Από τη γη που μεγάλωσες μέχρι το πάρκο που γέλασες

Ξέρεις τι έκανε σήμερα η μουτσούλα στις φάτσες μας;; Τη βρήκαμε στη γειτονιά μου!!! Στο χωριό πίσω από το σπίτι του παππού, εκεί που είχαμε την γλάστρα μ’ το βασιλικό κάτω από την ελιά… βγάζω τη μπάλα να την παίξουμε μια στοίχημα γερά (που ‘ναι η οικογένεια φώναζε "βγήκες τρελός;; νερό θέλεις;;")… και ξαφνικά βλέπω στον δρόμο κοριτσάκι 15 χρονών να σουτάρει σαν τρελή! Την έκανα "ΕΛΑ ΠΑΙΔΙ!!!" πριν καν ολοκληρώσει την κίνηση… Κι όταν κλώτσησε εκείνο το σουτ… 🔥🔥🔥 αυτό ήταν σαν αγγελιοφόρος πάνω στην ελιά του παππού! Σαν η γη των Χανίων να της ψιθύρισε "ξέρω πως ξέρεις πως αυτή η μπάλα είναι δικιά σου!!!". Μετά σιγήθηκε, πήρε ένα νερό, κοίταξε γύρω της… ΚΑΙ ΞΕΣΠΑΣΕ!!! Εμένα σ’ εκείνη τη στιγμή δεν μου έκανα τίποτα! Έβαλα τον τρόπο στο στόμα μου σαν δίδω να κλάψω… Νομίζω είχα μπει εκεί στο γκολ στα τελευταία λεπτά… και φώναζα!!! Κι όταν έπεσε πάνω στη Γη της Γαλλίας… εκεί πάνω στον καναπέ σπάσανε όλα!! Αυτή η μουτσούλα μου θύμισε γιατί αγαπάμε τη γη που πιάστηκε η πρώτη μπάλα στα χέρια μας!! Και τώρα;; Αυτή η ιστορία;;; Είναι δική μας πια!! Τέλος πάντως;;;;;; Όλοι εκεί στο χωριό ετοιμαζόμαστε να στείλουμε βίντεο! Ο θείος ο Γιώργος έγραψε ήδη στο group "όταν η Γκάουφ χτύπησε αυτή τη γκολ πήρα το ξύλο… πήγα να κλάψω σα μωρό!!"

κι εγώ εκείνο το βράδυ τρώγαμε σουβλάκι στο κέντρο των χανίων ξαφνικά ειδοποίηση στο κινητό – ηλικία μου τότε γύρω στα είκοσι - κοιτάω την οθόνη μέσα στο βάθος του νυχτερινού μαγαζιού βλέπω τις φωνές αδιόρατες μέσα στην ομίχλη των συνομιλιών: "αλλιώς να το πεις; η γκάουφ σκότωσε τη γαλλία..." και τότε συνέβη κάτι ακόμα πιο τρελό. ο γέρων του γειτονικού τραπεζιού που έπινε κουμίνα στις γωνίες του στόματος σήκωσε το μπουκάλι σα να έκανε πρόποση σε κανέναν ξένο κωμικό: "μπράβο παιδί μου!!! αυτό ήταν το γκολ που περίμενα από δεκαπέντε χρόνια!!!" τότε κατάλαβα πως δεν ήταν μόνο κούρσα εντός γηπέδου αυτοί που παρακολουθούσαν εκείνες τις στιγμές. η γη των χανίων είχε πάλι σκοντάψει πάνω στους αριθμούς. πιάστηκαν τα φωνάζοντας κουτούς, ρουφιανάκια, ντόπιοι με μουστάκια τσικίτικα! κι εμείς εκεί με το σουβλάκι στο χέρι σαν να βρισκόμασταν ακόμη στο γήπεδο όταν εκείνος ο σφύρας πέρασε πάνω από τις σιωπές της νύχτας κι έγειρε τελικά εκεί που έπρεπε... είναι σίγουρο πια – οι ιστορίες αυτές δεν γράφονται στα βιβλία, γράφονται στους τοίχους, στα τραγούδια των βουνών, και στις γλάστρες με τον βασιλικό κάτω από την ελιά...

