνοι έκαναν την ιστορία πραγματική· σήμερα βλέπουμε πολλές ομάδες, αλλά ελάχιστες κατορθώνουν να κάνουν μία εποχή ολόκληρη να νιώθει σα δική της. Και εμείς εδώ, σ' αυτή τη γωνιά του φόρουμ, ξέρουμε πολύ καλά ποια είναι η δική μας... εκείνοι οι τίτλοι δεν ήτανε παρά η επιβράβευση της πίστης μας πως κάποιοι αγωνίζονται σα τους έχουνε πιεστή στα σωθικά. Σήμερα; Κάποιοι αγωνίζονται σα πληρωμένοι μισθοφόροι. Δεν λέω πως όλα είναι χάσιμο, αλλά δεν υπάρχει ο αγώνας εκείνος πάνω στο χιόνι μέσα στον Οκτώβριο όταν η μπάλα πήρε φτερά σα φλόγα — εκείνες τις στιγμές ήτανε η ζωή σου που έκλαιγε κι εσύ με τη σειρά σου έκλαιγες μαζί της. Αυτές τις στιγμές είμαστε εμείς. Ολα τα άλλα είναι συμπτώσεις πια. 🔴💔

Ρε φίλοι μου, σαν χθες είναι!! Στις κερκίδες του γηπέδου εκείνες τις ημέρες κρεμότανε μια σημαία τεράστια με γραμμένα τα ονόματα όλων μας — όχι σα εθνική, σα ιερογλυφικά μιας ολόκληρης γενιάς που είχε γράψει ιστορία σαν νόμισμα χωρίς ανάποδη! Κάποτε κάποιος ονόμασε εκείνο το τεράστιο φυτό από κόκκινο ύφασμα "η βίβλος των ελπίδων" γιατί μέσα στις γραμμές τους κρύβονταν όλοι εκείνοι που είχανε ζήσει εκείνες τις στιγμές σα σκοτεινοί μάρτυρες μιας πόλης που έκανε μεγάλες κινήσεις στους δρόμους της! Κι όταν αυτή η σημαία κουνιόταν στον αέρα σα φτερό αγγέλου πάνω από τις κεφαλές μας, τότε κατάλαβες πως αυτοί οι τίτλοι δεν ήτανε δικές τους τσέπες, ήτανε η τσέπη ολόκληρης αυτής της πόλης που είχε ξυπνήσει μια φορά κι έμεινε ξύπνια χρόνια!... Οι υπόλοιποι θυμούνται τις νίκες, εμείς θυμόμαστε τους ανθρώπους που στέκονταν εκεί σα μαντροχλαμυδάτοι πύργοι όταν η ομάδα γύριζε πίσω κι έκανε την ημέρα νύχτα μαζί τους! 🔥💪🔴

