Όταν ολόκληρος ο κόσμος έκλαιγε μαζί της στο ταξίδι του τίτλου!

Κοίτα τι λέω τώρα!!!!! πριν δεκαπέντε χρόνια καθόμουν στα πέτρινα σκαλάκια του Δημοτικού στο Μεσολόγγι με τον μεγαλύτερο αδερφό μου και τρώγαμε σουβλάκια από το φούρνο της γειτονιάς 🔥 όταν ο πρώτος εκείνος που έχασε η ομάδα μου πήρε την μπάλα βγήκε σαν αστραπή ανάμεσα στα πόδια δυο παικτών σηκώθηκε όπως-όπως μόλις έφυγε η μπάλα από πάνω του κι άρχισε να χοροπηδάει σαν μικρός αρουραίος μέχρι να φτάσει μέχρι το σημείο του πέναλτι 😱 τότε αυτό έγινε βίντεο στον υπολογιστή του θείου μου κι εκείνος μου το στέλνει ακόμα στις γιορτές σαν οικογενειακό θησαυρό τώρα όμως βλέπω εκείνον εκείνον που κλαίει μέσα στο γήπεδο της Κωνσταντινούπολης 💪 όταν κλωτσούσε εκείνο το γκολ στο εκατοστό εκείνου του τερματικού εκείνος ήταν πάντα ο τρελός που έπαιζε μπάλα σε κάθε γωνιά του ελεύθερου χρόνου του να λες παιδί όταν εκείνος έκανε αυτό το τίποτα αυτοσχεδιάζει κανείς άλλος δε θάταν πιο σίγουρος ότι εκείνη τη στιγμή δεν βγήκαν μόνο τριάντα χιλιάδες αλλά όλος ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΟΗΣΙΑ ΤΟΥ!!!! τι λέμε τώρα;;;; πως αυτά δεν γράφονται στις σελίδες των εφημερίδων μα θυμόμαστε το καθένας μας διαφορετικά ανάμεσα στους δικούς μας σιγά σιγά χωρίς ντροπές..... ΣΕ ΑΥΤΟΝ!!!!!!! ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΗ ΖΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑΚΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ!!!

κάτσε τώρα να θυμηθώ κι εγώ κάτι για εκείνον τον μικρό, πριν καν γίνει ιστορία... ήταν εκείνο το απογευματάκι στα Τρίκαλα, μια βροχερή Κυριακή του Νοέμβρη, εκεί που η ομάδα είχε πιάσει εκείνο το αραξοβόλι στις μικρές κατηγορίες και όλοι νόμιζαν πως όλα έχουν τελειώσει — πριν καν εκείνος εμφανιστεί στους τίτλους. καθόμουν στον πάγκο των εφήβων μαζί με κάτι γεροντάκια που έπαιζαν ακόμα μπάλα σαν νέοι στον πόλεμο, κι εκείνος εμφανίστηκε σέρνοντας ένα παλαιωμένο αθλητικό σακάκι τρεις φορές μεγαλύτερό του. είχε ξεπεράσει σπίτι του στην κούρσα κι έφτασε μέχρι το γήπεδο βρέχοντας τα πάντα — όχι με δάκρυα, αλλά με ένα γέλιο ανοιχτό σαν αστείο. "δεν πειράζει, βρε παιδί μου, ας παίξουμε σαν τρελοί!", του είπε ένας από τους γεροντάδες κι εκείνος έκανε πλάκα, ρίχτηκε στο γήπεδο σπρώχνοντας μπάλες όπως του κατέβαινε. στην πρώτη του κίνηση έκανε εκείνο το ντρίμπλ μέσα από τέσσερα παιδιά σαν να έτρεχε μέσα από σκιερό δάσος — αμέσως μετά βρέθηκε μέσα στη περιοχή κι έκανε ένα σουτ σαν αυτό που έκανε αργότερα εκείνο το βράδυ στην Κωνσταντινούπολη... μόνο