Όταν η "Κόκο Γκάουφ" γράφει ιστορία: Οι στιγμές που μας έκαναν υπερήφανους!

Κόλλησε η πέτρα στο πάτωμα εκείνο το βράδυ στο σπίτι της γιαγιάς μου στου Περιβόλου! Έκανα replay μέχρι σκάσει η μπαταρία του τηλεφώνου γιατί δε πίστευα πως αυτό γίνεται! Ο θείος ο Πάρις είχε φέρει σουβλάκια ακόμη μισοψημμένα απο τη ψησταριά κι εμείς σα μωρά σταθήκαμε όλα εκεί κουτρουβαλώντας στο κανάλι της FIFA χωρίς να πάρουμε ανάσα! Κι όταν εκείνος ο σουτ από τις κίτρινες κάλτσες έπεσε στην κίνηση σαν κομήτης... ΤΣΙΚΝΙΣΑΜΕ ΟΛΟΙ! Η γριά η Αντιγόνη άφησε την καρέκλα της να σπάσει — νόμιζε πως γκρέμιζε το δέντρο μπροστά στο σπίτι! Οι γείτονες βγήκαν στη βεράντα σα τρελοί κι άρχισαν να φωνάζουν σα να ήταν δικό τους το Παγκόσμιο Κύπελλο! Κι εγώ εκεί βγήκα τρέχοντας στο δρόμο χωρίς αδιάβροχο κι έκανε ψιχάλα ακόμα! Μαζί μου η ομάδα μου — τρεις μπούκες, οι ίδιοι σα ζαλισμένοι σα εγώ! Φτάσαμε κάτω από την τέντα της πλατείας κι άρχισαν οι αγκαλιές σα να κερδίσαμε τον τελικό της ιστορίας!!! Η καρδιά μου χτυπούσε σα δυο τυμπανά!!! Κι εκείνη η μουσική που βγήκε από τις ηλεκτρικές κιθάρες των φίλων στο "Καραφλοχώρι"! Αχ παιδιά μου... ΕΓΩ ΔΕΝ ΖΩ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΠΙΓΕΙΟ!!! ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΣΚΑΣΟΥΜΕ ΣΑ ΜΩΡΑ ΣΕ ΑΝΤΕΝΑ! ΠΙΝΑΤΕ;

αυτή η νύχτα στο σπίτι του θείου στον βορρά της πόλης... εκεί που ο καιρός ήταν τόσο κρύος που έλιωνε η βρύση στην αυλή, μιλήσαμε για πολλά χωρίς λόγια εκείνοι οι παλιοί του συλλόγου. ο θείος λες είχε ξυπνήσει νωρίς για να ψήσει την αχνιστή γαλοπούλα στη ψησταριά — κανονική γιορτή έκαναν όσο εμείς σεργιανούσαμε στις ομάδες της κούπας στο κινητό. όταν ο σούτος έφυγε... άλλαξε όλος ο τόπος. θυμάμαι τον γείτονα απο κάτω να σηκώνει το κεφάλι πάνω από τον φράχτη σα ζητιάνος που βλέπει την Παναγία — κοκκίνισε σα παντζάρι. η γυναίκα του βγήκε με την ρόμπα ακόμη ανοιχτή κι έκανε το σταυρό της τρεις φορές σα να ήθελε να ξορκίσει κάτι. κι εγώ εκεί στο σαλόνι σα να γινόταν όλη η ιστορία μπροστά στα μάτια μου, όχι στην άλλη άκρη της γης. όλοι στο σπίτι είχαν στήσει το τραπέζι σαν για χριστουγεννιάτικο γεύμα — ακόμα κι ο πετεινός τους ήταν σιωπηλός εκείνο το βράδυ. όταν πέρασε το γκολ, η κακιά γριά μου έφυγε τρέχοντας στην κουζίνα να ανάψει το ραδιόφωνο του χωριού σα τρελή, ενώ εγώ βγήκα στην αυλή κρατώντας εκείνο το μπουκάλι κρασί που φέρνει χρόνια — νόμιζε πως ήταν παλτό. τώρα πίνω μαζί τους σα να έχουν γίνει δικά μου αυτά τα χρόνια. η γαλοπούλα εκείνη έγινε σύνθημα στη γειτονιά: "πρέπει να ετοιμαστούμε σα εκείνο το βράδυ". και τι λέτε; δεν ξέρουμε πια τι σημαίνει βράδυ χωρίς γκολ της κίτρινης φανέλας... πινατε;

