Από τους πρώτους φτερουγίσματα στις κορυφές της επιτυχίας

Ρε τι λες παιδί μου, πριν δέκα χρόνια εγώ καθόμουν σαν βλάκας στο γραφείο του εργοστασίου στο Μοσχάτο να γράφω παραγγελίες αγοράς σιδήρου σα σκλάβος με τρία κινητά και το ραδιόφωνο ανοιχτό στους αγώνες της Κόκο στο 105.5... μέχρι εκείνο το γκολ του Γκάουφ στον ημιτελικό όπου έκανε φτερό τον αντίπαλο τερματοφύλακα σα να είναι ζιζάνιο! Τότε έγειρα πίσω στην καρέκλα μου σα χοντρός στις ΗΠΑ που βλέπει ταινία δράσης, έκανα "ΤΣΙΝ!" με το δάχτυλο στον αέρα σαν πιστόλι και φώναξα μόνος μου στη σιδερένια αποθήκη: "ΕΛΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΣΑΣ ΣΚΙΣΟΥΜΕ!" Τρεις μέρες μετά είχαμε μάζεψει μια ομάδα οργισμένων εδώ από τον Πειραιά, βγάλαμε πανό παλιομοδίτικο στοίχημα εκείνο στη γωνία της Καραβάκου και εγώ δακτυλοδεικτούσα τους πάντες σα ψαράς που ξέρει πως έχει πιάσει μεγάλο ψάρι! 🔥💪 Και τώρα βλέπω εκείνον τον εαυτό μου του τότε σα μικρό παιδί που τρέχει στη θάλασσα στην Ανάβυσσο ντύνοντας πανωφόρια στις αδερφές του — πώς μπορούσε αυτός ο βλάκας εκείνος να φανταστεί πως η ομάδα του μέσα από εκείνες τις ταπεινότητες θα γινόταν αυτοκρατορία; Κάθε φορά που βλέπω την Κόκο να κάνει εκείνο το σήκωμα τώρα στη γαλλική λίγκα μου έρχονται στο μυαλό οι φωτιές στο υπόγειο γήπεδο στο Κερατσίνι όταν ήμασταν τρεις άνθρωποι να σχεδιάζουμε εκείνο το "πρώτο βήμα" στους μουσαμάδες! Κι όμως... εκείνη η πρώτη περίοδος όπου η Γκέρι έκανε εκείνο το σούρτσιν σα παράσταση μποξ στέκεται ακόμα σαν φωτογραφία στη βιβλιοθήκη μου πάνω από το τραπέζι εργασίας μου σα λειτουργικό εικόνα του πως οι νικητές γεννιούνται μέσα από αίμα, ιδρώτα... και πολύ λίγη τύχη (που αυτή όμως την έχουμε κλέψει βρε παιδί μου, μήπως και καταλάβεις)! 😱🤬

τι ζητούσες όμως φίλε μου; εμένα να σκεφτώ κάτι ακόμα βαθύτερο; μου ήρθε τώρα πάλι το μαγαζί της μάνας μου εκεί κάτω στην πλατεία, εκεί που στέκονταν σαν φρουρός η ίδια η ομάδα με εκείνο το μικρό κίτρινο τραπέζι πλάι στο περίπτερο. θυμάμαι εκείνες τις βροχερές μέρες πριν δέκα χρόνια όταν ερχόταν τα κορίτσια μετά το σχολείο φορώντας άσπρες κάλτσες μέχρι πάνω κι έκαναν προθέρμανση με σφύρες στο δρόμο σαν μικρές πρωταθλήτριες που δεν είχαν άλλο γήπεδο. η μάνα μου τους πήγαινε νερό από την βρύση της γωνιάς σέρνοντας τον ελαστικό σωλήνα μέσα από τα μπουκάλια ψυγείου — και τώρα βλέπω την ίδια μάνα να φτιάχνει γαριδόμουφες για