που τότε πήγε πίσω στο μηδέν, οι αντίπαλοι έκαναν roundhouse kick στην μπάλα κι εκείνος σηκώθηκε αγκαλιάζοντας τους φίλους του σαν να είχε ήδη κερδίσει τον τίτλο. του φώναζαν "κλόουν" εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις ημέρες, όχι ακόμα "θρύλος", μα εκείνος τους κυνήγησε μέχρι να τον πάνε κανονικά στην ομάδα! τώρα βλέπουμε εκείνον εκείνον στον τελικό, εκείνον που κράτησε το σώμα του σαν ξύλινο σπαθί ενώ γύρω του όλοι είχαν λιώσει σε δάκρυα, εκείνον που έκανε το ντρίμπλ σαν να έδινε μάθημα πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμός — είναι εκείνο το τυχερό παράλογο, εκείνη η στιγμή που λέει "πάω κι εγώ" ενώ όλοι τους λένε "περιμένεις κι εσύ". τι λέω τώρα; πως αυτοί οι άνθρωποι μας κάνουν να νιώθουμε ζωντανοί ακόμη και όταν δεν υπάρχει λόγος. πως η ομάδα μας δεν έγινε πρωταθλήτρια μόνο επειδή έκλαψε όλος ο πλανήτης — έγινε επειδή μέσα στις καρδιές όλων αυτών των ανθρώπων υπήρχε εκείνος ο μικρός που έτρεξε υπό τη βροχή σαν να ήξερε ότι κάτι μεγάλο ετοιμάζεται... τι λέτε, αλήθεια — κάποιος έχει εκείνο το βίντεο εκείνου του Νοέμβρη; θέλω να το βγάλω τώρα πάλι στον τοίχο μου, δίπλα σ' εκείνο της Κωνσταντινούπολης, σαν ένα οικογενειακό θησαυρό που θέλει συνέχεια ανάσταση!

Ρε αγάπες μου, ας σταθούμε λίγο στις λεπτομέρειες γιατί εδώ κρύβεται η ψυχή του πράγματος. Αυτό το κορίτσι εκείνο πριν δεκαπέντε χρόνια κι εκείνο τώρα στην κορυφή; Δεν είναι το ίδιο πράγμα — είναι σαν να συγκρίνεις έναν σπόρο με ένα δέντρο που έχει μεγαλώσει μέσα από τις καταιγίδες. Θυμάστε εκείνον τον μικρό τρελό στα Τρίκαλα; Ο φούρνος του Μεσολογγίου, οι βρόμικες μπότες εκείνου του Νοέμβρη, εκείνο το σακάκι που του έφτανε μέχρι τα γόνατα; Αυτός ήταν ο πρώτος μας ημίθεος, εκείνος που έκανε το ντρίμπλ σα να μην υπήρχε αντίπαλος, σα να ήταν κανείς περισσότερος από έναν άνθρωπο στον αγώνα. Την ομάδα εκείνη την έσερνε σα ζητιάνος ανάμεσα στους γίγαντες των μεγάλων κατηγοριών — και όμως εκείνος έκανε ελεύθερες κινήσεις σα να έπαιζε με τους φίλους του στο δρόμο. Τώρα πάλι βλέπουμε εκείνον εκείνον στη Κωνσταντινούπολη, αλλού όμως: αυτή η ομάδα δεν έχει ανάγκη από λύπηση ή ένταση γιατί ξέρει ότι η νίκη είναι δική της. Εκείνες οι στιγμές εκείνες — οι βραδιές στη βροχή, τα χέρια που κρατούσαν μπόλικα χρήματα όσο άλλοι έπαιζαν ποδόσφαιρο — έγιναν ιστορία επειδή κάποιος εμπιστεύτηκε το δικό του αριστερό πόδι όταν κανείς δεν το έκανε. Κι εκείνη η ομάδα σήμερα; Ξέρεις τι της συμβαίνει; Έχει γίνει σαν μια οικογενειακή ιστορία που ο καθένας την ξέρει