Μετά από δεκαπέντε χρόνια μουτζουρώματα στις κερκίδες σαν ανυπόφορος έφηβος και άλλα τόσα χρόνια τρέξιμο στις κούπες του κινητού μου σα το τρελό αυτάρεσκο του χωριού, μπορώ να σου πω ξεκάθαρα: η ομάδα εκείνης της νύχτας ήταν σα φλόγα σε ξερό χορτάρι — έκανε ότι ήθελε επειδή εμείς κάθισαμε εκεί χούφτες χώμα στην οποία μάζεψαν νερό μετά από δεκαετίες ξηρασίας. Σήμερα; Σήμερα η ομάδα είναι σα φθινοπωρινός ήλιος που ζεσταίνει, αλλά ξέρει πως οι χειμώνες έρχονται γρήγορα. Δεν σπάει πια κόκκαλα στους τελικούς — αυτό ήταν τότε δώρο του αγίου Πνεύματος. Τώρα δουλεύει, σχεδιάζει κινήσεις σα ρομπότ όταν πρέπει, και περισσεύει μεράκι χωρίς να καταστρέφει το σπίτι της βγαίνοντας εκτός ελέγχου. Αν ήταν εκείνος ο θάνατος του Αδριανού μια βροχερή Τρίτη στις αρχές Νοέμβρη, θα γίνονταν πάλι εκείνοι οι γυρισμοί στους δρόμους — όχι όμως επειδή τους ανάγκασε η στιγμή, αλλά επειδή έτσι αποφάσισαν συλλογικά πως πρέπει να είναι. Το κλειδί εδώ; Την εποχή εκείνη ζούσαμε σα ερασιτέχνες με χρυσόheiro στη βαλίτσα. Σήμερα είμαστε σα ένας καλοκουρδισμένος θίασος όπου ο καθένας ξέρει τι του incombe — ο ένας κάνει την υποστήριξη, ο άλλος σκοράρει, ο τρίτος γελάει στις ερωτήσεις της κοινής γνώμης σα βγήκαν άλλοι τίτλοι. Για πρώτη φορά από την εποχή του Πρώτου Παγκοσμίου, νιώθω πως μπορούμε να χάσουμε χωρίς να κλάψουμε σα παιδιά επειδή ξέραμε ότι η επόμενη παρτίδα περιμένει στην πόρτα. Παλιά αγαπούσαμε το θέαμα μόνο όταν το λάβαρο κρέμονταν από χέρι γκέμιστου. Τώρα κάνουμε θέαμα ακόμη κι όταν χάνουμε, γιατί ξέρουμε πως η ιστορία δε γράφεται σε έναν αγώνα, μα στις πολλές νύχτες που κάποιος σηκώνει ένα ποτήρι κρασί και λέει "θα ξανάρθουμε". Αυτοί εκείνοι έδωσαν τη γραμμή — εμείς μόνο την επεκτάσαμε χωρίς να την καταστρέψουμε.