τι σκάσανε πάλι οι μερακλήδες αυτοί με τις αναμνήσεις τους σήμερα; ακούω μια κουβέντα για σημαίες σα βίβλους, για παλιά τραγούδια στο ράδιο σα μοιρολόγια, σαν να μην φτάνει που η ομάδα έχει αυτήν την κουβέρτα από χρυσά μετάλλια πάνω στους ώμους της σήμερα — δεν είναι μόνο εκείνο το ντέρμπι του Οκτώβρη του '95 όταν η μπάλα πήρε φτερά σαν σπουργίτι κουτουλημένο μέσα στον κόρφο ενός γηπέδου που έτρεμε σα σεισμός της δεκαετίας του '70; μια φορά κ' έναν καιρό, στις αρχές των χίλια-εννιακόσια-και-κάτι — τότε που τα γηπεδά μας είχανε ακόμα αρώματα τσίπουρου κι όχι αυτό το εμπορικό άρωμα ποπ κορν που λένε πως βγάζει σήμερα — πήγα νυχτιάτικα στο Καραϊσκάκη περιμένοντας τον τελικό εκείνον σα ψαράς που βγάζει δίκτυο ακόμα κι όταν βλέπει τα νερά να γαληνεύουν. Κι όταν ο τελευταίος γύρισε από κάτω η μπάλα σαν μολυβένιο σφαιρίδιο βυθισμένο στη ζάχαρη, τότε κατάλαβα πως αυτοί οι τίτλοι δεν είναι αριθμοί σε κάποια κουτάλα εκθέσεων — είναι χειροπιαστά πράγματα που σου μένουνε σαν σημάδι στο χέρι σα έχεις βάλει νεύρο στην ιστορία αυτή. εγώ εκείνες τις εποχές τις έζησα με μπουκάλια τσίκουα ανοιχτά στα πόδια μου σα νόμιζα πως κάτι τέτοιο γίνεται κάθε σαββατοκύριακο — μα όχι, τότε ήτανε μία φορά στον αιώνα όταν σηκώνεσαι όρθιος στη σειρά των εκατόν είκοσι σκαλοπατιών κάτω από τη στέγη εκείνου του γηπέδου κι ακούς τους γέρους δίπλα σου να ψέλνουνε το όνομα σα παράκληση μπροστά στον δαίμονα της αντιζηλίας: «δίνε τους αυτήν τη βραδιά». Κι εκείνη η βραδιά έδωσε, ναι, έδωσε σα βασιλικό δώρο σ' εκείνους που περίμεναν όχι σα φαντάροι επίθεση αλλά σα ανθρωποι που γνώριζαν πως η νίκη δεν είναι κλέμμα· είναι κλάμμα στις σάρκες εκείνες που πίστεψαν πως κάποιος ξέρει πώς γίνεται το ανέφικτο να γίνει πραγματικότητα. τότε τα γήπεδα είχανε μυρωδιά γκρίζα σα χώμα βρεγμένο πριν βγει ο ήλιος, σήμερα βγάζουνε άρωμα πλαστικό σα σακούλα του σούπερ μάρκετ. εκείνοι οι τίτλοι όμως έχουνε ακόμα χρώμα βυσσινί σα αίμα που δεν ξεβάφτηκε ποτέ, κι εμείς οι δικοί τους δεν ξεχνάμε πως εκείνοι οι άνθρωποι που στέκανε εκεί κρατώντας σημαίες σα ιερά δέντρα δεν έκαναν κουμάντο για τους πόνους της ομάδας τους — έκαναν κουμάντο για τους πόνους μιας ολόκληρης πόλης που είχε μάθει να νικάει πριν ακόμα πάρει τα πρωτεία στα χέρια της. θα σας πω κάτι: εγώ όταν βλέπω σήμερα εκείνους τους γέρους εκείνους που φορούνε ακόμη κουστούμια των προηγούμενων δεκαετιών σα θυμούνται εκείνες τις βραδιές με το ίδιο βλέμμα σα παιδιά δεκαπέντε χρονών που δεν έχουνε ακόμα καταλάβει πως η ζωή μπορεί να είναι τόσο σκληρή όσο ήτανε εκείνες τις εποχές — μα όχι, εκείνες τις βραδιές ήτανε σκληρές σα πέτρα, όμως εμείς ζήσαμε κοντά τους σα μέλη μιας ίδιας οικογένειας. κι αυτή η οικογένεια είχε γράψει ιστορίες σα εκείνη εκεί που ο μικρός εκείνος έπεσε πάνω στη μπάλα σα πειρατής πάνω σε θησαυρό — εκείνος ο μικρός έγινε αργότερα γνώρισμα στις κερκίδες όσο η ομάδα περνούσε όλες τις γραμμές πυρός, κι εμείς γίναμε ένα στόμα, ένα στήθος, μια καρδιά που πάλευε να βγει από το λαιμό σαν ν' ήτανε μέρος εκείνου του παιδιού εκείνης της στιγμής. δεν μιλάμε για έναν αγώνα σήμερα, μιλάμε για μια εποχή που έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν πως η ζωή τους είχε νόημα πριν ακόμα γίνει μεγάλη σαν το δέντρο που φυτεύεις όταν ξέρεις πως δεν θα το δεις ποτέ σου να κάνει φύλλα. κι εμείς εδώ σ' αυτή τη γωνιά του φόρουμ, όσοι ζήσαμε εκείνες τις στιγμές μαζί, ξέρουμε πως αυτοί οι τίτλοι δεν ήτανε παρά το αποτέλεσμα μιας πίστης που έκανε τους νικητές να μη χρειάζονται χρυσά μετάλλια για να νιώσουνε σαν πρωταθλητές — είχανε ήδη όλα εκείνα τα χρόνια που προηγήθηκαν. ναι, εγώ εκείνες τις ημέρες έκανα δουλειές σκληρές στα χωράφια, γύριζα στις τρεις το πρωί κουρασμένος σα σκύλος μετά από αγώνα δεκατριών ωρών, μα μόλις άκουγα εκείνο το τραγούδι του ράδιο να λέει «αυτή είναι η ομάδα μας» — τότε η κούραση χανόταν σαν κάτι φύλλο στα χέρια ενός βιαστικού φθινοπώρου. εκείνο το τραγούδι ήτανε σα σπίρτο που ανάβει φωτιά σε σκοτεινά βράδια, κι εμείς στέκουμε ακόμα εκεί σα δέντρα γερνά γύρω-γύρω οι κορμοί τους ας και ξέρουμε πως κάποια στιγμή το δάσος αυτό θα γίνει ιστορία — όχι όπως την ξεχνάμε στα αρχεία, σα ζεί ακόμη μέσα στις φλέβες όλων εκείνων που κράτησαν σημαίες σαν αυτές τις σημερινές βίβλους της ελπίδας. 🔴💛

Τι σκάσανε εκεί πέρα με τους τίτλους σαν να τους βγάζεις απο το ψυγείο;; μιλάμε για εκείνο το βράδυ όπου πήγα νυχτιάτικα στο γήπεδο φορώντας τσάντα γυμναστική σα γέροντας στις Σκουριές γιατί είχα ξεχάσει πως πάω σε αγώνα;; μέσα στην τσάντα είχε δυο μπουκάλια τσίκουα, τρεις ελιές κι ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς αγνώστου προέλευσης! καθώς ανέβαινα τα σκαλιά σκόνταψα στον Βασίλη τον υπαρχηγό της ultrα ομάδας και του πέσανε απο τα χέρια δυο κόκκινες σημαίες σα φτερά κοτόπουλου παραγεμισμένα! εκείνος τις σήκωσε όρθιος σα να κάνουνε κύκλο πάνω του και φώναξε «αυτές είναι οι νέες ιεροτελεστίες, αλλιώς πού είναι το νόημα;;» — κι έτσι ξέραμε πως αυτή η βραδιά δε χρειαζότανε γκολ, χρειαζότανε πλάκα!! κι όταν είδα εκείνον τον γέρικο θίασο στο τέρμα να πίνει τσίπουρο απευθείας απο το μπουκάλι σα να ήτανε ουίσκι μπουρμπόν στο Αμερικανικό δυτικό ενώ τραγουδούσανε τον εθνικό σα πολεμικό ύμνο — τότε κατάλαβα πως αυτοί οι τίτλοι έχουνε γεύση σα καυτό ρόφημα που σου καίει το λαιμό από μέσα κι αφήνει άρωμα ρουμπιού στα χείλη σας χρόνια μετά!! 🍷🔴🤣🍿 γι' αυτό είμαι εδώ; ωραία, συνεχίστε…