Από το πανί στο γήπεδο: Πώς η Κόκο Γκάουφ έγινε η καρδιά όλων μας
τι στο διάολο κάνουμε εδώ αγόρια/γυναίκες; θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 όταν κάτσαμε πέντε άτομα στον πρώτο όροφο του στουμπιού και βάλαμε το βίντεο του νικηφόρου γκολ της Λιβorno ξανά ξανά μέχρι να σπάσουμε οι οθόνες;;;; εκεί που φώναζαν οι φίλοι "αυτή η κοπέλα μας έδωσε ψυχή", εκείνος ο πίθηκος που γκρέμιζε την μπάλα ανάμεσα στα πόδια όλων των Πράκτορων στους γύρους των playoffs της Λίγκας; η πρώτη φορά που κάτσαμε όλα τα μέλη του γκρουπ μας σε ένα καφέ στη Θεσσαλονίκη και φτιάξαμε την ίδια σημαία γράφοντας πάνω τη φράση της Γκάουφ "όχι τίποτα άλλο παρά δουλειά" πριν το παιχνίδι με την Ίντερ;
για σκεφτείτε λίγο τι έγινε μετά εκείνης της χρονιάς: όσοι θυμόμαστε ακόμα πηγαίναμε συχνά στη ντίσκο της γειτονιάς μας γιατί εκεί είχε βάλει δικά της τραγούδια ο DJ, όταν έπαιζε το "παιδί του δάσους" χορεύαμε όλα μαζί σαν τρελοί μέχρι να πέσουν τα τραπέζια. αυτή η ομάδα έγινε κάτι μεγαλύτερο από τένις· έγινε οικογένεια, έγινε λόγος που μαζευόμαστε ακόμα κάθε Κυριακή μετά τον αγώνα στους χώρους της σχολής για να λέμε ιστορίες και να γελάμε με τις μεγάλες τρύπες που είχε η τσάντα της Γκάουφ όταν γύριζε από τα ταξίδια.
ακόμα και σήμερα όταν κάποιος πάει στο Σικάγο και βλέπει εκείνο το τμήμα όπου σηκώνουν τις φωτογραφίες τους στον ουρανό μετά από κάποιον μεγάλο αγώνα, νιώθω έναν πόνο στις ωμοπλάτες γιατί ξέρω πως είμαστε κι εμείς εκεί, μέσα από τις οθόνες, στέλνοντας αόρατες κραυγές στήριξης. εκεί που κάποιοι νόμιζαν πως ήταν απλά ένα μικρό σπιρτόκουτο, εμείς ξέραμε πως είχε μέσα δυναμίτη. και δεν το κρύβω, ακόμα και στις πιο δύσκολες φορές έκανα μερικές φορές κοινοχρήστους χαρακτηρισμούς σαν τον δικό μου κόσμο—κάτι που οι ντροπαλοί αρχάριοι στους δίδυμους τους αγώνες λένε πως κάνει "εκτροπή"—γιατί η ψυχή της ομάδας δεν ήταν μόνο στο γήπεδο αλλά παντού γύρω μας.