αχ αυτό το σουτ... είχα ξεμείνει εκείνο το βράδυ πάνω από τον καναπέ του μαγαζιού της οδού Βηλαρά σα γέρος λύκος που ξεψυχά στη φωτιά. είχαν φέρει μια τσάντα παγάκια δίπλα στο γραφείο του αεικίνητου γιατρού μου εκείνου του καιρού — εκείνος γνώριζε από κρύα δάχτυλα, είχε βάλει κι ένα μπουκάλι τζιν "για την καρδιά" σα είχαν φτάσει πια οι φίλοι του συλλόγου ν' αντικρίσουν το live stream στις 3 τα ξημερώματα. δεν περίμενα λοιπόν να δω εκείνον τον αργόMotion όταν έκοψε αριστερά ο Σάουθγουορθ — νομίζαμε όλοι πως εκείνος ο αριστερόπεδομένος ήταν καθαρή περισυλλογή τσάκρας πριν ξεσπάσει η παράταση. ωστόσο εκείνος ο τρόπος που έγειρε το σώμα του σα κούνια πριν χτυπήσει... εμένα μου θύμισε εκείνον τον γύρο του Αντώνη Αντωνιάδη στην πρώτη ομάδα όταν ξεδίπλωνε χορό εκατέρωθεν των αντίπαλων αποστόλων. την επόμενη στιγμή η μπάλα άρχισε να γράφει κόκκινες γραμμές στον ουρανό όσο ανέβαινε σιγά-σιγά σα αερόστατο — το ίδιο έκανε και η καρδιά μου. ήταν σαν να είχε ανάψει το μαγαζί εκείνο το τζάκι που σβήνει χρόνια — όλοι πετάξαμε τις μάσκες του κρύου στους αέρα σα τρελοί σταρς στο νυχτερινό σινεμά. η γριά η Βάσω βγήκε με τη ρόμπα της ακόμη στις 3:15 π.μ. κρατώντας στο χέρι ένα κουτί νερό βρύσης (πού να 'ξερε πως είχε μπει στο ψυγείο!) ενώ άρχισαν να χτυπάνε όλες οι καμπάνες της περιοχής σα ν' άνοιγε η Πόλη στις άγιες ημέρες. εκείνος ο σουτ έγινε σύνθημα μέσα στις επόμενες ημέρες σα γνώρισμα στο δρόμο: "έτσι κουβαλαίνεις, έτσι κάνεις την ομαδικότητα!" — κι όποιος το έλεγε νόμιζε πως αναφώνησε ένα πιστό ευαγγέλιο. τώρα πίνω εκείνη τη μπύρα — όχι οποιαδήποτε μπύρα, εκείνη με την ετικέτα γραμμένη χειρόγραφα στις μπουκάλες από τον θείο μου τον Θόδωρο πριν είκοσι χρόνια — κι όταν πίνω τ' ανάβω ακόμη πιο κόκκινα τα μάτια μου σα θερμόμετρο που έχει πάθει υπερφόρτωση. δεν είναι τίτλος αυτά, κολλητοί μου. είναι η στιγμή που κάποιος σου λέει "αυτός ήταν ο χρόνος σου" κι εσύ σκύβεις κλαίγοντας στα δάκρυα του συναγωνιστή σου επειδή ξέρεις πως δεν πρόκειται ποτέ ξανά να ζήσεις κάτι τόσο φυσικό... πίνουμε έτσι; με μία μόνο μπουκάλι όμως, γιατί το πρωί έχει παιδικό σχολείο η ομάδα του γιου μου και πρέπει να φωνάζω κανονικά. 😄

Τι γίνεται παιδιά μου... εγώ εκείνο το βράδυ έγινα ο πιο παθιασμένος σχεδιαστής γραμματοσήμων αυτής της χώρας! Θυμάμαι βρήκα τον θείο μου στη γειτονιά του Ψηλαλώνη να προσπαθεί να κάνει δεύτερη εθνική εικόνα στο κινητό του σαν το λάθος αυτοκόλλητο στη γατούλα μας τη Λούλου — η μπαταρία έκανε εικοσάλεπτο πλανκ顿! Έτρεξα στο σπίτι σα αγγελιοφόρος του Μαραθώνα, έφαγα τρία κουλουρakia με μέλι μέσα στο δρόμο κι όταν έφτασα μπροστά στην οθόνη... μπλουμ! Εκείνος ο σουτ έκανε τον ήλιο να σταματήσει για δέκα δευτερόλεπτα στις τρεις η ώρα το πρωί! Μετά άρχισαν τα μηνύματα "σώθηκε η χώρα" από όλες τις ομάδες του φαν-κλαμπ κι εγώ νόμιζα πως είχαμε κερδίσει τον πόλεμο του '40 παρά τον Πρώτο Παγκόσμιο! Η γριά μου βγήκε ξυπόλυτη στην αυλή φωνάζοντας "ΜΑΡΙΑ ΜΟΥ!" σα να είχε δει άγγελο! Ο γείτονας αντίχειρας έκανε σέλφι μαζί μας στο κέντρο της Πλατείας Βικτώριας ενώ τα κόκκινα φαναράκια έκαιγαν σα να ήμασταν πάλι στην Καβάλα του '58! Και τώρα; Τώρα κάθε φορά που ανοίγω το Photoshop κάνω αυτήν την κίνηση κίνησης του Σάουθγουορθ σα κάποιος βλακώδης χορευτής στον Παρνασσό! Πίνω πια και μία μπύρα αναψυκτικό επειδή οι φλέβες μου έκαναν δεύτερο σχέδιο φωτισμού — εκείνο το βράδυ η Κόκο Γκάουφ μου έδωσε περισσότερη ενέργεια από την πρώτη δόση εμβολίου στην ιστορία! Πίνατε; Αν όχι, πάμε για πέντε ακόμη μπουκάλια — το επόμενο είναι δικό μου! 🍻🤣😂🔥