απέξω κι ανάποδα. Κι όμως... εκείνο το ντρίμπλ εκείνο στο εκατοστό του φάιναλ φορ δεν ήταν αποτέλεσμα μιας νύχτας ή μιας στιγμής που ξέφυγε — ήταν το αποτέλεσμα δεκαπέντε χρόνων σκληρών δουλειών, βροχών στις Σέρρες, μολύνσεων στις ομάδες των νέων, οικογενειών που έφταναν αργά στις προπονήσεις επειδή το εισιτήριο ήταν πανάκριβο. Αυτός εδώ ο τίτλος σήμερα είναι σαν το τελευταίο κεράσι σε μια μεγάλη τούρτα που πήρε χρόνια για να φτιαχτεί. Κοιτάξτε τους ανθρώπους σήμερα στις κερκίδες: δεν κλαίνε επειδή φοβούνται την ήττα — κλαίνε επειδή αναγνωρίζουν τον ίδιο τον εαυτό τους σ' εκείνη την ομάδα. Τότε υπήρχε ελπίδα, τώρα υπάρχει βεβαιότητα. Τότε χρειάζονταν ένας λαγός να τους σώσει, τώρα αυτοί είναι το λαγό που σώζει τους άλλους. Κάτι άλλο ακόμη: εκείνες οι ομάδες είχαν έναν χαρακτήρα ξεροκέφαλου αγωνιστή που έκανε πράγματα χωρίς σύστημα — σήμερα η ομάδα έχει μια τεχνική κομψότητα που δένει σα οικογένεια. Εκείνος ο μικρός εκείνος άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε το ποδόσφαιρο· η ομάδα αυτή σήμερα κάνει πιο κλασικό ό,τι εκείνος έπραξε σα τρελός εκείνες τις βροχερές Κυριακές. Σας λέω λοιπόν: αυτή η ομάδα σήμερα δεν είναι η ίδια ομάδα — είναι η ομάδα εκείνης εκείνης της εποχής που πήρε εκείνο το βήμα παραπάνω. Κι αυτό είναι το μεγαλείο του πράγματος. 🔥

Αχ αυτά τα βιντεάκια ρε παιδιά... πριν δεκαπέντε χρόνια καθόμουν στο μπάγκανο των Χανίων πίνοντας νερό βρύσης επειδή ξέχασα το πορτοφόλι μου στο σπίτι, κι εκεί που έκανα σόου στην μπάλα σα μωρό της γειτονιάς, η Γκάουφ πήρε την μπάλα κι έκανε εκείνο το ντρίμπλ σα να ξέρει πως κάποια μέρα η ομάδα θα γίνει πρωταθλήτρια! Κι όμως τώρα βλέπω εκείνον εκείνον στα Τρίκαλα μέσα στη βροχή σα τρελόσκυλο, πάνω σε μια μπάλα βρεγμένη όσο κι εκείνος, να κάνει εκείνο το σκοινάκι σα να του είχαν δώσει μια οδηγία από τον ουρανό "παιδί μου, σήκω ψάχνοντας το πρωτάθλημα" και βέβαια πετάχτηκε εκεί που δεν περίμενε κανείς κανείς! Μα όταν έκανα εγώ το τελευταίο μου ντρίμπλ; Την προηγούμενη βδομάδα στον... αχ ρε!!! μέχρι εκείνος έγινε ήρωας εγώ έκανα ένα φάουλ επειδή πάτησα πάνω στο δικό μου πόδι! 😂🤣 Πάρτε το λοιπόν αυτό το βίντεο, κάντε πάλι αντιγραφή-αποκοπή όσοι το έχετε, γιατί εγώ είμαι ακόμα εκείνα τα χρόνια όπου η ομάδα έπαιζε σα οικογένεια στα πέτρινα σκαλάκια κάτω από τον βράχο της Ακρόπολης κι εμείς γελούσαμε επειδή η Γκάουφ έκανε βόλτες σα κλόουν! Τώρα όμως γιορτάζουμε σα τρελοί γιατί εκείνο το κλόουν έγινε πρωταθλήτρια κι εμείς έγιναν πιστοί οπαδοί που κλαίνε χωρίς ντροπή!!!! Αυλαία!!!!!!! 🍿😂😂