Όταν η ιστορία γράφεται με κεφαλαία στον ουρανό!

για όνομα του θεού, πως περνάει η ώρα... νομίζω πως σήμερα κλείνουν ακριβώς τέσσερα χρόνια από εκείνο το βράδυ στη γκραντ μπουλ όπου η κόκο μου γύρισε τον κόσμο ανάποδα... ακόμα θυμάμαι πώς καθόμουν εκεί στο γήπεδο των γηπέδων — το арт Μεντιτεράνι τσίγκλιζε κάτω από τα πόδια μας σαν ζεστή πίσσα και εγώ είχα δώσει όλα μου τα χρήματα στον παππού της γειτονιάς για δυό κουτάκια μπούζα ώστε να κάνω το «πάλι! πάλι!» χωρίς λόγια όταν εκείνη θα ξεπερνούσε την τελευταία γραμμή... δεν της το είπα ποτέ μάλλον γιατί τότε τρέλαμεavam που λες όλα έτρεχαν σωστά όπως στις ταινίες που βλέπουμε κάθε βράδυ πριν κοιμηθούμε τότε που η κόκο ήταν ακόμη κόκο – όχι ακόμα κουκουβάγια – εκείνη η νύχτα του Οκτώβρη του ’19 που έγραψε ιστορία χωρίς χαρτί... άλλαξαν ρότες ντους στο ημίχρονο, έριξαν νερό στη ράβδωση της πόρτας επειδή είχε κλειδώσει (ναι, αλήθεια, είχε γίνει βρόμικο σχέδιο) κι εκείνη βγήκε ξανά σαν τίγρης — πρώτο γκολ μετά σέντρα δεκαπέντε μέτρα μέσα στη σκόνη ώστε να μην μπορείς καν να δεις το πρόσωπό της από τον ήλιο... και μετά εκείνο το δεύτερο του δεύτερου ημιχρόνου σαν τελικό χτύπημα: σέντρα-κωδικός προς το δεύτερο δοκάρι, η αντίπαλος αμυντικός να πηδάει σαν ψάρι σε αλουμίνιο... αλλά εκείνη επέμενε, πήδησε πάνω από εκείνον σαν μποξέρ στο πάνω σχοινί κι όταν βρήκε την μπάλα έκανε ένα σουτ τόσο καθαρό ώστε η μπάλα πέρασε ανάμεσα στα δύο πόδια του τερματοφύλακα χωρίς καν να αγγίξει το χώμα δεν μιλάω μόνο για το γκολ — μιλάω για εκείνον τον τρόμο από τους υπόλοιπους φιλάθλους γύρω μας... κάποιος άρχισε τραγούδι «κό-κο γκό-ου-ου» τριάντα χιλιάδες στόματα μαζί σαν σεισμός ενώ η ομάδα γυρνούσε προς την κερκίδα... εγώ τότε έκλεισα τα μάτια σα να ήταν ταινία που δεν θα ξεχάσω όσο ζω και τέλος εκείνο το δάκρυ... όχι επειδή ήταν θύμα αλλά επειδή κέρδισε σα νικητής ενώ όλοι περίμεναν συνέχεια αποτυχία. εκείνη η στιγμή έγινε αργότερα το πρώτο μου tattoo κάτω από τον αριστερό μου αστράγαλο — ένα μικρό κλάσμα αυτού του γκολ... πρέπει να δείτε πως το έκανα γιατί εκείνος ο καλλιτέχνης το έκανε σχεδόν σαν αντίγραφο της φωτογραφίας της γκαζέτας την επόμενη μέρα τι άλλο να πω; η κόκο γκάουφ εκείνες τις νύχτες έγινε σύμβολο για όλους μας — όχι επειδή ήταν όμως ήταν αποτελέσματα, αλλά επειδή αναστήθηκαν από την τέφρα όπως η φοίνικα... σήμερα ακόμα όταν βλέπω το λογότυπό τους κάπου λέω μέσα μου «αυτή ξέρει πως γράφεται ιστορία — όχι στα χαρτιά αλλά στον ουρανό»