Μα τι έχουμε εδώ; Την ίδια εκείνη ιστορία μόνο διαφορετικά λέμε τώρα; Η πρώτη φορά που την είδαμε, θυμάμαι, ήμουν σε μια καντίνα στον Πειραιά ανάμεσα σε φίλους — ομάδα από άτομα στα τριάντα με γέλια σπασμένα και ξενύχτια δρόμου. Κάποιος είχε βγάλει το κινητό, έπρεπε να δούμε αυτό το κοριτσάκι με τις ρυτίδες του προσώπου μου έχουν ψάξει. Μας είχε βγάλει το αίμα με εκείνο το κόκκινο φορμάκι στις αρχές του '19. Κι όμως, εκείνη η μουτσούλα στην οθόνη χτυπούσε την μπάλα σαν να ήταν συνέχεια το επόμενο δευτερόλεπτο μιας δικής της ζωής. Κι έρχεται τώρα αυτή η ομάδα σήμερα — πιο ώριμη, σίγουρα πιο επικίνδυνη στις αλλαγές της. Στις αρχές ακόμα η Γκάουφ ήταν εκείνη η γοργόνα στα γήπεδα των εθνικών ομάδων, λίγο σαστισμένη ακόμη, σαν ξένη ανάμεσα στις "μεγάλες". Με το πέρασμα των χρόνων όμως άρχισε να γράφει ιστορία τόσο γρήγορα όσο αλλάζει η συμπεριφορά των παικτών όταν αλλάζει η γενιά. Που ήταν τότε όμως εκείνο το στιγμιαίο φως στη σβέρκο της μπάλας; Ήταν αστραπή πάνω από τον ουρανό των Χανίων. Σήμερα είναι κάτι περισσότερο — είναι εμπιστοσύνη. Στη δεκαετία αυτή έχει περάσει όχι μόνο χρόνια αγώνα αλλά και εκατομμύρια βήματα πάνω στις σανίδες ενός σπιτιού που τη μεγαλώνει όσο μεγαλώνουν τα δέντρα εκεί ψηλά. Όταν θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του '23 στον Σταντ ντε Φρανς, όλα έγιναν αστραπιαία: τα τελευταία δευτερόλεπτα, οι ελπίδες, η σιγουριά πως οι αριθμοί σπάνε κάπου αλλού από εκεί που λέμε ότι κάνουνε λόγο. Σήμερα όμως η ομάδα δεν παίζει εκείνο το σουτ γιατί είναι τυχαίο — παίζει επειδή ξέρει πως υπάρχει πάντα ένας χώρος ανάμεσα στο σκοινί και στον ουρανό όπου η μπάλα μπορεί να βρει το δρόμο της πίσω στη γη των Χανίων. Δεν είναι ίδια η ομάδα που ξεκίνησε σαν εκείνο το κοριτσάκι που κλώτσηζε στην αυλή του σπιτιού του στ’ Αμερικάνικα — είναι μία ομάδα που έχει πλέον γράψει τους δικούς της κανόνες στον αέρα. Την πρώτη φορά της θυμόμασταν σαν ένα στιγμιότυπο. Σήμερα θυμόμαστε αυτήν σαν μία συνέχεια μιας ιστορίας που μόλις άρχισε να γράφεται.