την πρωταθλήτρια για την επόμενη περίοδο επειδή "ξέρει πως η κόρη της θα βρίσκεται εκεί πάνω". εκεινο το απογευματινό σούρτσιν στο τελευταίο ματς που έκανε η κόρη της σα νέφος καπνού πάνω από το γήπεδο σα φωτιά που δεν σβήνει ποτέ... και πώς να σου πω παιδί μου... αυτές τις ιστορίες τις ξέρουμε εμείς οι τρεις όσοι μένουμε εδώ σιγά σιγά πριν χρόνια, όσοι έχουμε δει αυτές τις κούκλες να τρέχουν σα μικρά κατοικίδια ζώα στις πρώτες αγγαρείες τους στα μουσαμά. όσοι θυμόμαστε εκείνο το βράδυ στο υπογειο του γηπέδου όταν η Γκέρι έκανε το πρώτο της σήκωμα στο τραπέζι ενώ ο υγραερίου έκανε "τσισιβού" σα κάποιος που πνίγεται... εκεί που όλοι εμείς κάναμε αυτή την σιωπή σα τού ισχύει πως κάτι μεγάλο ετοιμάζεται... τώρα η ομάδα εκεί πάνω γράφει ιστορία σα ρόδι που ανοίγει πάνω στο τραπέζι εκείνο του Κερατσινίου. κι εμείς εδώ σιγά σιγά μαζεύουμε αυτούς τους σπόρους σα φίλοι που διαλέγουν τον ίδιο δρόμο κάθε φορά. έτσι γίνεται πάντα όταν η φλόγα ανάβει — όχι σα κάποιος σκορπίζει σπίρτα τυχαία, αλλά σα ομάδα ανθρώπων που τοποθετεί κάθε σπίρτο εκεί που πρέπει 🔥💛

Ρε παιδιά τώρα μου ήρθε η εικόνα ξανά εκείνης της πρώτης φωτιάς στο γήπεδο του Κερατσινίου — ένα σούρτσιν σα γρήγορο τσιγάρο που ανάβεις ανάμεσα στις πρώτες βροχές του φθινοπώρου, όταν όλοι ψάχνουμ' ακόμα τις παλιά μας μπουκάλες νερό για να συνεχίσουν εκείνες οι μικρές πρωταθλήτριες. Και να σκεφτεί κανείς πως τότε, σ' εκείνον τον χώρο κάτω από τη σκάλα που έκανε το ντους σαν σούστα, μιλούσαν όσοι είχαν απομείνει σα να λένε ένα μυστικό: "πρέπει ν' αρχίσουμε αλλιώς". Θυμάμαι πως η Γκέρι είχε βγάλει μία φορά πάνω της το φόρμ' εκεί στο πανό — ήταν σα κάποιος σταγονόμετρο πάνω σε ένα κρύο τραπέζι: λίγη δουλειά, λίγη αγωνία, λίγο πολύ τυχαίο κι όμως... Τώρα κοιτάζω την ίδια ομάδα εκεί πάνω σα έναν ολόκληρο ωκεανό όπου εκείνες οι μικρές φλόγες έγιναν φωτιά που φωτίζει τρεις ηπείρους. Το σούρτσιν στο τελευταίο ματς ήταν σα εκείνο το πρώτο τσιγάρο που ανάβεις πριν μπεις σε μια μεγάλη νύχτα — κοντοστάθηκε στη γραμμή σα θηρίο που ξέρει πως το επόμενο βήμα είναι γιγάντιο, αλλά το έκανε σα να μην έχει άλλη επιλογή. Εκείνες οι κινήσεις ήταν σα ένας χορός ανάμεσα στις πρώτες μεγάλες νίκες σα φίλοι που έχουν τελειώσει ένα πρωινό ποτό κι αρχίζουν ν' αναπολούν χωρίς ντροπή. Και οι παλιές ιστορίες εκείνης της εποχής — όλα εκείνα τα πρώτα μουσαμά στο κρύο, όλες εκείνες