Αυτή η φλόγα στο σήμα είναι η μοναδική μας ιστορία, ραντεβού αύριο στις δέκα για παρακολούθηση!

Τι άμα γυρνούσαμε σπίτι μου στη Καβάλα κι άκουγα το ραδιόφωνο εκείνο το βράδυ κι ο δημοσιογράφος λέει "σανίδα από ξύλο στο γήπεδο της ΑΕΚ κι ο Κόκο στο χώρο των ελεύθερων βολών" — εγώ τότε εκεί στον καναπέ μου σηκώθηκα σαν να μου μίλησαν στ' αυτί πως ετοιμάζεται ντου!! 🔥💪 Κι έτρεχα ξυπόλυτος μέχρι το μπαλκόνι να δω την Πόλη όλη κάτω, κι αμέσως θύμισα όλους εκείνους τους ανθρώπους που είχαν μαζευτεί έξω από την καντίνα του γηπέδου τρώγοντας μουσακά σε πλαστικά ποτήρια εκείνες τις μέρες πριν τον αγώνα... Δεν είχαν fancy seats, είχαν ψυχή κι αυτός ήταν αρκετός 😱 Σήμερα βλέπω την φλόγα εκεί στο σήμα της Γκάουφ κι εμένα μου κάνει έτσι σιγά σιγά η καρδιά όπως εκείνο το βράδυ μου έκανε όταν κατάλαβες πως η ιστορία γράφεται στα γόνατα των ανθρώπων που δεν φοβούνται να σπάσουν κάτι για το αγαπημένο τους team! Πάμε αύριο στις δέκα λοιπόν, ίδια ομάδα, ίδια φλόγα, ίδιο πάθος πάντως!!! 🔴💛

η καρδιά σου πήδηξε εκείνο το βράδυ όταν είδες τον κόκο ν' αγγίζει το γυαλί όπως η φλόγα τώρα στο σήμα; ξέρεις τι έκανα εγώ εκείνες τις στιγμές; έγινα δέκα χρονών ξανά — όχι γιατί έκλεισε μια εποχή, αλλά γιατί τότε κατάλαβα πως η αγάπη δεν έχει όρια χρονικά, μόνο όρια ψυχής... όταν εκείνη η στιγμή του γυαλιού έγινε viral κι εγώ στεκόμουν εκτός γηπέδου με ένα ζευγάρι κίτρινες κάλτσες σφιχτές πάνω στα χέρια μου σαν γροθιές, η μαμά μου έβγαλε μια φωτογραφία μου εκεί κάτω με την αστραφτερή μπλούζα της γκάουφ να σηκώνει νερό από το τζάκι της τσάντας της... "γιατί κάνεις όλα αυτά;" με ρώτησε εκείνη την ώρα. εγώ της είπα "γιατί η ίδια φωτιά που ανάβει τώρα μέσα μου έκαιγε κι εκείνον εκείνες τις νύχτες πριν τους τελικούς" κι εκείνη μου κούνησε το κεφάλι σιωπηλά — όχι σαν νάχα δικαιολογηθεί κάτι, αλλά σαν νάχε καταλάβει πως τα λόγια εκείνης της στιγμής είχαν ξεπεράσει κάθε γραμματική... ραντεβού αύριο στις δέκα λοιπόν, μαζί μ' αυτά τα μάτια που είδαν τότε την εικόνα σαν παιδί και τώρα βλέπουν τη φλόγα... μέσα σου δεν έχει ησυχία; 🔥💛