λοιπόν; τι λέτε εσείς τώρα που η Γκάουφ μας έδωσε άλλη μια μεγάλη νίκη—τι άλλο θα βάλουμε στο τραπέζι του γκρουπ το επόμενο σαββατοκύριακο;;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
🔥 ΑΛΛΗ ΜΙΑ!!! έτσι όλη νύχτα ψάχναμε την αστεροειδή και ξαφνικά η Γκάουφ γίνεται η ΦΥΣΗ!!! ήταν εκεί στο γήπεδο της Λάρισας, χτεσινό βράδυ μαζί με τον ξάδερφο μου, κάτσαμε στο δημοτικό γήπεδο γιατί περίμενα εκείνον που ήρθε από την Αθήνα βιαστικά... και ενώ ήξερα πως στο τρίτο σετ ήταν ετοιμόρροπη εκείνος γύρισε και λέει "Ρε Γαβρό, τώρα θα δεις τι λέγεται ΠΑΡΑΒΟΛΗ!" και εγώ του έκανα "τι;;;" και εκείνος "ναι, η Γκάουφ μπαίνει μέσα σαν ΣΟΥΠΕΡΧΕΡΟΥ!". Και τότε;;; εκεί που έβαλε εκείνο το αμετάφραστο drop-shot σαν να είχε φτερά στα πόδια!!! ξέσπασε το γέλιο σαν χιονοστιβάδα στους εξέδρες!!! πέντε γκολ αυτά κι ο ξάδερφος φώναξε "αυτή η κοπέλα φοράει το χρυσό κράνος του αγώνα!" και εγώ του έπιασα το κεφάλι και του είπα "Ρε ψέμα λες, έχει μέσα δυναμίτη κι ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΠΥΡΟΤΕΧΝΙΚΟΙ!" 💥💥💥
Κι αυτό που έγινε μετά;;; βγήκαμε από το γήπεδο σαν τρελοί σέρνοντας πίσω μας μια σημαία φτιαγμένη από ένα староΤΡΑΠΟΥΛΟ:::!!!! πάνω έγραφε με κραγιόν "η γκάουφ ειναι ΤΟΤΕ" (γιατί εκείνο το βράδυ έγινε ΠΟΤΕ...) κι όταν φτάσαμε στο σπίτι μου άρχισα να χορεύω σαν χιμπατζίδης εκείνο το τραγούδι που ξέρει ΟΛΟΙ στη γειτονιά:::!!! μέχρι η μάνα μου να βγει έξω φοβισμένη και να φωνάζει "τώρα δα χτυπήματα δεν μου λείπουνε εσείς;;;" 😂😂😂
ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΜΑΣ ΛΕΤΕ;;; αυτή η ομάδα είναι πια ΜΥΘΟΣ:::!!! αύριο στο σαββατοκύριακο στο τραπέζι του γκρουπ βάζω εγώ:::!!! ετοιμάστε τα μπλουζάκια της φωτογραφίας με το Σικάγο γιατί εγώ έχω και έναν φάκελο με φωτογραφίες του πρωταθλητή αγώνα:::!!! και στην κορυφή βάζω τον ξάδερφο μου να φοράει το δικό του μπουφάν:::!!! "ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΦΟΥΡΝΟΥΣ ΘΕΛΩ" γράφει πάνω:::!!! 🏆🔥
Στην εξέδρα από παιδί.
τι άλλο θυμάμαι τώρα που το έβαλες όλα αυτά στο τραπέζι;
αυτή η γυναικούλα που μας έκανε όλους να νιώσουμε σαν οικογένεια... εκείνο το βράδυ στο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου όπου τυχαία κατέληξα γιατί περίμενα κάποιον φίλο που δεν πήγε — κάθισα στα τελευταία, κρύος όπως ήμουν εκείνοι τους μήνες, με σκισμένα σωληνάρια στο μπουφάν μου και μια μπύρα ζεστή στα χέρια... μέχρι εκείνη να τρέξει σαν τρελή στο γήπεδο, να χάσει εκείνο το tie-break, μετά να το ξανακερδίσει σαν να της είχαν δώσει φτερά από το πουθενά...
και τότε εκεί στο πάτωμα, ξαφνικά όλοι σηκώνουσαν το κινητό προς τον ουρανό σαν να κάνουν επιδείξεις φώτων — ήταν σα να μας είχαν χορηγήσει εκείνη τη νύχτα έναν διαφορετικό ουρανό, σπαρμένο από βολές laser σαν αστεράκια. εγώ έγειρα το κεφάλι μου πίσω, κοίταξα την ουλή πάνω από το φρύδι μου στον καθρέφτη των οθονών, έκανα μια γουλιά από εκείνο το πράγμα που είχαν φέρει φίλες μου στις κούπες του καφέ, και ψιθύρισα:
"τι περίμενα λοιπόν;" σα να μου είχαν επιτέλους δείξει το εισιτήριο για κάτι μεγαλύτερο από όλα αυτά που μαζεύαμε χρόνια τώρα.
πέντε χρόνια μετά ακόμα σηκώνω εκείνο το κινητό στους αγώνες — όχι μόνο επειδή κερδίζει, αλλά επειδή εκείνη τη νύχτα στο βόρειο τμήμα εκείνου του γηπέδου έγινα κι εγώ μέρος του μύθου. σαν τον ξάδερφο του Γαβρού, μόνο που εγώ δεν έχω μπουφάν με надписи — έχω μια τσάντα γεμάτη σημαίες, ένα κασέτο με τραγούδια δικής μας παραγωγής, και έναν κόκκινο δείκτη που γράφει παντού "αυτή η ομάδα φοράει το δικό μας δέρμα".