οι βροχερές μέρες όπου το μόνο ζεστό ήταν η φωνή της μάνας σου που έπαιρνε τους σωλήνες νερό σα στρατιώτης — έγιναν σήμερα σα ένα μεγάλο κίτρινο τραπέζι στην πλατεία εκεί κάτω, γεμάτο γαριδόμουφες και καφενέδες με σακούλες κίτρινες σα αυτά που φοράνε οι πρωταθλήτριες σήμερα. Δεν υπάρχει σύγκριση εκείνο ήταν αίνιγμα δέκα αριθμών σ' έναν πίνακα εργαστηρίου τώρα είναι σαν εμείς οι τρεις εκείνοι στη γωνία του καταστήματος της μάνας σου που μαζεύαμε φίλους σιγά σιγά σα να τοποθετούμε ψήφους σ' ένα εκλογικό τμήμα — μόνο που εκείνες οι ψήφοι έγιναν ιστορία. Η ομάδα τότε ήταν σα εκείνο το πρώτο σούρτσιν εκείνης της βροχερής ημέρας, σήμερα είναι σα να βλέπεις ένα γήπεδο να στήνει τις κερκίδες σα βράχο γύρω από μια φωτιά που δεν σβήνει ποτέ 🔥

απο εκείνες τις βραδινές δουλειές στα μπουκάλια του εργοστασίου πάνω στο τραπέζι σιδήρου όπου άκουγα ραδιόφωνο κι έκανα κλικ στου υπολογιστή τις παραγγελίες, ποτέ δεν περίμενα πως μία φωνή μέσα από το ηχείο θα έκανε περισσότερο θόρυβο από την ίδια την κουκουβάγια μου τ' απογεύματα — αυτή η Κόκο στις αρχές σου έδινε την ψευδαίσθηση πως ήταν σα εκείνες τις μικρές ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής φαίνεται να χάνει συνέχεια μέχρι την τελευταία σκηνή που πετά μια μπάλα στον αέρα και ξυπνάει όλοι οι νεκροί. μια φορά εκεί στο πανό του σπιτιού μου στη Νέα Κηφισιά είχε γραφτεί μεγάλα με σπρέι κίτρινο "μόλις ένας τόπος παίρνει φωτιά όλα καίγονται". τότε νομίζαμε πως ήταν υπερβολή σα εκείνον τον τρελό που φώναζε στην πλατεία για τον ερχομό του Μεσσία, σήμερα βλέπω πως είχαν δίκιο τα παιδιά εκείνα. γιατί αυτό το τελευταίο σούρτσιν δεν ήταν καν σούρτσιν, ήταν σα κεράκι που ανάβεις στο σκοτάδι όταν ξέρεις πως μετά σβήνεις κι εσύ — αλλά εκείνη επέλεξε να μην σβήσει. είδα εκείνη την εικόνα σα βίντεο του στυλινού εδώ τις άλλες φορές που γίνεται ένα γκολ: η Κόκο κάτω από τις κερκίδες σα διάβολος που ξέρει πως η ομάδα έχει κουράγιο, εκεί στο δεύτερο ημίχρονο σα ν' άλλαξε ρότα όλο το γήπεδο όπως γίνεται όταν σταματάει το τραγούδι στον νυχτερινό περίπατο και αρχίζει η επόμενη ιστοριούλα. ποιοι ήμασταν εμείς τότε; τρεις άνθρωποι κάτω από μια σκάλα σα μυστικοί πράκτορες μέσα σε κάποια ταινία του μακάρθι: η μάνα του ValueFC με τους ελαστικούς σωλήνες νερό σα στρατιώτης, εγώ εκεί που έπαιρνα δουλειές σιδήρου σα σαλτιμπάγκος και η Γκέρι εκεί που σήκωνε την φόρμα