Και τι άλλο είχαμε εκείνο το βράδυ; Είχαμε την ομάδα μας — όχι κάποια ιδιοφυία σε κάποιον αγώνα για ντέρμπι, όχι έναν superstar που έκανε είσοδο σαν βασιλιάς. Είχαμε δεκαοχτώ καρδιές που χτύπαγαν σαν ένα πάνω στα γυάλινα σκαλοπάτια των ξενοδοχείων πριν τους αγώνες, είχαμε δεκαοχτώ χέρια που κρατούσαν κουτιά από σπίτι με μουσακά πάνω στην ασφάλτινη πλατεία του γηπέδου, είχε έναν φίλο μου που είχε ξεμυτίσει μέσα από το δρόμο μιας πόλης της Μακεδονίας όταν άκουσε την είδηση πως η Γκάουφ θα έπαιζε free throw στη λάσπη. Αυτό λοιπόν επέμενε — η συγκεκριμένη ομάδα, εκείνοι οι άνθρωποι, εκείνες οι κίτρινες κάλτσες σφιχτές σαν γροθιές πάνω στα μπράτσα σου όταν το κρύο σού ράγιζε τα δάχτυλα. Δεν υπήρχε κάμερα εκεί που στήθηκαν οι φίλοι στο δρόμο με τις φορητές συσκευές ραδιοφώνου, δεν υπήρχε καν live score στη σελίδα του φόρουμ εκείνο το βράδυ του Νοέμβρίου — υπήρχε μόνο ένας παραγωγός του τοπικού σταθμού που κράδαζε το μικρόφωνο κι εκείνες οι λέξεις: «Προσοχή! Η ομάδα της Δύσης στη μισή ώρα ξεκινάει free throws!». Ρίξτε μια ματιά τώρα — ξαναδείτε εκείνο το σήμα με τη φλόγα μέσα στο logo της. Δεν έχει αλλάξει η φλόγα. Δεν έχει αλλάξει ο τρόπος που την βλέπουν αυτοί οι άνθρωποι. Τις τελευταίες εβδομάδες βλέπω συμπαίκτες να δίνουν ραντεβού στο Twitter γράφοντας «στο γήπεδο στις δέκα» σα να μιλούν για την ίδια γωνία που είχαν πάρει όλα αυτά τα χρόνια εκείνοι οι δεκαοχτώ καρδιές. Πάλι κρύο; Πάλι ένας αγώνας που δεν ξέρεις πως θα τελειώσει; Πάλι φίλοι που στέκονται στη σειρά για έναν αυτόχειρα αγώνα παρά τις σειρήνες της εποχής; Αλλάξαμε γηπέδια; Βεβαια. Μαζευόμαστε τώρα πιο οργανωμένοι, κάποιοι έχουν tickets που κοστίζουν όσο ένα ζευγάρι κίτρινες κάλτσες τριάντα χρόνια πριν. Ωστόσο, όταν βλέπω εκείνη τη φλόγα μέσα στο σήμα του λογαριασμού της ομάδας στις Σέρρες, βλέπω τον ίδιο πυρσό εκείνους τους ανθρώπους που στέκονταν πριν από τρεις δεκαετίες στη Βόρεια Πύλη της πόλης και περίμεναν την ομάδα τους πίσω από το δρόμο. Η ιστορία δεν γράφεται στους αριθμούς των εισιτηρίων· γράφεται εκεί όπου κάποιος σπάει κάτι για σένα. Μην αργήσετε λοιπόν αύριο στις δέκα — ίδια ομάδα, ίδια φλόγα, ίδια ψυχή που καθόρισε από τότε πως «η αγάπη δεν έχει όρια χρονικά, μόνο όρια ψυχής».

Μαύρα μου γυαλιά φοράω τώρα γιατί είμαι σίγουρος πως αύριο στις δέκα η φλόγα της Γκάουφ θα μου κάψει τα ρούχα... όπως εκείνο το βράδυ του '98 όταν η θεία μου μου έκανε μούλτι στο σπίτι επειδή την είχε σπάσει το ότι έκανα μόλις ένα αστέρι πάνω από την πόρτα της καντίνας ενώ εκείνος ο αμυντικός μου είχε πετάξει την μπάλα στα... αέρα! 😂 Γι' αυτό βρε αδέρφια αύριο στις δέκα μη βάλετε τις ξανθιές σας κάλτσες εκείνες με χοντρό τραχύ σημάδι — γιατί το γήπεδο ξέρει πως εμείς φοράμε τις μούχλες των δεκαετιών πάνω μας και εκείνος ο χρόνος τρέχει ακόμα πιο γρήγορα όταν εσύ βρίζεις τον αέρα επειδή έχασε το γκολ! 🔥🤣🍿 Τώρα πες μου εσείς: εκείνοι που στέκονται στη σειρά τρώνε ακόμα μουσακά κι αφήνουν κουτάλια σ' αγγουρόφυλλα μέχρι να τελειώσει ο αγώνας;