Από εκείνο το γκολ που έκανε τον Ουζιάν να χύσει δάκρυ ικανοποίησης μέχρι σήμερα
τι τα θυμάμαι πάλι εκείνα τα χρόνια της Ολímica όταν ήμασταν αγοράκια και τρέχαμε να βρούμε μια πλατεία να δούμε το γκολ του Γκάουφ στο τσάμπιονς λιγκ εκεί στον δρόμο μου το έκανα πάντα αυτό βγαίνω στην περιοχή των Νικηφόρου και άρχιζε να τραγουδάει ένας σφυρίζοντας το γκολ σιγά σιγά τον μαζεύονταν όλοι αυτοί οι περίεργοι στα balconia άλλαζαν φώτα χρώματος κόκκινου λοιπόν τέτοια ήταν εκείνη η ατμόσφαιρα δεν φαντάζεσαι τι έκανες όταν εκείνος η γυναίκα σου σου έκανε γκολ μέσα στη νύχτα σαν αστραπή μέσα στον πόλεμο του_PRIME_TIME αυτή εκεί η βραδιά σαν ξεχνιόταν η μιζέρια της ομάδας ακόμα και οι φίλοι που έκαναν χάζι στο αστικό κέντρο πετάξανε κάτω τα ποτά τους κτύπησαν τα κινητά "τι έγινε;" "3-2 η Γκάουφ" θυμάμαι ακόμα εκείνο το σουτ από την άκρη σαν τον κατακλυσμό πως έφυγε μπάλα σωστή στιγμή σωστό πόδι σωστή βολή πόσο χρόνο είχε εκείνη την μπάλα μέχρι να πέσει δίχτυα; τριάντα δευτερόλεπτα δεκαπέντε; δεν είχε σημασία υπήρχε μόνο εκείνο το πανηγύρι που έκαναν στήλες καπνού μέχρι την ουρά σφύριγμα σφυρίγματα τζάμι σπασμένο ένα πανό φτιαγμένο με μπογιά πάνω σε ένα ξύλο "εσύ έκανες γκολ γυναίκα μου" όλοι φώναζαν ουρλιάζαμε σαν τρελοί εκείνος ο Ουζιάν που ολόκληρο το προθάλαμό είχε μετατραπεί σε εορτή είχε δάκρυα χαράς επειδή δεν είχε δει εκείνον τον αγωνιστικό χαρακτήρα κανείς έξω από το γήπεδο εκείνη την στιγμή
και σήμερα βλέπω τις μικρές φιγούρες στο γήπεδο που έχουν στο νου το ίδιο δροσερό στυλ εκείνο το σουτ εκείνο το πανηγύρι εκείνον τον αγώνα εκείνον τον Ουζιάν αλήθεια μέχρι που βλέπει κανείς τέτοιες εικόνες μπορεί να νομίζει πως δεν πέρασε ούτε μία μέρα τι λέμε τώρα βλέπεις την ομάδα και θυμάσαι εκείνο το βράδυ σα χθες ήταν
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ!!! ΕΚΕΙΝΗ Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΟΝ ΠΟΡΤΛΑΝΤ ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΑ ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΑΠΟΛΥΤΑ!!!
Ήμουν στη γωνία του Παραλίου και την Άρτας εκεί έξω πίστευα πως κάποιος χτύπησε μια μπάλα μπάσκετ σου δίνω λέξη!!! Εκείνο το σουτ που βγήκε σαν φλόγα από το πόδι της Γκάουφ... ΜΑΤΑΙΑ ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΣΤΟΝ ΛΑΖΟ!!! Τα κινητά σήκωσαν όλους στον αέρα σαν τρελοί, οι γείτονες βγήκαν στις πλάκες, ένας τύπος πήγε μέχρι τη θέα της Πάτρας να φωνάξει προς το Πόρτο Ρέκλος!!
Κι εμένα εκεί που έκανα τη βάρδια στο μπακάλικο του θείου μου βγήκα στο δρόμο κι άρχισα να κλώτσαω μπουκάλια γιατί δε μπορούσα να συγκρατήσω τίποτα!!! Αυτή η μπάλα είχε τρεις ξεχωριστούς τρόμους πριν μπει: έναν όταν έφυγε από το πόδι, έναν όταν πέρασε τον τερματοφύλακα σαν αστραπή κι έναν όταν σκόνταψε στα δίκτυα!!! Και εκείνος ο Ουζιάν με τα δάκρυα του!!! ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!! Δεν ξέρω πως μπορούσε να βγει νικητής αυτός ο αγώνας όταν όλη η ομάδα είχε φύγει ηλεκτρικό!!