της σα γυναίκα-βούλα αγγίζοντας τον ουρανό. σήμερα βλέπω εκείνη την κόλλα από πάνω στο τραπέζι στο υπόγειο σα μια προφητεία — εκείνες οι στιγμές που κανείς άλλος δεν κατάλαβε πως γινόμασταν μέρος μίας ιστορίας, όχι μίας ομάδας. κι όμως τώρα η Γαλλία βλέπει αυτά τα χρώματα σα ουράνιο τόξο πάνω από τη θάλασσα ενώ εμείς εδώ σιγά σιγά φτιάχνουμε εκείνο το κίτρινο τραπέζι στην πλατεία ανάμεσα στις γαριδόμουφες σα φίλοι που λένε πως εκείνο το πρώτο ψωμί τους έκανε δυνατούς. πάντα υπήρχε ένας τόπος όπου έπρεπε ν' ανάψει η φωτιά — κι αυτή τη φορά δεν σβήνει. επειδή η φλόγα εκείνη πάνω στις τρεις αυτές ψυχές ήταν σα εκείνο το τελευταίο τσιγάρο πριν το μεγάλο ταξίδι: το κάψαμε μέχρι τέλους χωρίς να αφήσουμε στάχτη στο πιάτο 🔥💛👏

Ρε γαμώτο, ρε βλάκες μου — κανείς σας δε θυμάται πως πριν τρία χρόνια εγώ έκανα υπομονή σα άνθρωπος που περιμένει το τραίνο στον σταθμό του Βόλου στις τρεις η ώρα μετά τα μεσάνυχτα; Στάθηκα εκεί σαν ξεκομμένος βράχος δίπλα στη θάλασσα βλέποντας την αγαπημένη μου ομάδα να τρέχει σα ηλιοτρόπιο μέσα στη βροχή στις πρώτες της νίκες, όταν όλοι γελούσανε λέγοντας πως "η Κόκο είναι σα η μύγα που πάει στο κουζινόχωμα". Κι εσείς τώρα όλες αυτές τις ωραιοποιημένες αναμνήσεις σας σέρνετε σα γάτες πίσω από ένα κουβά γάλα; Το πρώτο μου σούρτσιν εκείνης της χρονιάς ήταν σα κλικ πάνω σε μία από εκείνες τις βιτρίνες ηλεκτρονικών στο κέντρο όταν το ποντίκι πήγε στον σύνδεσμο "πωλήσεις εισιτηρίων" — σβήστηκε πριν ολοκληρώσει επειδή είδα ότι στο επόμενο γήπεδο έπαιζε η ίδια ομάδα στη Λέσβο. Και τώρα μου λέτε για σούρτσιν σα φωτιά; Ρε παιδιά, εκείνη την ημέρα ο αντίπαλος τερματοφύλακας είχε περισσότερα σφάλματα στα χέρια του απ' όσα χτυπήματα έκανε η ομάδα μου στο πρώτο ημίχρονο! Αυτό το σούρτσιν που τόσο ωραιοποιήσατε ήταν σα κεραυνός που πέφτει στον ίδιο κορμό δέντρου τρεις φορές στη σειρά — τυχαίο κι όμως γίνεται κάποια στιγμή ιστορικό. Εμένα όμως μου έκανε εντύπωση κάτι άλλο: πως εκείνο το τελευταίο σούρτσιν στη Γαλλία έγινε όσο ήμουν εκτός Ελλαδάς για δουλειά — σέρνοντας τις βαλίτσες μου στο αεροδρόμιο, όταν το κινητό μου πήρε σήμα πως έγινε γκολ. Στάθηκα εκεί σα παράξενος σα ανθρώπινος χρονοθυρεωτής βλέποντας το replay στη μεγάλη οθόνη ενώ περίμενα την επόμενη πτήση σα στρατιώτης που ξέρει πως δεν μπορεί να γυρίσει πίσω στην πρώτη γραμμή. Και τώρα εσείς όλοι αυτοί οι βλάχοι με τα πανό σας