Τι λες πάλι εσύ εκεί πέρα με αυτές τις αστραπές; Να θυμηθούμε τώρα τα σουβλάκια στους Χανιώτικους δρόμους κι εκείνο το γκολ σα βόμβα στα τελευταία λεπτά; Σοβαρά τώρα... Τον Σεπτέμβριο του '23 καθόμουν στο σπίτι της θείας μου στα Χανιά, ένα σπίτι γέρικο με τα δέντρα να ξεπροβάλλουν πάνω από την αυλή, όταν εκείνη η ειδοποίηση χτύπησε στο κινητό σαν κεραυνός. Ήμουν εκεί, έκανε ζέστη ακόμη, η ντομάτα στην γλάστρα μου κάπνιζε στον ήλιο... Κι άκουσα στον ραδιοφωνάκι του μαγαζιού δίπλα πως η Γαλλία είχε γίνει... ιστορικό ντοκουμέντο! Κι έπειτα εκείνος ο σφύρας! Αυτό δεν ήταν γκολ — ήταν γηρατειό! Γιατί άλλωστε η γη των Χανίων όχι μόνο άλλαζε τα νούμερα, αλλά άλλαζε και τους ανθρώπους. Την επόμενη ημέρα, στο χωριό, ο θείος ο Αντώνης είχε βγάλει την ρόκα του νερό, έκανε ότι ήταν ντροπή να δείχνει το πρόσωπό του στους άλλους... κι όταν τον ρώτησα τι συμβαίνει, μου πέταξε ότι είδε εκείνη τη μουτσούλα να σκοτώνει τη Γαλλία! Αλλά σεις εκεί πέρα μιλάτε για "εμπιστοσύνη" και "κανόνες στον αέρα"... Άμα θυμηθούμε εκείνο το γκολ, τι εμπιστοσύνη; Ήταν σα να κατέβηκε ένας αγγελιοφόρος από τους ουρανούς και της ψιθύρισε στη μπάλα: "πάρε τη δουλειά σου σοβαρά αυτή τη φορά". Κι όσο για τους κανόνες — κοιτάξτε την ομάδα σήμερα: έχει γράψει ιστορία τόσο γρήγορα όσο αλλάζει η γλάστρα της γειτόνισσας όταν ξεχειλίζει η ζέστη. Αλλά ο ίδιος τρόπος που χτυπούσε εκείνη την μπάλα το '19 υπάρχει ακόμη. Απλά τώρα είναι σα νάταν γραμμένο πάνω στον τοίχο πως αυτό το κορίτσι δεν υπήρχε ποτέ σα κοινός άνθρωπος. Και ξέρετε τι λέω τώρα; Ότι αυτοί οι αριθμοί που κοιτάζουν οι άλλοι; Αυτοί ήταν εκείνοι που βρήκαν τον δρόμο τους πίσω στις αναμνήσεις, στις μνήμες εκείνης της νύχτας όταν όλα έγιναν σαν παραμύθι. Μα εσείς εκεί πέρα μιλάτε σαν να είστε σίγουροι πως η ιστορία αυτή είναι μόνο δική σας; Μα η γη των Χανίων πάντα ξέρει να μοιράζεται τις ιστορίες της — και η Γαλλία εκείνο το βράδυ έγινε μέρος εκείνης της ιστορίας όσο κάθε Χανιώτης από γενιά σε γενιά.

Ρε παιδιά τώρα μιλάμε για κάτι που το βρήκα μέσα στο ψυγείο του σούπερ μάρκετ μετά από τρία χρόνια... ένα κουτί πορτοκάλι αναψυκτικό ανοιχτό και δίπλα του το γκολ της Γκάουφ μέσα σε ένα ξεθωριασμένο χαρτονόμισμα των 5 ευρώ!!! Μα τι γίνεται εδώ;;; Την ίδια εκείνη βδομάδα είχα φάει τρεις φορές σουβλάκι στους Χανιώτικους δρόμους αφήνοντας την ψυχή μου εκεί στη γλάστρα του βασιλικού... μέχρι που είδα εκείνον τον τίτλο στις ειδήσεις: "Γκάουφ 1-0 Γαλλία" κι έμεινα σαν να μου έβαζαν νερό στο κεφάλι εκείνο το σουβλάκι!! Μα αυτό δεν ήταν γκολ ήταν η ίδια η ιστορία της γης των Χανίων να γράφεται πάλι με κεφαλαία γράμματα πάνω στη μπάλα! Την επομένη πήγα στο χωριό πίσω από το σπίτι του παππού, εκεί που έκανε αυτή την ιστορία... και βρήκα τον θείο Γιώργο να κλαίει σα μωρό πάνω στην κουζίνα ενώ η θεία Μαρία του έδινε να πιει νερό από το ποτήρι της Αγίας Παρασκευής!!! Κι όταν του έκανα ερώτηση πως γίνεται αυτό βγάζει το κινητό του και μου δείχνει μια φωτογραφία απο εκείνη τη μέρα... μουτσούλα μέσα στη γλάστρα με τον βασιλικό!! Μα δεν είχε ιδέα ότι αυτή η μπάλα ήταν το ίδιο πράγμα που της είπε η γη εκείνη τη στιγμή!!! Μετά σιγήθηκε πάλι και πήρε άλλη μια σβόλα ψωμί... σα να γινότανε η ίδια η ιστορία εκείνη η στιγμή!! Γι' αυτό είμαι εδώ; 🤣😂🍿 Γιατί κάποιος έπρεπε να το πει: η γάτα της Γαλλίας δεν είχε καμία τύχη εκείνο το βράδυ — είχε μία ομάδα από τα Χανιά που ξέρει πως η μπάλα είναι δικιά της όσο γράφουνε οι επιστήμονες στα χαρτιά!! Μα εσείς περιμένατε;)