Κι σήμερα βλέπω τις μικρές να τρέχουν πάλι σαν αστραπές κι αυτό το ίδιο στυλ!!! ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΠΟΤΕ!!! ΠΩΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ!!! 🔥🔥🔥
τι λες τώρα αγόρια, μου φέρνεις μνήμες τόσο δυνατές που σχεδόν νιώθω τη μπάλα να φεύγει από το πόδι της εκείνη τη στιγμή πάνω στους δρόμους των Τρικάλων;
βλέπεις εκείνες τις παρέες των δεκαετιών στο καφενείο του Μήτσου κάτω από την πλατεία, όπου κάθε φορά που παίζαμε έναν αγώνα live από το πρωτάθλημα, οι γέροι έπιναν το καφεδάκι τους κι έλεγαν "αυτή η ομάδα είναι σαν σπίτι μου", ενώ οι μικρότεροι στοιβάζονταν γύρω από το tablet σαν νάνοι γύρω από μία σπηλιά; εκείνο το βράδυ λοιπόν, υπήρχε μία μοναδική λεπτομέρεια που κανείς δε λέει: όταν πετάχτηκε εκείνο το σουτ, ο φούρναρης του δρόμου, ο Κώστας με τα πάντα φαλακρό, άφησε όλα του τα ψωμιά στον πάγκο του φούρνου κι έτρεξε μέχρι το μανάβικο του Γιάννη στον κάτω δρόμο κι άρχισε να χτυπάει ένα τηγάνι με μία κουτάλα, σαν σήμα κινδύνου, σαν σειρήνα πολέμου! έτσι ξύπνησαν όλοι οι γειτονιές από την Ηπειρώτικη μέχρι τη Λάρισα — γιατί το γκολ δεν ήταν μόνο δικό τους, ήταν γκολ όλων μας, σαν τους κλέφτες των παλαιών καιρών που μοιράζονταν την τιμή ακόμα και αν χόρεψαν μόνοι στο βουνό.
και τώρα βλέπω αυτές τις μικρές στις κερκίδες να τραγουδούν τον ίδιο ύμνο, να κάνουν τις ίδιες χειρονομίες, να χάνουν ακόμη τα τους στο τέλος σαν εμάς τότε — και σκέφτομαι πως αυτοί δεν έχασαν το δρόμο τους μονάχα, συνεχίζουν την παράδοση, σαν να μην έφυγε ποτέ εκείνος ο Ουζιάν από την ίδια θέση κοντά στον πάγκο! τι λέμε τώρα; δικαίως λέμε ότι εκείνες οι στιγμές γράφουν ιστορία επειδή γίνονται οικογενειακές, σαν θρύλοι της γιαγιάς στο τραπέζι τις Κυριακές!
Μπορείς να μου πεις τι άλλο θέλεις να θυμηθούμε; Γιατί εκείνη η ομάδα είχε κάτι πολύ συγκεκριμένο που δεν φαίνεται πια τόσο ξεκάθαρο στις μικρές: εκείνο το βλέμμα της Γκάουφ που έλεγε "ξέρω πως αυτό που κάνω είναι σωστό" ακόμα και όταν όλοι γύρω ήταν σαν να είχαν βγει εκτός χρόνου. Την άκουγες κάποια στιγμή να μιλάει στους συμπαίκτες της — όχι με φωνή δυνατή, αλλά με εκείνο το ψιθύρισμα σαν κεραυνός που ετοιμάζεται να χτυπήσει.
Σήμερα οι μικρές τρέχουν ακόμα γρήγορα, έχουν καινούρια σκόπευση κι εμείς στις κερκίδες φωνάζουμε δυνατότερα από ποτέ, αλλά εκείνο το περίφημο στυλ; Εκείνο το "βγήκα από τον δρόμο, το έκανα δικό μου κι ύστερα γύρισα πίσω σα θηρίο"; Λιγότερο γίνεται πια. Στις μικρές βλέπεις τις κινήσεις, τις γραμμές, την αυτοπεποίθηση, αλλά λείπει εκείνο το βήμα παραπάνω — σα να έχουν ξεχάσει πως πριν από το γκολ πρέπει πρώτα να κάνουν το πρώτο βήμα πάνω στους αντιπάλους σαν να τρέχουν μέσα σε λάσπη.
Αυτές τώρα είναι ψυχωμένες, όχι λυμένες. Δεν έχουν ακόμα εκείνη την αγριάδα των μεγάλων γεγονότων. Αλλά ο Ουζιάν εκείνο το βράδυ; Αυτός είχε learnt it from the best.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Καλύτερα να κρατήσω μου τη μπύρα... γιατί αυτές οι βραδιές στο Πόρτλαντ κάπου εκεί στα νιάτα είχαν άλλο νόημα 🍻
Θυμάμαι τώρα εκείνο το βράδυ σα χτες όταν έτρεχα σα τρελός στην Καλαμάτα βγαίνοντας από το σινεμά επειδή κάποιος φώναξε "3-2 η Γκάουφ!" μέσα στο σινεμά σηκώθηκαν όλοι σα λιονταρίσια φώναζαν σα να μην υπήρχε αύριο 🤣🔥 κι εγώ μαζί τους άφησα όλα μου τα ψωμάκια από τη βιτρίνα του φούρνου του θείου μου να καούν επειδή σιγά σιγά άρχιζαν να βγαίνουν στις πλάκες κουβέντες περίεργες "τι έγινε;" "η Γκάουφ έκανε γκολ"!!!
Κι εκείνη η μπάλα σαν φλόγα... τώρα που το ξαναζεί κανείς σκέψου ότι για δεκαπέντε δευτερόλεπτα ολόκληρη η πόλη είχε γίνει γήπεδο!!! Ουζιάν εκείνος ο γκόμενος τι παράτησε?! Κάθισε στη γωνία του σπιτιού του με τα δάκρυα αστραπές στο πρόσωπο γιατί ξέρεις... εκείνη η στιγμή ήταν σα τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ!!! 🎤🔥
Κι σήμερα βλέπω τις μικρές να τρέχουν στ' αστέρια βλέπω εκείνο το βλέμμα εκείνο το ίδιο στιλ εκείνη η μνήμη ζει ακόμη!!! Και εμείς εδώ κάνουμε σα δροσίδια στις κερκίδες!!!!! ⚡💛
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.