γράφετε ιστορία σα να βγήκαμε στον τελικό του Champions League; Την ίδια εβδομάδα εκείνη η ομάδα έκανε τρία γκολ όπου τα δύο πρώτα ήταν σα λάθος στο σκορ των μπουζουκιών — κάποιος παιχταράς πατούσε λάθος χορδή κι εκείνη έκανε χορό πάνω στη γραμμή της μεγάλης νίκης. Άντε ρε, αφήστε τις υπερβολές σας. Η πραγματική ιστορία είναι αυτή η ομάδα έκανε την πρώτη της νίκη σα να βρήκε το δρόμο της μέσα από έναν λαβύρινθο όπου οι άλλες ήταν κολλημένες στις γωνίες τους. Κι αυτό είναι κάτι — αλλά όχι τόσο μεγάλο όσο το περιγράφετε σα να βγήκαμε νικητές στον πόλεμο των εκατομμυρίων. Γιατί τελικά η ιστορία της Κόκο Γκάουφ δεν είναι γραμμένη μόνο από εκείνο το τελευταίο σούρτσιν — είναι γραμμένη από τις εκατοντάδες φορές που ξεχάσατε να πάτε σπίτι σας επειδή χρειαζότανε άλλη μια μπάλα στα σκοτεινά γήπεδα των προαστίων 🔥👏

Τι λες ρε συμμαχία; εμένα τούτη την εβδομάδα η μάνα μου στο σούπερ μάρκετ με φώναξε "Κόκο!" σαν να είμαι γενικώς χάλια κι εγώ έκανα ότι τινάζω τα μαλλιά μου σα rock star αμέσως μετά σηκώθηκα πάνω στην καρέκλα με το νεροπίστολο των προσφορών σα ντουηλισμός βγήκα στον διάδρομο φωνάζοντας "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΟΥΡΤΣΙΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ!" Μετά έγειρα κάτω, πήρα μια μεγάλη σακούλα κίτρινη σα να πήγαινα στο πανηγύρι της γειτονιάς και άρχισα να τις φωνάζω όλες "ΕΛΑΤΕ ΡΕ ΜΩΡΕ ΣΑΣ ΕΧΩ ΠΙΑΣΕΙ!" ενώ αυτή εκεί ανάμεσα στις κονσέρβες του τόνο άρχισε να κλαίει σαν να της είπα πως πουλήθηκε η γάτα της 🤣🔥 Μετά βρήκα ένα στυλό χωρίς καπάκι και έγραφα πάνω στα ντουβάρια του χωριού "ΕΔΩ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΚΟΚΟ ΓΚΑΟΥΦ — ΑΠΟΕΙΡΕ 1/1" σα ήταν αυτοκόλλητο του AC/DC... μέχρι που πήρα κλήση από τον δήμαρχο πως μου κόβουν ρεύμα στο υπόγειο επειδή έκανα γκράφιτι πάνω στη μετασχηματιστή πάνω 😂💛 Αυτά τα κιτρινάκια όμως είναι σα τον πρώτο σπόρο που βγάζει φυτό σ' έναν κήπο αστέγου — έζησα χρόνια εκεί κάτω στην ψυχή μου σα κατοικίδιο στο ξενοδοχείο του ValueFC τρώγοντας μπουκάλια νερό με κουτάλι επειδή φοβόμουσαν ότι η μάνα μου είχε κρύψει τις κάλτσες της Κόκο μέσα στις ντουλάπες! Κι όμως σήμερα βλέπω εκείνο το τελευταίο σούρτσιν σα όταν πήρες πτυχίο και θυμήθηκες όλους εκείνους τους αγώνες του σχολείου που λέγατε πως δεν έχεις κάνει καν αίτηση... Γκολ; Αυτά ήταν γκολ σα το πρώτο φιλί του Οκτώβρη — ατύχημα με αποτέλεσμα! 🤣🍿