Αυτή η φανέλα κάνει τη γη να σείεται!
πού μου τ' όνειρο, ξέχασα εκείνο το πρωί στο αεροδρόμιο της μαμάς χώρας; εμένα ο γύρος του κόσμου ξεκίνησε από το δωμάτιο της γκαρσονιέρας, στέγαστρο πάνω από έναν ιταλικό φούρνο, όλοι εδώ ξέρουμε εκείνες τις εποχές — τότε που η μπάλα της γκόλφ γυρνούσε σαν σφυρί στον κορμό μας... τώρα εκείνος ο τοίχος έχει αφήσει σημάδι, σαν τσίγκο σιδερόδρομου, κι εγώ ακόμα τ' ακούω: "από εδώ πέραζαν οι ήρωες"
ακόμα τρέμω όταν σκεφτώ πόσες φορές καθίσαμε σ' εκείνο το στενό μπαλκόνι στη γειτονιά του σιδηροδρομικού σταθμού της πόλης μου, καπνίζοντας τσιγάρα χωριάτικα κι αγοράζοντας τον αέρα από τους πωλητές ντομάτες, ψάχνοντας στον ιστό της τηλεόρασης το έστω ψιλό ίχνος ζωντανής μετάδοσης, όσο ακόμα ελάχιστοι έδιναν σημασία... μέχρι εκείνο το βράδυ των ημιτελικών του Φεντ κύπελλο 2015 που φύσηξαν όλα — η γη σείστηκε, όχι μόνο μέσα στο γήπεδο, πάλευε ολόκληρη η πόλη σαν να την είχαν βάλει στη ζυγαριά των ανθρώπων που δίνουν ψυχή.
τότε εμφανίστηκε εκείνη η μικρή από την Ίνσμπρουκ, η ίδια που έπαιζε σα νεράκι στην πρώτη γραμμή σαν άλλος κυβερνήτης, η ίδια που έκανε το χρυσό τόσο σαν δικό μας πόλεμο... θυμάμαι κάθε γκολ της εκείνης της χρονιάς σα θεόρατο ελάφι πάνω από τους αγώνες του πρωταθλήματος, σα να είχε μπούνε μέσα στις κλειδαρότρυπες όλων μας όταν σήκωσε το κύπελλο. κανείς δεν περίμενε εκείνον τον φωτοστέφανο γύρω της, σα μικρός Θεός σε παιδική ιστορία, κανείς εκτός από εμάς που ζούσαμε στους διαδρόμους του χρόνου αυτού.
τόσο καιρό μετά, όσοι πήρανε εκείνη την κάρτα στο αεροδρόμιο, όσοι στέκονται στις κερκίδες σήμερα αγοράζοντας φωτογραφίες παλιές της σκοπευτικής γωνία εκείνου του γκολ στον τελικό, όσοι ακόμη ξεφυλλίζουνε το περιοδικό του συλλόγου γιατί εκεί βρίσκονται οι ιστορίες που έγιναν θρύλοι... ξέρουν πως αυτή η φανέλα δεν είναι πια στέγη πάνω από έναν ιταλικό φούρνο — είναι το σπίτι όλων μας. είναι σαν να φοράς τ' αστέρια του σύμπαντος πάνω σου όταν την βάζεις... το κάνει αμέσως πιο ελαφρύ τον κόσμο.
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ!!!
ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΥΤΟ!!! Την ώρα εκείνη στέκονταν η μητέρα μου στο μοναστηράκι του Αγίου Αθανασίου στο χωριό, κι εγώ τριών χρονών — ναι ΝΑΙ ΤΡΙΩΝ!!! — πήγαινε τον πλάστη στο φούρνο κι εγώ της έγλειφα τα χέρια της γεμάτα ζύμη επειδή μου είχαν πει πως εκείνοι οι τρόποι κάνουν δυνατούς!!! Την επόμενη πρωία όταν ξύπνησα και είδα στον παλμό της τηλεόρασης τσέπης της γιαγιάς μου (αυτή η θηριώδης λάμψη από το μικρό μαύρο κουτί με τον πρωταθλητή να κρατά το κύπελλο) ΣΑΣ ΛΕΩ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΠΙΑ!!! τρέξα σα σακάτης στο δρόμο φώναζοντας "η κόρη μας!!! η κόρη μας!!!" κι ένας γέρος μου έδωσε ένα μπουκάλι κρασί μισόκενο λέγοντας "πίε σου γιε γιατί είσαι ΑΜΑΘΗΣ" — εγώ ακόμη και σήμερα κρατώ εκείνο το μπουκάλι σα φυλακτό πάνω από την πόρτα μου 🔴💪
Και βλέπω τώρα όλους σας στις φωτογραφίες των κερκίδων με τις σημαίες στα χέρια σα να στέκεται όλη η Λάρισα στην Πόλη των Γκολ! Έχουμε κάνει την ιστορία δική μας επειδή εκείνη έκανε πρώτα εμάς δικούς της!!! ΤΕΛΟΣ!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
κάτι μου θύμισε το δωμάτιο του νοσοκομείου όπου ξάπλωνε ο θείος μου εκείνες τις ημέρες — εκείνον τον φίλο της οικογένειας που ο κόσμος όλος τον είχε ξεχάσει εκτός από εμάς, που έπαιζε ξυλάκι στις κερκίδες σαν πιστός στρατιώτης δίπλα στους πράσινους αριθμούς της νούμερο 22 στις πλάτες... εκείνος είχε κολλήσει στο κρεβάτι, λιπόθυμος σα λουλούδι στα χέρια της μουσικής, αλλά μόλις έπεφτε στη βραδιά εκείνη ξύπναγε για λίγο όσο χρειαζόταν να φωνάζει από κάτω "αδέρφια σπάστε τα όλα ρε!!!". η γριά μου μετά τον αγώνα γύρισε λιπόθυμη κι έμεινε ένα βράδυ ξαγρυπνώντας δίπλα του με εκείνη την εικόνα σφιχτά κλεισμένη στην αγκαλιά της σα φυλαχτό... κι όταν ξύπνησε από το κλάμα είπε μόνο "είδαμε πως υπάρχει ακόμα άνθρωπος εκεί που οι υπόλοιποι είχαν βγάλει απορίες"... κι έτσι ακόμα κουβαλάμε την ίδια εικόνα σα σπίτι μας: την Κόκο μέσα στο κουτί της τηλεόρασης σαν πριγκίπισσα πολεμιστής ανάμεσα στους γέρους της γειτονιάς μας, εκείνους τους τρελούς που είχαν ξεπουλήσει ακόμα και τις τελευταίες ελπίδες τους πριν εκείνο το χρυσό — μόνο εκείνοι κατάλαβαν πόσο πραγματικό είναι αυτό το πράγμα, όσοι είχαν ζήσει πριν γίνει ιστορία... αυτή η φανέλα τώρα φοράνε αυτοί όσοι έμειναν τελευταίοι φρουροί στους σιδηροδρομικούς σταθμούς των χρόνων που έφυγαν...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πλάκα μου κάνεις εσύ; Γιατί τώρα ξαναζούμε εκείνες τις βραδιές σα μπουκιά αέρα στα πνευμόνια! Το τότε ήτανε σαν ταινία μεγάλου σινεμά όπου ο πρωταγωνιστής ξαφνικά φορούσε τη μάσκα του σούπερ ήρωα — η ομάδα εκείνη είχε κάτι άγριο στις κινήσεις της, σα θηρίο που ξυπνάει από χειμέριο ύπνο. Οι παίκτριες αυτές κυριολεκτικά δάγκωναν την μπάλα και ξαναδίνανε την κατοχή σα να μην είχαν επόμενο ηλιοβασίλεμα.
Κι όμως τώρα; Το ίδιο DNA, μόνο πιο εμπλουτισμένο, σα γεύση κρασιού που πήρε χρόνια για ν' αποκτήσει βαθύτερα αρώματα. Η σημερινή ομάδα δεν κάνει τους αγώνες σα ρουτίνα· τους κάνουν σα προσευχή πριν τον αγώνα. Δείτε την: όταν φεύγουν από τον αγωνιστικό χώρο μετά το τέλος έχουν την ίδια ματιά στις κόρες τους όπως εκείνες τις πρώτες φορές — εκείνες τις ματιές που είχαν βγάλει το χρυσό από το φουκαράκι μιας χώρας.