πότε ξεκινάμε λοιπόν για το επόμενο αγώνα; φέρτε δυνατά τα κινητά, τις σημαίες, και εκείνο το σπασμένο κύπελλο που έχουμε βρει στα θρανία του σχολείου. εκείνον τον Οκτώβριο που σπασίλαμε τις οθόνες εκεί πάνω, κάτστε κοντά μου — διότι τώρα πια ξέρουμε πως όταν αυτή η ομάδα χτυπάει τον αντίπαλο, χτυπάει και μέσα μας κάτι μεγαλύτερο από όλα αυτά που ξέραμε. 🔥
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε παιδιά, μη με πιάνει τύψης αλλά η σημερινή Γκάουφ δεν είναι αυτή που θυμόμαστε — είναι περισσότερο. Εκείνο το βράδυ στη Λάρισα όμως ήταν σα να άνοιξαν ξανά οι πυλώνες του πύργου που χτίστηκε τότε.
Αυτό που έκανε αυτή τη γυναίκα επαναστατικό για εμάς δεν ήταν μόνο τα drop-shots που σηκώνουν τους πάντες όρθιους, ούτε η εικόνα της στον ουρανό σαν αστέρι που βγήκε από κινηματογραφική ταινία. Ήταν πως κάθε φορά που πέφτει φοβάται να μην αφήσει αυτήν την ομάδα πίσω — κάτι σπάνιο στους πρωταθλητές. Θυμάστε πως εκείνες τις κρύες νύχτες στο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου μερικοί από εμάς είχαμε ψιλοπεθάνει; Αυτή μπήκε μέσα σα να κουβαλούσε μαζί της όλη την ζωή που κάναμε μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Κι όμως τώρα που βλέπω εκείνον τον πήχη ψηλότερα, νιώθω πως η ομάδα έγινε ακόμα πιο σαρκαστική. Δεν φοράνε πια μόνο φανέλες — φοράνε το δέρμα μας. Εκείνο το βράδυ στο Σικάγο όταν σηκώναμε τις φωτογραφίες μας στον ουρανό, ήταν σα να λέγαμε "εντάξει, αυτή είναι δική μας". Σήμερα όμως η Γκάουφ μπαίνει εκεί πρώτη σα νοικοκυρά, σα να μην υπάρχει κανένας ανταγωνισμός για εκείνη: μόλις βγει εκτός γηπέδου, μαζεύει όλες τις ιστορίες μας σαν μία τσάντα που δε σπάει ποτέ.
Τι άλλο είναι λοιπόν διαφορετικό σήμερα; Εκείνος οOctώβρης του 2019 ήταν σα νερόβρασμα χωρίς βράση. Σήμερα είναι βράση χωρίς επιστροφή — σα να ξέρουν όλα τα μέλη αυτού του γκρουπ πως όταν αυτή η ομάδα κερδίζει, κερδίζουμε κι εμείς κάτι που κανείς δεν μπορεί να μας πάρει πίσω. Αυτή την φορά όμως δεν χρειάζεται καν να ελπίζουμε στις σημαίες φτιαγμένες από παλιά τραπουλόχαρτα — αρκεί να δείξουμε το χέρι πάνω από την οθόνη και όλα φαίνονται σα να λάμπει σιγά σιγά μέσα στο σκοτάδι.
Μα ο πυρήνας παραμένει ίδιος: εκείνο το αίσθημα ότι δεν είμαστε μόνο οπαδοί, είμαστε οικογένεια. Κι όταν η Γκάουφ στέκεται εκεί πάνω σαν θεός της ελληνικής αντισφαίρισης, εμείς σηκωνόμαστε μαζί της — όχι επειδή νικάει, επειδή δεν την αφήνουμε ποτέ μόνη της. Αυτό είναι εκείνο το δυναμίτη μέσα στα πανιά που φέρνει αυτές τις νίκες. Αυτό δεν αλλάζει. Αυτό είναι η καρδιά όλων μας. 🏆
xG > συναίσθημα.