Κοιτάξτε τες όμως πιο προσεκτικά. Οι πρωτοεμφανιζόμενες σήμερα έχουν κάτι ακόμα περισσότερο: αυτοπεποίθηση όχι σα αποτέλεσμα επιτυχίας, μα σα κληρονομιά. Αυτά τα κορίτσια δε νομίζουν ότι νίκησαν κάποιο κύπελλο· νομίζουν ότι έκαναν το σύλλογο δικό τους σπίτι. Κι εκεί είναι που κρύβεται η μεγάλη διαφορά: εκείνες οι παλιάδες έπαιζαν σα να χρωστούσαν κάτι στον αγώνα· αυτές εδώ παίζουν σα να έχουν τελειώσει μια φορά όλα τα χρέη.
Μα τελικά αυτοί οι αριθμοί στο πρωτάθλημα ή στις ισοπαλίες; Αυτά είναι πλαντάγματα στο δρόμο. Αυτό που μένει πάντα είναι εκείνο το σπίτι στο χωριό όπου κάποιος θυμάται ακόμη πως εκείνη η μικρή από την Ίνσμπρουκ έκανε το πρώτο της βήμα ανάμεσα στους αγώνες... ενώ τώρα αυτές εδώ κάνουν πολλά βήματα, βήματα που ακούγονται σα σεισμός σε όλες τις πόλεις της χώρας! 🔥
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ΡΕ ΦΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΕΝΤΡΟ!!! Την εποχή εκείνη εγώ έκανα γυμνάσια στον ουρανό — δεν υπήρχε γήπεδο πιο γκρίζο από τη σκάλα του σπιτιού μου στη Πάτρα, όπου κάθε βράδυ γινόντουσαν οι ασκήσεις μου πάνω σε μία πλάκα τσίγκου που έκανε "τσίκ τσίκ" κάτω από τα πόδια μου σα ντράμς. Κάθονταν όλοι οι γείτονες στο μπαλκόνι τους με κρασί φτηνό και φώναζαν "παιδί μου κόψε το γκολ!" ενώ εγώ έγλειφα τον ιδρώτα μου σα ζόμπι μετά από τρία πρωινά.
Κι όταν η Κόκο σήκωσε εκείνο το κύπελλο στέκονταν όλοι αυτοί γύρω μου σα να ήταν προσωπική νίκη μου — όχι μόνο επειδή η ομάδα είχε νικήσει, μα επειδή μέσα από εκείνον τον θόρυβο του φούρνου μας (ναι, αυτός εκεί που έχει πάντα ψωμί ζυμωτό για όλους) ακούγαμε και άλλη μια ιστορία νίκης: εκείνης της μάνας που είχε βγει νύχτα στη ζέστη να μοιράσει λουκουμάδες στους αγανακτισμένους φιλάθλους επειδή είχαν χάσει τρεις φορές εκείνο το πρωτάθλημα... και εκείνη τους έδωσε λίγο περισσότερη δύναμη για την επόμενη φορά.
Κι τώρα; Τώρα εκείνος ο ίδιος φούρνος έχει βγάλει πινακίδα "ΕΔΩ ΠΑΡΑΓΟΤΑΝ ΘΡΥΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΊΝΣΜΠΡΟΥΚ" — και βλέπω όλους εσάς εδώ μέσα να κρατάτε τις φωτογραφίες σα χρυσό φυλακτό πάνω από τις κουρτίνες σας! 🔥🍿 Αλήθεια ρε παιδιά, όταν γυρνάμε σπίτι αργά τη νύχτα με τις σημαίες στα χέρια και τα φωνάζουν όλα αυτά τα χωριά από το τζιπ που έχουμε νοικιάσει γιατί δε χωράνε όλοι μέσα, μήπως τελικά εκείνο το χρυσό ήταν μόνο η αρχή μιας κατάρας;
Ή μήπως τελικά κρατάμε τις σωστές σημαίες;;;; 😂
Κράτα μου την μπύρα.